Το χριστουγεννιάτικο δέντρο ΔΕΝ είναι ξενόφερτο έθιμο

Επειδή κάποιοι αδελφοί μας αναρωτήθηκαν για το χριστουγεννιάτικο δένδρο, και ειδικά σε αναφορά με την παρουσία του στον Ιερό Ναό Αγίου Παντελεήμονος και Αγίας Παρασκευής στο ΒΔ Λονδίνο, παραθέτουμε παρακάτω αυτούσιο εμπεριστατωμένο κείμενο από έγκυρη πηγή:

Η ιδέα για το στολισμό ενός δέντρου κατά τα Χριστούγεννα δεν είναι ξενόφερτη, όπως θεωρούν πολλοί.

Στην αρχαία Ελλάδα υπήρχε παρόμοιο έθιμο, μόνο που το φυτό δεν ήταν έλατο, αλλά η Ειρεσιώνη. Η Ειρεσιώνη ήταν κλάδος αγριελιάς (κότινος) στολισμένος με γιρλάντες από μαλλί λευκό και κόκκινο και τους πρώτους φθινοπωρινούς καρπούς (σύκα, καρύδια, αμύγδαλα, κάστανα, δημητριακά, κ.λπ., εκτός του μήλου και του αχλαδιού).

Αποτελούσε έκφραση ευχαριστίας για τη γονιμότητα του λήξαντος έτους και παράκληση συνεχίσεως της γονιμότητας και ευφορίας κατά το επόμενο και ήταν αφιερωμένη στην Αθηνά, τον Απόλλωνα και τις Ώρες (Ευνομία, Δίκη, Ειρήνη).

Το διάστημα 22 Σεπτεμβρίου – 20 Οκτωβρίου, παιδιά των οποίων και οι δύο γονείς ζούσαν, περιέφεραν την Ειρεσιώνη στους δρόμους της πόλης των Αθηνών τραγουδώντας κάλαντα από σπίτι σε σπίτι, παίρνοντας το φιλοδώρημά τους από τον νοικοκύρη ή τη νοικοκυρά και όταν έφθαναν στο σπίτι τους κρεμούσαν την Ειρεσιώνη πάνω από την εξώπορτά τους, όπου έμενε εκεί μέχρι την ιδία ημέρα του νέου έτους, οπότε, αφού τοποθετούσαν τη νέα, κατέβαζαν την παλιά και την έκαιγαν. Άλλα παιδιά κρεμούσαν την Ειρεσιώνη πάνω από την θύρα του Ιερού του Απόλλωνος.

Πρόγονος, λοιπόν, του χριστουγεννιάτικου δέντρου είναι η Ειρεσιώνη, μέσω της οποίας μεταδόθηκε το έθιμο του στολισμένου δέντρου στους βόρειους λαούς από τους Έλληνες ταξιδευτές, οι οποίοι ελλείψει ελαιοδένδρων, στόλιζαν κλαδιά από τα δέντρα που ευδοκιμούσαν σε κάθε τόπο.

To χριστουγεννιάτικο δένδρο και μάλιστα ως μετεξέλιξη της αρχαίας Ελληνικής «Ειρεσιώνης», όχι μόνο δεν απαγορευόταν στο Βυζάντιο, αλλά αντιθέτως κατά την εορτή των Χριστουγέννων «…κατά διαταγήν του επάρχου της (κάθε) πόλεως, ου μόνον καθαρισμός των οδών εγένετο, αλλά και στολισμός διαφόρων κατά διαστήματα στηνομένων στύλων με δενδρολίβανα, κλάδους μύρτου και άνθη εποχής» (Φαίδωνος Κουκουλέ, Τακτικού Καθηγητού του Πανεπιστημίου Αθηνών και Ακαδημαϊκού «Βυζαντινών Βίος και Πολιτισμός» τ. στ΄, σελ. 152).

Αξίζει να σημειωθεί ότι ένα επίλεκτο Βασιλικό Καβαλλαρικό (Ιπποτικό) Τάγμα της βυζαντινής ανακτορικής φρουράς το οποίο – μεταξύ άλλων – συμμετείχε με τελετουργικό ρόλο σε επίσημες αυτοκρατορικές τελετές – μεταξύ των οποίων και της τελετής των Χριστουγέννων – ήταν εκείνο της «Εταιρείας», το οποίο διαιρείτο σε «Μικρή», «Μεσαία» και «Μεγάλη Εταιρεία».

Τη «Μικρή Εταιρεία» την αποτελούσαν αλλόθρησκοι!!!… (π.χ. εθνικοί, ειδωλολάτρες, μουσουλμάνοι κλπ).

Τη «Μεσαία Εταιρεία» την αποτελούσαν αλλόδοξοι ή/και αλλοεθνείς Χριστιανοί (π.χ. Σκανδιναυοί, Γερμανοί, Ρώσοι, Άγγλοι κλπ). «ΣΗΜΕΙΩΣΤΕ ΤΟ ΑΥΤΟ ΘΑ ΜΑΣ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΠΑΡΑΚΑΤΩ»!

Τη «Μεγάλη Εταιρεία» την αποτελούσαν «Ρωμαίοι», δηλαδή Έλληνες Ορθόδοξοι Χριστιανοί (Ρωμιοί).

Αργότερα, όταν ήρθε η Οθωμανική Αυτοκρατορία και η σκλαβιά των Ελλήνων, όπως όλοι καταλαβαίνουμε, οι Έλληνες μόνο δέντρα και έθιμα δε μπορούσαν να έχουν. Έτσι σιγά σιγά το έθιμο αυτό χάθηκε από την Ελλάδα και πέρασε στις κεντροβόρειες Ευρωπαϊκές χώρες.

Από ποιούς; Όπως είπαμε πιο πάνω, προφανέστατα από τους ανθρώπους που αποτελούσαν τη μεσαία τάξη του Αυτοκρατορικού τάγματος οι οποίοι κατάγονταν από εκείνες τις χώρες.

Αργότερα, όταν η Ελλάδα ξαναστεκόταν στα πόδια της, σιγά σιγά το έθιμο αυτό ξαναγύρισε, παρουσιάζοντάς το οι ξένοι ως δικό τους και νομίζοντάς το οι νεοέλληνες ως ξενόφερτο!

Σώζονται ακόμα και σήμερα κάποια βυζαντινά χειρόγραφα που παρουσίαζαν μέσα στους βυζαντινούς ναούς, ορειχάλκινα δέντρα στολισμένα με διάφορα ασημένια και χρυσά στολίδια. Επίσης, υπάρχει ένα τροπάριο που λέμε κατά την προσκομιδή και αναφέρεται στο δέντρο της ζωής.

«’Ἑτοιμάζου Βηθλεέμ· ἤνοικται πᾶσιν ἡ Ἐδέμ. Εὐτρεπίζου Ἐφραθᾶ, ὅτι τὸ ξύλον τῆς ζωῆς, ἐν τῷ σπηλαίῳ ἐξήνθησεν ἐκ τῆς Παρθένου. Παράδεισος καὶ γὰρ ἡ ἐκείνης γαστήρ, ἐδείχθη νοητός, ἐν ᾧ τὸ θεῖον φυτόν· ἐξ οὗ φαγόντες ζήσομεν, οὐχὶ δὲ ὡς ὁ Ἀδὰμ τεθνηξόμεθα. Χριστὸς γεννᾶται, τὴν πρὶν πεσοῦσαν ἀναστήσων εἰκόνα.»

Το χριστουγεννιάτικο δέντρο, λοιπόν, συμβολίζει τόσο το ξύλο της γνώσεως, όσο και το ξύλο της ζωής – το δέντρο από το οποίο δεν δοκίμασε ο Αδάμ και δεν είναι άλλο από τον Ιησού Χριστό! Το δέντρο αυτό οι Βυζαντινοί, το είχαν σαν σύμβολο λοιπόν και όχι για να το λατρεύουν όπως πολύ λανθασμένα νομίζουν μερικοί.

Άλλη μία μαρτυρία για την ελληνικότητα του χριστουγεννιάτικου δέντρου είναι και αυτή σε κείμενο του Παύλου Σιλεντιάριου (του 563 περίπου) «Έκφρασις της Αγ. Σοφίας Κων/πόλεως» και στην «Έκφρασιν του άμβωνος της Αγ. Σοφίας», όπου περιγράφονται αναλυτικά τα φώτα του τέμπλου και του άμβωνα του μεγάλου Ναού. Στο επιστύλιο του τέμπλου υπήρχαν μεταλλικά δένδρα σε σχήμα κώνου (πυρσόμορφα δένδρα) όμοια με λεπτόφυλλα κυπαρίσσια, που αντί για καρπούς είχανε φώτα σε σχήμα κωνοειδές και βεβαιώνεται ακόμα η χρήση φωτεινών τεχνικών δένδρων (δενδρόμορφα πολυκάνδηλα) σε όλο το Ναό.

Επίσης ας θυμηθούμε τα χιλιοτραγουδισμένα μας κάλαντα και τον επίμαχο στίχο «Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά ψηλή μου ΔΕΝΔΡΟΛΙΒΑΝΙΑ…»! Η δενδρολιβανιά ήταν το δέντρο που στόλιζαν παλαιότερα και το οποίο αντικαταστάθηκε με την Ελάτη, επειδή τα κλαδιά της Ελάτης μοιάζουν πολύ με αυτά του Δενδρολίβανου.

Από την Ελάτη αντικαταστάθηκε, επίσης, επειδή, με το σχήμα που έχει, δείχνει προς τον ουρανό, δηλαδή προς τον Θεό… και επίσης αυτό το δέντρο μένει καταπράσινο και ζωηρό ακόμα και μέσα στο καταχείμωνο δείχνοντάς μας, πως κοντά στο Θεό…. στο Χριστό δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα, όσες δυσκολίες και αν περάσουν από τη ζωή μας.

Φτάνοντας στο σήμερα, βλέπουμε το δέντρο να δεσπόζει ακόμα σε κάθε Ιερό Ναό. Πολλοί θα αναρωτηθούν! Δέντρο σήμερα στους Ιερούς Ναούς; Ναι πολύ καλά διαβάσατε και αν την επόμενη φορά που επισκεφτείτε κάποια εκκλησία, κοιτάξετε τον κεντρικό πολυέλαιο θα το διαπιστώσετε. Το δέντρο, λοιπόν, σώθηκε με την μορφή των πολυελαίων και μας μαρτυρά πως αυτό το έθιμο προϋπήρχε πολύ πριν το ανακαλύψουν οι όψιμοι «κατασκευαστές εθίμων». Επίσης, ας τους θυμίσουμε πως, όταν εκείνοι κατοικούσαν ακόμα στα δέντρα, εμείς είχαμε Μινωικό και Μυκηναϊκό πολιτισμό και ξέραμε, πριν από 2500 χρόνια, πως η Γη δεν είναι επίπεδη, αλλά σφαιρική.

Το σημείο που πρέπει, όμως, να προσέξουμε εμείς οι χριστιανοί είναι, ότι δεν πρέπει να επικεντρώνουμε την εορτή των Χριστουγέννων γύρω από το δέντρο. Επίκεντρο της εορτής είναι ο Ιησούς Χριστός και το δέντρο είναι απλά ένας συμβολισμός.

Καταλήγουμε λοιπόν, πως λέμε ναι στο ελληνικότατο έθιμο του χριστουγεννιάτικου δέντρου, αλλά λέμε όχι στο να γίνεται αυτό το επίκεντρο της εορτής αγγίζοντας έτσι τα όρια της ειδωλολατρίας που αυτή -ναι- είναι ξενόφερτη.

Όσον αφορά το στόλισμα του καραβιού, θα θέλαμε να τονίσουμε το γεγονός, πως μετά την επανάσταση του 1821, επειδή πρώτη απελευθερώθηκε η νησιωτική Ελλάδα, δεν υπήρχαν δένδρα ικανά για να κοπούν και να στολιστούν σε ναούς ή σε σπίτια έτσι στόλιζαν το καραβάκι ως το μόνο παραδοσιακά ελληνικό.

Κλείνοντας αυτό το άρθρο θα θέλαμε να τονίσουμε πως χρειάζεται μελέτη και προσοχή πριν χαρακτηρίσουμε ένα έθιμο ή μια παράδοση ξενική, γιατί με το ίδιο σκεπτικό π.χ. αν κάποια στιγμή μας επιστραφούν τα κλεμμένα μάρμαρα του Παρθενώνα, τότε θα πούμε πως τα μάρμαρα δεν είναι ελληνικά αλλά Βρετανικά, Οθωμανικά κλπ. Άλλωστε οι εχθροί μας πάντοτε ζητούσαν μικρές αφορμές για να δημιουργήσουν μεγάλα προβλήματα.

Ευχές για καλά Χριστούγεννα.

ΠΗΓΗ: Άγιος Νικάνωρας

Τράπεζα Τροφίμων στο ΒΔ Λονδίνο

Με ευγενική και εμπνευσμένη πρωτοβουλία των Νέων Επιστημόνων της Κοινότητας Αγίου Παντελεήμονος, στο Harrow ΒΔ Λονδίνου, δημιουργήθηκε -εν όψει της μεγάλης εορτής της του Χριστού Γεννήσεως- Τράπεζα Τροφίμων.

Η Πρόεδρος Χριστιάννα Παναγιώτου, τα μέλη της Ομάδας Νέων Επιστημόνων και οι Ενορίτες της Κοινότητας Αγίου Παντελεήμονος δραστηριοποιούνται δυναμικά στον τομέα αυτό, με στόχο την ανακούφιση των εν ανάγκη ευρισκομένων αδελφών μας.

Προφανώς δεν είναι εύκολο, ούτε εφικτό, να καλυφθούν όλες οι σχετικές ανάγκες, όμως οι Νέοι της Ομογένειάς μας επιθυμούν να δείξουν -με τη φιλανθρωπική αυτή εκστρατεία που οργάνωσαν- το κοινωνικό πρόσωπο και την ευαισθησία της φιλάνθρωπης Παροικίας μας.

Σε τρία σημεία μέσα στον Ιερό Ναό Αγίου Παντελεήμονος και Αγίας Παρασκευής έχουν τοποθετηθεί ειδικά κουτιά και σχετικές αφίσες, για να γίνεται ευκολώτερο το έργο της συλλογής τροφίμων, αλλά και ρουχισμού.

Προσκαλούνται όλοι να συμμετάσχουν, προσφέροντας από το περίσσευμα ή το υστέρημά τους. Είθε το φιλάνθρωπο και ειρηνικό πνεύμα των Χριστουγέννων να εμπνεύσει όλους, για να συνδράμουμε με γενναιοδωρία στον ιερό αυτό σκοπό.

Η Αιγυπτιώτισσα Αγία Βαρβάρα

Σε άλλες αναρτήσεις μου στο παρόν ιστολόγιο έχω αναφερθεί στη θαυματουργή εικόνα της Αγ. Βαρβάρας, την οποία έχει στην κατοχή και προστασία της Αιγυπτιώτικη Ελληνική οικογένεια, και μάλιστα για αρκετές γενεές.

Η οικογένεια αυτή ζει μόνιμα στο ΒΔ Λονδίνο και τα αρκετά μέλη της αποτελούν βασικά στελέχη στην Ελληνορθόδοξη Κοινότητα Αγ. Παντελεήμονα στην ίδια περιοχή.

Κάθε χρόνο, την Παραμονή της Εορτής της Αγ. Βαρβάρας, επισκεπτόμαστε την κεντρική οικία της οικογένειας, εκεί όπου φυλάσσεται ως κόρη οφθαλμού η υπέροχη αυτή εικόνα και τελούμε την Ιερή Παράκληση της Αγίας.

Η φυλάττουσα την εικόνα, που φέρει και το όνομα της Αγ. Βαρβάρας, ανοίγει το σπιτικό της, υποδέχεται μέλη της οικογένειας, φίλους και γείτονες, δείχνει με απλοχεριά την εγκαρδιότητά της και φιλοξενεί γενναιόδωρα όλους.

Χθες βράδυ επισκεφθήκαμε για άλλη μια φορά το εν λόγω σπιτικό, τελέσαμε την Ιερή Παράκληση και γίναμε κοινωνοί της αβραμιαίας φιλοξενίας της Βαρβάρας και της οικογένειάς της. Της ευχηθήκαμε δε, Χρόνια Πολλά κι ευλογημένα, με τις ευχές της Προστάτιδος Αγίας της.

Αξίζει να τονίσουμε κάτι που μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση φέτος, και αποτυπώνεται και στις φωτογραφίες της παρούσας ανάρτησης, που ήταν η παρουσία κατά πλειοψηφία νέων ανθρώπων, νέων μελών της οικογένειας και άλλων, φίλων και γνωστών τους.

Πόσο όμορφο και ενθαρρυντικό είναι να βλέπεις νέους ανθρώπους να στέκονται με προσοχή και προσευχή, δείχνοντας με θάρρος την ευλάβειά τους και κρατώντας τις παραδόσεις της οικογένειάς τους και της Εκκλησίας μας.

Νεκρολογία για μακ. Αρχιεπίσκοπο Γρηγόριο

Από σήμερα αρχίζουν οι τρεις ημέρες πένθους στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Θυατείρων και Μ.Β. Είναι ημέρες αποχαιρετισμού του πρώην Ποιμενάρχη μας μακ. Αρχιεπισκόπου κυρού Γρηγορίου.

Archbishop Gregorios. Photo by Alexios Gennaris.

Ο αγαπητός φίλος μας Rev’d Canon Dr William Taylor, Πρόεδρος του Διαχριστιανικού Οργανισμού Anglican & Eastern Churches Association έγραψε μια Νεκρολογία για τον κοιμηθέντα Αρχιεπίσκοπο και τη δημοσίευσε στις 29 Νοεμβρίου τ.έ. στην επίσημη εφημερίδα της Αγγλικανικής Κοινωνίας Church Times!

H Νεκρολογία έχει ως εξής:

HIS Eminence Archbishop Gregorios (born Gregorios Theocharous Hadjitofi), a former Archbishop of Thyateira & Great Britain, died at 7am on Wednesday 20 November, aged 91.

Born in the village of Marathovounos, in Cyprus on 28 October 1928, he was the ninth and last child of Maria and Theocharis Hadjitofi, who died when Gregorios was three years old. After completing his primary education at the village school, the 11-year-old Gregorios became an apprentice shoemaker in his brother-in-law’s shop, working there for the next eight years. At the age of 20, he was accepted in secondary school; he enrolled in 1949 at the Higher Commercial School of Lefkoniko. In 1951, he transferred to the Pan-Cypriot Gymnasium in Nicosia, and was ordained deacon in 1953 in St Sava’s, Nicosia, by the late Archbishop Makarios III.

His ecclesiastical life and career thus begun, he graduated from the Gymnasium in 1954 and was enrolled in the Theological School of the University of Athens, but, before receiving his university degree in 1959, he was sent to serve at All Saints’ in Camden, London. He was ordained priest by the Archbishop of Thyateira, Athenagoras (Kavvadas), later that year.

In 1964, he was appointed Chancellor of the Archdiocese of Thyateira, and, in 1970, was consecrated Bishop of Tropaiou, administering St Mary’s Cathedral and St Barnabas the Apostle in Wood Green, north London. In 1988, he was unanimously elected by the Sacred Synod of the Ecumenical Patriarchate as Archbishop of Thyateira & Great Britain, thus beginning a 30-year archiepiscopate, throughout which he was Orthodox Patron of the Anglican and Eastern Churches Association. It was during this time that he rose to national and international recognition as the “face of Orthodoxy” in these islands.

Neither the bare bones of a long and well-lived life, nor the recording of ecclesiastical honours convey personality. It was this which made Archbishop Gregorios stand out, and at the same time drew people to him. He was not impressed by high rank, wealth, or power, and never dismissed people at the opposite end of the spectrum.

A close friend of Archbishop Gregorios recalled arriving at his residence very early one morning to go out on an official engagement with him to find the rubbish-collecting van outside the house and hearing laughter from behind the van. There was Archbishop Gregorios, laughing and joking with the rubbish collectors, acknowledging their humanity and the dignity of their work. At the same time, he acted as spiritual adviser to the high-born, including royalty.

As Archbishop, he never became remote, grand or bureaucratic. Whenever I needed to speak to him I did, and never had to make an appointment with the PA to the PA to the PA. As a Bishop, he cared about clergy - not only his own, but also others not of his own Church. When I had trouble of my own, it was to him I turned, knowing that I would be given the time and the wisdom I needed, with no “note on the file” culture. At Christmas, I would often find a simple gift on my doorstep (homemade Cypriot marmalade was a favourite) with a note from him. The human connection was always there, especially in his capacity to make the person to whom he was talking feel like the most important person in the room. Unusually, he combined high ecclesiastical office with great spiritual wisdom and human warmth.

He was the right Archbishop for the right times, overseeing the rapid growth of the Greek Orthodox Church in the UK from less than 100 parishes and monasteries at the time of his appointment as Archbishop to 125 at the time of his retirement and subsequent death in 2019 - In the last decade, more than 100,000 Greeks arrived to live in the UK. He was also dedicated to the many church schools in the Archdiocese, always supporting and encouraging the staff and students by his frequent visits. During this time, Orthodoxy (in its many forms) became part of the mainstream expression of the Christian faith in this country, and latterly no national event seemed complete without his presence.

His final days were, by his own lights, too long. As he lay confined to bed, he expressed the hope that he was ready to die, while still retaining the wisdom for which he was known for those around him. An Anglican Bishop who was close to him visited him in his final days and asked for his blessing, which he gave. When told that his visitor would be ordaining deacons the next day, his eyes lit up and he said, “Deacons - the meaning of the ordained ministry.”

Archbishop Gregorios embodied the orthodox Christian belief, expressed through the Orthodox Church, that our full humanity will be revealed only after the death of our physical body. It is that full humanity which he has now entered close to His Lord and ours.

Δεκέμβριος πια

Ὁ τρυφερὸς καὶ νοσταλγικὰ κορυφαῖος μήνας Δεκέμβριος ἄνοιξε τὴν ἑόρτιο θύρα μας πιά.

Ὁ λαὸς λέει: «Τοῦ Ἁγίου Ἀντρέα, ἀντρεύει τὸ κρύο»! Καὶ μαζὶ μὲ τὸ κρύο μεγαλώνει κι ἡ νύχτα, μὲ τὰ σκοτάδια της νὰ βαραίνουν τὴ ψυχή, τὸ εἶναι ὁλάκερο. Γι᾿ αὐτὸ κι ἡ Ἐκκλησία προφτάνει αὐτὲς τὶς ὧρες, τὶς ἀπότομες ὧρες τοῦ χιονιᾶ καὶ τῆς μεγάλης νύχτας, νὰ προστατέψει τὰ παιδιά της χάρίζοντάς τους τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν ἀναμονὴ τῆς μεγάλης προσδοκίας. Ἐκείνης τῶν ἑορτῶν τοῦ Ἁγίου Δωδεκαημέρου, μὲ ἀπαρχή τους τὰ Χριστούγεννα. Ἔτσι, πρὶν ἀκόμα ἀπὸ τὴν  εἴσοδο τοῦ Δεκεμβρίου ἀρχίζει αὐτὴ ἡ προπαίδευση, ἀφοῦ ἀπὸ τὴ γιορτὴ τῆς ἔσχατης ἡμέρας τοῦ Νοεμβρίου, τὴ γιορτὴ τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα, ἀρχίζουν δειλά-δειλά νὰ προβάλλουν τὰ προεόρτια ψάλματα μὲ κεντρικὸ θέμα τὴ Γέννηση τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.

«Βηθλεέμ ἑτοιμάζου -ἀκοῦμε- ἄνοιγε πύλη ἡ Ἐδέμ· καὶ Μάγοι πορεύεσθε ἰδεῖν τὴν σωτηρίαν, ἐν φάτνῃ σπαργανούμενον...». Κι αὐτὰ θὰ συνεχιστοῦν ἀπὸ δῶ καὶ πέρα, ἀραιὰ στὴν ἀρχή, ὅμως θὰ κορυφωθοῦν στὶς προεόρτιες ἡμέρες, γιὰ νὰ τροφοδοτοῦν τοὺς πιστοὺς μὲ φορτία ἰκανὰ αἰσιοδοξίας καὶ κατανύξεως. Ἀλλὰ καὶ νὰ σφραγίζουν τὴ ζωή μας μὲ σφραγίδες ἱερᾶς δωρεᾶς.  Ὅ,τι, δηλαδή, χρειάζεται ὁ κάθε ἄνθρωπος, ὥστε νὰ εἰρηνεύσει μέσα στὸν κόσμο αὐτόν, στὸν ὁποῖο περισσεύουν τὰ φῶτα τὰ γιορταστικά, οἱ βιτρίνες οἱ στολισμένες, οἱ ὁποῖες, ὡστόσο, δὲν ἀνασταίνουν μέσα μας κανένα παράδεισο (Π.Β. Πάσχος), ἀλλὰ καὶ ἡ κακία, ἡ μοχθηρία, οἱ ἀνταγωνισμοί, οἱ προσπάθειες γιὰ αὐτοπροβολή καὶ τόσα ἄλλα...

Ναί, γιὰ μᾶς ποὺ ἀναμένουμε τὴν προσδοκία τῶν ἐθνῶν, τὴ θεία τοῦ Ἰησοῦ μας Γέννηση, ὁ Δεκέμβριος εἰσοδεύει στὴ ζωή μας μὲ ὅλη του τὴν μεγαλοπρέπεια, ποὺ τὴ στολίζουν οἱ πάντιμες τοῦ ἱ. Σαρανταημέρου ἡμέρες καὶ γιορτές, ἀλλὰ τὶς φωτίζει ὁ Ἀστὴρ (Μτθ. 2, 9) ὁ ὁποῖος «προλάμπει ἐν τῷ σπηλαίῳ...». Ἄς γυρίσουμε τὸ βλέμμα μας κατακεῖ, νὰ τὸν προσέξουμε καλύτερα κι ἄς ἀφήσουμε τὰ τεχνητὰ τὰ φῶτα καὶ φωτάκια νὰ κοσμοῦν τὴν πόλη. Ποιὸς ξέρει, μπορεῖ νὰ  ὁδηγήσει κι ἐμᾶς κατὰ κεῖ, «ἐν Βηθλεὲμ τῇ πόλει» δηλ., ὅπως τοὺς Μάγους κάποτε.

Εὐλογημένα προεόρτια, ἀδελφοὶ καὶ πατέρες.

π. Κ.Ν. Καλλιανός

Για τον Όσιο Πορφύριο

Νέα εκπομπή για τον Άγιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη!

Καλό και ευλογημένο μήνα Δεκέμβριο!

ARWMA ANEKSANTLHTO OSIOS PORFYRIOS 1

ARWMA ANEKSANTLHTO OSIOS PORFYRIOS 1 MediaFire is a simple to use free service that lets you put all your photos, documents, music, and video in a si...

Με αγάπη Χριστού

Νώντας Σκοπετέας