50 χρόνια Doctor Who

Η τηλεοπτική σειρά Doctor Who συμπληρώνει φέτος 50 χρόνια ζωής. Είναι η πιο μακροχρόνια παγκοσμίως σειρά επιστημονικής φαντασίας, που προβάλλεται σε 50 χώρες.

Όλοι οι κύριοι πρωταγωνιστές της σειράς παρουσιάζονται στα θαυμάσια γραμματόσημα, που με μεγάλη φροντίδα και επιμέλεια ετοίμασε η Υπηρεσία Φιλοτελισμού των Αγγλικών Ταχυδρομείων.

Ο Andrew Hammond, Διευθυντής της Υπηρεσίας Φιλοτελισμού, ανέφερε με μεγάλη υπερηφάνεια τα εξής: «Following our launch announcement last year, we've had a fantastic response from the public who seemingly can't wait for the stamps. This shows just how much we all love Doctor Who.

The time has come and we are delighted that the stamps are now on sale, meaning fans of all ages can send their letters with one of their favourite Doctors on. This is a fitting tribute to this remarkable 50^th anniversary and we hope our stamps will enable people across the UK to feel part of the celebrations of such a national treasure».

Η Fiona Eastwood, Διευθύντρια Παραγωγής του BBC, δήλωσε: «With the second part to the latest Doctor Who series out on Saturday, these stamps are the perfect way to mark this as well as the 50th anniversary. With all the Doctors to date featured in the set, these stamps showcase the fantastic actors who have played the Time Lord over the last 50 years».

Ι. Ησυχαστήριο Ακαθίστου Ύμνου

Η πρόσφατη κοίμηση του μακ. Μητροπολίτου Αργολίδος κυρού Ιακώβου Β΄ ανέδειξε -μεταξύ των άλλων- και έναν υπέροχο μοναστικό χώρο, ο οποίος μέχρι σήμερα «κρυβόταν» μέσα στην αγκαλιά της φροντίδας και της αγάπης του μακ. Γέροντα.

Είναι το Ιερό Ησυχαστήριο της Παναγίας του Ακαθίστου Ύμνου, που βρίσκεται στην τοποθεσία Νερά, κοντά στον Αχλαδόκαμπο, όπου ο σεπτός Ποιμενάρχης της Εκκλησίας των Δαναών οδηγήθηκε μετά την Κηδεία του και ενταφιάσθηκε, σύμφωνα με τη ρητή επιθυμία του.

Ο κοιμηθείς ήταν ο Κτήτορας του Ησυχαστηρίου, του οποίου η ιστορία ξεκινά γύρω στα 1990. Ήταν τότε που μια ευλαβής Ελληνίδα της Διαποράς, η κα. Νίτσα, ευρισκόμενη στο εξοχικό της στην περιοχή Νερά, είχε ένα ενύπνιο στο οποίο είδε μια γυναίκα που μετακινούσε κάποιες πέτρες και της είπε πως εκεί επρόκειτο να κτίσει το σπιτικό της.

Η ευσεβεστάτη αυτή γυναίκα κατάλαβε πως εκείνη που ήθελε να κτίσει στον τόπο εκείνο το σπιτικό της δεν ήταν άλλη από την Παναγία μας. Συζήτησε το θέμα με τον Μητροπολίτη Ιάκωβο και τελικά χάρισε την έκταση που κατείχε στον τόπο εκείνο με σκοπό να ιδρυθεί ένα Μοναστικό Καθίδρυμα, αφιερωμένο στην Υπεραγία Θεοτόκο.

Το 1991 πραγματοποιήθηκε επίσημα η δωρεά και το 1992 θεμελιώθηκε το Καθολικό του Ησυχαστηρίου, αφιερωμένο στην Παναγία του Ακαθίστου Ύμνου, την οποία ευλαβούνταν εξαιρέτως ο μακ. Ιεράρχης.

Στο Καθολικό μπορεί κανείς να προσκυνήσει την Ιερά Εικόνα της Παναγίας «Ρόδο το Αμάραντο», ή «Παναγία του Ακαθίστου», του 19^ου αιώνα, την οποία έφερε στο Ησυχαστήριο ως Κτητορική Εικόνα ο Άγιος Κτήτορας Μητροπολίτης Ιάκωβος, από την περιοχή της Άρτας, όπου είχε διακονήσει ως Ιεροκήρυκας.

Σήμερα το Ησυχαστήριο έχει 3 μοναχούς που εγκαταβιούν σ’ αυτό, με Ηγούμενο τον π. Σεβαστιανό. Εκτός από τον Ιερό Ναό, υπάρχει Αρχονταρίκι και πολλά Κελλιά. Επίσης, υπάρχουν παρεκκλήσια εντός και εκτός του χώρου του Ησυχαστηρίου, όλα οικοδομημένα με τη αγαπητική φροντίδα και την προσευχητική επιμέλεια του Αγίου Ιεράρχου Ιακώβου.

Εκείνο βέβαια που αποτελεί ξεχωριστή ευλογία και ιδιαίτερο σημείο αναφοράς στην ιστορία του Ησυχαστηρίου είναι η ταφή σε αυτό του μακαριστού Κτήτορα Ιακώβου Αρχιερέως, το οποίο θεμελιώνει πια στερεά και μόνιμα τον Ιερό αυτό Μοναστικό Παρθενώνα εις αιώνα αιώνος!

Ο Γιώργος Σαραντάρης για τον Νικηφόρο Βρεττάκο

Οι περσινοί εορτασμοί για τα εκατό χρόνια από τη γέννηση του σημαντικού ποιητού μας Νικηφόρου Βρεττάκου ήταν μια ευκαιρία να φέρουμε στη μνήμη μας το έργο του και να τιμήσουμε το ήθος και την πνευματικότητα της προσωπικότητας του, την ελευθερία της σκέψης του, την απλότητα της ζωής του και τη γενναιότητα της ψυχής του. Από εκείνους που από πολύ νωρίς εκτίμησαν το ποιητικό τάλαντο και το ήθος του Νικηφόρου Βρεττάκου ήταν ο ποιητής και διανοούμενος Γιώργος Σαραντάρης. Μεγαλύτερος του κατά τέσσερα έτη (αυτός γεννημένος το 1908 και ο Βρεττάκος  το 1912) και περισσότερο γνωστός στους λογοτεχνικούς κύκλους της δεκαετίας του 1930 έκανε παρέα μαζί του, ο Νικηφόρος τον ενημέρωνε για τα ποιήματα του και ο Σαραντάρης τον ενθάρρυνε να ακολουθήσει το λογοτεχνικό του ένστικτο και να αφιερωθεί στην ποίηση.

Ο ελληνο-ιταλικός πόλεμος χώρισε για πάντα τους δύο ποιητές. Ο Σαραντάρης, ο ισχνός και φιλάσθενος αυτός ποιητής με τους 15 βαθμούς μυωπίας, εστάλη στην πρώτη γραμμή του μετώπου, όπου, από τις κακουχίες,  αρρώστησε και πέθανε το 1941, πριν οι Γερμανοί μπουν στην Αθήνα, σε ηλικία 33 ετών. Ο Βρεττάκος πήγε στον πόλεμο, επέζησε,  μπήκε στην Αντίσταση υπό τη σημαία του ΕΑΜ και στη διάρκεια της Κατοχής έχασε όλο του το Αρχείο, με όλο το υλικό που είχε έως τότε. Στοιχεία για την πνευματική συνάντηση  του Σαραντάρη με τον Βρεττάκο μας έδωσε ο πρώτος εξάδελφος  του Παναγιώτης Σαραντάρης, αρχιτέκτων, 80 ετών σήμερα, που ζει στο Λεωνίδιο, ιδιαίτερη πατρίδα της οικογένειας. Η επικοινωνία των δύο ποιητών συνεχίζεται αφού ο υιός του Νικηφόρου, Κωνσταντίνος Βρεττάκος, είναι τακτικό μέλος του Πολιτιστικού Σωματείου «Γιώργος Σαραντάρης». 

Ο Νικηφόρος Βρεττάκος είχε μιλήσει στην Ολυμπία Καράγιωργα και της είχε πει πως το 1939 ο Σαραντάρης συμμετείχε στις συναντήσεις  της λογοτεχνικής παρέας που συναντιόταν σε ταβερνάκια της Πλάκας, ή στο σπίτι του (Βλ. Ολ. Καράγιωργα «Γιώργος Σαραντάρης, ο Μελλούμενος», Εκδ. Δίαυλος, Αθήνα, 1995, σελ. 328). Στην παρέα συμμετείχαν, εκτός από τους Βρεττάκο και Σαραντάρη, η Μελισσάνθη, ο Γιάννης Σφακιανάκης, ο Ζήσης Οικονόμου, ο Αναστάσιος Δρίβας και ο Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης, όταν βρισκόταν στην Αθήνα. Ο Παναγιώτης Σαραντάρης διέσωσε ενυπόγραφο ποίημα που είχε αποστείλει ο Νικηφόρος Βρεττάκος στον Γιώργο Σαραντάρη, πιθανότατα το 1939*. Είναι γραμμένο στη γραφομηχανή και στην πρώτη σελίδα έχει διορθώσεις με μελάνι, μια και τότε αν δεν γίνονταν έτσι οι διορθώσεις, θάπρεπε να ξαναγραφεί το ποίημα από την αρχή... Το ποίημα επιγράφεται «Αποχαιρετισμός» και πέρα από την υψηλή αισθητική του, διακρίνεται για το βαθύ πνευματικό του περιεχόμενο. Για την ιστορία το αντιγράφουμε στο μονοτονικό:

Αποχαιρετισμός

Βραδυάζει στ’ ουρανού τα σύνορα.

Σε λίγο η θάλασσα θα χαθή

Και γω θα μείνω κρεμασμένος στα βουνά που αρχίσαν

Να πέφτουν σκοτεινά και απότομα

Στο γκρίζο φόβο του κενού.

Λίγο πιο πριν μια δέσμη απ’ άγρια λάμψη

Ψήλωσε στον ορίζοντα. Λίγο πιο πριν,

Γύρω μου οι βράχοι ξαφνιστήκαν κι αντιφεγγίσαν.

Πού πας, καράβι, με τη Μαργαρίτα;

Ωραίο και παραστατικό διακρίνεται το βάθος΄

Παιδιά χορεύουν γύρω από μια στέρνα

Κι αυτό μου φαίνεται πως είναι όλος ο κόσμος.

Κάτω από τ’ ανθισμένα σύννεφα

Κάθομαι στην προβλήτα αυτού του λιμανιού,

Εδώ που μόνο οι πιο βαθειά δυστυχισμένοι

Μπορούν ναρθούν απ’ της νυχτιάς τα τέσσερα σημεία

Και ν’ αφεθούνε μες τη ρέμβη του Θεού!

Μακρυά μια λάμψη σπαθωτή τρέμει να σβύσει

Μέσα στα σπλάχνα του γαλάζιου πεπρωμένου.

Ελπίδα τελευταία του κόσμου τούτου

Βρίσκω πιο ωραίο να σ’ αποχαιρετώ.

Ίσως ο πόνος νάναι η γκρεμισμένη μορφή της αιωνιότητος.

Ακού, κιόλας, μέσα μου φλάουτα μακρυνά και ουράνια

Θείες καμπάνες που καλούν το βήμα μου

Να περπατήση δίχως έδαφος

Ή κρεμασμένες σκάλες στον αγέρα.

Ο πόνος είναι αυτή η γαλάζια ανησυχία

Που κάνει τα φτερά να τρέμουνε στον ύπνο,

Να λάμπουν, να μεταπηδούν και να ζυγίζωνται

Το βράδυ στην κορφή μιας ξερής πέτρας.

Φωτεινό χαμόγελο της ειμαρμένης,

Που λάμπεις γύρω μου στις σκληρές πέτρες,

Αποθεώνεις το τίποτε

Τη γύμνια και τον άνεμο που με νανουρίζει.

Μου μένει ακόμη αυτό το πρόβλημα

Του ήλιου που γυρίζει πάνω μου

Και δεν μ’ αφίνει να πεθάνω.

Αν μ’ ερωτούσαν θάλεγα: Δεν θέλω.

Αν με ξαναρωτούσαν θάλεγα πως δεν μπορώ.

Κι αν με ρωτούσαν πάλι, θάσκυβα το πρόσωπο

Και θάγραφα στην άμμο με το δάχτυλο.

Όταν πια το καράβι θάχη αράξει

Σεις, πουλιά, να γυρίσετε!

Πάντα κάποιος θα βρίσκεται να σας υποδεχτή.

Σας γνωρίζουμε μας γνωρίζετε. Είμαστε μεις και σεις.

Σκεφθήτε λίγο τούτο το μυστήριο

Της αναχώρησης και της επιστροφής!

Γλυκειά ταραχή μετά το σαλπάρισμα!

Γυρεύω ν’ αναπνεύσω τον καπνό

Δείχνοντας τ’ ανοιγμένα δάχτυλα

Που λάμπουν κι εξομολογιούνται.

Τί κράτησα απ’ τον ήλιο που σκορπίστηκε

Τόσες χιλιάδες μέρες στις πλαγιές,

Στις όμορφες κοιλάδες και στη στέγη μου;

Α, εαυτέ μου! Όλα προπορεύονται.

Ουσία μου, αναπλήρωσε τη φύση

Που έκαμε κύκλο γύρω μου κι αρχίζει

Με δέος απ’ όλα τα σημεία μου ν’ αποσύρεται.

Σε λίγο, πια, δεν θάναι τίποτε,

Δίχως έν’ άστρο απ’ τις μυριάδες τ’ άστρα,

Που κρέμουνται ψηλά, να λάμπει πάνω μου.

Στο νυσταγμένο πεζοπόρο, στο καλύβι

Του κάμπου με την ανοιγμένη πόρτα,

Που μια μητέρα θα χαϊδεύει το παιδί της.

Έν’ άστρο υπάρχει εκεί ψηλά για κάθε πέτρα.

Θέλω να ονειρευτώ τον εαυτό μου υπέροχο

Κατάστερο κι ευτυχισμένο!

Να σηκωθώ απ’ το Βράχο και να λάμψει η παρουσία μου

Χιλιάδες λεύγες μες στον ουρανό.

Τίποτε δεν μ’ αγάπησε! Τα χέρια μου

Γιομάτα από σοφία και πραότητα

Έμειναν ανοιχτά σε όλο τον κόσμο.

Ένα άσπρο φως χαϊδεύει τον ορίζοντα.

Τ’ άσπρο καράβι θάχει προσεγγίσει.

Η μέρα ξαναπλώνεται. Είναι ώρα

Να ξαναβγώ περίπατο στον ουρανό.

Πούναι η χαρά σου; Κρώζουν τα κοράκια.

Είναι παράξενο πολύ που με τα δέντρα έχω την ίδια στέγη.

Ξαναπαίρνω το δρόμο μου, ενώ ο ήλιος,

Γέρνοντας λίγο, ίδιος πάνω απ’ όλα,

Κοντοστέκει ευγενικός με το ραβδί μου

Και συμβαδίζει πλαϊ μου.

                                                ΝΙΚΗΦ. ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

Ο Σαραντάρης δεν ήταν μόνο ταλαντούχος ποιητής, ήταν και κριτικός της ποίησης και γενικά της λογοτεχνίας.  Το γραπτό του ήταν άμεσο, ανιδιοτελές και δεν περιείχε ευγένειες, κοινωνικές συμβατικότητες και κολακείες. Γι’ αυτό κι έχει αξία η κριτική του. Για την ποίηση του Βρεττάκου, σε σχέση με αυτήν άλλων ποιητών ο Σαραντάρης γράφει:

«Μια τριβή με την τέχνη της ρητορικής μαρτυρεί η ποίηση ορισμένων ποιητών μας, του Σεφέρη λ.χ. ή του Παυλίδη, μια τριβή που άλλοι ποιητές, πιο νέοι, αγνοούν, λ.χ. ο Βρεττάκος, ή ο Ελύτης. Επίσης οι δύο πρώτοι δηλώνουν στους στίχους τους το πέρασμα από την κλασσική, την ελληνολατινική παιδεία, πράμα που δεν δείχνουν οι δύο νεότεροι. Όμως περισσότερες χορδές στη λύρα του έχει ο Ελύτης και ο Βρεττάκος, που με κύρος λυρικά ανυψώνει τον πόνο του φτωχού που διψά τον ήλιο και τον ήλιο ονειρεύεται. Δεν κρίνω,αφήνομαι στους στοχασμούς μου και στην ανάμνηση ποιητών, που κάπως πρόσεξα τους στίχους τους. Η νέα μας ποίηση δεν έχει συνοχή από αίσθημα σε αίσθημα, παρεκτός ίσως στους στίχους της Καρέλλη, δεν έχει κυμάτισμα φαντασίας από τη γη στη θάλασσα και στον ουρανό, παρεκτός ίσως στον Ελύτη. Δεν ατενίζει τους ανθρώπους που όλοι μαζί ανεβαίνουν το βουνό της χαράς, παρεκτός ίσως στη Μελισσάνθη και στον Βρεττάκο...»**.

Του Νικηφόρου Βρεττάκου αγαπώ το ποιητικό έργο κι εκτιμώ την ελεύθερη σκέψη του. Ήταν από τους λίγους λογοτέχνες που δεν υπέκυψε στην ιδεολογική καταπίεση του ολοκληρωτισμού, ούτε κολάκεψε το κοινωνικό και πολιτικό κατεστημένο της εποχής του. Συνέπεια της γενναίας του ελεύθερης και αξιοπρεπούς στάσης ήταν το μεν ΚΚΕ να του επιβάλει την εσχάτη για ένα λογοτέχνη ποινή, του πνευματικού θανάτου και της κοινής και ισόβιας περιφρόνησης των συντρόφων της αριστερής ιντελιγκέντσιας, και, από την άλλη πλευρά, για τις ιδέες του και μόνο, υπέστη την καχυποψία και το διωγμό από την πολιτική εξουσία και παραεξουσία της κυβερνητικής συντηρητικής παράταξης.

Η αναγνώριση του ήρθε αργά, κάτι πολύ πικρό, έστω κι αν, ως Έλληνες, αποδεχόμαστε  το «κάλλιο αργά παρά ποτέ». Ο ίδιος ο Νικηφόρος Βρεττάκος παρέμεινε δια βίου αξιοπρεπής και αμνησίκακος και στα βάσανα του δέθηκε περισσότερο με τους τόπους, που γεννήθηκε  και μεγάλωσε, την Πλούμιτσα και τις Κροκεές Λακωνίας.

Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

*  Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου « Γιώργος Σαραντάρης: Ο άνθρωπος, ο ποιητής, ο διανοούμενος», Εκδ. «Έκπληξη», Αθήνα, 2011, σελ. 207.

** Γ. Σαραντάρη «’Εργα», Τόμος 2, Εκδ. Βικελαίας Δημοτικής Βιβλιοθήκης Ηρακλείου Κρήτης, 2006, σελ. 559-561

Εκδήλωση Πελοποννησίων Βρετανίας

          Η Εθνική Εορτή της 25^ης Μαρτίου 1821 είναι όντως κορυφαία Επέτειος στο Εθνικό Εορτολόγιο του απανταχού της γης ευρισκομένου Οικουμενικού Ελληνισμού. Εορτάζεται πάντοτε πανηγυρικά μέσα στο πλαίσιο των Κοινοτήτων, των Εκπαιδευτηρίων, αλλά και των διαφόρων Συλλόγων, Πατριωτικών και άλλων, του Απόδημου Ελληνισμού.

          Με το σκεπτικό αυτό και η Εταιρεία Πελοποννησίων Μεγ. Βρετανίας, η οποία ιδρύθηκε το έτος 2000, με έδρα το Λονδίνο, και με μέλη σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Οικουμένης, έδωσε το δικό της στίγμα στην εν λόγω Επέτειο.

          Τη Δευτέρα 25^η  Μαρτίου 2013 το βράδυ διοργάνωσε στο Ελληνικό Κέντρο Λονδίνου εορταστική εκδήλωση για να τιμήσει τη μεγάλη αυτή Επέτειο. Άλλωστε, όπως λέει και η ωραία και χαρακτηριστική εκείνη φράση: «Είναι οι Μωραΐτες αδελφοί, που αν μάνα δεν τους γέννα, ούτε Βαλτέτσι θα ’χαμε, ούτε εικοσιένα!»! Έτσι, οι καταγόμενοι από τον ηρωϊκό Μωριά, έχουν ένα λόγο παραπάνω να πρωτοστατούν στον εορτασμό της Επετείου αυτής.

Την εκδήλωση παρακολούθησαν πολλές δεκάδες άτομα, μέλη και φίλοι της Εταιρείας Πελοποννησίων. Η εκδήλωση ξεκίνησε με εγκάρδιο καλωσόρισμα που απηύθυνε η Πρόεδρος του Δ.Σ. κα. Ντίνα Κολοκυθά. Κατόπιν, ο ταλαντούχος νέος Ελληνοκύπριος ηθοποιός κ. Γιάννης Χαραλάμπους, απήγγειλε με θαυμαστό και εξόχως συγκινητικό τρόπο το ποίημα του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη «Το σχοινί του Πατριάρχη»!

Ακολούθησε ο Πανηγυρικός Λόγος, τον οποίο εκφώνησε ο Εξοχώτατος Πρέσβης της Ελλάδος στο Λονδίνο κ. Κωνσταντίνος Μπίκας. Ο διακεκριμένος διπλωμάτης, με το πλουσιότατο βιογραφικό και την ευγενέστατη καρδιά, ομίλησε με καταπληκτική ευφράδεια, με εξαιρετική γνώση του αντικειμένου και με πατριωτικό δυναμισμό, για την πολιτική και διπλωματική διάσταση της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.

          Μεταξύ άλλων ο Εξοχώτατος κ. Πρέσβης ανέφερε και τις παρακάτω σκέψεις:

          «Οι κύριοι στόχοι των Ελλήνων όταν ξεκινούσαν την Επανάσταση ήταν να καταλάβουν την Κωνσταντινούπολη και να πυρπολήσουν τον στόλο του Σουλτάνου... Την εποχή εκείνη υπήρχε μεγάλη ιστορική ορμή και υποστήριξη για την Ελλάδα από πλευράς Ευρωπαίων. Ο Γεώργιος Κάνιγκ, Υπουργός Εξωτερικών της Αγγλίας, συνέβαλε θετικά, δίνοντας στροφή στην αγγλική πολιτική υπέρ της Ελλάδος. Το δάνειο των Άγγλων δόθηκε στην Ελλάδα γιατί επιστεύετο ότι θα μπορούσαν οι Έλληνες να επιστρέψουν τα χρήματα. Άρα οι Άγγλοι πίστευαν στη βιωσιμότητα του υπό δημιουργία Ελληνικού Κράτους...

Ο ηρωϊσμός των Πελοποννησίων θα πρέπει να τονισθεί. Άλλωστε καμμιά άλλη περιοχή δεν βίωσε το βάρος της Οθωμανικής κατοχής όσο η Πελοπόννησος... Το 1826 οι Μεγάλες Δυνάμεις προσπάθησαν να λύσουν πολιτικά το Ελληνικό Ζήτημα. Τον επόμενο χρόνο στο Ναυαρίνο έληξε κατά το μεγαλύτερο μέρος η Ελληνική Επανάσταση... Θα πρέπει ακόμα να σημειωθεί ότι χωρίς την Εκκλησία δεν θα είχε επιβιώσει το Γένος. Επίσης δε, οι Έλληνες έμποροι έπαιξαν καταλυτικό ρόλο, αφού έδωσαν τον πλούτο τους στον Αγώνα και προσέφεραν δυνατή αίσθηση ναυτοσύνης»!

Μετά την εξαίρετη αυτή ομιλία, εμφανίσθηκε το χορευτικό συγκρότημα του «Λυκείου των Ελληνίδων», το οποίο παρουσίασε με ξεχωριστή αρχοντιά, Πελοποννησιακούς και άλλους Ελληνικούς παραδοσιακούς χορούς, προς γνήσια τέρψιν όλων των προσκεκλημένων.

Ακολούθως εψάλη ο Εθνικός Ύμνος από όλους, και η ωραία αυτή εκδήλωση ολοκληρώθηκε με δεξίωση που παρέθεσε η Εταιρεία Πελοποννησίων, στη διάρκεια της οποίας δόθηκε η δυνατότητα για γνωριμίες και επικοινωνία, μεταξύ μελών και φίλων της Εταιρείας.

Πρωτοπρ. Αναστασίου Δ. Σαλαπάτα

Δὲν εἶναι καὶ λίγα...

Καθὼς αὔριο ἀνοίγω τὴ νἐα σελίδα ἱερατικοῦ βίου καὶ μετρῶ τοὺς ἐνιαυτούς ἀπό τὴν Κυριακὴ τῶν Βαΐων -30/3 ἦταν τότε- τοῦ σωτηρίου ἔτους 1980, παρατηρῶ ὅτι τὰ τριαντατρία χρόνια ποὺ σφράγισαν μιὰ διακονία καὶ μιὰ ἱερατικὴ διαδρομή, δὲν εἶναι καὶ λίγα... Συνειδητοποιῶ δηλαδὴ, ὅτι ἠ ἀνοχὴ τοῦ Θεοῦ ἀπέναντί μου ἦταν πράγματι τόσο εὐεργετική, ὥστε πραγματικὰ νὰ μὲ δονεῖ ἐσωτερικὰ καὶ μιὰ συγκίνηση ν᾿ ἀνεβαίνει μέσα μου, ποὺ τὴ θεωρῶ φυσική. Γιατὶ μέχρι πρὶν ἀπό μερικὰ χρόνια ἔνοιωθα, πὼς τὰ πέντε, τὰ δέκα, δεκαπέντε χρόνια μποροῦσαν νὰ διπλασιαστοῦν, νὰ γίνουν δέκα, εἴκοσι, τριάντα καὶ σαράντα ἀκόμα. Τὰ 33 ἤ τὰ 34 ὅμως; Κι αὐτὸ βιώνω ἀπόψε ὁποὺ γράφω τοῦτες τὶς γραμμὲς καὶ κοιτάζω πισω μου ξαναβλέποντας πρόσωπα χαμογελαστὰ ἐνοριτῶν καὶ φίλων,τὰ ὀποῖα ἀναχώρησαν ἤ ἄλλων γνωστῶν, ποὺ εἶχαν τότε νεανικὴ ὄψη καὶ σήμερα τὰ γερατειὰ τοὺς σημάδεψαν. Σκέφτομαι σπίτια καὶ γειτονιὲς ποὺ ἔσφυζαν ἀπό ζωή, εὐωδιὲς ἀνέβαιναν ἀπὸ γιορταστικὰ ἐδέσματα κι ἀπό βασιλικὰ ἤ γαρυφαλιές, ποὺ σήμερα μαράθηκαν μαζὶ μὲ τὰ σπίτια ποὺ ἀπόμειναν κλειστὰ καὶ μονάχα τὰ βράδυα τὰ παγερὰ τοῦ χειμώνα ἀκούγονται κάτι περίεργοι ἦχοι ἀπό τὸν ἀέρα ποὺ σεργιανᾶ στὰ ἄδεια δωμάτια, ἤ, ποιὸς ξέρει,  κι ἀπό τὶς ψυχὲς τῶν κεκοιμημένων ποὺ ἀπομένουν παντοτεινοὶ φύλακες.

Ξαναζῶ πανηγύρια καὶ μεγαλογιορτάδες... Μόνο ποὺ λείπουν οἱ παλιὲς οἱ γιαγιὲς γιὰ νὰ ποὺν τὸν Ἅγιο παπποῦ, ἄσχετα ἄν ὁ Ἅγιος Παντελεήμονας μαρτύρησε νέος κι ἔτσι εἰκονίζεται. Θυμᾶμαι παλιοὺς ψάλτες καὶ συνεφημερίους ποὺ ἄφησαν τὸ ἴχνος τῆς παρουσίας τους μέσα στό ναὸ κι ὕστερα ἀναχώρησαν... Θυμᾶμαι... Καὶ τὶ δὲ θυμᾶμαι ὅλ᾿ αὐτὰ τὰ χρόνια...

Ἀλήθεια, πότε πέρασε αὐτὸς ὀ καιρός; Αὐτὸ ἀναρωτιέμαι καὶ κάνω τὸ σταυρό μου, -ἀλήθεια, τὶ ἄλλο νὰ κάνω, αὐτὴ τὴν ὥρα τοῦ ἀπολογισμου;- καθὼς εἰσοδεύω στὸ 34^ο  ἔτος ἱερατικοῦ βίου... Καὶ ποιὸς ξέρει πόσα χρόνια θὰ μετρῶ ἀκόμα. Ἐκεῖνος ξέρει. «Δόξα τῇ μακροθυμία Σου, Κύριε...». Ἀμήν.

Παρασκευή, 29-3-2013, Ι.Ν. Ἁγ. Παντελεήμονος

π. Κων. Ν. Καλλιανός

Ορθοδοξία [Έκθεση]

Μια μοναδική έκθεση, με θέμα την Ορθοδοξία και τίτλο: «Ορθοδοξία: τρεις καλλιτέχνες, τρεις τεχνικές, ένα θέμα», θα πραγματοποιηθεί την ερχόμενη εβδομάδα στο Λονδίνο, και συγκεκριμένα από τη Δευτέρα 15 Απριλίου μέχρι την Τετάρτη 17 Απριλίου (11.00 π.μ. - 7.00 μ.μ.) στη μεγάλη Αίθουσα Εκδηλώσεων του Ελληνικού Κέντρου Λονδίνου (Hellenic Centre, Great Hall, 16-18 Paddington Street, London W1U 5AS).

Η έκθεση, που πραγματοποιείται με την ευκαιρία του Ελληνορθόδοξου Πάσχα, συνδιοργανώνεται από τον Σύνδεσμο Ελληνορθοδόξων Κοινοτήτων Μεγ. Βρετανίας και το Ελληνικό Κέντρο. Τελεί δε υπό την αιγίδα του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Θυατείρων και Μεγ. Βρετανίας κ.κ. Γρηγορίου. Υπεύθυνη διοργάνωσης είναι η Βίκυ Σπανοβαγγέλη.

Στην έκθεση αυτή θα παρουσιασθούν έργα του αγιογράφου Ελευθέριου Φουλίδη, του φωτογράφου Δώρου Παρτασίδη και του καλλιτέχνη γυαλιού Γεωργίου Παπαδόπουλου.

Ιάκωβος ο Σεμνός

Στα μεθέορτα της μεγάλης Θεομητορικής Εορτής του Ευαγγελισμού της Παναγίας μας, στις 26 Μαρτίου 2013, αποχαιρέτησε τη στρατευομένη Εκκλησία ο πανάξιος οιακοστρόφος της Ιεράς Μητροπόλεως Αργολίδος κυρός Ιάκωβος Β΄, που η βιοτή και η πολιτεία του μπορούν άνετα να του προσδώσουν την επωνυμία «ο Σεμνός»!

Τα βιογραφικά στοιχεία έχουν οπωσδήποτε την αξία τους, αλλά εμένα δεν με κίνησαν αυτά και δεν ήταν αυτά που με έκαναν να πάρω ένα από τα πρώτα αεροπλάνα, αφότου πληροφορήθηκα το γεγονός, και ταξιδεύοντας μια ολόκληρη ημέρα, από τις 7.00 το πρωΐ μέχρι τις 10.00 το βράδυ, να βρεθώ στο πλευρό του ιερού λειψάνου του.

Ήταν η προσωπική σχέση, η άδολη αγάπη του προς την ταπεινότητά μου και την οικογένειά μας, το απλόχερο πνεύμα της προσφοράς και η γνήσια Πατερική ευεργεσία του, που κίνησαν άμεσα τη σκέψη και την απόφασή μου να ταξιδέψω για να βρεθώ κοντά του, σ’ αυτή την έσχατη και ακραία, θλιβερή συνάμα και ιερή στιγμή, του επίγειου ταξιδιού και της προσωπικής και εκκλησιαστικής ιστορίας του.

Στο λεωφορείο του ΚΤΕΛ, που με μετέφερε από την Αθήνα στο Ναύπλιο, όλοι οι επιβάτες, τουλάχιστον εκείνοι που βρίσκονταν στα κοντινά μου καθίσματα, μιλούσαν στη διάρκεια της διαδρομής, μεταξύ τους και στα κινητά τους τηλέφωνα, για το ιστορικό γεγονός της κοιμήσεως του Σεβασμιωτάτου, αναφερόμενοι με λόγια θλίψης κι οδύνης για την αναχώρησή του, αλλά και με γλυκύτητα, αγάπη και σεβασμό για την μακρόχρονη και πλουσιότατη προσφορά του στην τοπική Εκκλησία της Ιεράς Μητροπόλεως Αργολίδος.

Στο Άργος και στο Ναύπλιο, όπου το λείψανό του τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα, διαπιστώθηκε περίτρανα η μεγάλη αγάπη και ο σεβασμός που του είχε ο κόσμος των πόλεων και των γύρω περιοχών. Μικροί και μεγάλοι στην ηλικία, άνδρες και γυναίκες, μαθητές των σχολείων της περιοχής, νέοι και νέες με μοντέρνα εμφάνιση αλλά με ευλάβεια περισσή, περίμεναν υπομονετικά στην ουρά για να αποτίσουν τιμή στον Πατέρα που μετακόμιζε από τα επίγεια στα ουράνια.

Στην Κηδεία του δημιουργήθηκε το αδιαχώρητο. Ο Αρχιεπίσκοπος της Αγιωτάτης Εκκλησίας της Ελλάδος προεξήρχε, ενώ περί τους 30 Αρχιερείς παραστέκονταν γύρω από το φέρετρο του Αγίου Πατρός. Αμέτρητοι Ιερείς και μοναχοί, ετερόδοξοι κληρικοί, πρόσκοποι και στρατιώτες παραβρέθηκαν στην μοναδική αυτή τελετή. Πλήθη προσκυνητών κατέφθασαν όχι μόνο από διάφορες περιοχές της Αργολίδας, που ο κυρός Ιάκωβος διαποίμανε για 3 δεκαετίες θεοφιλώς, αλλά και από την Αθήνα, την Άρτα (όπου είχε διακονήσει ως Ιεροκήρυκας), την Ευρώπη και την Αφρική. Οι ευεργετηθέντες από τον αείμνηστο Γέροντα ήταν όλοι εκεί. Η θλίψη περίσσευε. Όλοι δε εύχονταν από καρδιάς: «Την ευχή του να έχουμε»!

Μετά από δυόμιση ώρες Νεκρώσιμη Ακολουθία στον Ι.Ν. Αγ. Αναστασίου του Ναυπλιέως, η νεκρική πομπή ξεκίνησε -με μεγάλη συνοδεία- για το τελευταίο επί γης ταξίδι του σεπτού Ιεράρχη της Αργολίδας. Προορισμός το Ησυχαστήριο του Ακαθίστου Ύμνου στα Νερά του Αχλαδόκαμπου, το οποίο ο ίδιος είχε ιδρύσει, σ’ ένα κορυφαίο γεωγραφικό σημείο απ’ όπου θα επισκοπεί για πάντα την αγαπημένη του Μητρόπολη, από την οποία -όπως ο ίδιος είχε λίγο πριν την κοίμησή του υποσχεθεί- δεν επρόκειτο να φύγει ποτέ!

Την αμέσως επομένη οδηγήθηκαν ευλαβικά και τα δικά μας βήματα στον αγιασμένο αυτό τόπο των Νερών, στον οποίο η σπορά του Γέροντα προσδίδει πια μια ιδιαίτερη ιστορική αξία και οντότητα, που ο χρόνος και οι προσευχές των πιστών θα δείξουν το πραγματικό της μέγεθος.

Εισήλθαμε εκεί, μέσα στην πυκνή ομίχλη του ψηλού βουνού, ακούσαμε τη γλυκόλαλη και συνεχή ροή των τρεχούμενων νερών και γίναμε δεκτοί από τους φιλόξενους μοναχούς, τα γνήσια πνευματικά αναστήματα του Αγίου Κτήτορα. Αφού προσκυνήσαμε στο Καθολικό των Χαιρετισμών της Παναγίας μας, οδηγηθήκαμε στην Κρύπτη του Ιερού Βήματος, όπου είχε -όπως εκείνος επιθυμούσε- ενταφιασθεί ο Γέροντάς μας.

Το θυμιατό ήταν αναμμένο, το καρβουνάκι έκαιγε, το λιβάνι ανέδυε την ουράνια ευωδία του. Το οφειλόμενο Τρισάγιο τελέσθηκε. Η αιώνια μνήμη επικυρώθηκε λειτουργικά και συναισθηματικά. Το όνομά του, οι αρετές του, ο βίος και η πολιτεία του παραμένουν -για πάντα- στη σκέψη και στην καρδιά μας.

Ας έχουμε την ευχή και την ευλογία του Σεμνού και Ταπεινού Γέροντα Ιακώβου Αρχιερέως, Πατρός και Ποιμενάρχου ημών γενομένου, και ας την κρατήσουμε ως πολύτιμο φυλακτό στη ζωή και στα έργα μας. Αμήν.

Πρωτοπρ. Αναστασίου Δ. Σαλαπάτα