Monday, 22 May 2017

Κορυφαίου Νόστου ἀφορμές...

Στὴ  σεπτὴ μνήμη τοῦ μπάρμπα Βαρσαμᾶ Νικ. Πολύζου
καὶ τοῦ παπποῦ μου Νικολάκη Ἰω. Καραγιώργου, τὸ γένος Νικ. Πολύζου

Μιὰ σοβαρή, τιμητικὴ γιὰ τὸ  χωριό μας τὸ Κλήμα ἀνάρτηση ταξιδεύει μέσα στὴν ἀπέραντη θάλασσα τοῦ Διαδικτύου, προκαλώτας τὸ ἐνδιαφέρον ὅσων τὴν ἐπισκέπτονται, καθὼς ὑψώνει στὴν ψυχὴ μὲ τὶς νοσταλγικὲς μνῆμες ποὺ προβάλλει. Πρόκειται γιὰ τὴν ἰστοσελίδα http://www.theskopelosproject.com/pics/pics_scenes.html τὴν ὁποία δημιούργησε ὁ γιατρὸς Βίκτωρ (Βαρσαμᾶς) Νικ. Πολύζος στὴν Ἀτλάντα τῆς Ἀμερικῆς, ὅπου ζεῖ καὶ ἐργάζεται.


Ἡ ἰστοσελίδα, λοιπόν, αὐτὴ παρουσιάζει τὸ γενεαλογικὸ δέντρο τοῦ συντάκτη, ποὺ εἶναι ἀναλυτικό, ἐνημερωμένο πλήρως καὶ ταυτισμένο μὲ τὴν ἱστορία τοῦ χωριοῦ μας, ἀφοῦ παρουσιάζει ἕναν μεγάλο ἀριθμὸ ἀπὸ «σόγια», οἰκογένειες δηλαδή, μὲ βάση τὰ ἐπίθετα Πολύζος, Χήρας, Ραβανὸς καὶ Φηύγας.

Ὅμως μαζὺ μὲ ὅλ᾿ αὐτὰ ὁ Βίκτωρ παραθέτει ἕναν ἰκανὸ ἀριθμὸ φωτογραφιῶν, κυρίως ἀπὸ τὸ Παλιὸ τὸ Κλήμα, προσφέροντας μας ἔτσι μιὰ ἱερὴ πινακοθήκη ἀπὸ πρόσωπα, ἀλλὰ καὶ τεκμήρια μνήμης, ὅπως θὰ σημειώσω στὴ συνέχεια.

Δὲν θὰ πῶ ὄτι χάρηκα πολὺ γιὰ τὴν ἀνάρτηση καὶ παρουσίαση αὐτῆς του τῆς ἔρευνας, ἀλλὰ θὰ προσθέσω ὄτι συγκινήθηκα σὲ μεγάλο βαθμό, ὅταν εἶδα πρόσωπα ποὺ σεβάστηκα, ἀφοῦ κοντά τους ἔμαθα ἀρκετὰ πράγματα καὶ βίωσα στιγμὲς πολὺ φωτεινές. Καὶ μιλῶ ἐδῶ γιὰ τὸν μπάρμπα-Βαρσαμᾶ τὸν Πολύζο, τὸν παπποῦ τοῦ Βίκτωρα ἀπὸ τὸ δεύτερο γιό του, τὸ Ντίνο, ποὺ ἦταν θεῖος τοῦ παπποῦ μου τοῦ Νικολάκη καὶ ἀδελφὸς τῆς μητέρας του Μαγδαληνῆς, ἡ ὁποία εἶχε παντρευτεῖ τὸν παπποῦ τὸ Γιαννέρη.

Ὁ μπαρμα-Βαρσαμᾶς, λοιπόν, ἦταν σύν τοῖς ἄλλοις καὶ δεινὸς ψαρᾶς. Εἶχε δὲ ἔνα φελούκι, ἕνα μικρὸ δηλαδή βαρκάκι, ποὺ ἦταν βαμμένο στὸ χρῶμα τοῦ μίνιου καὶ  τὸ φύλαγε στὸ τσαρδάκι του, στοῦ «Κώστα».

Ὅταν ἤμουν ἔφηβος, λοιπόν, μὲ ἔπαιρνε στὸ γιαλό, στὸ ψάρεμα δηλαδή,  καὶ τὸ χαιρόμουν αὐτό, γιατὶ ὁ μπάρμπας,  σὺν τοῖς ἄλλοις,  ἦταν καὶ πολὺ νοικοκύρης, ἀλλὰ καὶ γραφικός. Δηλαδή, φώναζε χωρὶς νὰ μαλώνει καὶ «ἔβριζε» χωρὶς νὰ θίγει κανένα. Χώρια ποὺ ἦταν κι ἀρχοντάνθρωπος...

Τὸν ἄκουγες, λοιπόν, τὴν ὥρα τοῦ «χανέματος» νὰ φωνάζει:

-Σία, βρέ, τοὺ διξίς [τὸ κουπί, ἐννοοῦσε]... Δὲν ἀκοῦς; Ἀπουκεῖ ἀπ᾿ κρυώνει τοὺ φτύσ’ θὰ κ’τάζεις νὰ κρατᾶς τοὺ καΐκ’ στοὺ dόπου... (ἀκίνητο δηλ.) [Κι αὐτό, γιὰ νὰ πέφτει κάθετη ἡ πετονιά. Ἀλλιῶς τὴν ἔπαιρνε τὸ θαλάσσιο ρέμα μαζὶ μὲ τὸ φελούκι].

Πάλι, ὅταν μπερδεύονταν τὸ ἁρμίδι ἤ βραχώνονταν τὸν ἄκουγες νὰ λέει...

-Κιαρατά, τοῦ Μπραήμ’ς, κιαρατά...


Ἔχω κι ἀλλοτε γράψει γι᾿ αὐτὰ τὰ «χανέματα», ποὺ μοῦ μένουν ἀλησμόνητα, ὅμως τώρα ποὺ εἶδα τὴ φωτ. μὲ τὸν μπάρμπα στὸ γαβούνι καὶ μπροστὰ στὸ παραγάδι, ξαναθυμήθηκα...

Ξαναθυμήθηκα τὴ χοντρή, ἀπὸ καραβόπανο, «χαν’κουσακκούλα», μὲ τὶς πινελιὲς τοῦ μίνιου πάνω της καὶ κεῖνα τὰ ἁρμίδια, τὶς πετονιές δηλαδή, ποὺ ἁρμάτωνε ὁ ἴδιος... Ἀκόμα καὶ τὶς μολυβίθρες ἔχυνε μόνος του... Χώρια οἱ πετονιὲς γιὰ τὰ μεγάλα τὰ ψάρια, ποὺ ἀντὶ γιὰ μεσινέζα ἦταν δεμένα μὲ χοντρὸ σπάγκο. Αὐτές, λοιπόν, τὶς καλουμάριζε, μὲ δὀλωμα μικρὸ ψάρι, στὸ Πλαροννήσι ἤ στὸ Στρογγυλό, δένοντας τες γερὰ στὰ βράχια ποὺ εἶχαν σχηματίσει, μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου, μικρές, ἀλλὰ γερὲς «δέστρες».

Ἀλησμόνητα, λοιπόν, μείνανε ἐκεῖνα τὰ θεϊκὰ θερινὰ πρωϊνὰ ποὺ πηγαίναμε γιὰ ψάρεμα μὲ τὸν μακαρίτη τὸν μπάρμπα Βαρσαμᾶ, τὸν ὁποῖο τελευταία φορά, γέροντα πλέον, τὸν εἶδα στὸ Βόλο, στὸ σπίτι τῆς θειᾶς τῆς Ἀνθούλας, τῆς κόρης του, κάποιο ἀνοιξιάτικο ἀπόγευμα... Μέχρι ποὺ ἔμαθα ὅτι ἔφυγε ἀπὸ τὸν κοσμο αὐτό, σὲ μεγάλη ἡλικία, ἀφήνοντας μνήμη ἀγαθή.

Τὸ φελούκι τὸ εἶχε πάρει ὁ μπάρμπα Βαγγέλης ὁ Εὐαγγελινός, ὁ ἐπονομαζόμενος Βλαχάκης καί μέχρι πρὶν ἀπὸ μερικὰ χρόνια τὸ ἔβλεπα στὸ τσαρδάκι, στὴν Ἁρμενόπετρα... Σήμερα ἀγνοῶ τὶ ἔγινε.

(συνεχίζεται)

π. Κ.Ν. Καλλιανός

Sunday, 21 May 2017

Τα όρια του «Χριστός Ανέστη»

Νέα εκπομπή για την εβδομάδα που έρχεται! Μια εκπομπή για τις παραμονές και τις επόμενες της Αποδόσεως του Πάσχα μα και για όλον τον ευλογημένο ενιαυτό!


Στ’ αλήθεια μπορεί να μας πει κανείς οτι το Χριστός Ανέστη έχει συγκεκριμένα χρονικά όρια στην προφορά του; Μήπως όλοι αυτοί που ξεψύχησαν με το Χριστός Ανέστη στα χείλη κοίταζαν το ημερολόγιο, ή λογάριαζαν το χλευασμό που θα αντιμετώπιζαν από τους χλιαρούς της εποχής τους;



Χριστός Ανέστη πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Saturday, 20 May 2017

Προς τη Χάλκη

Όποιος αξιώνεται να πραγματοποιήσει το μεγάλο όνειρο κάθε Έλληνα, να επισκεφθεί και να προσκυνήσει τα αγιασμένα χώματα της Βασιλεύουσας, σίγουρα προχωράει κι ένα βήμα πάρα πέρα, να ταξιδέψει μέχρι το μαγικό νησί της Χάλκης.


Η Χάλκη μας, είναι ένα από τα Πριγκιποννήσια. Όταν πάρουμε το καραβάκι από την Κωνσταντινούπολη, θα περάσουμε πρώτα από την Πρώτη, μετά από την Αντιγόνη κι ύστερα θα φθάσουμε στη Χάλκη.


Έτσι κάναμε κι εμείς. Ένα συννεφιασμένο πρωϊνό του Μάρτη κινήσαμε συνειδητά από την Πόλη μας, με σκοπό να φθάσουμε στον τόπο της ελπίδας, της παιδείας, της αρχοντιάς.


Η Χάλκη έχει τη δική της ιστορία. Σ΄ αυτήν, όπως και αλλού στην πολυπολιτισμική Μικρά Ασία (προτιμώ πάντα αυτό τον όρο από τον άλλο, τον επίσημο) συναντιώνται πολιτισμοί, θρησκείες, φυλές, άνθρωποι.


Για εμάς το μικρό σχετικά ταξίδι, η ευχάριστη αυτή κρουαζιέρα, είναι πλημυρισμένο από συναισθήματα, εικόνες, ήχους θαλασσινούς άλλα και άλλους, είναι ταξίδι στην ιστορία...


Βέβαια το ταξίδι μας αυτό έχει πάντα στόχο τη βυζαντινή μας Ιθάκη, που δεν είναι άλλη από το υπερ-γοητευτικό νησί της Χάλκης, στην κορυφή του οποίου βρίσκεται ο λόφος της Ελπίδας, όπου στο κέντρο του θαυμάζουμε -από τα κύματα ακόμα της γαλήνιας αυτοκρατορικής θάλασσας- το ορόσημο του νησιού, τη Θεολογική Σχολή μας...

Friday, 19 May 2017

Μοναξιά και Ανάσταση

Είναι μερικές δεαετίες που η ζωή των ανθρώπων, και ιδιαίτερα στις μεγάλες πόλεις, έχει ριζικά αλλάξει. Εκείνο που είναι χαρακτηριστικό φαίνεται στην μοναξιά που επικρατεί στον σημερινό μας άνθρωπο.


Οι άνθρωποι που μένουν σε πολυκατοικία π.χ., μόλις και μετά βίας ο ένας καλημερίζει τον άλλο, πέραν αυτού υπάρχει νέκρα που δημιουργεί αδιαφορία για την ύπαρξη των συνανθρώπων μας, οι οποίοι ζούμε και υπάρχουμε στον ίδιο τόπο και χώρο.

Η δικαιολογία, όπως μερικοί λέγουν, οφείλεται στο ότι ο κόσμος τώρα είναι πάρα πολύ απασχολημένος. Είναι πάρα πολύ απασχολημένος για να ικανοποιήσει αυτά τα μέσα που προ μερικών δεκαετιών του ήταν αδιανόητο να φανταστεί.

Και αυτό είναι αλήθεια. Δεν είχε όμως διανοηθεί την πνευματική φτώχεια που δημιουργεί αυτή η φοβερή μοναξιά. Οι μεγαλυτέρας ηλικίας άνθρωποι το ζούν πιο έντονα.

Μικρά παιδιά μεγαλώσαμε παίζοντας στις γειτονιές κάνοντας τους πρώτους μας φίλους. Και είχαμε αγάπη μεταξύ μας. Όταν είχαμε κάποιο πρόβλημα το μοιραζόμαστε και έτσι η δυσκολία γινότανε ελαφρύτερη. Από τη άλλη μεριά αν κάτι χαρούμενο συνέτρεχε, εξομολογούμενο στους φίλους η χαρά πολλαπλασιαζότανε.

Είμασταν φτωχότεροι σε ύλη, αλλά συγκρίνοντας με την σημερινή ζωή των νέων πλουσιώτεροι σε πνεύμα. Το κάθε τι μας γέμιζε με χαρά και αισιοδοξία.

Στο Σχολείο μαθαίναμε όχι μόνο γράμματα, αλλά οι περισσότεροι δασκάλοι μας εμφορούμενοι από πληθώρα ιδανικών, μας ενεφύτευαν την αγάπη μεταξύ των ανθρώπων, την αγάπη προς την πατρίδα και την πίστη στον Θεό.

Τί είναι αυτό λοιπόν που έφυγε από την ζωή των ανθρώπων, ίσως κάποιος σκεφθεί και ερωτήσει τον εαυτό του. Τώρα δεν μπορούμε να επαναφέρουμε τον τρόπο της ζωής για να μη αισθανόμαστε έρημοι και αφήνουμε την δυστυχία που προκαλεί η μοναξιά να γίνεται βίωμα στη ζωή μας;

Αυτό που λείπει από την ζωή μας είναι ολοφάνερο. Κολλήσαμε στην ύλη και μόνο για να ικανοποιήσουμε τα υλικά μας αγαθά και μόνο και παραμελήσαμε, το πνεύμα, την γεννήτρα της ψυχής του ανθρώπου.

Μας λείπει η δύναμη που κάποτε ήταν πληθωρική στις καρδιές των ανθρώπων, και αφήσαμε την ψυχή μας και αδυνάτισε και δεν μπορούμε να δούμε αυτά που μας μειώνουνε.

Ω! Χριστέ μου δείξε μας και φέτος με την ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΟΥ το μεγαλείο ΣΟΥ, με την ΑΓΑΠΗ και την ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΣΟΥ, για να σωφρονισθούμε από την κρεπάλη στην οποία έχουμε -δυστυχώς- περιπέσει, και τη δίψα για ύλη και δόξα. Γιατί ΕΣΥ και μόνον είσαι ο πλούτος και η δόξα των ανθρώπων.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Νικόλαος Πούλιος
Ομότιμος Αρχιγραμματέας Ι.Α. Θυατείρων & Μ.Β.

Thursday, 18 May 2017

Χωριό «Μπελογιάνης» [Ζ΄]

Έχοντας παρουσιάσει σε προηγούμενη ανάρτηση την εξωτερική πλευρά του Ελληνορθόδοξου Ιερού Ναού στο χωριό Μπελογιάννη της Ουγγαρίας, ήλθε σήμερα η στιγμή να δείξουμε και το εσωτερικό του εν λόγω Ναού.



Ο Ναός αυτός είναι, όπως έχουμε αναφέρει σε άλλη περίσταση, αφιερωμένος στον Άγιο Δημήτριο και στους Αγίους Κωνσταντίνο & Ελένη.



Είναι ένας όμορφος Ναός, βυζαντινού ρυθμού, σταυροειδής μετά τρούλου, ιδιαίτερα περιποιημένος εσωτερικά και ιεροστολισμένος με όμορφες εικόνες.



Το εικονοστάσι του είναι ξυλόγλυπτο έργο τέχνης, με όμορφα παραδοσιακά βυζαντινά σχέδια και στολίδια. Κοσμείται δε από βυζαντινές εικόνες.



Όμορφες βυζαντινόρυθμες μεγαλογράμματες επιγραφές, που βρίσκουμε στους τοίχους του Ναού, μας δίνουν σημαντικές πληροφορίες για την ιστορία του.



Mια σπουδαία πληροφορία -εκτός των άλλων- που αντλούμε από τις εν λόγω επιγραφές είναι πως την εκ θεμελίων οικοδόμηση του Ναού (ο οποίος εγκαινιάσθηκε το 1996) επιχορήγησε ο φιλογενής και φιλόμουσος Άρχοντας Μέγας Πρωτέκδικος Κωνσταντίνος Δαφέρμος.



Η μέριμνα και επιμέλεια για το ιερό αυτό έργο ανήκε φυσικά στον πανάξιο Μητροπολίτη και πνευματικό φίλο μας κυρό Μιχαήλ, τότε Μητροπολίτη Αυστρίας και Έξαρχο Ουγγαρίας.

Wednesday, 17 May 2017

Η πρόταση για το μάθημα της Ιστορίας

Από τον homo sapiens στον homo roboticus universalis

Τον «παγκοσμιοποιημένο άνθρωπο - ρομπότ» είναι αυτόν που προωθεί η αρμόδια επιτροπή, με το «σχέδιο προγραμμάτων σπουδών για το μάθημα της Ιστορίας στην υποχρεωτική εκπαίδευση», που κατέθεσε. Μέσα από τη «μάθηση», που θέλει να επιβάλλει στα ελληνόπουλα, επιδιώκει να δημιουργήσει την εξέλιξη του homo sapiens.


Με το σχέδιο προγράμματος, που προωθεί η Επιτροπή για το μάθημα της ιστορίας υλοποιείται αυτό που περιγράφει ο Γάλλος καθηγητής κοινωνιολογίας και φιλόσοφος Gerard Leclerc:

«Εννοώ την παγκοσμιοποίηση που υπερβαίνει τα σύνορα φυλής, τάξης, θρησκείας, αυτής που απευθύνεται σε όλους τους ανθρώπους... Στο μέλλον είναι δυνατή μια αληθινή παγκόσμια ιστορία, δηλαδή μια ιστορία γενική (σ.σ. κοινή για όλη την ανθρωπότητα)... Αυτή η ιστορία  θα αντιταχθεί  στις διάφορες τοπικές ιστορίες, που στηρίχθηκαν έως τις ημέρες μας επί των διάφορων πολιτισμών και είναι γραμμένες από τους εκπροσώπους καθενός από αυτούς... Μια τοπική ιστορία (εθνική, πολιτισμική) δεν είναι τίποτε άλλο παρά η μνήμη ενός πολιτισμού, ενός έθνους και επομένως σε σχέση με το σύνολο της ανθρωπότητας, μιας μικρής ομάδας. Μια παγκόσμια ιστορία υποτίθεται ότι θα έχει ξεπεράσει την «τοπική» άποψη και θα κάνει την υπέρβασή της προς την συνολική ανθρωπότητα και την παγκοσμιότητα». (Gerard Leclerc “La mondialisation culturelle - Les civilisations a l’ epreuve”, Ed. PUF. Paris. 2000, p. 315-316).

Ο Γάλλος καθηγητής θεωρεί ότι η διεθνής των διανοουμένων, που προωθούν την πολιτισμική παγκοσμιοποίηση,  είναι στη γραμμή της διεθνούς  των μαρξιστών διανοουμένων, που πρώτοι προώθησαν την ιδεολογική και πολιτισμική παγκοσμιοποίηση. Και επιλέγει ο Λεκλέρκ: «Ίσως είναι ο καιρός να γράψουν και να κυκλοφορήσουν (σ.σ. οι φιλελεύθεροι διανοούμενοι) ένα [μανιφέστο παγκοσμιοποίησης], ένα παγκόσμιο μανιφέστο των υπέρ της παγκοσμιοποίησης διανοουμένων. Αυτό το μανιφέστο θα άρχιζε ή θα τελείωνε με μια φράση του τύπου: [Υπέρ του παγκοσμιοποιημένου ανθρώπου διανοούμενοι όλων των χωρών ενωθείτε!]». (σ.σ. ο.π. σελ. 478 - Οι υπογραμμίσεις στο πρωτότυπο). 


Στην πρόταση για την αλλαγή της ύλης στο μάθημα της Ιστορίας, που κυκλοφορήθηκε τον Μάρτιο του 2017, απορρίπτονται απολύτως όλα τα προηγούμενα προγράμματα, συμπεριλαμβανομένου και αυτού του 2015, επί σημερινής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Αν και κατηγορεί όλα τα προηγούμενα προγράμματα ότι «αναπαράγουν ανιστορικές ιδεοληψίες» υποπίπτει στο ίδιο «αμάρτημα».

Πέρα από τους ιδεολογικούς λαβυρίνθους που υποχρεώνεται να μπει ο αναγνώστης του σχεδίου, τα μέλη της Επιτροπής ξεκαθαρίζουν ποιο μελλοντικό πολίτη θέλουν να οικοδομήσουν: «Θέλουμε πολίτες με ιστορική σκέψη και συνείδηση» και διευκρινίζουν ότι «η ιστορική σκέψη ορίζεται από τη σύγχρονη βιβλιογραφία και είναι καρπός της δομικής συνύπαρξης έξι αλληλεπιδρώντων και αλληλοσυμπληρούμενων παραγόντων», τους οποίους περιγράφει. Αυτή η επιλεγμένη «σύγχρονη βιβλιογραφία» κυριαρχεί στα μέλη της Επιτροπής.

Στους παράγοντες περιλαμβάνεται και «η καλλιέργεια της εθνικής συνείδησης», την οποία έτσι εννοούν: «Η διδασκαλία της ιστορίας έχει ως κύριο στόχο να καλλιεργήσει μια πλουραλιστική και ανεκτική εθνική ταυτότητα, η οποία θα είναι απαλλαγμένη από μισαλλοδοξία και ξενοφοβία». Πλουραλιστική κοινωνία υπάρχει, πλουραλιστική εθνική ταυτότητα δεν μπορεί να υπάρξει. Η θεωρία των μελών της Επιτροπής αποκλείει, ως ιδεολογικό αξίωμα, τον συνδυασμό της εθνικής ταυτότητας με τον σεβασμό της ετερότητας και την ανεκτικότητα.

Για να καταγράψει κανείς τις αδυναμίες του σχεδίου και τις ιδεολογικές προκαταλήψεις που εμφανίζονται σε αυτό θα χρειαζόταν πολλές σελίδες. Αναφέρονται ελάχιστα παραδείγματα για το πώς το Σχέδιο μεταχειρίζεται την Εκκλησία, βασικό στοιχείο της εθνικής μας ταυτότητας, και τον Ελληνισμό, ως Έθνος.      

Στην Α΄ Γυμνασίου και στα περί Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας γράφει στο κεφάλαιο «Θρησκεία και πολιτισμός» τις ενότητες: «Συνέχεια και αλλαγές στην επίσημη θρησκεία. Θρησκευτικός συγκρητισμός. Η ανάδυση και η εδραίωση του χριστιανισμού. Υλικός και πνευματικός πολιτισμός. Τα όρια του εκρωμαϊσμού, οι πόλεις και η ύπαιθρος». Τί σημαίνει «ανάδυση του χριστιανισμού»; Μέσα σε μια πληθώρα πληροφοριών και περίπου 3500 λέξεων, για τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, στην «ανάδυση του Χριστιανισμού» αναφέρονται επτά (7) λέξεις... Επίσης στους 17 «θεματικούς φακέλους», για να  ενημερωθούν επί συγκεκριμένων θεμάτων οι μαθητές/τριες,  για τον Χριστιανισμό δεν υπάρχει ούτε ένας. Προφανώς για τα μέλη της Επιτροπής ήταν ένα μηδαμινό πολιτισμικό και ιστορικό παγκόσμιο γεγονός η εμφάνιση και η εξάπλωσή του...


Στο μάθημα της Ιστορίας στη Β΄ Γυμνασίου αγνοούνται οι πνευματικές - πολιτισμικές διαφορές Ανατολής και Δύσης, και υπάρχει  μονολεκτική αναφορά στην Εικονομαχία, που ταλάνισε Ανατολή και Δύση για δυο περίπου αιώνες. Επίσης αποσιωπάται η ανάπτυξη των γραμμάτων, των τεχνών και των επιστημών στην Ανατολή, ενώ υπάρχει εκτεταμένη αναφορά στη Δύση... Τα περί Βυζαντίου τίθενται από την πλευρά της Δύσης... Ουδεμία αντικειμενικότητα... Στους θεματικούς φακέλους ο ένας επιγράφεται «Άγιοι και δαίμονες στον βυζαντινό κόσμο» και μεταξύ άλλων αναφέρεται ότι «η προσευχή και η νηστεία εξορκίζει τα κακά πνεύματα»... Ουδεμία σχέση με το αντικείμενο οι προτείνοντες, μόνο προκατάληψη δείχνουν.

Η προτεινόμενη  Ιστορία της Γ΄ Γυμνασίου έχει καθαρά ιδεολογικό περιεχόμενο. Καλύπτει την περίοδο από τον 15ο έως τα τέλη του 19ου αιώνα. Στην ύλη περιλαμβάνονται επτά κεφάλαια.  Από αυτά  στον Νέο Ελληνισμό ελάχιστα αναφέρονται, ως αποσπάσματα δύο κεφαλαίων.  Στο κεφάλαιο «Η Οθωμανική Αυτοκρατορία (απαρχές - αρχές 19ου αιώνα)» αναφέρονται το «παιδομάζωμα» και «οι θρησκευτικοί θεσμοί, κοινότητες και πρακτικές». Ουδέν γράφεται για τον ρόλο της Εκκλησίας στην επιβίωση του Έθνους,  ούτε για τα απελευθερωτικά κινήματα, που άρχισαν σχεδόν αμέσως μετά την Άλωση, ούτε για τους λογίους που πέρασαν στη Δύση μετά την Άλωση και συνέβαλαν στην Αναγέννηση της, ούτε για τους Νεομάρτυρες που προτίμησαν τον θάνατο από το να αλλαξοπιστήσουν. Αγνοείται η «Μείζων», κατά τον Διον. Ζακυθηνό, περίοδος της Ελληνικής Ιστορίας, όπως ήταν η, χάρη στην Εκκλησία -κλήρο και λαό- επιβίωση του Έθνους επί 400 και πλέον χρόνια. Περισσότερα γράφονται για τους Οθωμανούς...

Η Επανάσταση του 1821 περιλαμβάνεται στο κεφάλαιο του Διαφωτισμού και των Επαναστάσεων, ως ακολουθία και απόρροια των Επαναστάσεων στην Αμερική και στη Γαλλία. Στα παιδιά ουσιαστικά περνά παραποιημένη η Ελληνική Επανάσταση. Στους θεματικούς φακέλους στην Ιστορία της Γ΄ Γυμνασίου ένας αναφέρεται σε μια «οθωμανική πόλη», στη Βέροια, επί τουρκοκρατίας. Αυτό για να σημειωθεί «η συνύπαρξη και οι σχέσεις των διαφόρων εθνοθρησκευτικών ομάδων»... Για την Ελληνική Επανάσταση υπάρχουν δύο φάκελοι. Ο πρώτος για τις πολιορκίες στην Ελληνική Επανάσταση, με δύο παραδείγματα, την Τρίπολη και το Μεσολόγγι. Στη μία νικάνε οι Έλληνες και στην άλλοι οι Τούρκοι... Ο δεύτερος αναφέρεται στις γυναίκες στην Επανάσταση. Δεν υπάρχει φάκελος για το Φανάρι, για τους άνδρες  ήρωες, για τον Σολωμό και τον «Ύμνο στην Ελευθερία», για τον Κάλβο και τις «Ωδές» του... Αντί να διδάσκεται ο μαθητής/τρια  την εθνική του Ιστορία προτείνεται να διδάσκεται ελάχιστα γι’ αυτήν και επιλεκτικά, κατά την ιδεολογική επιλογή της Επιτροπής...


Στην Α΄ Λυκείου η πρόταση της Επιτροπής είναι να καλυφθεί σε παγκόσμια έκταση η περίοδος από το 1880 έως σήμερα. Σε αυτή την ύλη και όσον αφορά στην Ελλάδα, υπάρχουν σύντομες αναφορές   στη Μεγάλη Ιδέα, στους Βαλκανικούς Πολέμους, στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στη Μικρασιατική Εκστρατεία, στην Καταστροφή, στη συμμετοχή Της στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στον Εμφύλιο, στη Διδακτορία, στο Κυπριακό. Αυτά μέσα στις πλούσιες αναφορές στο παγκόσμιο γίγνεσθαι της ίδιας περιόδου...

Η Ελληνική Ιστορία κακοποιείται, όπως προτείνεται να καταγραφεί  στη στοιχειώδη και μέση  εκπαίδευση. Αυτό γιατί γίνεται επιλογή και προβολή των θεματικών ενοτήτων, με βάση την ιδεολογία των μελών της Επιτροπής και την επιθυμία τους να δημιουργήσουν τη νέα μορφή ανθρώπου. Συμπερασματικά η εθνική συνείδηση καταργείται, ως κάτι το ξεπερασμένο και αρνητικό. Η έννοια «Έθνος» δεν υπάρχει πουθενά σε όλη την τεράστια ύλη, όπως δεν υπάρχει η έννοια του λαού. Υπό απόλυτο διωγμό από την ύλη η Πίστη των Ελλήνων. Υπό απαξίωση οι ρίζες του λαού και οι παραδόσεις του. Υπό εξόντωση η οικογένεια. Σε κάποιο φάκελο που αναφέρονται ο παππούς και η γιαγιά καλούνται τα παιδιά να περιγράψουν τις διαφορές που έχουν με αυτούς, χωρίς να ζητείται να πουν τα θετικά από τη σχέση αυτή, για την αγάπη που τους προσφέρουν, τη σοφία τους, το παράδειγμά τους, τη συμβολή τους στη συνοχή της οικογένειας. Η Ιστορία που προτείνεται να διδαχθούν τα παιδιά είναι πολύ χειρότερη από αυτήν που είχε γραφτεί από την κα Ρεπούση για την Στ΄ Δημοτικού και καταστροφική για τον Ελληνισμό. 

Αν περάσει η πρόταση της Επιτροπής  σοβαρότατη θα είναι η ιστορική ευθύνη των πολιτικών του συγκυβερνώντος Κόμματος των Ανεξάρτητων Ελλήνων. Θα μείνουν στην Ιστορία ως οι πολιτικοί που εξελέγησαν στην Ελληνική Βουλή  ως αντιμνημονιακοί και πατριώτες και αποδείχθηκαν μνημονιακοί και ολετήρες της εθνικής συνείδησης και ταυτότητας.

Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Tuesday, 16 May 2017

Εκδήλωση για την Ποντιακή Γενοκτονία

Πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 14η Μαΐου 2017, στο Λονδίνο, στην Κρύπτη του Ιερού Καθεδρικού Ναού της Αγίας Σοφίας στο Bayswater, η πρώτη εκδήλωση του Συλλόγου Ποντίων Ηνωμένου Βασιλείου για το 2017.


Ο κύριος ομιλητής της εκδήλωσης ήταν ο Δρ. Θεοδόσης Κυριακίδης, Θεολόγος - Ιστορικός και Διευθυντής του Ερευνητικού Κέντρου του Αγ. Γεωργίου του Περιστερεώτα. Το θέμα της παρουσίασης ήταν: «Ο προστατευτικός ρόλος της Εκκλησίας κατά τη διάρκεια της Γενοκτονίας των Ποντίων, 1916-1923».


Ο Δρ. Κυριακίδης έχει κάνει αξιοζήλευτες σπουδές στην Ελλάδα και στην Ιταλία και έχει μελετήσει τα αρχεία στο Βατικανό για την Γενοκτονια των Ποντίων. Επίσης, μιλάει πολλές ξένες γλώσσες.


Την εκδήλωση τίμησε με την παρουσία του εκ νέου ο Πρόεδρος της ΟΣΕΠΕ, κ. Ανέστης Οσιπίδης και μας συγκίνησε με τον λόγο του.


Την εκδήλωση επίσης τίμησαν με την παρουσία τους ο Πρωτοπρ. Αναστάσιος Δ. Σαλαπάτας, ο Πρόεδρος της Κοινότητας Αγ. Παντελεήμονος Harrow Δρ. Σεραφείμ Κυριακίδης, η Πρόεδρος της Εταιρείας Πελοποννησίων Μεγ. Βρετανίας Δρ. Λένα Μάρκου, καθώς και πολλοί άλλοι εκλεκτοί καλεσμένοι.


Η Πρόεδρος του Συλλόγου Ποντίων Δρ. Κική Σονίδου καλωσόρισε τους ομιλητές για την τιμή που κάνουν στο Σύλλογο να έρθουν από το εξωτερικό όχι μόνο για την παρουσίαση αλλά και για την στήριξη του έργου του Συλλόγου. Επίσης καλοσώρισε θερμά τους καλεσμένους, με ιδιαίτερη χαρά για την παρουσία πολλών νέων ανθρώπων.


Ένεκα της Εορτής της Μητέρας, πριν την ομιλία αφιέρωσε το ποντιακό τραγούδι «η Μάνα εν κρύο νερό», που συγκίνησε αρκετούς.


Η ομιλία ήταν ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα και αναφέρθηκε στον ρόλο των Ιερέων και των Ηγουμένων μοναστηριών που προστάτευσαν πολλές φορές Ποντίους από την πείνα, το θάνατο και προσέφεραν χρήματα σε Τούρκους αξιωματούχους προκειμένου να εξαγοράσουν τη ζωή τους. Υπήρξαν πολλές ιστορικές αναφορές και σχολιασμοί για τη σχέση εκκλησίας και τότε κράτους.


Μετά το πέρας της ομιλίας, έγιναν κάποια σχόλια και ερωτήσεις, δείχνοντας το πραγματικό ενδιαφέρον του κοινού. Στο τέλος της εκδήλωσης βγήκαν οι καθιερωμένες αναμνηστικές φωτογραφίες και προσφέρθηκαν εδέσματα και ροφήματα που είχαν επιμεληθεί οι κυρίες του Διοικητικού Συμβουλίου.

Δρ. Κική Σονίδου
Πρόεδρος Συλλόγου Ποντίων Η.Β.