Noah's Ark

 

A remarkable archaeological find has been hailed as 'proof' that Noah's Ark really did exist.

 

New research at the Durupınar geological site in eastern Turkey - a boat-shaped mound long claimed to be the site of the biblical structure - suggests ancient humans were living at the site around 5,000 years ago.
 
In the bible, it is said that God instructed Noah to construct the huge ark to house two of every kind of animal, ensuring their survival after the Great Flood.
 
And this week, a team of experts from Istanbul Technical University and Agri Ibrahim Cecen University (AICU) reported the discovery of clay materials and marine remnants within the soil of the mound.
 
Rock and soil samples uncovered "polygenic" clay materials - complex mixtures of clay, silt, and sand - that are not naturally occurring appear to come from human development, according to AICU's Professor Faruk Kaya.
 

He said: “The ceramic fragments show that there was human activity in this region. There is no other structure like this identified anywhere else in the world.”
 
Calling for the site be subject to special protections to stop visitors from disturbing the soil and taking potentially valuable artefacts home, Professor Kaya added: “This formation and its surroundings must be protected, and the removal of sones, rocks or similar material must be prevented.”
 
The researchers also found evidence of marine organisms, which they say points to the presence of a vessel or human settlement from the Chalcolithic period circa 3000 BC - around the time when some believers say the Great Flood happened.
 
The professor said: “This period roughly coincides with the time in which Prophet Noah is believed to have lived“.
 
The Durupınar site, a 157-metre-long formation first discovered by archaeologists in 1959, has been a subject of fierce debate for many decades.
 
While some believe its shape dimensions match the ark described in the Book of Genesis, the consensus among geologists is that it is in fact the result of a common natural phenomenon, with the "walls" consisting of hardened clay and iron-rich limonite.
 
In 1996, Lorence Collins from California State University wrote in a research paper that the limestone deposits at the site alleged to be from the Great Flood were in fact younger than the sections said to have belonged to "Ark" - proving that it was a "bogus" claim. Suggesting proponents of the theory were perhaps overlooking clear evidence to the contrary, he said: "The unusual boat-shaped structure would so catch their attention that an eagerness to be persons who either discovered Noah's Ark or confirmed its existence would tend to override caution."
 
Source: Mirror

Βραδινή Προσευχή

Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός μας, συ που ανέδειξες την αγίαν σου Μητέρα τιμιωτέρα όλων των αγγελικών δυνάμεων, Συ Πανάγαθε, με τις πρεσβείες της και όλων σου των αγίων, συγχώρησέ με τον ανάξιο δούλο σου σ’ ότι αμάρτησα σήμερα σαν άνθρωπος, τα θεληματικά και τα αθέλητα σφάλματά μου, αυτά που ήξερα πως είναι αμαρτία κι αυτά που δεν ήξερα, αυτά που έκανα από συναρπαγή και απροσεξία και αμέλεια.

Είτε ορκίστηκα στο άγιο Όνομά σου, είτε δεν τήρησα τον όρκο μου, είτε βλασφήμησα μέσα μου, ή έκλεψα, ή είπα ψέματα, ή κάτι μου ζήτησε ένας φίλος μου και εγώ δεν τον πρόσεξα, ή έθλιψα και πίκρανα κάποιο αδελφό, ή όταν στεκόμουν να προσευχηθώ και να ψάλω ο νους μου γύριζε σε πονηρά και βιωτικά, ή παρά το πρέπον απόλαυσα, ή μίλησα απρόσεκτα, ή γέλασα χωρίς φρόνηση, ή κενοδόξησα, ή περηφανεύτηκα, ή είδα μάταιη ομορφιά και τράβηξε το νου μου, ή εφλυάρησα, ή περιεργάστηκα με διάθεση κατακρίσεως το ελάττωμα του αδελφού μου και τον κατέκρινα, παραβλέποντας τα δικά μου αναρίθμητα σφάλματα, είτε αμέλησα την προσευχή μου, είτε άλλο πονηρό σκέφθηκα.

Όλα αυτά και άλλα που έκανα και δεν θυμάμαι συγχώρησέ τα, Χριστέ μου, και ελέησέ με, γιατί είσαι αγαθός και φιλάνθρωπος, ώστε να κοιμηθώ ειρηνικά και να σε δοξάζω, Κύριε Ιησού Χριστέ μου, μαζί με τον Πατέρα και το πανάγιο και αγαθό και ζωοποιό σου Πνεύμα και τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Οσίου Εφραίμ του Σύρου

Η πρωτοχρονιά και οι άθεοι

 
Σε τηλεοπτική εκπομπή προ της μεγάλης εορτής των Χριστουγέννων παρουσιάστρια χαιρετούσε τους περίπου δέκα συμπαρουσιαστές της επαναλαμβάνοντας μονότονα πριν και μετά τον διάλογό τους το «Καλή χρονιά». Αυτοί έδειξαν αμηχανία. Κάποιοι απάντησαν «Καλά Χριστούγεννα», οι υπόλοιποι «Καλές γιορτές», ουδείς πάντως από αυτούς απάντησε «καλή χρονιά»...
 

Η παρουσιάστρια, ακουσίως ή εκουσίως, θέλησε να προκαλέσει τους τηλεθεατές, που παρακολουθούσαν την εκπομπή, προσπερνώντας, ως μην υπάρχουσα, την εορτή των Χριστουγέννων. Είναι φαινόμενο των καιρών να χρησιμοποιούνται τηλεοπτικές εκπομπές για προώθηση ιδεολογικών απόψεων, χωρίς οι εμπνευστές και οι παρουσιαστές/τριες να υπολογίζουν την αντίδραση που προκαλούν… Φαινόμενο επίσης λυπηρό είναι ότι και φέτος υπήρξαν κρούσματα σε χώρες της Ευρώπης υποβαθμίσεως, έως και να εξαλείψεως από τους δημόσιους χώρους της εορτής των Χριστουγέννων.
 
Όσοι με το να ευχηθούν «Καλή χρονιά» προ των Χριστουγέννων θέλησαν να επιδείξουν τον αθεϊσμό τους, προφανώς δεν γνωρίζουν το ουσιώδες, ότι και η ευχή αυτή είναι χριστιανική! Γιατί απλούστατα τα χρόνια είναι χριστιανικά, αφού ορόσημό τους είναι η Γέννηση του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού! Από τον συμβατό χρόνο της Γεννήσεώς Του η ιστορία χωρίζεται στα δύο, στην προ και στην μετά από Αυτόν εποχή.
 
Κοντά  στα χρόνια που μετρούνται αναφορικά με τον Χριστό, είναι και ο αριθμός και τα ονόματα των ημερών της εβδομάδας! Η πρώτη  είναι η Κυριακή, η ημέρα η αφιερωμένη στον Κύριο. Ακολουθεί η Δευτέρα, η Τρίτη κ.λ.π ημέρες μετά την Κυριακή. Σε όλες τις γλώσσες των χριστιανικών λαών κυριαρχεί η λέξη «Κυριακή» (Domenica κ.λ.π.), ή παραλλαγή της, όπως στα αγγλικά «Ημέρα του Ήλιου (της Δικαιοσύνης)» και στα ρωσικά «Βοσκρισένιε» (Ανάσταση - Ημέρα της Ανάστασης). Το ότι όσα αφορούν στον χρόνο έχουν χριστιανική βάση αποδεικνύεται και από το ότι άθεα αυταρχικά καθεστώτα θέλησαν να τα καταργήσουν!
 
Πρώτοι οι Γάλλοι επαναστάτες, με πρωτεργάτη τον Ροβεσπιέρο, το επιχείρησαν. Επαναστατικώ δικαίω επέβαλαν το ότι η Ιστορία (ξανα)αρχίζει με την επιβολή του καθεστώτος τους και όρισαν ως 1^η ημέρα του πρώτου έτους τους την 22^α Σεπτεμβρίου 1792!  Η εφαρμογή του νέου ημερολογίου άρχισε στις 5 Οκτωβρίου 1793, εν μέσω της εκτεταμένης τρομοκρατίας που ασκούσαν οι Ιακωβίνοι.
 
Πέραν της αλλαγής της χρονολογίας, οι Γάλλοι επαναστάτες άλλαξαν τον  χρόνο και τα ονόματα των μηνών… Το έτος χωρίστηκε σε δώδεκα μήνες των 30 ημερών και οι πέντε ή έξι περισσευούμενες ημέρες ονομάστηκαν των «αβράκωτων» (sans culottes), των ριζοσπαστών δηλαδή επαναστατών. Μετέτρεψαν επίσης τις επταήμερες εβδομάδες των μηνών σε τρία δεκαήμερα. Έτσι έπαυε να υπάρχει η Κυριακή και η ανάμνηση των επτά ημερών της Δημιουργίας… Φυσικά άλλαξαν και τα ονόματα των μηνών και των ημερών, αρχίζοντας από την κατάργηση του ονόματος της Κυριακής…
 
Το επαναστατικό ημερολόγιο κράτησε περίπου 13 χρόνια. Το κατάργησε ο Ναπολέων την 1^η Ιανουαρίου 1806. Έγινε νέα απόπειρα επαναφοράς του ημερολογίου του 1792, το 1871, όμως και αυτή απέτυχε και έκτοτε έχει επικρατήσει το Γρηγοριανό ημερολόγιο… Να σημειωθεί πάντως ότι το γαλλικό κράτος για να δείξει το «ουδετερόθρησκο», που έχει επιβάλλει, σε ειδικές αστρονομικές εκδόσεις και  παράλληλα με το Γρηγοριανό ημερολόγιο παραθέτει το επαναστατικό ημερολόγιο του 1792, μαζί με το παλαιό Ιουλιανό χριστιανικό ημερολόγιο και τα θρησκευτικά ημερολόγια των μουσουλμάνων, των εβραίων και των κοπτών... Σημειώνεται ότι όλα τα κράτη της Γης, ανεξαρτήτως της θρησκείας των κατοίκων τους,  ακολουθούν το Γρηγοριανό χριστιανικό ημερολόγιο.
 
Η δεύτερη απόπειρα κατάργησης του χριστιανικού ημερολογίου έγινε από τους μπολσεβίκους στη Σοβιετική Ένωση. Αυτοί όταν επέβαλαν τον ολοκληρωτισμό προσπάθησαν να αλλάξουν όχι την χρονολογία, ούτε τους μήνες, αλλά τον αριθμό των ημερών της εβδομάδας και των μηνών. Κατάργησαν την επταήμερη εβδομάδα με αυτή των πέντε ημερών και έτσι κατάργησαν την ημέρα της Κυριακής... Τα ονόματα που έδωσαν σε αυτές τις ημέρες ήταν «πρώτη», «δεύτερη», τρίτη», «τέταρτη» και «πέμπτη».
 
Ο κάθε μήνας στο σοβιετικό ημερολόγιο είχε έξι πενθήμερες εβδομάδες,  δηλαδή όλοι οι μήνες είχαν 30 ημέρες, και το έτος 360 συν πέντε ή έξι ημέρες, που εχρησιμοποιούντο για την σοβιετική προπαγάνδα (Σημ. Μία ημέρα του Λένιν, δύο ημέρες της εργατικής πρωτομαγιάς και δύο αφιερωμένες στην Επανάσταση των μπολσεβίκων). Το σύστημα κατέρρευσε από την αντίδραση του ρωσικού λαού για την κατάργηση της Κυριακής ημέρας και ειδικότερα των εργατών, των οποίων οι «προστάτες»  με το σύστημα των δύο πενθήμερων εβδομάδων -εννέα ημερών εργασίας και μιας ημέρας αργίας-, είχαν μειώσει τις ημέρες ανάπαυσης τους…
 
Η «χριστιανική» Ευρώπη και αυτή προ ετών επιχείρησε να καταργήσει κατ’ αρχήν την Κυριακή αργία, με δέλεαρ την αύξηση του τζίρου, της απασχόλησης και των ημερομισθίων. Στην ουσία, με το να καθίστατο εργάσιμη η Κυριακή θα έπαυε να υπάρχει η μνήμη της επταήμερης δημιουργίας του κόσμου  και της Αναστάσεως του Ιησού Χριστού και θα γινόταν μια ημέρα κοινή, όπως η Δευτέρα, η Τρίτη κ.λ.π… Και αυτή η απόπειρα αποχριστιανισμού της Γηραιάς ηπείρου απέτυχε λόγω της οξείας αντίθεσης των χριστιανών Ευρωπαίων πολιτών και των ευρωπαϊκών συνδικάτων.
 
Οι μεταβολές στο ημερολόγιο, η αλλαγή ονομασιών, η κατάργηση της Κυριακής, έγιναν από τα καθεστώτα των Ιακωβίνων και των Μπολσεβίκων παράλληλα με τους διωγμούς των χριστιανών, κληρικών και λαϊκών, τα βασανιστήρια, τις εξορίες, τις εκτελέσεις τους. Μαζί με την φυσική εξόντωση τους επιδίωξαν και το σβήσιμο από την μνήμη των πολιτών των χωρών τους του γλυκύτατου Ιησού Χριστού, του Θεανθρώπου της αγάπης, της ειρήνης, της καταλλαγής. Τα χρόνια όμως της κυριαρχίας τους πέρασαν, αυτοί λησμονήθηκαν, ενώ Εκείνος μένει στον αιώνα και διδάσκει, διδάσκει και σώζει. Η πάγκοινη αυτή διαπίστωση  θα έπρεπε να προβληματίζει τους σημερινούς οπαδούς του Ροβεσπιέρου και των Λένιν - Στάλιν γενικά στην Ευρώπη και ειδικά στην Ελλάδα... Καλή χρονιά.
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Άγιος και όχι άδειος Βασίλειος

Πόσο διαφορετικός θα ήταν ο τόπος μας, το παρόν μας, αν συμβαδίζαμε με την Αγία μας πίστη. Με πόση ελπίδα και χαρά αληθινή θα μπολιαζόταν η ζωή μας! Τίποτα το ψεύτικο και το εφήμερο… Όλα τα αιώνια και αθάνατα, γραμμένα με της ιερής μνήμης το ανεξίτηλο μελάνι, στης ψυχής τα θυμητάρια. Ανέγγιχτη τότε θα ’ταν εκείνη από του κόσμου και του συρμού τα κακογραμμένα πρέπει, και τα: έτσι κάνουν όλοι, τα ξοδεμένα δίχως σκοπό. 

Να' ταν αλλιώς τα πράγματα λέμε οι περισσότεροι, αν όχι με μοιρολατρική, στα σίγουρα με μια μελαγχολικά νοσταλγική διάθεση. Και ανατρέχουμε εξιλεωτικά σε άλλες εποχές. Και θυμόμαστε τούτες τις μέρες, πως περνούσαν οι παππούληδές μας και οι γιαγιάδες και όλοι οι Χριστόψυχοι πρόγονοί μας. Πως καλάντιζαν τούτοι, σαν ήτανε παιδιά, παραμονή Πρωτοχρονιάς…
 
Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά, πρώτη του Γεναρίου.
Αύριο ξημερώνεται τ’ Αγίου Βασιλείου.
Άγιος Βασίλης έρχεται από την Καισαρεία.
Βαστάει εικόνα και χαρτί, χαρτί και καλαμάρι.
Το καλαμάρι έγραφε και το χαρτί μιλούσε!
Βασίλη πόθεν έρχεσαι και πόθε κατεβαίνεις;
Από τη μάνα μ’ έρχομαι και στο σχολειό πηγαίνω,
να μάθω τ’ άγια γράμματα και τ’ άγιο Ευαγγέλιο!
 
Και…
Ήρθε πάλι νέο έτος εις την πρώτη του μηνός,
ήρθα να σας χαιρετήσω, δούλος σας ο ταπεινός.
Ο Βασίλειος ο Μέγας, ιεράρχης θαυμαστός,
εις την οικογένειά σας να ’ναι πάντα βοηθός.
Τα παιδιά εις το σχολείο να πηγαίνουνε συχνά,
να μαθαίνουνε το βίο, της πατρίδας τα ιερά.
 
Ποιες ήταν οι μέριμνες και οι προτεραιότητές τους… Ούτε ρεβεγιόν με ξενύχτια, πικρά στόματα και χαλασμένα στομάχια, ούτε χαρτοπαιξίες και… καταστροφές για το καλό, ούτε γούρια, ποδαρικά και ξωτικούλια, ούτε... μαγείες των Χριστουγέννων. Ξεκίνημα δοξολογικό, όρθρου βαθέως μέσα στις ολοφώτεινες Εκκλησιές! Και ένας Άγιος και όχι άδειος Βασίλειος, οικοδεσπότης και μπροστάρης στην νέα αρχή… Και τα παιδιά, όλο να ψέλνουν τέτοια κάλαντα πνευματικά, Χριστοφόρα και βλογημένα. Σε τέτοια σπίτια θα μπούμε σε τούτη την εκπομπή, σε άγιες οικογένειες με Βασιλείους, Εμμέλειες και Μακρίνες του σήμερα,  σε τέτοια σχολειά με παιδαγωγούς εν Χριστώ και δασκάλους στο πιο σπουδαίο μάθημα αυτό της Θεανθρώπινης αγάπης*!  Πρωτοχρονιά του ονείρου μας και της ευχής μας… Του Χριστού και των Αγίων Του…
 
Νώντας Σκοπετέας
 
* "...Ἡ θεανθρώπινη ἀγάπη εἶναι ὁ νέος δρόμος τῆς ἐπιγνώσεως... Ἡ ἀληθινὴ γνώση τῶν πάντων ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν ἀγάπη, γεννιέται ἐν ἀγάπῃ, ἀναπτύσσεται διὰ τῆς ἀγάπης, φθάνει στὴν τελειότητα μὲ τὴ βοήθεια τῆς ἀγάπης. Ἀγαπῶ, ἄρα γνωρίζω...." (Άγ. Ιουστίνος Πόποβιτς).

Κανόνιον 2026

 
Με ευγνωμοσύνη και σεβασμό δημοσιεύουμε το Κανόνιον του Δίσεκτου Σωτηρίου Έτους 2026, το οποίο συνέταξε το σεπτό Οικουμενικό μας Πατριαρχείο. Το Κανόνιον αποτελεί πολύτιμο εκκλησιαστικό οδηγό, καθορίζοντας με ακρίβεια τον ήχο, το εωθινό και τα ευαγγελικά και αποστολικά αναγνώσματα κάθε Κυριακής του εκκλησιαστικού έτους.
 

Η πατριαρχική αυτή έκδοση, καρπός μακραίωνης λειτουργικής παραδόσεως, διακονεί την ενότητα και την τάξη της λατρείας της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ευχόμαστε να αποτελέσει αρωγό πνευματικής ωφέλειας για κληρικούς, ιεροψάλτες και κάθε πιστό που επιθυμεί να πορεύεται εν γνώσει και προσευχή μέσα στον λειτουργικό χρόνο.

Μια ζεστή αγκαλιά

 
Μια αγκαλιά άνοιξε λίγες μέρες πριν, στις 16 Δεκεμβρίου, στην καρδιά του Λονδίνου, για να κλείσει μέσα της τα εβδομήντα χρόνια μιας πληγής. Μιας πληγής που δεν κλείνει όσο υπάρχει το «γιατί;». Η κατοικία του Πρέσβη της Ελλάδας άνοιξε την πόρτα της αγκαλιάς για να μας δώσει την ευκαιρία να πούμε τον πόνο μας, να μοιραστούμε το ντέρτι μας που ακόμα μας καίει. Ένα ντέρτι που δεν ξεπερνιέται και  δεν ξεπεράστηκε από τους γονιούς μας.  
 

Πόσα και πόσα επίθετα δεν δόθηκαν σε εκείνη την νύχτα που γεννήθηκε στο χλιαρό βραδάκι εκείνου του Σεπτέμβρη. Μια μέρα που ξεκίνησε σαν όλες τις άλλες. Μια Τρίτη που δεν προμηνούσε τίποτα το ιδιαίτερο, μέχρι που ο ήλιος άρχισε κουρασμένος να παραδίνει τα ηνία στο φεγγάρι. Αυτοί που βίωσαν δεν τα λησμονούν και όσοι έφυγαν για την αιώνια ζωή τα πήραν μέσα στις αποσκευές τους.
 

Ο Σύλλογος Κωνσταντινουπολιτών Η.Β. σε συνεργασία με την Ελληνική Πρεσβεία και το πραγματικό ενδιαφέρον του Εξοχ. Πρέσβη της Ελλάδας κ. Γιάννη Τσαούση, πραγματοποίησε μια εξαιρετική βραδιά μνήμης για τα ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΑΝΑ που θα πρέπει να άγγιξε πολλές χορδές στις καρδιές των παρευρισκομένων με τις πενιές αυτών που κρατούσαν τα έγχορδα.  Τρεις κυρίως ομιλητές, ο Κρίτων Κριμίτσης από την Χαλκηδόνα και η Νίκη Beales από τα Θεραπειά, ζωγράφισαν με λόγια αυτά που έζησαν στα πολύ τρυφερά τους χρόνια  στα μέρη εκείνα που αρχίζει και τελειώνει ο ακούραστος Βόσπορος. Ο τρίτος ομιλητής,  Γιώργος Βασιάδης, από τον Καναδά με έκδηλη Πολίτικη καταγωγή περιέγραψε γλαφυρότατα αυτά που έμαθε από τους δικούς του και από τις έρευνες που έκανε. 
 

Ο Πρόεδρος του Συλλόγου Κωνσταντινουπολιτών, Πάνος Αναγνωστόπουλος,  ο Εξοχ. κ. Πρέσβης, Γ. Τσαούσης, η κ. Αθ. Δημητρακά παρουσιάζοντας τους ομιλητές, ανοίγοντας και κλείνοντας την εκδήλωση χαιρέτησαν τους παρόντες οι οποίοι παρακολουθούσαν τις ομιλίες με προσοχή.
 

Μίλησαν επίσης, ο κ. Νίκος WiΙliams, που παρουσίασε ένα μικρό Βίντεο με τον παππού του μοιράζοντας τις εμπειρίες του μαζί με τους παρευρισκομένους και η Gonul Bozoglu,  Λέκτορας Μουσείων και Πολιτισμικής Κληρονομιάς.  

 
Παρόντες ήταν  η Εξοχ. Βασιλική Γούναρη (Πολίτικης καταγωγής) Πρέσβης της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες,  ο Ύπατος  Αρμοστής της Κύπρου στο Η.Β. Εξοχ. Κ. Κούρος, μέλη του Συλλόγου Κωνσταντινουπολιτών, άνθρωποι γεννημένοι στην Πόλη ή με καταγωγή από εκεί, απο την Σμύρνη, από την δική μας Ανατολή/Μικρασία, Επίτιμοι  Πολίτες, από λόγους αγάπης και αφοσίωσης στη Μητέρα Εκκλησία.
 
Νίκη Beales
 
Μπάκιγκχαμ, Αγγλία
Δεκέμβριος 2025

Μόνο οι τρελοί και τα παιδιά

...Διακηρύσσουμε ότι ο Χριστός δεν γεννήθηκε απλώς από την Παρθένο, αλλά ότι Αυτός που γεννιέται έχει την ίδια άναρχη αιωνιότητα με τον Πατέρα και το Πνεύμα. Έχει δυο γεννήσεις ο Χριστός μας. Μια την άχρονη και μια την άσπορη… Η μόνη αγνή και άχραντος Παρθένος η Θεόν ασπόρως κυήσασα πρέσβευε υπερ του σωθήναι και ελεηθήναι την ψυχήν του δούλου σου…

Και όμως…
 
Αν ρωτήσουμε σε έναν τυχαίο ναό εκατό εκκλησιαζόμενους ποιος είναι ο Θεός Λόγος, τι σημαίνει «ασύγχυτη άσπορη ένωση», γιατί η Θεοτόκος είναι Θεοτόκος, τι συνέβη στον Σταυρό, ποιές είναι οι δύο φύσεις του Χριστού… φοβόμαστε πως, ίσως μόνον οι πέντε το πολύ θα ξέρουν.
 
Οι υπόλοιποι απλώς θα επαναλαμβάνουν και θα επαναλαμβάνουν. Και εκεί γεννιέται ένας τόσο υπαρκτός κίνδυνος πολλών αιώνων: να πλάθουμε έναν «δικό μας Χριστό» όχι τον Άναρχο, τον Αΐδιο, τον Προαιώνιο, όχι τον Τριαδικό, όχι τον Λόγο που έγινε Σάρκα, όχι τον Θεάνθρωπο Ιησού, τον Αναμενόμενον, Σωματούμενον Θεόν, που προεκήρυξαν αιώνες πριν με τρόπο αναντίλεκτο οι προφήτες με αναρίθμητα γραφτά τους, βλέποντας με την πνευματική τους διόραση το σωτήριον όλων των λαών, αλλά έναν Χριστούλη, συναισθηματικό με ενσυναίσθηση και συμπερίληψη, ψυχολογικό, βολικό. Έναν Χριστό που μοιάζει στις φαντασίες μας και όχι στις Γραφές και στους Πατέρες. Έναν Χριστό των αιρετικών όλων των εποχών, από τους μονοφυσίτες έως τα σύγχρονα πνευματικά υποκατάστατα.
 
Και όμως η Εκκλησία μας δεν μας εγκατέλειψε στην άγνοια. Κάθε ύμνος είναι δάσκαλος. Κάθε μεγαλυνάριο είναι θεολογική σχολή. Κάθε Λειτουργία είναι χειροπιαστή κατήχηση. Οι θησαυροί είναι μπροστά μας... Εμείς δεν σκύβουμε να τους ανοίξουμε. Ήλθε και πάλι ο καιρός όπου θα σταθούμε μπροστά στο άρρητο γεγονός της Σαρκώσεως. Σήμερα ψάλλουμε για τον Θεό που «ἐκ Μαρίας τῆς Παρθένου ἐνανθρωπήσαντα», για Εκείνον που «κλίνας τῇ καταβάσει τοὺς οὐρανούς» χώρεσε στη μήτρα μιας κόρης της Ναζαρέτ. Πώς να σταθούμε μπροστά σε τέτοια μυστήρια με άδεια καρδιά; Πώς να ψάλλουμε για την ενανθρώπηση χωρίς να γνωρίζουμε ποιος είναι Αυτός που έλαβε δούλου μορφή (Φιλιπ. 2, 7) για να μας ελευθερώσει; Εν τω σπηλαίω τίκτεται, εν φάτνη των αλόγων, ο βασιλεύς των ουρανών, και ποιητής των όλων. Άναρχος Θεός καταβέβηκεν και εν τη Παρθένω κατώκησεν. Βασιλεύς των όλων και Κύριος ήλθε τον Αδάμ αναπλάσασθαι. Γηγενείς σκιρτάτε και χαίρετε, τάξεις των Αγγέλων ευφραίνεσθε. Τα λεγόμενα Βυζαντινά κάλαντα. Πόσες δογματικές αλήθειες μέσα σε ελάχιστες γραμμές… αυτές τις αλήθειες που πάντα θα τις ομολογούν μόνο οι... τρελοί και τα παιδιά...
 
Νώντας Σκοπετέας

Τα κάλαντα του Γένους μας

Σήμερα, Παραμονή της μεγάλης Εορτής των Αγίων Χριστουγέννων, ψάλλονται -κατά παράδοση του Γένους μας- τα επίκαιρα εορταστικά χριστουγεννιάτικα κάλαντα. Είναι σημαντικό μέρος των εθίμων αυτής της εποχής.

Στο βίντεο της παρούσας ανάρτησης βλέπουμε τον φημισμένο μαέστρο και βιολονίστα André Rieu να παρουσιάζει από το Maastricht μια ωραία χριστουγεννιάτικη συναυλία και με τη συμμετοχή της Ομογενούς σοπράνο Χριστίνας Πέτρου να προσφέρουν στους θεατές τα υπέροχα χριστουγεννιάτικα κάλαντα. Έτσι, με τον τρόπο αυτό, τα κάλαντά μας αποκτούν διεθνή διάσταση και προβολή.

Τα Χριστούγεννα στους αιώνες της σκλαβιάς

 
Στις ημέρες μας, που η πολιτισμική και η πατριωτική κληρονομιά μας, ως Ελλήνων, τείνει να ξεχαστεί και που ως προοδευτικότητα προωθείται ο ατομισμός, ο μηδενισμός, ο σχετικισμός και ο κοσμοπολιτισμός, καλόν είναι να θυμηθούμε πώς περνούσαν τα Χριστούγεννά τους οι πρόγονοί μας κατά τα 400 χρόνια της σκλαβιάς σε βάρβαρο μωαμεθανό δυνάστη. Η αντίσταση που προέβαλαν στο να μην εξισλαμισθούν και στο να μην απωλέσουν  την ταυτότητά  τους είναι μοναδική στην παγκόσμια ιστορία. Στα τετρακόσια χρόνια, περίπου σε δέκα γενιές διωγμών, βίαιων εξισλαμισμών και αυθαίρετης εξουσίας δεν πέτυχαν οι Οθωμανοί να ξεριζώσουν τη φύτρα μας. Και έως σήμερα γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα όπως πριν, από τα Βυζαντινά τα χρόνια…
 

Κυρίως τα πρώτα διακόσια χρόνια μετά την Άλωση της Βασιλεύουσας το Γένος μας διατήρησε την ταυτότητά του στο πιο μαύρο σκοτάδι. Γράφει σχετικά ο Θανάσης Πετσάλης - Διομήδης, συγγραφέας μεταξύ άλλων, του επικού μυθιστορήματος «Οι Μαυρόλυκοι»:
 
«Τους δύο πρώτους αιώνες ανοργάνωτα και ασυστηματοποίητα μαζεύει ο παπάς, μισογραμματισμένος κι εκείνος τις πιο πολλές φορές, μαζεύει μερικά παιδιά στην εκκλησιά, στον νάρθηκα της εκκλησιάς, όπου υπάρχει, και τους μαθαίνει τα πρώτα γράμματα, τα κολλυβογράμματα του Κρυφού Σχολειού. Τότε που ο φόβος του τούρκου έκανε τους γονείς να στέλνουν τα παιδιά τους πριν ξημερώσει ακόμα, μεσ’  στο σκοτάδι, να πάνε στον παπά, παπά και δάσκαλο» (Θ. Πετσάλη - Διομήδη «Διάλογοι με τον εαυτό μου», Εκδ. Αρσενίδη, Αθήνα, σελ.92).
 
Για την ίδια περίοδο γράφει ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος:
 
«Μαζί με τους ελληνόπαιδες και το Έθνος όλο, θαλερό, έχυνε πικρά δάκρυα για τη δεινή αιχμαλωσία του και, εκ του λόγου αυτού, ατένιζε με αποστροφή τον Οθωμανό δυνάστη και βγάζοντας κραυγή οδύνης για την απανθρωπιά των ημερών της δουλείας που περνούσε, εν τούτοις διατηρούσε ακμαίες τις ηθικές του δυνάμεις…Και είναι αναμφισβήτητο ότι η, δια της υπό στοιχειώδη έστω μορφή μεταδιδόμενης στις Ιερές Μονές ελληνικής παιδείας, συστηματικώς καλλιεργηθείσα ελληνική ψυχή, οπλίστηκε με τα ακαταμάχητα όπλα της στον Θεό πίστεως και της αγάπης στην πατρίδα και βρέθηκε στη θέση να επανακτήσει την ευδαιμονία, την οποία μιαν αποφράδα ημέρα στερήθηκε» (+Χριστοδούλου Παρασκευαΐδη, Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος «Από την Άλωση στην Παλιγγενεσία», Έκδοση Επικοινωνιακού και Μορφωτικού Ιδρύματος Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας «Ο Άγιος Σπυρίδων», Κέρκυρα, 2025, σελ. 61-62).  
           
Δείγμα της αντίστασης του Γένους στον Οθωμανό κατακτητή δεν είναι μόνο οι επαναστατικές κινήσεις, που ξεκίνησαν μετά τη ναυμαχία της Ναυπάκτου, το 1571 (Βλ. σχ. Γιώργου Καραμπελιά «Εκκλησία και Γένος εν αιχμαλωσία», Εναλλακτικές εκδόσεις, 2018, σελ. 44 κ.ε.). Είναι και τα όσα έγραψαν γενικώς και ειδικότερα για τα Χριστούγεννα εκκλησιαστικοί ποιμένες. Ο Παχώμιος ο Ρουσάνος (1508-1553) έγραψε ότι «στα Χριστούγεννα εορτάζουμε την δια της Γεννήσεως του Υιού και Λόγου του Θεού ανάκληση και επάνοδο στην αρχαία ευγένεια (Σημ. των Αδάμ και Εύας προ της πτώσεως, αλλά υπονοεί και τα χρόνια του Βυζαντίου) του ανθρώπου, που είχε υποκύψει στα άλογα πάθη» (Βλ. Ι.Ν. Καρμίρη «Ο Παχώμιος Ρουσάνος και τα ανέκδοτα δογματικά και άλλα έργα αυτού», Αθήναι, 1935, σ. 123).
           
Ο μέγας πατριάρχης Αλεξανδρείας Άγιος Μελέτιος ο Πηγάς (1535-1602) έγραψε για τα Χριστούγεννα, όταν ακόμη ήταν ιερομόναχος στην Κωνσταντινούπολη: «Σήμερον Χριστός γεννάται και δοξάζεται Θεός. Σήμερον Χριστός γεννάται και η γη πάσα ειρήνην φέρει. Σήμερον Χριστός γεννάται, εν ανθρώποις γαρ ευδοκία. Σήμερον έλεος και αλήθεια συνηντήθησαν… Σήμερον αλήθεια εκ της γης ανέτειλε και δικαιοσύνη εκ του ουρανού ήλθε. Σήμερον ο Κύριος έδωκε χρηστότητα και η γη ημών δίδει τον καρπό της» (Γ. Βαλέτα «Μελέτιος Πηγάς», Χρυσοπηγή, Αθήναι, 1958, σελ. 251).
           
Ο σπουδαίος ρήτορας και με θερμουργή εθνική συνείδηση Επίσκοπος Κερνίτσης και Καλαβρύτων Ηλίας Μηνιάτης (1669-1714) έγραψε για τα Χριστούγεννα: «Οι μάγοι αφού προσκύνησαν τον Χριστό δεν γύρισαν από τον ίδιο δρόμο, που ήρθαν, αλλά πήραν άλλον και επέστρεψαν στον τόπο τους. Όταν αυτές τις ημέρες εξομολογηθούμε και μεταλάβουμε δεν πρέπει να γυρίσουμε πάλι από τον ίδιο δρόμο… Να αλλάξουμε δρόμο, να αλλάξουμε ήθη, να αλλάξουμε ζωή. Μη στραφούμε στα πρώτα πάθη, στις πρώτες αμαρτίες… Ας πιάσουμε τον άλλο δρόμο της χριστιανικής αρετής. Με λίγα λόγια ας αφήσουμε τον δρόμο των κακών συνηθειών και ας περπατήσουμε άλλον, μιας τέλειας διορθώσεως, που μας φέρνει στην αιώνια ζωή» (Ηλία Μηνιάτη «Διδαχαί και Λόγοι», Εκδ. Φως, Αθήναι, 1960, σελ. 320).
           
Ο λόγιος Αγιορείτης μοναχός Αγάπιος Λάνδος γεννήθηκε στην Κρήτη στις αρχές του 17^ου αιώνα, και, κατά τον Κων. Σάθα, «τα πολυάριθμα συγγράμματα στους αιώνες της σκλαβιάς υπήρξαν το μόνο ανάγνωσμα των Ελλήνων». Μεταξύ των άλλων έγραψε και το γνωστό βιβλίο «Αμαρτωλών Σωτηρία». Για τα Χριστούγεννα έγραψε: «Ας υψωθούμε από τα επίγεια και ας καταφρονήσουμε όλα τα φθαρτά και ανάξια και ας ποθήσουμε τα άφθαρτα και πολύτιμα. Ας μισήσουμε τις κτηνώδεις ορέξεις και όλα τα σαρκικά θελήματα και ας ποθήσουμε τα ψυχοσωτήρια… Γνωρίζοντες λοιπόν της φύσεώς μας την ευγένεια, ας μη γίνουμε ζώα στη λάσπη και τον βόρβορο των αμαρτιών κυλιόμενοι… Ας εορτάσουμε τη μεγάλη αυτή Πανήγυρη με αρετές μάλλον και όχι με χορούς και τραγούδια, τα οποία μισεί ο Θεός, αλλά με ελεημοσύνες πτωχών. Και ας μη πολυτρώμε κρέατα και ψάρια, όταν αυτοί δεν έχουν καν ψωμί για να χορτάσουν, διότι τότε δεν χαίρεται ο Δεσπότης Χριστός που πανηγυρίζουμε» (Αγαπίου μοναχού του Κρητός (Λάνδου), Κυριακοδρόμιον, εν Βενετία 1885, σελ. 189-190).
           
Λόγους και παραινέσεις με την ευκαιρία των εορτών των Χριστουγέννων έγραψαν πολλοί ακόμη κατά το καιρό της τουρκοκρατίας. Μεταξύ αυτών ο εκ Νάξου Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης (1748-1809), ο Κερκυραίος Αρχιεπίσκοπος Ευγένιος Βούλγαρης (1716-1806), ο επίσης Κερκυραίος Αρχιεπίσκοπος Νικηφόρος Θεοτόκης (1731-1800) και ο Πάτμιος Άγιος Μακάριος Καλογεράς (1688-1737).
 
Η αντίσταση των προγόνων μας επί 400 χρόνια στην αφομοίωσή τους στον αλλόθρησκο κατακτητή, που επεδίωξε με κάθε τρόπο να τους αφομοιώσει, πρέπει να μας διδάξει και να μας παρακινήσει να αντισταθούμε στην οποιαδήποτε επιχείρηση αφομοίωσής μας σε απάνθρωπους και ολοκληρωτικούς τρόπους ζωής. Πρέπει να αντισταθούμε και όχι να αφεθούμε στα ρεύματα της χοϊκότητας. Να μην παραδοθούμε σε αυτά για να μη χάσουμε την επίζηλη κληρονομιά μας.
 
Αν έχουμε επίγνωση του πολιτισμικού θησαυρού που έχουμε κληρονομήσει πρέπει να είμαστε περήφανοι γι’ αυτόν και άγρυπνοι φρουροί του. Ας μην πάθουμε αυτό που γράφει ο Ζήσιμος Λορεντζάτος: «Ενώ κερδίσαμε την ελευθερία του υπόδουλου, να χάσουμε την ελευθερία του ελεύθερου» (Collectanea, Εκδ. Δόμος, σελ. 99). Μακάρι ο καθένας μας να πει μαζί του: «Γεννήθηκα, έζησα και θα πεθάνω στην πίστη των πατέρων μου, στην πίστη της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Των αγίων πατέρων ημών. Γεννήθηκα, έζησα και θα πεθάνω στη γλώσσα των πατέρων μου, στη γλώσσα του Ομήρου, των Ευαγγελίων και του Σολωμού. Των αγίων πατέρων ημών. Πιστεύω ότι θα περάσουν ακόμα αμέτρητοι αιώνες, από τότε που ο Σεφέρης βιάστηκε να μου παραδώσει την απαισιόδοξη μαντεία, πως φοβάται μήπως είμαστε οι τελευταίοι που μιλάμε ελληνικά» (Αυτ. σελ. 225).
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Έρχεται η νέα φρεγάτα

 
Η Ελλάδα παρέλαβε, πριν από λίγες ημέρες, την φρεγάτα «Κίμων» τύπου FDI HN (Belh@rra) F - 601, σε μία ειδική τελετή στη Λοριάν της Γαλλίας. Στην τελετή ονοματοδοσίας και ύψωσης της ελληνικής σημαίας σε αυτή την πρώτη φρεγάτα, παρέστη ο υπουργός Εθνικής Άμυνας της Ελλάδας, Νίκος Δένδιας καθώς και οι αρχηγοί του ΓΕΕΘΑ (Γενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας) και του ΓΕΝ (Γενικό Επιτελείο Ναυτικού).
 

Η ένταξη της φρεγάτας στη δύναμη του Στόλου αποτελεί ιστορική στιγμή και ισχυρό μήνυμα εθνικής αποφασιστικότητας, σηματοδοτώντας την είσοδο της χώρας σε μια νέα εποχή ναυτικής ισχύος. Πρόκειται για ένα πλοίο αιχμής, εξοπλισμένο με τεχνολογία τελευταίας γενιάς, ικανό να κυριαρχεί σε κάθε πεδίο επιχειρήσεων και να προστατεύει αποτελεσματικά τα ελληνικά συμφέροντα στη θάλασσα. Η ΚΙΜΩΝ δεν είναι απλώς μια νέα φρεγάτα· είναι σύμβολο αναγέννησης του Στόλου και έμπρακτη απόδειξη ότι η Ελλάδα επενδύει αποφασιστικά στην άμυνα, την ασφάλεια και την κυριαρχία της. Μαζί με τις υπόλοιπες νέες μονάδες, ενισχύει καταλυτικά την αποτρεπτική ισχύ της χώρας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Μεσιανικές μελωδίες του Handel

Μια εξαίρετη μελωδική πανδαισία εμπλούτισε τον μουσικό ουρανό του Μπρίστολ χθες το βράδυ. Ήταν το ορατόριο του σπουδαίου συνθέτη Georg Friedrich  Handel (1685 - 1759), που παρουσιάσθηκε από το Bristol Choral Society στον υπέροχο θεατρικό χώρο Bristol Beacon.

Μέσα στον πνευματικό χώρο της ιερής προσμονής των Χριστουγέννων η ουράνια αυτή μουσική, που εκτελέσθηκε από ταλαντούχους μουσικούς, δημιούργησε μια ατμόσφαιρα ανώτερη, κυριολεκτικά αγγελική και μοναδική.
 

Κρατώντας στα χέρια μας το κείμενο του σπουδαίου αυτού έργου, που ήταν χωρία από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, μας έκανε συντελεστές, συμμετόχους και συνδημιουργούς του όλου αυτού εξαιρετικού αποτελέσματος.
 

Hallelujah: for the Lord God Omnipotent reigneth (Revelation 19:6).

Με το φως των κεριών

 
Χθες το βράδυ είχαμε την όμορφη ευκαιρία να παρακολουθήσουμε, σε έναν κατάμεστο Καθεδρικό Ναό στο Μπρίστολ, μια ιδιαίτερα ατμοσφαιρική μουσική εκδήλωση. Ο επιβλητικός χώρος, φωτισμένος απαλά με αμέτρητα κεριά και γεμάτος προσμονή, δημιούργησε από την πρώτη στιγμή το ιδανικό σκηνικό.
 

Το κονσέρτο έφερε τον τίτλο Candlelight: Christmas Movie Soundtracks και, όπως προμήνυε το όνομά του, κινήθηκε σε έντονα γιορτινούς και νοσταλγικούς ρυθμούς.
 

Ένα τοπικό κουαρτέτο εγχόρδων ερμήνευσε με ιδιαίτερη έμπνευση και ευαισθησία τις μουσικές επιλογές, κερδίζοντας το κοινό με τον ζεστό και γεμάτο συναίσθημα ήχο του.
 

Το πρόγραμμα περιλάμβανε γνωστές μελωδίες από αγαπημένες κινηματογραφικές ταινίες με χριστουγεννιάτικη θεματολογία, που ξύπνησαν αναμνήσεις και μετέφεραν όλους μας στο κλίμα των ημερών.
 

Η μουσική, σε συνδυασμό με τον χώρο και την κατανυκτική ατμόσφαιρα, προσέφερε μια πραγματικά ξεχωριστή εμπειρία.

Γνήσια ονόματα ευρωπαϊκών χωρών

 
Ο χάρτης της παρούσας ανάρτησης μας προσκαλεί σε ένα ταξίδι στον χρόνο, αποκαλύπτοντας τις παλαιότερες ονομασίες περιοχών και λαών της Ευρώπης, πολύ πριν διαμορφωθούν τα σύγχρονα εθνικά κράτη. Ονόματα όπως Γαλατία, Ιβηρία, Δακία, Παννονία ή Κιέβο Ρως δεν είναι απλώς γεωγραφικοί όροι· αντανακλούν πολιτισμούς, γλωσσικές ρίζες, αυτοκρατορίες και ιστορικές μνήμες που άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ευρωπαϊκή ταυτότητα. Κάθε χρώμα και κάθε λέξη στον χάρτη αφηγείται μια ιστορία μετακινήσεων, συγκρούσεων και αλληλεπιδράσεων μεταξύ λαών.
 

Η κατανόηση αυτών των παλαιών ονομασιών μας βοηθά να δούμε την Ευρώπη όχι ως ένα στατικό σύνολο κρατών, αλλά ως έναν ζωντανό ιστορικό οργανισμό σε συνεχή εξέλιξη. Πίσω από τα σημερινά σύνορα κρύβονται αιώνες αλλαγών, συγχωνεύσεων και διασπάσεων, που εξηγούν πολλές από τις πολιτισμικές ομοιότητες και διαφορές του παρόντος. Ο χάρτης αυτός λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι η ιστορία δεν είναι απλώς παρελθόν, αλλά ένα θεμέλιο που εξακολουθεί να επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την Ευρώπη σήμερα.

«Η Σταχομαζώχτρα»

 
Στο χριστουγεννιάτικο ηθογραφικό διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη «Η Σταχομαζώχτρα» (1897), η πρωταγωνίστρια στέκει ως μια γυναικεία ηλικιωμένη μορφή σιωπηλής περηφάνειας, θυμίζοντάς μας πως η αληθινή αξιοπρέπεια γεννιέται μέσα από την εργασία και την καρτερικότητα. Στον Άγιο των ελληνικών γραμμάτων, η φτώχεια δεν εξευτελίζει κανέναν άνθρωπο και το γήρας δεν τον ταπεινώνει.
 

Ἦτον πτωχὴ γυνή, πτωχοτέρα πάσης πτωχείας.
Χήρα, ἄτεκνος, ἀβοήθητος,
εἶχε φθάσει εἰς τὸ ἔσχατον τοῦ βίου της στάδιον,
ὅπου τὸ γῆρας συμπλέκεται μετὰ τῆς πενίας.
 
Ἐξηντλημένη ἐκ τῶν κόπων καὶ τῆς στερήσεως,
ἀλλ’ οὐχὶ ταπεινωμένη,
περιῆρχετο τοὺς ἀγροὺς μετὰ τὴν συγκομιδήν,
καὶ ἐμάζευε τοὺς στάχυας τοὺς ἀπολειφθέντας,
ὅχι ἐπαιτοῦσα, ἀλλ’ ἐργαζομένη.
 
Τὸ πτωχικὸν τοῦτο ἔργον
ἦτο δι’ αὐτὴν μέσον ζωῆς,
ἀλλὰ καὶ ἀξιοπρεπείας.
Διότι ἡ γυνὴ αὕτη
προετίμα νὰ κοπιᾷ σιωπηλῶς
παρὰ νὰ ἐκτείνῃ χεῖρα ἐπαιτείας.

Πολυπληθέστερες θρησκείες

 
Το εικονίδιο της παρούσας ανάρτησης αποτυπώνει με συνοπτικό τρόπο τις πολυπληθέστερες θρησκευτικές παραδόσεις παγκοσμίως, λαμβάνοντας υπόψη τόσο τις μεγάλες θρησκείες όσο και τα επιμέρους δόγματα και σχολές τους. Ισλάμ, Χριστιανισμός, Ινδουισμός και Βουδισμός εμφανίζονται όχι ως ενιαία μεγέθη, αλλά ως ζωντανά και πολυδιάστατα θρησκευτικά σύνολα, με εσωτερική ποικιλομορφία, ιστορικό βάθος και ισχυρή πολιτισμική επιρροή. Οι αριθμοί αυτοί δεν αποτυπώνουν μόνο τη δημογραφική δυναμική των θρησκειών, αλλά και τον ρόλο τους στη διαμόρφωση κοινωνιών, αξιών και ταυτοτήτων σε ολόκληρο τον κόσμο.
 

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία συγκαταλέγεται στις μεγαλύτερες χριστιανικές παραδόσεις διεθνώς. Με ιστορική παρουσία που εκτείνεται από την Ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια έως τη Μέση Ανατολή και την Αφρική, ενώ έχει οπωσδήποτε και ζωντανή σύγχρονη παρουσία από την Αμερική έως την Αυστραλία, η Ορθοδοξία διατηρεί μια αδιάκοπη ιστορική και θεολογική συνέχεια από τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες. Η έμφαση στη λειτουργική ζωή, την πατερική παράδοση και τη συλλογική εμπειρία της πίστης προσδίδει στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία έναν ξεχωριστό χαρακτήρα, καθιστώντας την όχι μόνο πολυπληθή, αλλά και βαθιά ριζωμένη στο πνευματικό και πολιτισμικό γίγνεσθαι πολλών λαών.

Μεσονύκτιον εξεγειρόμην

Λόγια ψυχής, θεολογίας και ορθοπραξίας, αφιέρωμα ιερής μνήμης στον σύγχρονο Γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας.

Αλήθειες αναντίρρητες, ζωής αρετής και μετάνοιας, με αδιάλειπτη προσευχή, μέρα και νύχτα... με στόχο τη σωτηρία ψυχής!

Best and worst cities in the UK

 
Rankings like the one above always spark debate, but they’re a useful starting point for thinking about what really makes a place liveable. Access to jobs, housing affordability, transport, green space, culture, safety, and a sense of community all tend to weigh heavily in whether a city feels like home or a daily struggle. The “best” cities often balance opportunity with quality of life, while those that rank poorly are usually grappling with long-term economic pressures, stretched services, or high living costs that outpace local wages. Of course, any list like this is a snapshot rather than a verdict - people’s experiences can differ wildly from street to street.
 

I’m pleased (and not entirely surprised) to see Bristol ranked second best, especially as it’s the city I call home. Bristol consistently scores well for its creative energy, independent spirit, strong job market, and access to both countryside and coast, even if rising house prices remain a real challenge. It’s a city that feels dynamic without being overwhelming, and that balance counts for a lot. Ultimately, what makes a place good or bad isn’t just statistics - it’s how well a city supports everyday life, fosters belonging, and gives people room to thrive. Lists come and go, but those qualities are what truly define where we want to live.

Από ψηλά

 
Χθες βρέθηκα στην όμορφη πόλη του Swansea, στη Δυτική Ουαλία, και είχα μια ξεχωριστή εμπειρία: την ευκαιρία να ανέβω σε έναν πύργο 28 ορόφων. Από εκεί ψηλά, η πόλη απλώθηκε μπροστά μου με έναν τρόπο που μόνο το ύψος μπορεί να αποκαλύψει.
 

Από τον 28ο όροφο αγνάντεψα τη μαρίνα του Swansea, γεμάτη πλωτά σκάφη που λικνίζονταν ήρεμα στο νερό. Οι αποβάθρες, τα κανάλια και τα κτίρια γύρω τους συνέθεταν μια εικόνα ζωντανή αλλά και γαλήνια ταυτόχρονα.
 

Το βλέμμα μου ταξίδεψε πιο μακριά, προς την άκρη του Ατλαντικού ωκεανού, εκεί όπου η θάλασσα συναντά τις ακτές της πόλης. Η μεγάλη αμμουδιά και τα κύματα που έσβηναν απαλά στην ακτή δημιουργούσαν ένα τοπίο γεμάτο αίσθηση ελευθερίας.

 

Ήταν μια στιγμή σιωπηλής παρατήρησης και θαυμασμού, όπου πόλη, θάλασσα και ουρανός ενώθηκαν σε ένα ενιαίο κάδρο. Το Swansea, από ψηλά, μου χάρισε εικόνες που αξίζει να κρατήσει κανείς στη μνήμη και να μοιραστεί.