Thursday, 1 September 2016

Συναγερμός στις Χριστιανικές Εκκλησίες της Βρετανίας

Η αντιτρομοκρατική προειδοποίησε για επιθέσεις του ISIS

Εκφράζονται φόβοι για χτυπήματα a la Νορμανδίας

Σε κατάσταση συναγερμού έθεσε η αντιτρομοκρατική υπηρεσία της Βρετανίας όλες τις Χριστιανικές εκκλησίες στη χώρα προειδοποιώντας πώς υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο ενός χτυπήματος ή συντονισμένων επιθέσεων των ισλαμιστών του ISIS κατά των ναών ή των ιερέων με μαχαίρια, όπως έχει άλλωστε συμβεί και σε άλλες χώρες της Ευρώπης.


Σύμφωνα με δημοσίευμα της Mirror On Line, όλοι οι εκκλησιαστικοί ηγέτες των χριστιανικών δογμάτων στο Ηνωμένο Βασίλειο προειδοποιήθηκαν να αυξήσουν τα μέτρα ασφαλείας στις εκκλησίες τους και να μην φοράνε το λευκό κολάρο στο λαιμό, διακριτικό των δυτικών ιερέων.

Οι βρετανικές Αρχές ανησυχούν ότι εξτρεμιστές τρομοκράτες θα επιχειρήσουν μια σφαγή σαν εκείνη στη Νορμανδία της Γαλλίας, που δύο φανατικοί εισήλθαν μέσα σε ένα ναό και αποκεφάλισαν τον ιερέα.

Ειδικοί σε θέματα τρομοκρατίας προειδοποιούν ότι επίκειται επίθεση σε εκκλησία σε βρετανικό έδαφος, γιατί οι εκκλησίες είναι «εύκολοι στόχοι» για τους τρομοκράτες. Συμβουλεύουν επίσης τους ιερείς να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί τις Κυριακές που λειτουργούν και τα κατηχητικά.

Να σημειωθεί ότι την περασμένη Κυριακή ο καθολικός ιερέας Άλμπερτ Παντιάνγκαν μαχαιρώθηκε από έναν “μοναχικό λύκο”, θαυμαστή του ISIS, στην Ινδονησία. Ο φανατικός ισλαμιστής είχε προσπαθήσει προηγουμένως να ενεργοποιήσει το γιλέκο του με τα εκρηκτικά, δεν τα κατάφερε, και τότε επιτέθηκε με το μαχαίρι.

Στις 26 Ιουλίου ο 85χρονος καθολικός ιερέας Ζακ Αμέλ αποκεφαλίστηκε μέσα στην εκκλησία του, στη Νορμανδία της Γαλλίας, από δύο τζιχαντιστές που είχαν ορκιστεί πίστη στο Ισλαμικό Κράτος.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, εφημέριος, που δεν θέλησε να κατονομαστεί, επιβεβαίωσε στη Mirror ότι ειδοποιήθηκαν από την Εκκλησία να μην φοράνε τα λευκά κολάρα δημοσίως επειδή τους καθιστούν πιθανούς στόχους. Επίσης ζητήθηκε από τους ιερείς να μην μένουν μόνοι τους στις εκκλησίες.

Ο Χριστιανισμός υπό διωγμό...

ΠΗΓΗ: ProNews

Wednesday, 31 August 2016

Οι τζιχαντιστές και οι αντιεξουσιαστές

Οι Χριστιανοί  είναι γνωστό πως αποτελούν  στόχο τζιχαντιστών και αντιεξουσιαστών. Στη Γαλλία τζιχαντιστές δολοφόνησαν γέροντα ιερέα, κόβοντάς του το λαιμό. Ήταν η πιο πρόσφατη από τις εκατοντάδες τρομοκρατικές ενέργειες τους σε βάρος των χριστιανών στην εν λόγω χώρα. Στην Ελλάδα παρατηρείται έξαρση εχθρικών ενεργειών σε βάρος της Εκκλησίας από τους αντιεξουσιαστές. Οι πιο πρόσφατες ήσαν στη Θεσσαλονίκη η εισβολή τους στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά και η εκ μέρους τους διακοππή της Θείας Λειτουργίας και επιχείρηση τρομοκράτησης των ιερέων και των πιστών και στην Αθήνα ο εμπρησμός αυτοκινήτων στον προαύλιο χώρο της Ιεράς Συνόδου.


Οι εκ μέρους των αντιεξουσιαστών πρόσφατες τρομοκρατικές ενέργειες είναι συνέχεια πολλών άλλων. Υπενθυμίζεται η καταστροφή του εσωτερικού και η αρπαγή κειμηλίων από το δίπλα στη Νομική Σχολή του ΕΚΠΑ ναΐδριο των Αγίων Αναργύρων, η επίθεση με γκαζάκια σε εκκλησία στην Κρήτη, η αναγραφή συνθημάτων στο εκκλησάκι του άλσους της Νέας Φιλαδελφείας και οι βεβηλώσεις ναών στο κέντρο των Αθηνών, του Αγίου Βασιλείου στην οδό Μετσόβου, του Αγίου Νικολάου Πευκακίων και της Ζωοδόχου Πηγής στην οδό Ακαδημίας. Οι βάρβαρες αυτές ενέργειες δεν είναι μόνο σε βάρος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, είναι γενικά κατά της θρησκευτικής ελευθερίας και θυμίζουν το ισλάμ και τους τζιχαντιστές.

Κοινό στοιχείο τζιχαντιστών και αντιεξουσιαστών είναι το μίσος  εναντίον των Χριστιανών. Των τζιχαντιστών έχει θρησκευτικές ρίζες, των αντιεξουσιαστών ιδεολογικές. Και οι δύο δεν έχουν καμία εκτίμηση στη ζωή και δεν σέβονται τους δημοκρατικούς θεσμούς. Οι μεν τζιχαντιστές επιχειρούν να επιβάλουν στην Ευρώπη τη σαρία, οι δε αντιεξουσιαστές επιδιώκουν να  καταστρέψουν ό,τι υπάρχει, χωρίς να προτείνουν κάτι που να το αντικαταστήσει. Και τα δύο ρεύματα ονειρεύονται την τυραννία, οι μεν του ισλάμ, οι δε του τίποτα...

Η κυβερνητική εξουσία των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ δείχνει πρωτοφανή  ανεκτικότητα στις ιερόσυλες πράξεις των αντιεξουσιαστών σε βάρος της Εκκλησίας και στις επιδιώξεις των ισλαμιστών. Ενδεικτικός της νοοτροπίας του κυβερνώντος Κόμματος ήταν ο λόγος του βουλευτού του, κ. Γ. Κυρίτση. Θέλοντας να δικαιολογήσει τις καταλήψεις κτιρίων και της Εκκλησίας  από τους αντιεξουσιαστές ισχυρίστηκε πως «χιλιάδες είναι τα καταπατημένα κτίρια και από την Εκκλησία ακόμη».

Η Ιερά Σύνοδος θάπρεπε να ζητήσει από τον κ. Κυρίτση να πει έστω ΕΝΑ κτίριο, που η Εκκλησία έχει καταπατήσει, αλλιώς να ομολογήσει δημόσια τη συκοφαντική ανακρίβεια, που εξεστόμισε σε βάρος Της.  Η Αρχιεπισκοπή εξάλλου να αποστείλει στον κ. Κυρίτση το βιβλίο του Αρχιεπισκόπου κ. Ιερωνύμου, με την «Aπάντηση της Εκκλησίας στα μυθεύματα του αντικληρικαλιστικού λαϊκισμού». Σ’ αυτό περιλαμβάνεται πίνακας με τα χωρίς καταβολή αποζημίωσης απαλλοτριωθέντα χιλιάδων στρεμμάτων εκτάσεις και οικόπεδα σε κεντρικά σημεία των Αθηνών και άλλων περιοχών της Αττικής, αξίας πολλών δισεκατομμυρίων Ευρώ. Για να ενημερωθεί και να μη δείχνει αγνωμοσύνη προς την ευεργέτιδα του Ελληνικού κράτους.

Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Tuesday, 30 August 2016

Ελληνική Μυθολογία στη Βουδαπέστη

Μια εξαιρετικά διακεκριμένη προσωπικότητα της Ουγγαρίας ήταν ο Κόμης István Széchenyi de Sárvár-Felsővidék (1791 - 1860), ο οποίος ήταν Πολιτικός (Υπουργός) και συγγραφέας. Έχει δε χαρακτηρισθεί ως ο «Σπουδαιότερος Ούγγρος»!


Σε κεντρική πλατεία της Πέστης, δίπλα από τις όχθες του Δούναβη, έχει τοποθετηθεί μια γλυπτική σύνθεση αφιερωμένη στον István Széchenyi.


Εκείνο που κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, και μάλιστα σε εμάς τους Έλληνες, είναι πως το κύριο άγαλμα, στο οποίο απεικονίζεται ο ίδιος ο Κόμης, πλαισιώνεται από τέσσερεις αρχαιοελληνικές μυθολογικές φιγούρες, οι οποίες έχουν αναφορά σε αντίστοιχα ενδιαφέροντα και ενασχολήσεις του.


Οι φιγούρες αυτές είναι η Παλλάδα Αθηνά (με αναφορά στα εμπορικά ενδιαφέροντα του Κόμη), ο Ποσειδώνας (με αναφορά στη ναυτιλία), η Δήμητρα (με αναφορά στη γεωργία) και ο Ήφαιστος (με αναφορά στη βιομηχανία).


Ίσως κανείς να αναρωτηθεί βέβαια γιατί με την εν λόγω προσωπικότητα απεικονίζονται και τέσσερεις χαρακτηριστικές φιγούρες της Ελληνικής Μυθολογίας.


Μελετώντας κανείς την ιστορία της ζωής του Κόμη, βλέπει πως στα χρόνια μεταξύ 1815 - 1821 ταξίδεψε σε διάφορες χώρες της Ευρώπης, και ειδικά στην Ελλάδα, όπου σπούδασε την ιστορία της και γνωρίσθηκε με διάφορους ανθρώπους, που σίγουρα θα του ενέπνευσαν το ενδιαφέρον και την αγάπη για την Ελληνική Μυθολογία.

Monday, 29 August 2016

Σταλαγμοί κατανύξεως ἀπό τή γείτονα νῆσο Σκιάθο

(Εὐγνωμοσύνης ἔνεκεν καί τιμῆς φιλαδέλφου τοῖς προσφιλεστάτοις μοι,  παπα-Γεωργίῳ καί Νικολάῳ τοὐπίκλην Σταματᾶ, ἀδελφῶν καί συλλειτουργῶν τῆς φιλτάτης μοι γείτονος  νήσου Σκιάθου)


«Ἀνάμεσα εἰς συντρίμματα καί ἐρείπια, λείψανα παλαιᾶς κατοικίας ἀνθρώπων ἐν μέσῳ ἀγριοσυκῶν, μορεῶν μέ ἐρυθρούς καρπούς, εἰς ἔρημον τόπον, ἀπόκρημνον ἀκτήν πρός μίαν παραλίαν βορειοδυτικήν τῆς νήσου, ὅπου τήν νύκτα ἑπόμενον ἦτο νά βγαίνουν καί πολλά φαντάσματα, εἴδωλα ψυχῶν κουρασμένων, σκιαί ἐπιστρέφουσαι, καθώς λέγουν, ἀπό τόν ἀσφοδελόν λειμῶνα, ἀφήνουσαι κενάς οἰμωγάς εἰς τήν ἐρημίαν, θρηνοῦσαι τό πάλαι ποτέ πρόσκαιρον σκήνωμά των εἰς τόν ἐπάνω κόσμον - ἐκεῖ ανάμεσα ἐσώζετο ἀκόμη ὁ ναΐσκος τῆς Παναγίας τῆς Πρέκλας. Δέν ὑπῆρχε πλέον οἰκία ὀρθή, δέν ὑπῆρχε στέγη καί ἄσυλον, εἰς ὅλον τό ὀροπέδιον ἐκεῖνο, παρά τήν ἀπορρῶγα ἀκτήν. Μόνος ὁ μικρός ναΐσκος ὑπῆρχε, καί εἰς τό προαύλιον τοῦ ναΐσκου ὁ Φραγκούλης Κ. Φραγκούλας εἶχε κτίσει μικρόν ὑπόστεγον, καλύβην μᾶλλον ἢ οἰκίαν».


Παρελθόντος τοῦ χρόνου καί ὁ ναΐσκος κατέστη ἐρείπιον, λείψανον κατοικίας τοῦ Ὑψίστου, ὅπου τό πάλαι ἡ ἀναίμακτος ἐτελεῖτο θυσία. Καί εἰσέτι παραμένει...

Ὅμως κατ᾿ ἔτος, τάς πανιέρους ἡμέρας ταύτας τοῦ Δεναπενταυγούστου, μετά τήν ἑορτήν τῆς σεπτῆς Κοιμήσεως,  ὅμιλος φιλοχρίστων Σκιαθιτῶν καί ἑτέρων προσκυνητῶν, μεταβαίνει εἰς τό Κάστρον, τήν  «ὡραίαν -κατά Μωραϊτίδην- θαλασσινήν κώμην» καί ἐντός τῶν ἐρειπίων  ἐπιμένει νά τελῇ τήν Ἱεράν τῆς Κοιμήσεως Πανήγυριν πρός τιμήν τῆς Παναγίας τῆς Πρέκλας, ἧς ὁ ναός τό πάλαι ὑπῆρχεν.


Οὐδέν ἕτερον ἐπιτρέπεται ἐπί τοῦ παρόντος νά εἰπωθῇ. Αἱ παρατιθέμεναι εἰκόνες, νομίζω, ὅτι δύνανται νά συλλαβίσουν εἰς τάς καρδίας τῶν ἀναγνωστῶν πλεῖστα ὅσα, ἀφοῦ προηγουμένως ἀναγνώσουν μετά μεγάλης προσοχῆς καί τό ἐξαίρετον τοῦ Ἀλ.  Παπαδιαμάντη διήγημα, Ρεμβασμός τοῦ Δεκαπενταυγούστου.

Ποῖος γνωρίζει ἐάν μετά τῶν σκιῶν, αἵτινες ὑπερίπτανται τοῦ πανιέρου καί εὐκατανύκτου χώρου, διακρίνουν καί τόν φιλέρημον γέροντα, τόν Φραγκούλα νά ψάλῃ τό, «Ἀπόστολοι ἐκ περάτων...».

Καί τοῦ χρόνου.

π. Κ.Ν. Καλλιανός

(Ἀπό καρδίας εὐχαριστῶ τόν πολυαγαπητόν μου παπα-Νικόλαον Σταματᾶν διά τάς συγκινητικάς καί ἱεροπρεπείς φωτογραφίας του).

Sunday, 28 August 2016

Παρακλήσεις και ασθενείς

Ελπίδα και στήριγμα και σωτηρία των ασθενούντων

Στους δυο παρακλητικούς κανόνες προς την Παναγία, οι συγγραφείς τους περιγράφουν την προσωπική τους εσωτερική κατάσταση.  Γράφουν ότι βρίσκονται σε βαθιά και συνεχή ταραχή και ζάλη. Είναι καταπονημένοι, τραυματισμένοι, θλιμμένοι και λυπημένοι˙ καταβεβλημένοι από αθυμία˙ πολιορκούνται διαρκώς από δυσμενείς εχθρούς που προκαλούν συμφορές του βίου προσβαλλόμενοι από πολλούς πειρασμούς, δεν μπορούν να βρουν ψυχική ειρήνη. Η ψυχική αυτή αναστάτωση περιπλέκεται με το άλγος και τις  κακώσεις του σώματος, την φθορά της ανθρώπινης φύσης και την απειλή του θανάτου που καθηλώνουν τον άνθρωπο σε κλίνη οδυνηρή, όπου υπάρχουν κλαυθμοί, δάκρυα και στεναγμοί.


Αυτή η ταραχή και η οδύνη προέρχεται από μια εσωτερική σύγκρουση λόγω της ψυχοσωματικής τους αδυναμίας να διαχειριστούν τα πάθη και τις καταστάσεις στην ζωή τους. Η αγωνία τους περιστρέφεται γύρω από τον φόβο μήπως τα πάθη, οι πόνοι και οι έγνοιες που τους περικυκλώνουν εκμηδενίσουν την υπαρξιακή τους υπόσταση και τους εμποδίσουν να έχουν μια γνήσια και άμεση σχέση με τον αγαπημένο τους, τον Ιησού Χριστό. 

Αυτό που λυτρώνει τους πιστούς συγγραφείς είναι ότι, ενώ έχουν απόλυτη επίγνωση της ψυχοσωματικής τους κατάστασης, δεν απομονώνονται στους εαυτούς τους και στον πόνο τους. Αντίθετα, δεν χάνουν την προοπτική του Άλλου στην ζωή τους.  Στηρίζουν την ελπίδα τους σε Εκείνη που έδωσε την ζωή της σε Εκείνον που θυσίασε την ζωή του για να σωθεί όλος ο κόσμος.  Όπως η Παναγία κατέθεσε το θέλημά της στον Θεό, έτσι και οι ψυχικά και σωματικά καταβεβλημένοι, μέσα από τις παρακλήσεις τους προς την στοργική Θεομήτορα, προσφέρουν τον τραυματισμένο και πληγωμένο τους εαυτόν στον Χριστό με την ελπίδα ότι, δια των πρεσβειών της μητέρας του, θα σωθούν.

Ενώ οι περισσότεροι από μας βιώνουμε την ίδια ψυχοσωματική ταραχή και ζάλη που εκφράζουν οι συγγραφείς στους παρακλητικούς κανόνες, λίγοι από μας έχουν την απόλυτη επίγνωση της εσωτερικής μας κατάστασης και των αιτίων των ασθενειών μας. Ίσως δεν θέλουμε να τις αναγνωρίσουμε και να απαλλαχθούμε από τα βάσανά μας. Αν τις αναγνωρίσουμε, στη συνέχεια, θα πρέπει να αλλάξουμε τον τρόπο της ζωής μας και να ξεβολευτούμε  από την  οκνηρία και την ανημποριά μας. Όταν γινόμαστε ένα με τον πόνο μας, χάνουμε τη δυνατότητα να δούμε και να γνωρίσουμε Εκείνον που μπορεί να μας θεραπεύσει από τα δεινά μας˙ μένουμε απομονωμένοι στη μοναξιά μας και αποκομμένοι από τον ίδιο τον εαυτόν μας και από τους άλλους. Έτσι, γινόμαστε περισσότερο αχάριστοι, ανικανοποίητοι, επιθετικοί και δυσάρεστοι, χωρίς ελπίδα στοργικής ανακούφισης, αλλά και σωτηρίας.

Πρωτοπρ. Δρ. Σταύρος Κοφινάς

Saturday, 27 August 2016

Ρωσική Εκκλησία και Οικουμενισμός

Για άλλη μια φορά οι σημερινοί Times του Λονδίνου κάνουν ένα ενδιαφέρον αφιέρωμα στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, και μάλιστα σε σχέση με την Οικουμενική Κίνηση.


Ο αρθρογράφος Δρ. Μιχαήλ Bourdeaux κάνει ειδική αναφορά στον διακεκριμένο Ρώσο Ιερέα, θεολόγο και συγγραφέα π. Αλέξανδρο Μεν, που θεωρείται μάρτυρας της Σοβιετικής εποχής (δολοφονήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1990), και είχε δείξει ενδιαφέρον για τις διαχριστιανικές και διαθρησκειακές σχέσεις.

Monday, 22 August 2016

Ὁ παπᾶς καί ὁ ...παρᾶς

(Προσεγγίζοντας τό θέμα μέσα ἀπό ποιμαντική ἐμπειρία σαράντα περίπου χρόνων)

Ὁ λαός λέει, συνειδητά ἤ ἀσυνείδητα: «Τοῦ παπᾶ τό πετραχείλι εἶναι βρύση κι ὅλο χύνει». Ἐδῶ ἐννοεῖται ὅτι τό πετραχείλι εἶναι ἀέναος πηγή χρήματος -κάτι σάν μικρό νομισματοκοπεῖο- κι ὄχι μέσον Ἁγιοπνευματικῆς  Χάριτος. Καί προσθέτει: «Οἰ τοῦ βίου ναυαγοί τοῦ Κυρίου λειτουργοί», γιατί ξέρουν πώς ὁ παπᾶς εἶναι ἀπό τούς «τυχερούς» αὐτοῦ τοῦ κόσμου,  πού μπορεῖ κάλλιστα νά τά καταφέρει ἐνδυόμενος τό ράσο. Φυσικά ὑπάρχει κι ἡ παροιμιώδης ρήση, «Καί παπᾶς νά γίνεις, Γιάννη, ἔτσι τἄφερε ἡ κατάρα», ἀλλ᾿ αὐτό δὲν ἀναιρεῖ τά προηγούμενα. Γιατί ἠ ἱερωσύνη εἶναι πρωτίστως μιά ἱδιότυπη «κατάρα»: «Ἐπικατάρατος πᾶς ὁ κρεμάμενος ἐπί ξύλου» (Γαλ. 3, 13). Κι ὕστερα, μήν τό ξεχνᾶμε, «ἀποσυνάγωγος» εἶναι πάντα ὁ καλός καί ἔντιμος κληρικός.


Ἄν, λοιπόν, οἱ δύο λαϊκές ρήσεις («Οἰ τοῦ βίου ναυαγοί κ.λ.π. ἡ μιά καί ἡ ἄλλη «Καὶ παπᾶς νά γίνεις κ.λ.π.») ἔχουν πάλιν καί πολλάκις διαψευστεῖ -τά παραδείγματα πλῆθος κι οἱ ἐξαιρέσεις ἐλάχιστες- ἡ πρώτη («Τοῦ παπᾶ τό πετραχείλι... κ.λ.π.») ἀκόμα καλά κρατεῖ. Γιατί θεωρεῖται μέγας προνομιοῦχος ὁ παπᾶς, ἐπειδή κερδίζει πολλά ἀπό τά λεγόμενα τυχηρά -ἀλήθεια, τό πάλαι ποτέ «φιλότιμον», τό φίλεμα δηλαδή, πώς μετατράπηκε σέ τυχερό; Γιατί ξέρω τά τυχερά παιχνίδια, ὅμως τί δουλειά ἔχουν αὐτά στόν ἐκκλησιαστικό χῶρο; Ἀπό ποῦ τυχερά; 

Ἐν πάσει περιπτώσει. Ἐλεύθερος εἶναι ὁ καθένας νά λέει ὅ,τι καταλαβαίνει, ὅμως τό σωστό εἶναι νά μιλᾶμε σοβαρά κι ὑπεύθυνα. Ἀλλιῶς συκοφαντοῦμε ἤ προσπαθοῦμε ν’ ἀμαυρώσουμε τήν εἰκόνα πού μέ τόσους κόπους καί μαρτυρικό δρόμο προσπαθεῖ νά στήσει ὁ κάθε ἔντιμος κληρικός. Γιατί ἄν ἡ ἐξαίρεση τοῦ κανόνα γίνεται ἀφορμή ὥστε κοντά στά ξερά νά καοῦν καί τά χλωρά, τότε κάτι δέν πάει καλά. Κι αὐτό χρειάζεται νά ἐρευνηθεῖ.

Ἀλήθεια, γιά νά μιλήσουμε πιό ἀνοιχτά τώρα, ποιά εἶναι ἡ σχέση τοῦ παπᾶ μέ τόν παρά; Εἶναι, δηλαδή, ἀληθινό αὐτό πού κατά κόρον διαδίδεται ὅτι τάχα ὁ παπᾶς ἀσχολεῖται πρωτίστως μέ τό πενταροκυνηγητό; Προσωπικά δέν ἀμφισβητῶ πώς ὑπάρχουν πάντα καί κάποιοι -ἐλάχιστοι, πιστεύω- μέσα στόν κλῆρο πού θ᾿ ἀσχολοῦνται μόνο μέ τή σύναξη πλούτου. Κι ἴσως παλαιότερα, ὅταν τά πράγματα ἦταν διαφορετικά ἀπό σήμερα, κοίταζαν ἐκεῖνοι οἱ ἁπλοί παπάδες νά μαζέψουν πέντε δεκάρες, ὄχι γιά νά ἀσωτέψουν -εἶναι σπάνιο, ἕως ἀνύπαρκτο, τό φαινόμενο τοῦ πλουτισμοῦ σ᾿ ἐκείνους- ἀλλά γιά νά κάμουν τίποτε προικιά στά κορίτσια τους ἤ καί νά ζήσουν. Ὅσο γίνεται ἀξιοπρεπῶς καί ἐντίμως. Δίχως ζητεία ἤ μέ πονηρές μεθόδους ὑποκλοπή τῶν οἰκονομιῶν τῶν ἄλλων, ἀλλά ἀναπαυόμενοι στά ὅσα θά ἔχουν εὐλογία νά λάβουν. Κι ἐδῶ ἔρχεται, γιά μιάν ἄλλη φορά ὁ Παπαδιαμάντης νά μᾶς τό ἐπικυρώσει:

«Ἐν τούτοις παπα-Θοδωρς οκοθεν τ επεν (τού συνεφημερίου του) τι τό κ τς νορίας μερίδιόν του ερίσκετο ν τ οκί ατο, το παπα-Θοδωρ. κρινε καλόν, επε, νά μετακομίσ διά τς ξωθύρας το γ. βήματος οκαδε καί τά δύο μερίδια, διά νά μή βλέπουν τινές τν γαν πιπολαίων καί γλωσσαλγσιν τι ο ερες χουν δθεν πολλά εσοδήματα. κόσμος ξιππάζεται, επεν, μα μς δ μιά καλή μέρα νά πάρουμε τίποτε λειτουργιές, καί δέν συλλογίζεται πόσες βδομάδες καί μνες παρέρχονται γονοι!» (Ἀπό τό διήγημα, Ἐξοχική Λαμπρή). Κι ἄδικο, νομίζω, πώς δέν ἔχει.

π. Κ.Ν. Καλλιανός
(Πρόδρομη νακοίνωση)