Monday, 24 April 2017

Μέ τό καράβι ν᾿ ἀργεῖ....

(Μαθητικά βιώματα καί καταθέσεις γιά τήν Κυριακή τοῦ Θωμᾶ)

Μπορεῖ νά πέρασαν κοντά πέντε δεκαετίες, μισός αἰώνας, δηλαδή, ἴσως καί παραπάνω, ὅμως χλωρές ἀπομένουν στή μνήμη ἐκεῖνες οἱ, δύσκολες, ὄντως, ὧρες τῆς ἀναχώρησης τό ἀπόγευμα τῆς Κυριακῆς τοῦ Θωμᾶ, γιά τό Βόλο, γιά τό Γυμνάσιο, πού φοιτούσαμε τότε... Κι ἴσως σήμερα νά μή λένε τίποτε στά νέα τά παιδιά αὐτά τά ἐφηβικά βιώματα καί ἡ νοσταλγία πού τά περιβάλλει, ὅμως ἄν σταθεῖ κάποιος καί τά ἐξετάσει στοργικά καί ὑπεύθυνα, τότε θά καταλάβει, γιατί ἐκεῖνος ὁ κατήφορος ἀπό τό χωριό μας στό Λουτράκι ἦταν μιά κάθοδος διόλου εὐχάριστη καί εὐεργετική στίς ψυχές μας. Στίς ψυχές μας πού διατηροῦσαν ἀκόμα ψήγματα εὐαισθησίας, προσήλωσης στό «οἰκίας περιβάλλον» (Κ.Π. Καβάφης), στό σπίτι μας... Ὅμως ἡ ζωή τοῦ καθενός μας εἶναι ἀναπότρεπτα διανθισμένη μέ ποκίλα βιώματα, κάποια ἀπό τά ὁποῖα εἶναι τόσο ἀκριβά καί ραντισμένα μέ τῆς εὐαισθησίας τά ἀρώματα. Ὅπως ἐκεῖνα τῆς ἀναχώρησης ἀπό τό νησί τήν  Κυριακή τοῦ Θωμᾶ, ὅπως προαναφέρθηκε.

Ἀφοῦ, λοιπόν, περνοῦσε ἡ Μ. Ἑβδομάδα μέ ὅλο της τό μεγαλεῖο καί τήν κατάνυξη, ἔφτανε κι ἡ ἑβδομάδα τῆς Διακαινησίμου μέ κατάληξη τήν Κυριακή τοῦ Θωμᾶ. Κι ἦταν ἡ ἡμέρα αὐτή ἡ στερνή μας στό χωριό πού εὐωδίαζε ἄνοιξη καί Πασχαλιά. Γιατί ἀπό τήν ἑπομένη ἔπρεπε νά ἐπιστρέψουμε στά μαθητικά μας τά θρανία καί στήν ἀναμονή τῆς ἡμέρας πού θά ἐπιστρέφαμε καί πάλι στό χωριό.

Τό καράβι συνήθως περνοῦσε ἀπό τό Λουτράκι τό ἀπόγευμα, ὁπότε γύρω στό μεσημέρι ἀναχωρούσαμε ἀπό τό χωριό, παλιότερα μέ τά πόδια, ἀπό τό παλιό τό καλτερίμι κι ἀργότερα ἀπό τόν Ἐλιώνα μέ τό λεωφορεῖο.

Ἀλήθεια, μέ πόση ὀδύνη ἀφήναμε τότε τά σπίτια μας ἀποχαιρετώντας τούς δικούς μας... Κι ὅταν πάλι φτάναμε στό Λουτράκι, μέ πόση νοσταλγία κοιτάζαμε τά λευκά σπιτάκια τοῦ χωριοῦ πού χύνονταν ἀπέναντί μας, στήν ὁλοπράσινη πλαγιά, σάν μιά χοῦφτα βότσαλα!!! Τί στιγμές κι ἐκεῖνες... Μέ συντροφιά τή γεύση τῆς πασχαλινῆς τῆς κουλούρας στό στόμα καί τοῦ μαγιάτικου τοῦ τριανταφύλλου τήν εὐωδιά στήν τσέπη τοῦ σακκακιοῦ... Κι ἡ σκέψη νά σεργιανᾶ στά σοκκάκια τοῦ χωριοῦ, νά στέκει προσμονάριος στό χωνεμένο μισοσκόταδο τῆς παλιάς μας ἐκκλησιᾶς, νά παραστέκει στό λιτό τραπέζι τό γιορτινό...

Κάποτε ὅμως συνέβαινε ν᾿ ἀργεῖ νά ἔλθει τό καράβι... Κι αὐτή ἡ καθυστέρηση ἦταν, στ᾿ ἀλήθεια, τόσο λυτρωτική, τόσο φορτισμένη μέ συγκίνηση. Τότε... Στά τρυφερά τά χρόνια δηλαδή...

π. Κ.Ν. Καλλιανός
Σάββατο τῆς Διακαινησίμου 2017

Sunday, 23 April 2017

Χριστός και θεραπευτές

Η δύναμη του Σταυρού και της Αναστάσεως
και η ιαματική προσπάθεια του  θεραπευτή


Ο Ιησούς Χριστός σταυρώθηκε επειδή ο κόσμος δεν δέχθηκε την αγάπη του. Ήρθε για να θεραπεύσει τον κόσμο, αλλά, ενώ οι άνθρωποι τον αναγνώρισαν ως θαυματουργό, οι περισσότεροι ήθελαν την ίαση και το θαύμα χωρίς να συνδεθούν μαζί του προσωπικά. Παρ’ όλα αυτά, για να σωθεί ο κόσμος, σήκωσε ως Θεάνθρωπος όλες τις αμαρτίες του κόσμου (την απόρριψη, την ειρωνεία και το μίσος) στους ώμους του˙γεύθηκε τον θάνατο και αναστήθηκε για να δείξει στον κόσμο έναν άλλο τρόπο ζωής διά της φιλανθρωπίας του. Η δύναμη του Χριστού, του Μεγάλου Ιατρού, βρίσκεται στη σταυρική του αγάπη. Αλλά ο Χριστός, στην ταπείνωσή του, πάντα αρνήθηκε να δείξει τη δική του την δύναμη, αναγνωρίζοντας τον Θεό Πατέρα ως τον μόνο ισχυρό.

Αν συγκρίνουμε τον σημερινό θεραπευτή με τον Χριστό, ο θεραπευτής μοιάζει  με έναν απλό «νάνο» που ρίχνεται στον αγώνα της ζωής και του θανάτου, της ασθένειας και της υγείας. Στον αγώνα αυτό νοιώθει πολλές φορές ότι παλεύει χωρίς νόημα και αποτέλεσμα, αφού δεν έχει την απαραίτητη πίστη και αγάπη να αντιμετωπίσει τη ζωή και τον θάνατο.

Ακόμη, αναφορικά με τη  θεραπευτική του προσπάθεια, απογοητεύεται, επειδή λησμονεί ότι ο μόνος τρόπος που μπορεί να συνεισφέρει δημιουργικά στη θεραπεία του ασθενούς είναι να κατανοήσει, με ταπεινοφροσύνη, ότι δεν αρκούν μόνο ο θεωρητικός εξοπλισμός και οι ιατρικές γνώσεις που κατέχει και οι τεχνικές μέθοδοι που χρησιμοποιεί. Αυτό που είναι απαραίτητο είναι να μπορέσει πρωτίστως να ενεργοποιήσει στον άρρωστο τη θέληση να ιαθεί και να δεχθεί τη θεραπεία που έχει να του προσφέρει. Χωρίς αυτό, δεν μπορεί να καταφέρει τίποτε. Για να ενεργοποιήσει αυτόν τον θεμελιώδη παράγοντα της ίασης, πρέπει πρώτα να καλλιεργήσει μια σχέση εμπιστοσύνης με τον άρρωστο και να τον σεβασθεί ως πρόσωπο, με ό,τι κάτι τέτοιο συνεπάγεται.   Συνάμα, πρέπει να διαφυλάξει και στη δική του καρδιά την υπαρξιακή πιθανότητα της ασθένειας και να έχει μνήμη θανάτου. Με αυτόν τον τρόπο, θα καλλιεργήσει μέσα του την αγάπη για τον άρρωστο, κάτι που είναι αναγκαίο για τη θεραπεία του.     

Στην προσπάθειά του να θεραπεύσει τον άρρωστο ο θεραπευτής, το μόνο σίγουρο είναι ότι  θα ήταν αναποτελεσματικό να προσπαθήσει να επιβάλει τον εαυτό του ως έναν πανίσχυρο και απόλυτο θεραπευτή. Μια τέτοια συμπεριφορά θα ήταν προσβολή στη θεραπευτική του ιδιότητα.  Από την άλλη πλευρά, θα ήταν εξίσου αρνητικό αν ο θεραπευτής προέβαλλε όλον τον ασθενή εαυτό του ως πρότυπο συμπόνιας και παρηγοριάς. Αντίθετα, ο θεραπευτής χρειάζεται να ομοιάσει στον σταυρωμένο Θεάνθρωπο, που αναστήθηκε «εν δόξη» και έδωσε ζωή στον κόσμο. Χρειάζεται να εγκολπωθεί και να βιώσει τους δύο πόλους της ανθρώπινης ύπαρξης, την υγεία και την ασθένεια, που συνυπάρχουν με τη χαρά και τη λύπη,  στηριζόμενος πάντοτε στην ελπίδα και τη δύναμη που δίνει ο Θεάνθρωπος, ως Αρχέτυπο της ζωής και της αναστάσεως. Με τον τρόπο αυτό, ο θεραπευτής θα γίνει κήρυκας της Αυτού φιλανθρωπίας.   

Πρωτοπρ. Σταύρος Κοφινάς

Saturday, 22 April 2017

Σύρε να πεις Χριστός Ανέστη!

Λαμπροφορά η ψυχή. Άμετρη η ευσπλαχνία Του. Από τα σκοτάδια της φυλακής του Άδου, ο Φωτοδότης μας πέρασε στο ανέσπερο Φως. Και από την πικρή σκλαβιά του νοητού Φαραώ, στην ελευθερία της γης της επαγγελίας. Σωσμός από τα κατώτατα της γης. Λύτρωση από τις αιώνιες αλυσίδες, από τα δεσμά του παμφάγου θανάτου.


Αναστάσεως ημέρα λαμπρυνθώμεν λαοί, Ιερότατο Πάσχα Κυρίου, καινόν άμωμον, τερπνόν! Απ’ τον θάνατο στη ζωή! Από τη γη στον Ουρανό! Χριστός ο Θεός, ημάς διεβίβασεν επινίκιον άδοντας! Όσοι χθες συμπορεύθησαν στο Εκούσιον Πάθος με εκούσιο πόθο, όσοι συνετάφησαν αφού πρώτα συσταυρώθηκαν, σήμερα συνεγείρονται  και γίνονται Θεόπτες, ζουν στο απρόσιτο Φως το Αναστάσιμο. Θα δουν τον Χριστόν Εξαστράπτοντα, γλυκά να τους λέει το Χαίρετε! Θα αισθανθούν την καθολική τούτη χαρά, να απλώνεται παντού, στα εν Χριστώ έμψυχα και σε όλα ανεξαιρέτως τα άψυχα και άλογα. Ουρανός και γη ευφραίνονται! Ορατός και αόρατος κόσμος συνεορτάζει! Μια η αιτία! Η μοναδική τούτης της ευφροσύνης, τούτης της πίστης, της μόνης αληθινής και αιώνιας: Χριστός γαρ εγήγερται! Μεθύσι νέο, καινό, σαν το πιοτό που έσταξε από της αφθαρσίας την πηγή, το κενό μνημείο του Αναστημένου Ναζαρηνού, που παντοδύναμος ηγέρθη!

Του θανάτου η νέκρωση. Του Άδη η καθαίρεση! Ολόχαροι υμνούμε τον Αίτιον! Τον μόνον Ευλογητόν των Πατέρων, Θεόν και Υπερένδοξον! Εορτών Εορτή και πανήγυρις πανηγύρεων! Και μια υπόσχεση άγκυρα ελπίδας, στον Ουρανό ριγμένη. Μέχρι τερμάτων αιώνων Χριστέ, μας υποσχέθηκες να είσαι σιμά μας!


Όλα αυτά τα παραπάνω θα μπορούσαν και να παραλειφθούν. Γιατί θα μπορούσαν να τα εκφράσουν στον υπέρτατο βαθμό τα έκθαμβα και αθώα παιδικά μάτια ενός λαμπαδηφόρου παραστάτη, στο Αναστάσιμο Ευαγγέλιο του Μάρκου, στο λυτρωτικό εωθινό άγγελμα του εν δεξιοίς καθημένου Αγγέλου! Θα μπορούσαν να τα εκφράσουν στον υπέρτατο βαθμό, δυο μάτια - βρυσούλες που δεν σταματούν να αναβλύζουν ανείπωτη αναστάσιμη χαρά, από μια πολυβασανισμένη Γραία, της ζωής δουλεύτρα, κυρτωμένη με το τσεμπέρι, που δεν έμαθε ποτέ της γράμματα και ποτέ της δεν νόησε ούτε μια λέξη, από τους τεραστίας Θεολογικής αξίας και ποιητικής αίγλης κανόνες της Αναστάσεως. Θα μπορούσε να τα εκφράσει στον υπέρτατο βαθμό ένας απλοϊκός καλόγερος λίγο πριν τα στερνά του στο περιβόλι της Κυράς, όταν το βράδυ της Αναστάσεως θα λάβει το παράγγελμα: Σύρε να πεις Χριστός Ανέστη, στους πατέρες στο κοιμητήρι! Και αυτός θα πάρει το φανάρι, που καίει το ανέσπερο Φως και θα πάει στο κοιμητήρι. Θα ανοίξει την πόρτα στης μνήμης την ιερή την κρύπτη και θα τους πεί: Χριστός Ανέστη αδέλφια μου! Και κείνοι θα του απαντήσουν: Αληθώς Ανέστη! 

Όπως κάποτε συνέβη στην Μονή του Οσίου Παύλου στο Όρος, με τον αξέχαστο γέρο Θωμά! Έτσι και εμείς σκεφτήκαμε μέσα σε τούτο το Πεντηκοστάρι να πάρουμε το ακοίμητο Φως το Αναστάσιμο και να επισκεφθούμε ένα αλλιώτικο κοιμητήρι. Ενός Γέροντα που φύλαξε την Ιεροσύνη ακίβδηλον κατά τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο.


Δεν θα του πούμε τίποτα άλλο από το πιο μεστό και αυτόφωτο μήνυμα τούτου του μάταιου κόσμου! Εκεί στον Ναϊσκο της Αναστάσεως του Χριστού μας, κάτω απ το καθολικό του Μοναστηριού του Ακαθίστου, στης Αργολίδας το αγνάντι, αναπαύεται το σώμα ενός ευλογημένου και ακούραστου εργάτη του Κυρίου μας. Και αυτός συμπορεύθηκε, συσταυρώθηκε και συναναστήθηκε. Σήμερα ζει μέσα στο ανέσπερο Φως, συμπροσδοκώντας μαζί μας την Ζωή του μέλλοντος Αιώνος! Χριστός Ανέστη Σεβασμιώτατε! Πάτερ Ιάκωβε πρέσβευε τω Αναστάντι, υπέρ ημών των συναμαρτωλών!

Νώντας Σκοπετέας

Friday, 21 April 2017

Ζωοδόχος Πηγή

Λίγες ημέρες μετά την Ανάσταση του Χριστού και θυμόμαστε έντονα την Παναγία,  ως  την  Ζωοδόχο Πηγή. Η αρχή της εορτής έχει τις ιστορικές  της αναφορές, διαθέτει όμως και την σημειολογία της. Ο Χριστός δεν είναι ο από μηχανής Θεός  της αρχαιότητας, ούτε και ο καρπός τυχαίας γέννας από συνηθισμένη γυναίκα. Ό,τι έχει σχέση μ’ Εκείνη έχει και άλλη δυναμική, αφού φέρει τα στοιχεία της αγιότητας, της αγνότητας, της σωτηρίας.
Η εικόνα είναι έργο του Αγιογράφου Θεόδωρου Βογδάνου!

Μυστικά και ανεξήγητα ήταν τα συναισθήματα που πλημμύρισαν την καρδιά μας την προηγούμενη εβδομάδα. Είδαμε να προδίδεται και να συλλαμβάνεται, να βασανίζεται, και να σταυρώνεται και τελικά να ανασταίνεται ο Κύριος και Θεός μας. Όλα για το δικό μας καλό, για το τώρα μας και το μετά μας. Το πρόσωπο που βίωσε θλίψη ανθρωπίνως δυσβάστακτη και απογοήτευση μέγιστη είναι η Θεοτόκος. Δέχθηκε το πικρό ποτήρι του διασυρμού του παιδιού Της μέχρι τελευταία σταγόνα. Στέκεται με ελάχιστους κάτω από τον Σταυρό και παραλαμβάνει στα χέρια Της τον άψυχο τριαντατρίαχρονο μοναχογιό Της. Η οδύνη φτάνει  στο αποκορύφωμά της για μια Μάνα.

Την Παρασκευή της Διακαινησίμου εβδομάδας η Εκκλησία θυμάται το γεγονός που συνέβη στην Κων/πολη τον 5ο αι. Ήταν τότε που βρέθηκε αγίασμα της Παναγίας. Κοντά του και σ’ ένδειξη ευγνωμοσύνης χτίστηκε Ναός μεγάλος αφιερωμένος στη Ζωοδόχο Πηγή, στην Παναγία. Τα εγκαίνια έγιναν Παρασκευή της Διακαινησίμου, έτσι και καθιερώθηκε η αντίστοιχη εορτή.

Η θεολογική διάσταση της εορτής κρύβει τον ίδιο τον Χριστό, που είναι η Ζωή και η Ανάσταση. Τον έφερε  στα σπλάχνα Της επί εννέα μήνες, του χάρισε τα σπλάχνα Της και Τον ανάθρεψε με αγωνίες και κόπους όπως κάθε  μητέρα για το παιδί της.       

Την Παναγία τη θυμηθήκαμε και κατά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή με τον Ακάθιστο Ύμνο που της ψάλλαμε τμηματικά και ολόκληρο. Οι αναφορές στο πρόσωπό Της στην υμνολογία της Μεγάλης Εβδομάδας είναι πάρα πολλές. Στα εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής οι αναφορές στο πρόσωπό Της είναι συγκινησιακά φορτισμένες μέχρι δακρύων.

Αφορμή για τη σημερινή γιορτή μπορεί να είναι η εύρεση του αγιάσματος και η ανοικοδόμηση του Ναού, έρχεται όμως και ως υπενθύμιση ότι παραμένει ολοζώντανη στη συνείδηση της Εκκλησίας ως πηγή πολλών ευεργεσιών και αμέτρητων θαυμάτων, ως η Ζωοδόχος πηγή. Πάντα και μόνο με την πρεσβεία Της στον Αναστημένο Χριστό. 

Εκεί που η  ανθρωπότητα ολοκληρώνει την κακία της για τον Θεό και χαίρεται που κατάφερε να τον δει Σταυρωμένο, άρα και τέλειωσε με την περίπτωσή Του στο αυτό σημείο ακριβώς υπάρχει η Παναγία με ξεχωριστό θάρρος και παραδειγματική καρτερία. Η στάση Της μας δίδει την άνεση να βρούμε το παράδειγμα πού και πώς θα αντλήσουμε δύναμη να μείνουμε όρθιοι όταν μας σταυρώνουν τα προβλήματα με διάφορους τρόπους και προσχήματα και όταν η βιωτή μας αποκτά ύψος ενός άλλου  Γολγοθά.

Μας παρέχει το συναξάρι της Παρασκευής τη χάρη να μη μείνουμε μόνιμα στο μνήμα των παθών μας ξεχασμένοι, αλλά μετανιωμένοι, αλλαγμένοι, σωσμένοι να βγούμε ζωντανοί. Η δυνατότητα της προσωπικής ανάτασης υπάρχει, αρκεί να μην έχουμε αποκάμει. Η Παναγία έρχεται ως η Ζωοδόχος Πηγή, ως αρωγός αδιάψευστη και αγωγός ανεξάντλητος. Αν και νομίζουμε ότι έχουμε πει ή γράψει τα πάντα για την Θεοτόκο, αντιλαμβανόμαστε κάποια στιγμή ότι έχουμε ακόμα πολλά για να εναποθέσουμε στην αγάπη Της. Όσο Της εμπιστευόμαστε τις ημέρες μας, τόσο αυτές θα γεμίζουν ζωντάνια.

Αρχιμ. Χρυσόστομος Χρυσόπουλος
ΠΗΓΗ: εφημ. Ορθόδοξη Αλήθεια, 19 Απριλίου 2017, σελ. 26

Thursday, 20 April 2017

Όψεις Αγια-Σοφιάς

Το πρόσφατο ταξίδι μας στην Κωνσταντινούπολη και το γεγονός ότι διαμέναμε σε ξενοδοχείο δίπλα από την περίφημη Μεγάλη Εκκλησία, την Αγια-Σοφιά, μας έκανε έτσι ώστε να την βλέπουμε κάθε μέρα, πρωΐ - μεσημέρι - βράδυ, με ήλιο, με συννεφιά και με βροχή.



Ήταν όντως μια εμπειρία μοναδική, τόσο ιδιαίτερη που αισθανθήκαμε ότι κάναμε ένα υπέροχο ταξίδι στο χρόνο, στην ένδοξη εποχή του Βυζαντίου.



Και βέβαια δεν χρειάζονται καθόλου ιστορικά, καλλιτεχνικά ή άλλα στοιχεία, για να παρουσιάσει κανείς το σπουδαιότατο αυτό οικοδόμημα, που αποτελεί κυριολεκτικά το σήμα κατατεθέν της Βασιλεύουσας.



Είναι φυσικά αδύνατο να περιγράψει κανείς τα συναισθήματα που πλημυρίζουν τον Έλληνα Ορθόδοξο Χριστιανό όταν ατενίζει και βιώνει ένα τέτοιο θέαμα.



Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους...

Wednesday, 19 April 2017

Ο διανοούμενος και η πολιτική

Ο διανοούμενος, σε όποιον τομέα και αν υπηρετεί τα γράμματα,  επηρεάζει ασφαλώς την πολιτική με διάφορους τρόπους. Ένας είναι η σκέψη του να επηρεάζει ιδεολογικά την πολιτική. Παράδειγμα ο Μαρξ. Ο άλλος είναι ο ίδιος ο διανοούμενος να υπηρετήσει την ιδεολογία του δια της πολιτικής. Παράδειγμα ο Ζαν Πολ Μαρά και η Ρόζα Λούξεμπουργκ. Και ένας τρίτος είναι ο στοχαστής να απευθύνεται και να επηρεάζει με το έργο του τον κάθε άνθρωπο, και τον πολιτικό. Έτσι έμμεσα επηρεάζει την πολιτική, ως διαχείριση και άσκηση εξουσίας. Προφανώς δεν μιλούμε για την προδοσία των διανοουμένων, αυτών που κατάντησαν εξαρτήματα της και βαλέδες της εξουσίας.


Στην κατηγορία των Ελλήνων διανοουμένων, που ήσαν ζείδωρη πνευματική πηγή για όλους μας συγκαταλέγεται ο Κώστας Τσιρόπουλος, ο οποίος πρόσφατα μας άφησε (1930-25/2/2017). Για τον Τσιρόπουλο ισχύει πλήρως το απόφθεγμα του Ζήσιμου Λορεντζάτου: «Το μέγιστο που μπορείς μια μέρα να γίνεις για τον τόπο σου - μια καλή πυξίδα». Ο Τσιρόπουλος έζησε και απεβίωσε διακριτικά, αλλά εργάσθηκε ακάματα και μας αφήνει το πολυσήμαντο έργο του, ως σταθερή πυξίδα προς τις αξίες του Έθνους μας.

Στο τελευταίο τεύχος της «Ευθύνης» (Αριθμός 456, Δεκέμβριος 2009), που εξέδιδε και με την οποία έθρεψε πνευματικά γενιές Ελλήνων, έγραψε: «Το τεύχος αυτό που κρατάτε στα ζεστά, φιλικά σας χέρια είναι το τελευταίο του βίου μου. Αναλογίζομαι: τριανταεφτά ολόκληρα χρόνια, κάθε μήνα (κι άλλα έξη χρόνια πριν από τη δικτατορία) εζήσαμε συντροφιά χαρές, ελπίδες, ικανοποιήσεις, απογοητεύσεις. Δοξάζουμε το όνομα του Θεού και προσκυνούμε το όνομα της Ελλάδος, της προσφιλούς μας Πατρίδας. Προσευχόμαστε, ευχόμαστε, αποχαιρετούμε...».

Στο ίδιο, αποχαιρετιστήριο τεύχος και σε σχόλιό του για την κρίση γράφει: «Η δεινή κρίση που διέρχεται, παγκοσμίως σήμερα, η ανθρώπινη κοινωνία δεν είναι μόνο κρίση οικονομική... Συνιστά μια κρίση που υπερβαίνει την κατανάλωση, που διαπερνά την οικονομία και που στοχεύει κατ’ ευθείαν στο πλάσμα, που δημιούργησε την κοινωνία αυτή, στον Άνθρωπο. Για τούτο ορθότερα θα έπρεπε να ονομαστεί κρίση του Ανθρωπισμού... Η κρίση σημαίνει κάτι συγκλονιστικό και επείγον: οι σημερινοί Έλληνες να εξελληνισθούν. Να εμποδιστούν και να πάψουν να είναι ελληνοφάγοι...». 

Στα 43 χρόνια παρουσίας και συμβολής της «Ευθύνης» και των άλλων πολλών εκδοτικών δραστηριοτήτων της στην πνευματική ζωή της Πατρίδας μας, τον Τσιρόπουλο τίμησαν με την φιλία, την εκτίμησή και τη συνεργασία τους σημαντικές προσωπικότητες, μεταξύ των οποίων οι Πρόεδροι της Δημοκρατίας Μιχ. Στασινόπουλος και Κων. Τσάτσος, ο πρωθυπουργός Παν. Κανελλόπουλος, ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, και οι  Ιωαν. Θεοδωρακόπουλος, Άγγ. Τερζάκης, Αιμ. Χουρμούζιος, Ζωή Καρέλλη, Β. Ν. Τατάκης, Χρ. Μαλεβίτσης. Ο Τσιρόπουλος αγαπούσε την Ελλάδα, την Παράδοσή της, την Ορθοδοξία, ολόψυχα και με εσωτερική χαρά και ευθύνη για την πνευματική κληρονομιά, της οποίας ήταν συγκληρονόμος, μαζί με όλους εμάς, τους Έλληνες.

Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Tuesday, 18 April 2017

Τῇ Τρίτῃ τῆς Διακαινησίμου

Τῇ Τρίτῃ τῆς Διακαινησίμου, μνήμην ἐπιτελοῦμεν τῶν Ἁγίων ἐνδόξων, νεοφανῶν καί θαυματουργῶν Ὁσιομαρτύρων Ῥαφαήλ καί Νικολάου καί τῆς Ἁγίας Παρθενομάρτυρος Εἰρήνης καί τῶν σύν αὐτοῖς μαρτυρησάντων ἐν ἔτει 1463, τῇ 9ῃ Ἀπριλίου, ἓν ᾗ συνέπεσεν ἡ παροῦσα ἡμέρα, ἐν τῇ ἀρχαίᾳ Μονῇ τῶν Καρυῶν, τῇ οὔσῃ παρά τῇ Θερμῇ ἐν τῇ νήσῳ Λέσβῳ, ἐν ἔτει δέ 1959 θαυμαστῶς ἡμῖν φανερωθέντων.
 
Η εικόνα είναι έργο του Θεόδωρου Βογδάνου.

Ταῖς τῶν σῶν Ἁγίων Μαρτύρων πρεσβείαις, Χριστέ ὁ Θεός, καί πάντων σου τῶν Ἁγίων, ἐλέησον καί σῶσον ἡμάς. Ἀμήν.