Saturday, 19 March 2022

Η Έρευνα Θυατείρων στην Ελλ. Τηλεόραση Λονδίνου


Thyateira Project on the Hellenic TV London
 

Στην εκπομπή «Ομογένεια εδώ Λονδίνο», παρουσιάσθηκε την Παρασκευή 18 Μαρτίου 2022 η σημαντική εκδήλωση της Επίσημης Παρουσίασης της Έρευνας Θυατείρων (Thyateira Project), η οποία είχε λάβει χώρα το Σάββατο 26 Φεβρουαρίου, στον Καθεδρικό Ναό των Αγίων Πάντων στο Camden Town Λονδίνου.


Αυτή τη μεγάλη έρευνα τη πραγματοποίησαν δύο νέοι πανεπιστημιακοί ερευνητές, ο Δόκτωρ Δημήτριος Σαλαπάτας και ο Δόκτωρ Κωνσταντίνος Τρίμμης, οι οποίοι παρουσίασαν φωτογραφικό υλικό και εξήγησαν την έρευνα που άρχισε το 2020 και ολοκληρώθηκε με αυτήν την εκδήλωση.
 

Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους ο πατέρας Γεώργιος Ζαφειράκος εκ μέρους της Κοινότητας των Αγίων Πάντων, ο πατέρας Kristian Akselberg, που εκπροσώπησε την Αρχιεπισκοπή Θυατείρων, όπως και επίσης ο Πρόξενος της Ελλάδος, κ. Χρήστος Γούλας.
 

Ακόμη, το παρόν έδωσαν, ο πάτερ William Tailor, πρόεδρος του Anglican and Eastern Churches Association, ο αγαπητός φίλος και συνεργάτης του σταθμού μας πρωτοπρεσβύτερος Ιωσήφ Παλιούρας, καθώς και πλήθος Ομογενών.
 

Η εκδήλωση άρχισε με χαιρετισμούς. Πρώτος μίλησε ο οικοδεσπότης Πρωτοπρεσβύτερος Πατέρας Γεώργιος Ζαφειράκος. Ακολούθησε σύντομη ομιλία από τον εκπρόσωπο της Αρχιεπισκοπής Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας πατέρα Kristian Akselberg, καθώς και σύντομος χαιρετισμός από τον Πρόξενο της Ελλάδας στο Ηνωμένο Βασίλειο κ. Χρήστο Γούλα.
 

Αμέσως μετά τους χαιρετισμούς, τον λόγο έλαβαν οι δύο ερευνητές. Πρώτος ανέβηκε στο βήμα ο Δόκτωρ Δημήτριος Σαλαπάτας ο οποίος παρουσίασε ένα μέρος από την έρευνα που έκαναν και παρουσίασε εικόνες, φωτογραφικό υλικό καθώς και την ιστορία του κάθε ναού ξεχωριστά.
 

Σε αυτό το σημείο, να αναφέρουμε ότι πολλές από τις φωτογραφίες που παρουσιάστηκαν, όπως ανέφεραν και οι ερευνητές ανήκουν στον φωτογράφο κύριο Αλέξιο Γενάρη.
 

Η εκδήλωση συνεχίστηκε με την παρουσίαση του δεύτερου ερευνητή Δόκτωρα Κωνσταντίνου Τρίμμη, ο οποίος και αυτός με τη σειρά του παρουσίασε την ιστορία των ναών που ερεύνησαν και εξήγησε την εσωτερική αρχιτεκτονική των ναών, την κατασκευή αλλά και την ιστορία τους.
 

Όπως αναφέραμε προηγουμένως την εκδήλωση τίμησε με την παρουσία του ο πάτερ William Tailor, πρόεδρος του Anglican and Eastern Church Association.
 

Ο πάτερ William Tailor έδωσε και εκείνος με τη σειρά του μια ακόμα ομιλία, την οποία άρχισε με αξιοσημείωτη αναφορά στον πόλεμο που ξέσπασε πρόσφατα στην Ουκρανία αλλά και στις φρικτές συνέπειές του. Με την παρουσία του σε αυτήν την εκδήλωση, ο πάτερ William Tailor, ανέδειξε τις καλές σχέσεις που υπάρχουν μεταξύ Ορθοδόξων και Αγγλικανών.
 

Εδώ να αναφέρουμε πως ο πάτερ William, ως πρόεδρος του Anglican and Eastern Churches Association, ήταν θερμός υποστηρικτής αυτού του μεγάλου project.

 
Ολόκληρη αυτή την παρουσίαση του Thyateira Project θα την παρουσιάσει η Ελληνική Τηλεόραση Λονδίνου προσεχώς, στην εκπομπή ΜΕ ΤΟΝ ΦΑΚΟ ΤΟΥ HELLENIC TV.

Thursday, 17 March 2022

Υπάρχει άραγε ευτυχία;


Πολλές φορές έχω επιχειρήσει να ορίσω την ευτυχία. Μου είναι αδύνατο να την συλλάβω ως μία κατάσταση που χαρακτηρίζει τη ζωή ενός ανθρώπου συνολικά όπως μου είναι δύσκολο πλέον να πω με σιγουριά «ναι, αυτός είναι ευτυχισμένος!». Κατέληξα λοιπόν στο συμπέρασμα ότι το «ευτυχισμένος» δύσκολα προσδιορίζει τη ζωή ή τον άνθρωπο.
 

Μόνο ένα ουσιαστικό μπορώ να βάλω δίπλα της: τις στιγμές. Στιγμές ευτυχίας, στιγμές γεμάτες έντονα συναισθήματα, στιγμές που μπορούν να αλλάξουν τα πάντα, που κόβουν την ανάσα, στιγμές που φαντάζουν αιώνας, που μας συντροφεύουν για το υπόλοιπο της ζωής μας και είναι το στήριγμά μας στις δυσκολίες.
 
Πόσο λίγο κρατάει μία στιγμή αλλά πόσα πράγματα μπορεί να χωρέσει! Η στιγμή που αντικρύζεις για πρώτη φορά το παιδί σου αλλά και άπειρες στιγμές ευτυχίας που σου χαρίζει ο γονεϊκός ρόλος, η πρώτη συνάντηση των σωμάτων δύο ερωτευμένων ανθρώπων , η επίτευξη ενός στόχου για τον οποίο δούλεψες πολύ, η μοναδική αίσθηση ελευθερίας και ανεξαρτησίας που νιώθεις όταν μένεις για πρώτη φορά μόνος σου, όταν αποκτάς τα πρώτα δικά σου χρήματα, όταν ετοιμάζεσαι να ανοίξεις ένα καινούργιο κεφάλαιο στη ζωή σου με τον άνθρωπό σου ή ακόμα και όταν καταφέρνεις επιτέλους να απαλλαγείς απ’ ο,τι σε πνίγει και σε κρατάει πίσω: έναν αποτυχημένο γάμο, ένα χειριστικό σύντροφο, μία δουλειά που δεν αντέχεις, μία ζωή που δε σε γεμίζει πλέον. Στιγμές- σταθμοί στη ζωή μας, αναμφισβήτητα.
 
Όμως την ευτυχία μπορείς να την νιώσεις και με απλά, καθημερινά πράγματα. Σίγουρα θα θυμάσαι για πάντα ένα βράδυ που διασκέδασες με την παρέα σου σα να μην υπήρχε αύριο, «λιμένας πρωτοϊδωμένους » που η θέα τους και μόνο σου έκοψε την ανάσα, ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα, ενα μπάνιο στα καταγάλανα, κρυστάλλινα νερά ενός Αιγαιοπελαγίτικου νησιού, ένα θέαμα ή άκουσμα που σε συγκλόνισε αλλά και τόσα άλλα που είχες την ευκαιρία να απολαύσεις με όλο σου το είναι κάνοντας τον χρόνο να σταματήσει.  
 
Είναι πιο εύκολο λοιπόν να βιώσεις μία στιγμή ευτυχίας από το να κυνηγάς και να ονειρεύεσαι μία ευτυχισμένη ζωή. Δεν κινείσαι πλέον στη σφαίρα του απραγματοποίητου. Λες, ναι, μπορώ κι εγώ. Και έτσι είναι...
 
Το πιο σημαντικό δε είναι ότι πλέον δε μεταθέτεις την ευτυχία σου στο μέλλον περιμένοντας τις «κατάλληλες προϋποθέσεις». Καταλαβαίνεις πόσο πολύτιμο είναι το παρόν, το τώρα, όπως και το πόσο σπουδαίο είναι να σε γεμίζει η κάθε σου μέρα, να μην περιμένεις να αποκτήσεις χρήματα, αναγνώριση, καριέρα, εντυπωσιακούς συντρόφους κ.ά.π. Όλα αυτά προκαλούν μία ευφορία, μία ικανοποίηση, την ψευδαίσθηση της ευτυχίας, όμως έχουν σύντομη ημερομηνία λήξης, πολύ σύντομη. Παράλληλα, η αναμονή τους ή ο αγώνας για την κατάκτησή τους σε κουράζει, κάποτε σε απογοητεύει και σίγουρα σε αποπροσανατολίζει από το πραγματικό νόημα και την ουσία της ευτυχίας. Κάποιες φορές ένα «χαστούκι» της ζωής είναι αυτό που θα δώσει στα πράγματα τη σωστή τους διάσταση. Ας μην είναι αυτός ο τρόπος -αλίμονο!- που θα αναδείξει και θα αποδείξει τι είναι αυτό που πραγματικά αξίζει.
 
Όλοι μπορούμε και πρέπει να έχουμε μερίδιο στην ευτυχία όσο μικρό κι είναι αυτό. Γι αυτό ας απολαύσουμε το τώρα, ας δώσουμε αξία στη στιγμή, ας βρούμε αυτό που μας γεμίζει, ας ΖΗΣΟΥΜΕ!
 
Παραθέτω δύο μικρά κείμενα που εμένα τουλάχιστον με άγγιξαν όταν τα διάβασα.
 
«Το σπουδαίο δεν είναι ν’ αλλάξουμε τη ζωή μας, ονειροπολώντας μιαν άλλη, αλλά να κάνουμε να λαλήσει τούτη η ζωή, όπως μας δόθηκε, την καθημερινή, την ταπεινή, την ανθρώπινη, όπου το καθετί που μπορούσε να γυρέψουμε πρέπει να υπάρχει.» Γιώργος Σεφέρης
 
«Είδα κι έπαθα να μην έχω την ανάγκη της. Και τώρα που παλεύοντας τα κατάφερα, έρχεται και μου δίνει συγχαρητήρια, πως αυτό ακριβώς, ότι δεν έχω την ανάγκη της, αυτό είναι ευτυχία. Άπιαστη σου λέω.» Κική Δημουλά
 
Πέννυ Παπαπαναγιώτου
Φιλόλογος Εκπαιδευτικός
(Γενικό Λύκειο Τεγέας)

Wednesday, 16 March 2022

Ο Ευγένιος Βούλγαρης και η Μεγάλη Αικατερίνη

 
Ο Ευγένιος Βούλγαρης το 1772 ήταν στην Αγία Πετρούπολη και είχε την εκτίμηση της Τσαρίνας Αικατερίνης Β΄ της Μεγάλης. Αυτήν την εκτίμηση προσπάθησε να αξιοποιήσει υπέρ της Πατρίδας, κάτι που δεν ήταν καθόλου εύκολο. Στη Μόσχα και στο Κεντρικό Κρατικό Αρχείο Παλαιών Εγγράφων (Φ. 18, ντ. 249, σελ. 14) φυλάσσεται το ελληνικό κείμενο της σύντομης ομιλίας, που έκαμε ο Βούλγαρης κατά τη διάρκεια της πρώτης ακρόασης που του παραχώρησε η Αυτοκράτειρα, τον Ιούλιο του 1772. Σε αυτό αφού εξέφρασε τη χαρά του για τη συνάντηση ζήτησε τη βοήθειά της για να απελευθερωθούν οι συμπατριώτες του:
 

«Είμαι ευτυχισμένος, εγώ, ο τελευταίος από τους δούλους σου, παμφιλεύσπλαχνη Βασίλισσα! Αλλά ολοκλήρωσε την ευημερία μου με το να φέρεις και το λαό μου σε μια ευημερούσα κατάσταση. Η Ελλάδα, μετά το Θεό, Παντοδύναμη Αυτοκράτειρα, σε σένα προσβλέπει, εσένα ικετεύει, σε εσένα προστρέχει...».
 
Έγραψε πολλά επαινετικά για την Αικατερίνη, όχι προς ίδιον όφελος, αλλά προς όφελος της Πατρίδας του. (Βλ. Σχ. Λήμμα «Ευγ. Βούλγαρις» εις Θρησκ. και Ηθική Εγκυκλοπαιδεία, Αθήναι, 1964, 5ος Τόμος, στήλ. 1012). Ο ίδιος ουδέποτε ζήτησε κάτι από αυτήν. Αντίθετα η Αικατερίνη έκανε το παν να τον πείσει να μην μείνει Διάκονος, αλλά να δεχθεί την πρόταση της Ρωσικής Εκκλησίας και να καταστεί Αρχιεπίσκοπος. Τελικά τον έπεισε: Το 1775 χειροτονήθηκε ιερομόναχος από τον Μητροπολίτη Μόσχας Πλάτωνα και το 1776 εξελέγη από τη Ρωσική Εκκλησία Αρχιεπίσκοπος της Αρχιεπισκοπής Σλαβινίου και Χερσώνος.  
 
Την εις Επίσκοπο χειροτονία του Ευγενίου τέλεσαν ο κυνηγημένος από τους Οσμανίδες και καταφυγών στη Ρωσία Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Σεραφείμ Β΄, ο Μητροπολίτης Μόσχας Πλάτων και άλλοι Αρχιερείς. Παρούσα στη χειροτονία η Αυτοκράτειρα Αικατερίνη. Έγραψε σχετικά ο Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος: «Η μεγάλη κυρία ετίμησε το κλέος, το σέμνωμα και το ως αληθώς άκρον άωτον του γένους των Γραικών» (Βλ. σχ. Αθαν. Γ. Καρμή «Ευγένιος Βούλγαρης και οι πνευματικές ζυμώσεις του ιη΄ αιώνα», Εκδ. Παρρησία, Αθήνα, 2008, σελ. 24). Σημειώνεται ότι ο Πατριάρχης Σεραφείμ Β΄ εκτιμούσε ιδιαίτερα το εκκλησιαστικό ήθος και τα πολλά προσόντα του Ευγενίου και συνδεόταν μαζί του. Αυτός τον είχε χειροτονήσει διάκονο και του είχε αναθέσει τη διεύθυνση της Πατριαρχικής Ακαδημίας.
 
Η Γερμανικής καταγωγής Αικατερίνη, γεννημένη ως πριγκίπισσα του Anhalt - Zerbst - Bernburg Σοφία Φρειδερίκη Αυγούστα, παντρεύτηκε το 1745, σε ηλικία 16 ετών, τον επίσης Γερμανό Μέγα Δούκα της Ρωσίας Πέτρο, που ως Τσάρος κυβέρνησε τη Ρωσία για λιγότερο από δύο χρόνια (1761-1762). Ο αλαζονικός χαρακτήρας του και τα εγκληματικά του λάθη σε βάρος του ρωσικού λαού προκάλεσαν την από συνωμότες, με επικεφαλής τον Γκριγκόρι Ορλώφ, δολοφονία του. Της συνωμοσίας είχε γνώση η Αικατερίνη, η οποία ανήλθε στον θρόνο. (Ν. Ζερνώφ «Οι Ρώσοι και η Εκκλησία τους», Εκδ. Αστέρος, Αθήναι, 1972, σελ. 140).  
 
Επιθυμία της Αικατερίνης ήταν να αγαπηθεί από τον Ρωσικό λαό και να μείνει στην Ιστορία ως η Αυτοκράτειρα που επεξέτεινε τα σύνορα της Ρωσίας και κυβέρνησε με τον «προοδευτικό» τρόπο της εποχής της, την πεφωτισμένη Δεσποτεία. Προς τούτο ασπάσθηκε το Ορθόδοξο δόγμα, δήλωνε μεγάλη εχθρά του Ισλάμ, επεξέτεινε τα σύνορα της Ρωσίας, σε βάρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Πολωνίας και συνομιλούσε με τους «μοντέρνους» Γάλλους διανοούμενους Βολταίρο και Ντιντερό.
 
Ως προς τον Ελληνισμό μετά τον Α΄ Ρωσοτουρκικό πόλεμο (1768-1774) και τα Ορλωφικά, που είχαν τραγικές συνέπειες για τους Έλληνες, ακολούθησε ο Β΄ Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1787-1792). Σε αυτόν στο πλευρό της Αικατερίνης ήταν ο αυτοκράτορας της Αυστρίας Ιωσήφ Β΄. Όπως φαίνεται από την αλληλογραφία μεταξύ αυτής και του Ιωσήφ, σκοπός της ήταν η δι’ αποσπάσεως εδαφών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας  δημιουργία ανεξάρτητου ελληνικού κράτους.
 
Στην από 10 Σεπτεμβρίου 1782 επιστολή της προς τον Ιωσήφ Β΄ η Αικατερίνη, του εξέφρασε την εμπιστοσύνη της, ότι θα βοηθήσει ώστε «η Ευρώπη να απαλλαγεί από τον εχθρόν του χριστιανικού ονόματος, να εκδιωχθεί αυτός εκ της Κωνσταντινουπόλεως και να ανιδρυθή η αρχαία ελληνική μοναρχία επί των ερειπίων της βαρβάρου οσμανικής κυβερνήσεως, υπό τον ρητόν εκ μέρους μου όρον να διατηρήσω την μοναρχίαν ταύτην όλως ανεξάρτητον της εμής». Για τη θέση του Μονάρχου του ανεξάρτητου Ελληνικού κράτους προόριζε τον νεότερο των εγγονών της, Κωνσταντίνο, ο οποίος «θα παραιτείτο πάσης αξιώσεως επί της ρωσικής μοναρχίας». Σύνορα του Ελληνικού Κράτους η Αικατερίνη προγραμμάτιζε προς την Ρωσία τον Εύξεινο και προς την Αυστρία «το δημιουργηθησόμενο κράτος της Δακίας». (Βλ.σχ. Κων. Παπαρρηγόπουλου «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», Εκδ. Οίκ. Ελευθερουδάκη. Εν Αθήναις, 1925, Τόμ. Ε΄, σελ. 204-205).
 
Η κατάσταση της Ευρώπης με την επικράτηση της επαναστατικής κυβέρνησης στη Γαλλία και «ιδίως τα συμφέροντα της Ρωσίας στα πολωνικά πράγματα» έπεισαν την Αικατερίνη να συνομολογήσει το 1792 στο Ιάσιο ειρήνη με την Τουρκία και να διατάξει να εμποδιστεί «παν ελληνικόν κίνημα μέχρι νεωτέρας διαταγής» (Αυτ. σελ. 206). Έτσι οι Λάμπρος Κατσώνης, Ανδρέας Ανδρούτσος, πατέρας του Οδυσσέα, και άλλοι πολέμαρχοι στεριάς και θάλασσας αφέθηκαν μόνοι να συνεχίσουν τον αγώνα...
 
Το 1787 ο Ευγένιος Βούλγαρης παραιτήθηκε της Αρχιεπισκοπής Σλαβινίου και Χερσώνος και το 1789 επελέγη μέλος της Αυτοκρατορικής Ακαδημίας. Το 1802 απεσύρθη στη Μονή Αγίου Αλεξάνδρου Νέφσκι της Αγίας Πετρουπόλεως, στην οποία, έως την κοίμησή του, το 1806, έζησε εν ειρήνη, προσευχή και μελέτη. Ο Βούλγαρης έγραψε ιδιοχείρως την διαθήκη του στις 16 Απριλίου 1805, ένα χρόνο προ του θανάτου του. Με αυτήν δώρισε στη νεοσύστατη Ιονική Επτάνησο Ηγεμονία πολύτιμα Εγκόλπια και Σταυρούς, δώρα της Αικατερίνης και άλλων ηγεμόνων για να πωληθούν. Όλα τα υπόλοιπα δώρα που είχε δεχθεί (δείγματα, όπως γράφει, «της εμής αφροσύνης και ματαιότητος») ζήτησε να πωληθούν και να δοθούν στους ενδεείς και πτωχούς, μαζί με 1.000 ρούβλια, από  τα 10.000 που υπήρχαν στο όνομά του στην Βασιλική Τράπεζα της Πετρουπόλεως. Τα υπόλοιπα ρούβλια τα μοίρασε κυρίως στην Αθωνική Ακαδημία, στο σχολείο της Πάτμου, στον «περίβλεπτο ναό του Αγίου Σπυρίδωνος Κερκύρας», στο Ναό της Φανερωμένης Ζακύνθου, στον «Ζωοδόχο Άγιο Τάφο» και στη Μονή Σινά.
 
Στην επιτύμβια πλάκα εξέφρασε την επιθυμία του να γραφεί το εξής: «Ης όθεν; Εκ γης. Νυν δ’ αυ εις γην ωδ’ επανήλθον... Και δη ου βροτός, αλλ’ εξής έσομ΄ αμβροτος αιέν...» (Από πού είσαι; Από τη Γη. Και τώρα πάλι στη γη επανήλθα... Και πλέον δεν είμαι θνητός, αλλά στο εξής θα είμαι πάντοτε αθάνατος...). (Σημ. Η Διαθήκη του Βούλγαρη υπάρχει στο βιβλίο του «Διατριβή ευθανασίας», το οποίο εξέδωσαν το 2005 οι εκδόσεις «Εξάντας», σε επιμέλεια των καθηγητών Γ. Δημολιάτη και Μαν. Γαλανάκη).
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Sunday, 13 March 2022

Ελληνοποιοί και ελληνοφάγοι

 
Στις 28 Φεβρουαρίου πριν από πέντε χρόνια, κηδεύθηκε ο λόγιος ευπατρίδης Κώστας Ε. Τσιρόπουλος (1930-2017). Είχε αποβιώσει στις 23 Φεβρουαρίου. Ήταν ο δημιουργός και η ψυχή του μηνιαίου περιοδικού «Ευθύνη», περιοδικού «Ελευθερίας και Γλώσσας», όπως έγραφε στον υπότιτλό του. Ήταν από τη συγκινητική δήλωση του εθνικού μας ποιητή Διονυσίου Σολωμού: «Μήγαρις έχω άλλο στο νου, πάρεξ ελευθερία και γλώσσα;».
 

Η «Ευθύνη» κυκλοφόρησε συνολικά σαράντα τρία χρόνια, κατόρθωμα για ένα περιοδικό πολιτισμού και είχε συνεργάτες εκλεκτές προσωπικότητες της πολιτικής, της επιστήμης, της ακαδημαϊκής κοινότητας, της λογοτεχνίας, της φιλοσοφίας. Διέκοψε την κυκλοφορία της επί δικτατορίας (1967-1971). Το ταπεινό και πολύ περιορισμένο σε έκταση γραφείο - βιβλιοπωλείο της οδού Πανεπιστημίου μετατρεπόταν κάθε Σάββατο σε κέντρο προβληματισμού και ανταλλαγής απόψεων υψηλού επιπέδου. Είχε και τους σχετικά λίγους, αλλά πιστούς αναγνώστες της, που όταν περνούσαν από το γραφείο - βιβλιοπωλείο εισέπρατταν το χαμόγελο του Κώστα Τσιρόπουλου και μια σύντομη συζήτηση μαζί του.
 
Το άρθρο του, στο τελευταίο τεύχος της «Ευθύνης», (Αριθμ. τεύχους 456, Δεκέμβριος 2009) το επιγράφει «Ελληνοποιοί και ελληνοφάγοι». Και σε αυτό γράφει μεταξύ άλλων: «Μέσα σε μια διεθνική κοινωνία, όπου διώκονται οι κλασικές σπουδές, τα ελληνικά μέτρα της τέχνης, οι απαράγραπτοι ιεροί Κανόνες της Ελευθερίας  και της Δημοκρατίας, οι Έλληνες να φανερώσουν, να βιώσουν και να προβάλουν την ελληνικότητά τους. Να πάψουν να αδιαφορούν για τις άλλες κοινωνίες, να προσφέρουν και πάλι το υπόδειγμα ανθρώπου, που γίνεται άνθρωπος αυθεντικός και βίου που λαμπρύνει την ευγένεια του ανθρώπου - την ελληνικότητά του, θα πρόσθετα χωρίς ίχνος σωβινισμού... Αυτά σημαίνουν κάτι συγκλονιστικά ιερό και επείγον: οι σημερινοί Έλληνες να εξελληνισθούν... να πάψουν να είναι ελληνοφάγοι - συναγωνιζόμενοι όσους στη σημερινή οικουμένη δοξάζουν το “φάγωμεν πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσκομεν”...».
 
Τον Δεκέμβριο του 2000, με τη συμπλήρωση σαράντα ετών από το πρώτο τεύχος της «Ευθύνης», τον Ιανουάριο του 1961, ο Κ. Τσιρόπουλος στο τότε επετειακό άρθρο του αναφέρεται στον 20ό αιώνα, που τον χαρακτηρίζει «πολύτροπα ιερόσυλο». Και εξηγεί ότι εξευτέλισε το ανθρώπινο σώμα, σύλησε τη φύση, μυκτήρισε τον πνευματικό πολιτισμό και την Ιστορία, εκπόρνευσε τη γλώσσα, σκότωσε ψυχές. Στη συνέχεια διερωτάται για τον 21ο αιώνα: «Θα ξαναβρούμε την κάθετη διάσταση του ανθρώπου και του κόσμου;» Και απαντά: «Τότε θα έχουμε αποκαταστήσει την χαμένη τους μέσα στον παραλογισμό της ιστορίας ιερότητά τους... Τότε ο άνθρωπος θα κατορθώσει μέσα σε μια συγκλονιστική κάθαρση, να ξαναδιακρίνει τα σημάδια του Θεού, που ο 20ός αιώνας της αγριότητας απέκρυψε για να λησμονήσει ο άνθρωπος πως είναι άνθρωπος».
 
Η αρχή του 21ου αιώνα, με τα όσα συμβαίνουν, δεν μας επιτρέπει να αισιοδοξούμε ότι θα είναι καλύτερος του 20ού. Ο Κ. Τσιρόπουλος κοπίασε πολύ για την ιδιοπροσωπία μας. Τα όσα έγραψε μας μένουν ως όαση ελπίδας και δείκτης πορείας. Ανήκουν στα πολλά εφόδια που έχουμε από τη μακρά ιστορική πορεία μας για να επιζήσουμε ως Έλληνες.
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Thursday, 10 March 2022

Η δολοφονία δύο παλληκαριών

 
Αρχές Μαρτίου είναι θλιβερές επέτειοι των 65 ετών από τις εκτελέσεις -  δολοφονίες καλύτερα, δύο έντιμων και ηθικών Κυπρίων παλληκαριών, που αγωνίστηκαν για την ελευθερία της Μεγαλονήσου και την ένωσή Της με την μητέρα Ελλάδα. Πρόκειται για τους Γρηγόρη Αυξεντίου και Ευαγόρα Παλληκαρίδη.
 
Τα χαράματα της 3ης Μαρτίου 1957 το επίλεκτο αγγλικό σύνταγμα του δούκα του Ουέλινγκτον, κατόπιν προδοσίας, περικύκλωσε το κρησφύγετο του υπαρχηγού της ΕΟΚΑ Γρηγόρη Αυξεντίου, κάτω από τη Μονή Μαχαιρά, όπου αυτός βρισκόταν με μια δράκα συναγωνιστών του. Οι επιθέσεις των άγγλων κατακτητών διαδέχονταν η μία την άλλη, αλλά επί δέκα ώρες τους κράτησε σε απόσταση, αυτούς με τα σύγχρονα όπλα και τον άφθονο οπλισμό. Βλέποντας ότι προχωρεί η ώρα και ο Αυξεντίου, με έναν ακόμη αγωνιστή, που έμεινε μαζί του, αμυνόταν με επιτυχία, οι άγγλοι κάλεσαν σε ενίσχυση ελικόπτερα... Όταν και πάλι δεν πέτυχαν να τον εξουδετερώσουν δεν περίμεναν άλλο, πυρπόλησαν εκ του μακρόθεν το κρησφύγετο με εμπρηστικές ύλες και τον έκαψαν ζωντανό... Αντί να περιμένουν να του τελειώσουν τα πυρομαχικά και να τον συλλάβουν, βρήκαν πιο πρακτικό να τον κάψουν...
 
Ο 18χρονος Ευαγόρας Παλληκαρίδης συνελήφθη έχοντας στα χέρια του οπλοπολυβόλο, χωρίς σφαιροθήκη και σφαίρες. Θεωρήθηκε «τρομοκράτης» εναντίον της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και καταδικάστηκε σε θάνατο δι’ απαγχονισμού. Η εκτέλεση συνέβη τις πρώτες μεταμεσονύχτιες ώρες της 14ης Μαρτίου 1957. Σημειώνεται ότι ο απαγχονισμός θεωρείτο εξευτελιστικός τρόπος θανάτου και στην Αγγλία επιβαλλόταν σε άτομα ταπεινής καταγωγής, ή σε όσους είχαν καταδικαστεί για ειδεχθή εγκλήματα...
 
Όλος ο κόσμος ξεσηκώθηκε τότε για τη σωτηρία του Ευαγόρα από την εκτέλεση. Ο Άγγλος καθηγητής της ιστορίας Ρόμπερτ Χόλλαντ στο βιβλίο του «Η Βρετανία και ο Κυπριακός Αγώνας» (Εκδ. «Ποταμός») έγραψε ότι δύο γνωστοί Αμερικανοί Δημοκρατικοί, ο γερουσιαστής Τζάβιτς και ο βουλευτής Φούλτον έφεραν το ζήτημα του Παλληκαρίδη στα δύο κοινοβουλευτικά Σώματα και έκαμαν ζημιά στην εικόνα της Μεγάλης Βρετανίας και όχι μόνο στις ΗΠΑ. Μάλιστα ο Φούλτον εξέθεσε τον αιμοσταγή κυβερνήτη της Κύπρου, λέγοντας ότι τον πήρε στο τηλέφωνο να του ζητήσει να δείξει επιείκεια στον νέο και ότι εκείνος του απάντησε «μην επιτρέψετε σε κανενός είδους συναισθηματισμό να εισέλθει σε τέτοιες καταστάσεις...». 
 
Ο Χάρντινγκ το 1955 ανέλαβε κυβερνήτης της Κύπρου, με σκοπό να καταστείλει με κάθε μέσο τον αγώνα της ΕΟΚΑ. Έως και στρατόπεδα συγκέντρωσης κατασκεύασε... Το περιοδικό «The TIME magazine» έγραψε στις 4 Νοεμβρίου 1957 ότι για να καταστείλει τον απελευθερωτικό αγώνα των Ελλήνων της Κύπρου υπήρξε «αδίστακτος και αλύπητος». Η Βρετανική κυβέρνηση τον τοποθέτησε στην Κύπρο, μετά την «επιτυχία» του να πνίξει την εξέγερση των Μάου Μάου στην Κένυα... Λόγω της ζημίας που έγινε στην εικόνα της Μεγάλης Βρετανίας από την απανθρωπιά του, ο Χάρντινγκ, στο τέλος του 1957, απομακρύνθηκε από την Κύπρο. Όμως η Βρετανία τον άμειψε για τις «υπηρεσίες» του, δίνοντάς του τον τίτλο του βαρόνου...
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου