Sunday, 20 October 2019

Εκδήλωση μνήμης Γιάννη Πολυκανδριώτη


Πραγματοποιήθηκε χθες βράδυ ειδική μουσική εκδήλωση μνήμης και τιμής για τον μακ. Γιάννη Πολυκανδριώτη, μουσικοσυνθέτη και δάσκαλο της ελληνικής λαϊκής μουσικής και έγχορδων μουσικών οργάνων.


Η εκδήλωση, η οποία έλαβε χώρα στην Αίθουσα Εκδηλώσεων της Κοινότητας Αγ. Παντελεήμονος Harrow ΒΔ Λονδίνου, οργανώθηκε με πρωτοβουλία φιλόμουσων Νέων της φιλογενούς Ομογένειάς μας, με πρωτεργάτες τον Δρα Δημήτρη Σαλαπάτα και την Sabrina Hili. Προηγήθηκε μνημόσυνο εις μνήμην του μακ. Γιάννη, στον Ι.Ν. Αγ. Παντελεήμονος και Αγ. Παρασκευής.

Το πολυπληθές ακροατήριο καλωσόρισε εκ μέρους της Κοινότητας ο Ιερατικώς Προϊστάμενος Πρωτοπρ. Αναστάσιος Δ. Σαλαπάτας, με τα εξής λόγια:


«Σας καλωσορίζω όλους εκ μέρους της Κοινότητας Αγ. Παντελήμονος στην ειδική αυτή εκδήλωση μνήμης.


Η εκδήλωση απόψε είναι αφιερωμένη σε μια μεγάλη προσωπικότητα της σύγχρονης ελληνικής μουσικής σκηνής, τον μακ. Γιάννη Πολυκανδριώτη.


Επιτρέψτε μου στο σημείο αυτό να απονείμω -εκ μέρους όλων μας- τον δίκαιο έπαινο στη Νεολαία της Ομογένειάς μας, η οποία οργάνωσε με δική της πρωτοβουλία την αποψινή αυτή συγκινητική εκδήλωση.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω τις Κυρίες της Βοηθ. Αδελφότητας Κυριών της φιλοξενούσας Κοινότητάς μας, και ειδικώτερα τις κυρίες Αλεξάνδρα Κωνσταντίνου, Άννα Αναστάση, Μάρω Γεωργίου, Ελένη Βερικάκη και άλλες, επώνυμες και ανώνυμες, για τα κεράσματα και την όλη πρακτική προετοιμασία.


Ο Γιάννης Πολυκανδριώτης, ίδρυσε το 2002, εδώ στους Κοινοτικούς μας χώρους, για πρώτη φορά στο Λονδίνο, τη Σχολή Παραδοσιακής και Λαϊκής Μουσικής εγχόρδων οργάνων μέσα στο πλαίσιο λειτουργίας του Ελληνικού Παροικιακού Κολεγίου Αγίου Παντελεήμονος.

Ο σκοπός της ίδρυσης ήταν να μπορέσει μέσα από την μουσική να φέρει τους νέους της παροικίας μας πιο κοντά  στις παραδόσεις, τα ήθη και έθιμά μας. Η Ελληνική λαϊκή και παραδοσιακή μουσική είναι η φλόγα, που ξυπνά και διατηρεί στις καρδιές των Ελλήνων  της διασποράς την Ελληνική τους ταυτότητα.


Ξεκίνησε με μια μικρή ομάδα μαθητών, που σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα ήταν σε θέση να παρουσιάζει ένα πολύ ζωντανό πρόγραμμα γνωστών μας τραγουδιών και να συναρπάζει το κοινό στις διάφορες παροικιακές μας εκδηλώσεις.

Πολλοί θα έχουν να διηγηθούν κάτι ιδιαίτερο για τον Γιάννη. Εμένα επιτρέψτε μου να αναφερθώ σε ένα γεγονός, που δεν είναι γνωστό στον πολύ κόσμο, αλλά έχει τη σημασία του.


Το 2008 είχα την ευκαιρία να φιλοξενήσω στο Πρεσβυτερείο μας δύο σπουδαίες προσωπικότητες, η κάθε μία στο δικό της χώρο, που είχαν ένα βασικό κοινό σημείο, τη μουσική.

Ο ένας, Γιάννης Πολυκανδριώτης, γόνος μεγάλης και εξαίρετης ελληνικής μουσικής οικογένειας, βιρτουόζος του μπουζουκιού και δάσκαλος της ελληνικής λαϊκής μουσικής στο Ελληνικό Κολέγιο Αγίου Παντελεήμονος και άλλων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων της Ελληνικής Ομογένειας Μεγ. Βρετανίας.


Ο άλλος, ο Αγγλικανός Ιερέας, Πανεπιστημιακός Καθηγητής και πολύτιμος φίλος μου π. Jeffrey Gainer, σημαντική μορφή στη σύγχρονη ζωή της Αγγλικανικής Κοινωνίας και του Αγγλόφωνου Θεολογικού χώρου. Από μικρός ασχολήθηκε -εκτός των άλλων- με τη μουσική. Στις μουσικές ειδικότητές του συμπεριλαμβάνονται η Δυτική Εκκλησιαστική Μουσική και η Ουαλική / Κέλτικη Μουσική.


Στη συνάντηση αυτή έγινε προσπάθεια και από τους δύο (κι αυτό φαινόταν καθαρά στη ματιά τους – έχω σχετικές φωτογραφίες) να προσεγγισθούν οι δύο μουσικές σχολές, Ανατολής (ελληνική λαϊκή) και Δύσης (Κέλτικη). Σε επόμενη στιγμή ο π. Jeffrey στάθηκε όρθιος και άρχισε να ψάλλει τον εθνικό ύμνο της Ουαλίας. Ο Γιάννης Πολυκανδριώτης τον κοίταζε στα μάτια και συντόνιζε το έγχορδο όργανό του στα παιχνιδίσματα της φωνής του Κέλτη μουσικού.


Τελικά έχουν δίκιο όσοι υποστηρίζουν ότι η μουσική δεν γνωρίζει σύνορα!!!».

Ακολούθησε χαιρετισμός από τον Πρωτοπρ. Ιωσήφ Παλιούρα, Διευθυντή της Σχολής Βυζαντινής Μουσικής και Ψαλμωδίας της Ι.Α. Θυατείρων & Μ.Β. Στη συνέχεια ομίλησε για την προσωπικότητα και το έργο του μακ. Γιάννη ο κ. Σάββας Παυλίδης, Ομ. Επιθεωρητής Δημ. Εκπαίδευσης και Ομ. Προϊστάμενος της ΚΕΑ. Ύστερα ομίλησε ο μουσικός κ. Γιώργος Μιχαλισλής, φίλος και συνεργάτης του μακ. Γιάννη.


Κατόπιν, οι αμέτρητοι φίλοι του αξέχαστου Γιάννη Πολυκανδριώτη απόλαυσαν τους Νέους της Ομογένειας και μαθητές του σπουδαίου δασκάλου, που πλημύρισαν την Αίθουσα με υπέροχους και αγαπημένους μουσικούς ήχους.

Συγκεκριμένα έπαιξαν και τραγούδησαν τα παρακάτω λαϊκά άσματα:


1.        Χορός του Σάκαινα
2.        Φραγκοσυριανή
3.        Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι
4.        Συννεφιασμένη Κυριακή
5.        Κανείς εδώ δεν τραγουδά
6.        Τα ματόκλαδά σου λάμπουν
7.        Τα παιδιά του Πειραιά
8.        Ποτ Πουρί (Πειραιώτισσα, Δελφίνι Δελφινάκι, Η γοργόνα (Στην Απάνω Γειτονίτσα) και Μίλησέ Μου)
9.        Ζεμπέκικο της Ευδοκίας


Μέλη του χορευτικού συγκροτήματος «Φιγούρα» χόρεψαν στους ρυθμούς της εύηχης μουσικής.


Στο τέλος όλοι απόλαυσαν τα εύγευστα κεράσματα και συνομίλησαν μεταξύ τους για αρκετή ώρα.

Saturday, 19 October 2019

Επίσημος Εορτασμός 28ης Οκτωβρίου 1940


Η φιλογενής Ελληνορθόδοξη Ομογένεια του Ηνωμένου Βασιλείου, με πρωτοβουλία του Συνδέσμου Ελληνορθοδόξων Κοινοτήτων, πρόκειται να εορτάσει επίσημα την Εθνική μας Επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940.


Η Εγκύκλιος που κυκλοφόρησε ο Πρόεδρος του Συνδέσμου κ. Μάριος Μηναΐδης μας πληροφορεί για τις σχετικές λεπτομέρειες του εν λόγω Εορτασμού.

Friday, 18 October 2019

Ο προοδευτισμός στις ημέρες μας


Ο προοδευτισμός ως σύνθημα κυκλοφορεί πολύ και στις ημέρες μας. Προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις λέγονται, προοδευτικοί διανοούμενοι προβάλλονται, πολλά κοινωνικά κινήματα φέρουν τον υπότιτλο προοδευτικά. Ο τίτλος του προοδευτικού αυτοαπονέμεται. Είναι ένας αυθαίρετος προσδιορισμός.


Στον 20ό αιώνα τον χρησιμοποίησαν μεταξύ των πρώτων οι Γάλλοι σουρεαλιστές. Ο Αντρέ Μπρετόν στο σχετικό μανιφέστο του, το 1930, έγραψε ότι προοδευτικός είναι όποιος «καταστρέφει με κάθε μέσο τις ιδέες της οικογένειας, της πατρίδας, της θρησκείας...» και ξαναφτιάχνει μια κοινωνία από την αρχή. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τον όρο του προοδευτικού απένειμαν στους εαυτούς τους οι οπαδοί του σταλινικού ολοκληρωτισμού. Τους δημοκράτες ιδεολογικούς αντιπάλους τους αποκαλούσαν «φασίστες», «αμερικανόδουλους» και άλλα σχετικά κοσμητικά επίθετα.

Μετά την κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων οι νεομαρξιστές, κυρίως οι Γάλλοι,  ξαναγύρισαν στις αντιλήψεις του Μπρετόν. Δόγμα τους η αποδόμηση των παραδοσιακών αξιών της κοινωνίας. Αυτοπροσδιορίζονται ως προοδευτικοί, επειδή είναι υπέρ της απόλυτης ελευθερίας, όπως ισχυρίζονται, στα θέματα των ανθρωπίνων σχέσεων, στα θέματα της αναπαραγωγής και στα θέματα της οικογένειας. Κέντρο της δογματικής τους ελευθερίας είναι η άρνηση του Θεού και κάθε μεταφυσικής σκέψης. Ο Ντοστογιέφσκι στους «Δαιμονισμένους» περιέγραψε την κατάσταση τους. Για να ζήσουν οι άθεοι ελεύθεροι δεν πρέπει να έχουν συνείδηση, για να μην ενοχλούνται από τύψεις. Το επιτυγχάνουν όταν ως ανθρωπόθεοι σκοτώνουν μέσα τους τον Θεάνθρωπο. Με τον θάνατό του Θεού στον άθεο συμβαίνει αυτό που αποκαλύπτει ο Σταυρόγκιν στον Τύχωνα, δεν νιώθει πια τι είναι κακό, έχει χάσει την αίσθηση της διαφοράς καλού και κακού.

Ο Φώτος Πολίτης (1890-1934), μία από τις σημαντικότερες  πνευματικές μορφές του νεοελληνικού θεάτρου, που σπούδασε και έζησε για χρόνια στη Γερμανία, έγραψε στο βιβλίο του «Καραγκιόζης ο μέγας», που κυκλοφορήθηκε στα 1924: «Το μεγαλύτερο κακό το κάνουν οι “προοδευτικοί” μας άνδρες. Τα ξιπασμένα τους μυαλά θαρρούνε πως η λευτεριά και η προκοπή βρίσκουνται πάρα πολύ εύκολα, φτάνει να τσακίσουμε κάθε μας βάθρο και να μαγαρίσουμε όλα τα ιερά. Για νάσαι πλέρια “εξελιγμένος” άνθρωπος πρέπει... να βρίσκης τους οικογενειακούς δεσμούς τυραννικούς, ν’ αρνιέσαι το Θεό και να καταφρονάς κάθε παράδοση, να δέχεσαι πως η ύλη κυβερνά το νου και νάχης την ιδέα πως η Ελληνική Επανάσταση ήτανε κίνημα αστικό. Με τέτοια και παρόμοια καραγκιοζιλίκια παίρνει χρώμα εδώ και “συγχρονίζεται” κι η πρόοδο. Όσο λιγώτερη αντοχή μπορείς να δείξης στη ζωή σου, όσο πιο άδειος και πιο κούφιος γίνεσαι κι ανίκανος να νοιώσης την αξία της ηθικής κλερονομιάς, που πρόγονοι σου αφήσανε, τόσο πιο “προοδεμένος” άνθρωπος λογιάζεσαι. Κι όμως η πρόοδο δεν είναι και δεν ήτανε ποτέ έννοια γελοία».

Η απτή πρόοδος είναι στην τεχνολογία. Αυτήν την αποδέχονται όλοι. Το ζήτημα είναι το πώς χρησιμοποιείται αυτή η εκρηκτική τεχνολογική ανάπτυξη. Αποτελεί γεγονός αναμφισβήτητο ότι η ηθική και κοινωνική πρόοδος δεν ακολουθεί την τεχνολογική και η ανησυχία των δημοκρατών πολιτών σήμερα είναι έντονη από τις καινοτόμες ιδέες που προωθεί η τάση παγκοσμιοποίησης και αποδόμησης των αξιών της κοινωνίας.

Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Wednesday, 16 October 2019

Επιχορηγημένη Πεζοπορία


Όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή, έτσι και φέτος, ο παρών ιστολόγος θα ηγηθεί της Επιχορηγημένης Πεζοπορίας (3 μιλίων / 4.8 χιλιομέτρων), που οργανώνεται στο Harrow - ΒΔ Λονδίνου, με σκοπό την οικονομική ενίσχυση του Ι.Ν. Αγ. Παντελεήμονος & Αγ. Παρασκευής, του Ελληνικού Κολεγίου Αγ. Παντελεήμονος και της Ποδοσφαιρικής μας Ομάδας «Άγ. Παντελεήμων».


Η πορεία θα γίνει την Τρίτη 29η Οκτωβρίου 2019, στις 10.00 το πρωΐ. Όσοι επιθυμούν να τον επιχορηγήσουν ας επικοινωνήσουν μαζί του για να κανονισθούν οι σχετικές λεπτομέρειες.

Tuesday, 15 October 2019

Κωνσταντινούπολη, Ορθοδοξία και Ενότητα


Ο Οργανισμός Society of St John Chrysostom απευθύνει πρόσκληση σε μέλη και φίλους, για να παρακολουθήσουν την «Φθινοπωρινή Διάλεξη», η οποία θα πραγματοποιηθεί την 1η Νοεμβρίου τ.έ., από τις 7.30 μ.μ., στον Καθεδρικό Ναό των Ουκρανών Ρ/Καθολικών, που βρίσκεται στη διεύθυνση:


Ukrainian Catholic Cathedral of the Holy Family,
Duke Street (corner of Weighhouse Street), Mayfair, London W1K 5BQ
(close to Bond St Underground on the Central or Jubilee Lines)

Κύριος ομιλητής της εκδήλωσης θα είναι ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων & Μ.Β. κ. Νικήτας, με θέμα:

 “Constantinople, Orthodoxy and Unity”

Η σχετική ανακοίνωση αναφέρει:

Preceded by Divine Liturgy at 6-15 pm and followed by a Reception
Booking essential at www.orientalelumen.org.uk
www.facebook.com @SocietyofStJohnChrysostom

We are delighted and honoured that Archbishop Nikitas, the new Αrchbishop of the Αrchdiocese of Thyateira of the Ecumenical Patriarchate has agreed to become the Society’s Orthodox patron in succession to Archbishop Gregorios, who has retired. Archbishop Nikitas, who has a long and distinguished career as a theologian, with particular concern for the service of the Gospel in the world, and its pressing social problems, will speak of the hopes and challenges to Christian unity in society and the present day, with reference to the wider Orthodox Church in light of the Council of Crete and Ukraine, and relations with the Catholic Church. All are welcome, but it is essential that a booking be made for the Talk and also the Reception.

Sunday, 13 October 2019

Αναγνώριση Αυτοκεφάλου Εκκλησίας Ουκρανίας


Δίκαιη απόφαση της Ι.Σ.Ι. της Εκκλησίας της Ελλάδος


Επικράτησε τελικά η δικαιοσύνη, η λογική, η Κανονική Παράδοση και η Ορθόδοξη στάση και προοπτική, με τη χθεσινή απόφαση της Εκκλησίας της Ελλάδος, αναφορικά με την επίσημη αναγνώριση του Αυτοκεφάλου της Εκκλησίας της Ουκρανίας, το οποίο είχε με σοφία πρόσφατα ανακηρύξει το σεπτό Οικουμενικό μας Πατριαρχείο.

Παρακάτω παρατίθεται απόσπασμα της επίσημης ανακοίνωσης:

“Συνήλθε σήμερα, Σάββατο, 12 Οκτωβρίου 2019, εκτάκτως, η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, υπό την Προεδρία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου, στην Αίθουσα Συνεδριών της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας...

Σύμφωνα με την Ημερησία Διάταξη, ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος ανέπτυξε την Εισήγησή του, με τίτλο: «Αυτοκεφαλία Εκκλησίας Ουκρανίας».

Στον Πρόλογο της Εισηγήσεως, ο Μακαριώτατος ανέφερε ότι η Δ.Ι.Σ. ασχολήθηκε εντατικά σε αρκετές Συνεδρίες της με το θέμα αυτό, το οποίο και παρέπεμψε στις αρμόδιες Συνοδικές Επιτροπές, επί των Δογματικών και Νομοκανονικών Ζητημάτων και επί των Διορθοδόξων και των Διαχριστιανικών Σχέσεων, ώστε από κοινού να εισηγηθούν δεόντως προς την Ιερά Σύνοδο.

Την 13η Αυγούστου ε.έ. οι εν λόγω Επιτροπές κατέθεσαν στην Αρχιγραμματεία το Κοινό Πόρισμα και το Εισηγητικό Σημείωμα υπό τον τίτλο: «Το ζήτημα της κανονικής δικαιοδοσίας στην Ιερά Μητρόπολη Κιέβου». Το Πόρισμα των Επιτροπών, κατόπιν αναφοράς πέντε βασικών θέσεων εξ επόψεως νομοκανονικής, κατέληξε στο εξής: «Κατόπιν των ανωτέρω θεωρήσαντες το θέμα της αυτοκεφαλίας της Εκκλησίας της Ουκρανίας εξ επόψεως κανονικής, ου μην αλλά και νομικής, ευσεβάστως εισηγούμεθα ότι ουδέν το κωλύον την αναγνώρισιν του αυτοκεφάλου της Εκκλησίας της Ουκρανίας και την απόλυτον εναρμόνισιν και συμπόρευσιν της Εκκλησίας της Ελλάδος μετά του Οικουμενικού Πατριαρχείου».

Ακολούθως, ο Μακαριώτατος έκανε σύντομη αναφορά στον συνοδικό θεσμό και την διοικητική οργάνωση της Εκκλησίας, καθώς και στον θεσμό της Αυτοκεφαλίας. Σημείωσε δε ότι η Εκκλησία της Ουκρανίας παρέμενε πάντοτε στην κανονική εκκλησιαστική δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, το οποίο παραιτήθηκε εκ της κανονικής του δικαιοδοσίας, για να ενταχθεί στην κοινωνία των αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών, πράξη την οποία το Πατριαρχείο Μόσχας αποδοκιμάζει ως αντικανονική, σαν να ανήκε κανονικώς σε αυτό.

Τέλος, αφού χαρακτήρισε την ανακήρυξη της εκκλησιαστικής Αυτοκεφαλίας της Ουκρανίας ιδιαιτέρως επωφελή για την Ορθόδοξη Εκκλησία και πολύτιμη για την ενίσχυση των σχέσεων των δύο αδελφών αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών, της Μεγάλης Ρωσίας και της Ουκρανίας, εισηγήθηκε «την αναγνώρισιν υπό της ημετέρας Εκκλησίας της Αυτοκεφαλίας της Ορθοδόξου Εκκλησίας της ανεξαρτήτου Δημοκρατίας της Ουκρανίας».

Επηκολούθησε εποικοδομητικός διάλογος και τοποθετήσεις πολλών Σεβασμιωτάτων Ιεραρχών και η Ιεραρχία απεφάσισε όπως αποδεχθεί την απόφαση της παρελθούσης Διαρκούς Ιεράς Συνόδου και την εισήγηση του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου, ήτοι αναγνωρίζει «το κανονικό δικαίωμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου για την παραχώρηση του Αυτοκεφάλου, καθώς και το προνόμιο του Προκαθημένου της Εκκλησίας της Ελλάδος να χειρισθή περαιτέρω το ζήτημα της αναγνωρίσεως της Εκκλησίας της Ουκρανίας»...”.