Ελληνορθόδοξη Κοινότητα Swansea

 
Στη μεγάλη και μεσαιωνική πόλη Swansea της Δυτικής Ουαλίας, όπου κατοικούν 250.000 άτομα, υπάρχει και λειτουργεί Ελληνορθόδοξη Κοινότητα, αφιερωμένη στους Αγίους Ζαχαρία και Ελισάβετ.
 

Την Κοινότητα αυτή ίδρυσε πριν από 35 περίπου χρόνια ο παρών ιστολόγος. Τότε είχε έδρα την πόλη Llanelli. Αργότερα, κι αφού έγιναν διάφορες διοικητικές αλλαγές, η έδρα μεταφέρθηκε στο Swansea.

Χθες η εν λόγω Κοινότητα είχε το Πανηγύρι της, αφού εόρταζαν οι Προστάτες Άγιοί της. Έτσι, τελέσθηκε Θεία Λειτουργία, σε παρεκκλήσι του κεντρικού Αγγλικανικού Ναού της πόλης, την οποία παρακολούθησαν 23 άτομα, διαφόρων εθνικοτήτων.

Consecration of the Church in Torquay

 
This concerns the Greek church of Saint Andrew the Apostle in the town of Torquay, Devon. The town lies on the coast of the English Channel, and already in the middle of the twentieth century a group of Orthodox Cypriots and Greeks settled there. They established a church community and, in 1976, succeeded in obtaining for their religious needs an old church building that was no longer in use, situated within an old Anglican cemetery. This was related to me by the secretary of the parish council, Robert Skrivanos, who is half Greek and half English.
 

For decades afterwards, the church was served by Fr Gregory Carpenter, an Englishman who had embraced the Orthodox faith in his youth, studied and specialised in Greece, and became a priest under the Greek Orthodox Archdiocese of Thyateira and Great Britain. At his ordination he was given the name of Saint Gregory Palamas, and now no one uses his English name anymore; he is simply Fr Gregory.
 
Eight years ago, I began from time to time to serve together with Fr Gregory in the church, where, alongside the Cypriots, many Greeks from Greece had also begun attending regularly. Orthodox faithful from other nationalities also came, mainly immigrants from Eastern Europe, as well as English converts to Orthodoxy.
 

Seven years ago, because of old age and certain infirmities, Fr Gregory entrusted me (with the blessing of Archbishop Nikitas) with the responsibility of serving the parish. In 2023 I officially received a letter from the Archdiocese of Thyateira and Great Britain informing me that I had become the principal priest of the parish.
 
When Fr Gregory was handing over the parish documentation to me, he remarked that the church had never actually been consecrated. This struck me as rather strange: how could services be celebrated in a church that had never been consecrated? As far as I had heard from him, many bishops had visited over the years, but either they had forgotten this fact or had simply paid no attention to it.
 

One day, Robert and I began looking through the documents and discovered that the Greek-Cypriot community had leased the abandoned Anglican church of St Saviour’s in 1976 and had entered into negotiations with the cemetery authorities in order to purchase it. In October 1978 the final legal document granting ownership of the church was received from the Queen (an English matter indeed!), excluding the pathway and burial plots. Even before the signature of Her Majesty Queen Elizabeth II had been obtained, services had already been celebrated there by Orthodox priests visiting from other towns. This year (2026) marks fifty years since Orthodox services first began to be celebrated in this church.
 
As parish priest (although with an unresolved formal transfer from the Bulgarian Orthodox Church to the local Archdiocese), I considered that this jubilee presented a suitable occasion to request from our Archbishop Nikitas the consecration of our church. A long correspondence then followed with his secretary, Archdeacon George, with months of waiting for a reply, until it was finally decided that the Archbishop’s young vicar, Bishop Maximos of Melitene, would come and consecrate the church.
 

As you may imagine, the consecration of a church may happen only once in the life of a priest, and it may never happen at all if he serves in an already-consecrated church. As a priest serving in the Diocese of Plovdiv and in the Diocese of Vidin, I had never before attended such a consecration. As the Bishop himself said in his homily, it was also his first time performing one. The rite itself is quite complex, and because no experienced priest could be found within the Archdiocese to prepare the special mixture required, a priest had to come all the way from Thessaloniki. This further complicated our preparations. Fr Ignatios, who came, spoke only Greek, and I was left somewhat suspended, relying entirely upon my Greek-speaking altar assistants to prepare everything necessary for the consecration.
 
On Saturday, 20 June 2026, we welcomed Bishop Maximos, the Greek priest Fr Ignatios, and Archdeacon George at the church at 6 p.m. They brought relics to be placed within the Holy Altar Table. The relics consisted of particles of Saint Menas (11 November), Saint Paraskevi the Virgin-Martyr of Rome (26 July), and an unnamed martyr from the Lavra of Saint Sabbas the Sanctified, who was slain when the Persians devastated Palestine and massacred the monks of the Lavra in 614. The Church commemorates them on 16 May.
 

We served Solemn Great Vespers. The church was full. At the conclusion, the holy relics were brought out for veneration.
 
After Vespers, the priests and parish council members went for dinner at a Bulgarian-Romanian restaurant. We ate fasting dishes, and such a pleasant conversation unfolded that, although darkness had not yet fallen (these are now the longest days here in the North), at ten o’clock I said to everyone: “Go home now, because tomorrow an important work awaits us!”
 
The Historic Day: 21 June 2026
 
In the morning, we began Matins at 9 a.m. The Bishop and the other guests arrived at 9:25. The church was already full. Around 10:30 the actual consecration began. I was merely an observer of something truly unique.
 

In advance, we had cut an opening measuring approximately 15 x 15 x 15 cm in the centre of the Altar Table. Into this we placed many names of both the living and the departed, brought by parishioners to be sealed there “until the Second Coming,” as the Bishop read aloud.
 
First we washed the Altar Table with water and dried it. Then Fr Ignatios wrapped the small reliquary in cloth and placed it into the opening together with the names. During Matins he had melted the wax-mastic mixture (an aromatic blend of pure beeswax, pure incense, mastic and other fragrant substances). He poured several packets of marble powder into the opening and then filled it to the top with the wax mixture. This mixture cools quickly (just as candle wax does when it drips), but it also expands slightly. When Fr Ignatios placed the marble cover over it, it would not fit into the opening but protruded above the surface.
 

A commotion followed. The now-hardened mixture had to be scraped away. A second and third attempt also failed to make the cover fit level with the surrounding marble so that the surface of the Holy Altar Table would remain smooth. We had certainly drawn the attention of everyone in the church outside the sanctuary.
 
Afterwards, much fragrant oil and perfume was poured upon the Holy Altar Table while we priests wiped it thoroughly with towels. Then, before placing the white covering upon the Altar Table, Fr Ignatios poured the wax mixture in the form of a cross at both ends, and the covering became permanently affixed to the Altar Table. We completed the vesting with the remaining white coverings. This took quite a long time, although Fr Ignatios worked quickly.
 
Finally, we continued with the Hierarchical Divine Liturgy.
 
Before the conclusion, at my suggestion the Bishop tonsured two men as Readers to assist me in the altar, while Fr Brandon Gallagher of Exeter, ordained three years ago and a professor of theology, read the prayer appointing him as a spiritual father and confessor—something we do not have in Bulgaria. This means that he may now hear confessions. This is a great help to me, because until now his parishioners had to travel from Exeter to Torquay for confession. I myself also travelled there twice a year, before Pascha and before Christmas, in order to hear their confessions.
 

We finally finished around 2:30 p.m. In the church grounds the young men had erected a tent, while the women had set out tables. The Bishop offered a blessing, and people lined up in an orderly manner to refresh themselves. We had the opportunity for everyone to speak with one another. Some sat beside the Bishop to share their concerns with him. Many people came to me expressing their joy at this unique service.
 
I had thought that five and a half hours might prove too much for them, but they were full of joy. Pilgrims had come from the parishes in Exeter and Plymouth, but what was most interesting was that people had also come from London, the Midlands, and Cornwall.
 
At around four o’clock our guests departed and we began tidying everything away.
 
As I said to my parishioners: “This is a once-in-a-lifetime experience.”
 
May God, through the prayers of Saint Andrew, Saint Menas, and Saint Paraskevi the Great-Martyr, fill this house of His with faithful followers from among whom future chanters, monks, and priests may arise. Amen.
 
Fr. Trayan Goranov

COTY in Torquay

 
On 18 April 2026, when the Paschal joy had not yet faded from the hearts of the faithful, something small -and perhaps easily overlooked- took place in the seaside town of Torquay.
 

It was announced as the first Orthodox youth gathering there. The kind of thing people imagine will be full-laughter, crowded church, voices echoing through the nave. Yet that morning, the church of St Andrew Torquay stood quieter than expected.
 
Father Trayan Goranov had prepared for fifty. There were far fewer.
 
The tables, laid out with care -sandwiches, sweets, cakes prepared with love- seemed almost too generous. Even he, who had seen much in parish life, was surprised. On ordinary Saturdays, for Vespers and discussion, more people would come.
 
But grace does not measure by numbers.
 
At 12:30, the day began not with chatter, but with prayer - the solemn, radiant rhythm of the Paschal Hours. The words of the Resurrection, still fresh from the Feast, filled the church again. A visiting priest, Father Gregory Floridis, stood among them, lending his voice to the singing. It was not loud. But it was alive.
 

Afterward, Father Trayan spoke. He told the history of the ancient church that now shelters a small, multinational flock under the omophorion of the Archbishop of Thyateira. Stones, he reminded them, remember. Walls, if we listen, speak.
 
Then came the theme of the day: “Pascha: The Feast of Feasts and Triumph of Triumphs.”
 
The Reader Arsenios-Charlie Copleston - stood by the whiteboard, carefully writing each point, as if preserving something fragile. The words were familiar. And yet, in that small gathering, they seemed newly discovered.
 
Before the food was touched, Father Gregory spoke again -lightly, warmly-adding details, insights, small treasure of meaning, about the Resurrection in our lives as Orthodox Christians. Theological insights, quoting from Scripture and from the hymnology of the Church. The kind that does not demand attention, but reward it.
 
Then came the meal and getting to know each other.
 
Outside, the sun had broken through, as if it too had decided to attend. The group walked toward the sea, toward the harbour where the water shimmered against the anchored yachts.
 
They walked the pier together.
 

Fishermen stood there, patient and unsmiling, casting their lines again and again - catching nothing. The sea, they said, had been rough in the past days. The fish had withdrawn into the depths.
 
No one laughed at them. Something about it felt… familiar.
 
The wind grew stronger, as it does by the sea. They turned back inland, and Father Gregory, with the ease of one among friends, offered to buy coffee. Tables were pulled together outside - too eagerly, perhaps. A waitress, firm and unyielding, reminded them that even good intentions can obstruct others.
 
So, the tables were separated. And for a moment, so were they.
 
Back at the church about 5 pm, time pressed gently but insistently. Father Gregory had a long journey ahead - five hours to London. They sent him off first, reluctantly, as one sends away a brother rather than a guest.
 
Then something deeper began.
 
The discussion about repentance and confession.
 
And suddenly, the questions multiplied.
 
Not abstract questions - but careful ones. Hesitant ones. Questions that revealed distance. It became clear: many had never confessed.
 
Or not truly.
 
And beneath every question, there was one unspoken concern, finally said out loud:
 
Is it really secret? What if the priest reveals to others our deeds and thoughts?
 
Father Trayan did not rush his answer. He spoke plainly, firmly - like a man placing a cornerstone:
 

Nothing -under any circumstance- would ever be revealed. What is confessed is sealed, not by discipline alone, but by something far greater.
 
The room grew quieter. Not empty - quiet.
 
Later, the singer Molly (Maria) McEwan arrived, and together they served Vespers for the eve of St. Apostle Thomas. The same Thomas who doubted. The same Thomas who didn’t want to touch, because his faith was great and who later proved it with his martyrdom. It seemed fitting.
 
Evening came, though no one welcomed it.
 
They lingered. Conversations stretched. Goodbyes were delayed, then delayed again. As if, by refusing to part, they might hold the day in place.
 
But distance called them back.
 
One would travel 120 miles to Falmouth.
Others, 200 miles to Birmingham.
The rest would return to Plymouth, Exmouth, and nearby towns.
 
Small places. Scattered people.
 
It had not been a large gathering.
 
It had not been impressive.
 
No crowd, no spectacle, no overflowing hall.
 
And yet - Something had begun.
 
Those who were not able to travel from afar to join us or could not make it may never quite understand what they missed.
 
Not because it was grand. But because it was real.
 
Fr. Trayan Goranov
Parish Priest
The Greek Orthodox Church of St. Andrew
Torquay

Η Βλαχερνίτισσα της Αγγλίας

 
Στις 2 Ιουλίου που γιορτάζει η Πόλη στις Βλαχέρνες, γιορτάζει και η δική μας Κοινότητα. Η Ελληνορθόδοξη Κοινότητα Αγίων Αμβροσίου & Στυλιανού, Παρεκκλησίου Της Παναγίας Των Βλαχερνών, στο Stony Stratford. Το Στόνυ Στρατφορντ, γνωστό ως το κόσμημα της περιοχής, παλιά Ιστορική και Ρωμαϊκή κωμόπολη της πόλης Milton Keynes (Κομητεία του Μπακινγχαμσάιρ) βρίσκεται κάπου ογδόντα χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Λονδίνου.
 

Δεν είναι περίεργο ούτε παράδοξο ότι το Παρεκκλήσι μας γιορτάζει κάθε φορά που ψάλλονται Οι Χαιρετισμοί Στην Παναγία και ο Ακάθιστος Υμνος γίνεται αερογέφυρα που ενώνει την γενέτειρα του «Τη Υπερμάχω...» στις ακτές του Κερατίου Κόλπου της Πόλης, με την μικρή αυτή κωμόπολη της Αγγλίας που την διασταυρώνει ο ποταμός Ουζ.
 
Είναι μία Κοινότητα που ανήκει στην Αρχιεπισκοπή Θυατείρων & Μεγάλης Βρετανίας, Επαρχία του Οικουμενικού Θρόνου, που ιδρύθηκε για να εξυπηρετεί τις θρησκευτικές, κοινωνικές, εκπαιδευτικές και πολιτιστικές ανάγκες των ομογενών και σε αυτήν εξυπηρετούνται και άλλοι  ομόδοξοι της περιοχής και των περιχώρων.
 
Η Παναγία έβαλε το χέρι Της για να βρεθεί στο διάβα μας αυτή η Ιθάκη και η (Ελλην)Ορθοδοξία να αποκτήση μια φωνή στον πολυπολιτισμικό χάρτη της πόλης του Μιλτον Κηήνς, να χτίσει την φωλιά της και να ριζώσει σε μιά μικρή γωνιά στην καρδιά της Αγγλίας. 
 
Εκτός από την Αδελφότητα Κυριών, "Ο Αγιος Δημήτριος", διατηρεί επίσης Ελληνικό Σχολείο το οποίο στεγάζεται στους χώρους της Εκκλησίας  όπου οι μαθητές/μαθήτριες, παιδιά και ενήλικες, διδάσκονται για μερικές ώρες της εβδομάδας, όχι μόνο τα Ελληνικά γράμματα και την γλώσσα αλλά και πολιτισμό, ήθη και έθιμα. Παραπλεύρως του Ιερού Ναού, βρίσκεται η Κοινοτική Αίθουσα με εξωτερικούς χώρους, η οποία στεγάζει ένα τμήμα του Σχολείου, φιλοξενεί συναθροίσεις, εκδηλώσεις,  και συμπαραστέκεται στο έργο της Εκκλησίας. 
 
Ο Εορτασμός Της Κατάθεσης Της Τιμίας Εσθήτος Της Παναγίας φέτος, και για πρακτικούς λόγους, θα λάβει χώρα Πανηγυρικά, την Κυριακή 6 Ιουλίου 2025 με Αρτοκλασία και θα ακολουθήσει κέρασμα.
 
Πολιούχοι της Κοινότητάς μας είναι ο Αγ. Αμβρόσιος - η ημερομηνία ίδρυσης της Κοινότητας στις  7 Δεκεμβρίου (1989) συνέπεσε με την μνήμη του - και ο 'Αγιος Στυλιανός, ο Παφλαγών, προστάτης «νεογνών και νηπίων...».
 
Για είκοσι χρόνια η Εκκλησία στεγαζόταν σε Αγγλο-Καθολικό Ναό σε κάποια άλλη τοποθεσία. Το 2009 όταν η Κοινότητα απέκτησε δικό της κτίριο, το οποίο παλαιότερα,  από το 1864 που οικοδομήθηκε μέχρι το 1969, ήταν Αγγλικανικός Ναός αφιερωμένος στην Παναγία, εξυπακούεται πως δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, η Θεοτόκος και μάλιστα η Βλαχερνίτισσα, «ανέλαβε» την Κοινότητά μας υπό την σκέπη της . Μετά από σαράντα χρόνια σιωπής, ο Ι. Ναός ξαναβρήκε την φωνή του και η Παναγία «ξαναγύρισε στο σπίτι της».
 
Στον αυλόγυρο του Ιερού Ναού γίνονται Λιτανείες, η Περιφορά του Επιταφίου καθώς και η τελετή της Αναστάσεως. Την Κυριακή του Πάσχα και μετά τον Εσπερινό της Αγάπης, εδώ μαζεύονται μέλη και φίλοι της Κοινότητας για ένα Εορταστικό συμπόσιο. Επίσης, και μια Κυριακή κάθε καλοκαίρι, η  κωμόπολη ζωντανεύει από μια ερανική εκδήλωση με δική μας μουσική, παραδοσιακούς χορούς, εδέσματα κτλ.
 
Η Κοινότητά μας είναι μικρή και οι οικονομικοί πόροι της περιορισμένοι, αλλά κάνουμε ότι μπορούμε για να τηρούμε τους λόγους για τους οποίους ιδρύθηκε αυτή η Κοινότητα, του προσφέρειν.
 
Αισίως φθάσαμε στον Ιούλιο, όπως γίνεται σε κάθε επέτειο του Εορτασμού, θα ακουστεί ξανά το Απολυτίκιο, «Θείον ένδυμα των οικτιρμών Σου...», για να γεφυρώσει και πάλι την απόσταση μεταξύ της Πόλης του Κωνσταντίνου με ένα μικρό τμήμα της Γηραιάς Αλβιώνος.
 
Και Του Χρόνου    
 
Νίκη Beales
 
Greek Orthodox Community of Milton Keynes and Surrounding District
London Road, Stony Stratford, Buckinghamshire, MK111JA

Επ. Πρόξενος της Ελλάδας στην Ουαλία

 

Appointed Honorary Consul of Greece in Wales

 

Η Ελληνική Δημοκρατία αποφάσισε μετά από πολλές δεκαετίες να διορίσει εκ νέου Επίτιμο Πρόξενο στην Ουαλία, με έδρα το Κάρδιφ. Ο προηγούμενος Επίτιμος Πρόξενος ήταν ο Αντώνιος Καλλίνικος, που ολοκλήρωσε τη θητεία του το 1986. Έκτοτε η θέση έμενε κενή.
 
Ο νέος Πρόξενος είναι ο Κωνσταντίνος Γρηγοράτος, ο οποίος δήλωσε:
 
«Είναι επίσημο! Ταπεινός και τιμή μου να ορκιστώ στις 30 Απριλίου 2025 ως Επίτιμος Πρόξενος της Ελλάδας στην Ουαλία στην Ελληνική Πρεσβεία στο Λονδίνο από τον Εξοχότατο κ. Γιάννη Τσαούση, Πρέσβη της Ελλάδας στο Ηνωμένο Βασίλειο, παρουσία του κ. Χρήστου Γούλα, Γενικού Προξένου της Ελλάδας στην Λονδίνο, και με την οικογένειά μου στο πλευρό μου.
 
Με έντονο αίσθημα καθήκοντος, δεσμεύομαι να προωθήσω ισχυρές και ουσιαστικές εκπαιδευτικές, επιστημονικές, πολιτιστικές, εμπορικές και οικονομικές σχέσεις Ελλάδας-Ουαλίας, ενώ παράλληλα υπηρετώ την Eλληνική Κοινότητα και προστατεύω τα συμφέροντα της Ελλάδας και των πολιτών της που ταξιδεύουν ή διαμένουν στην Ουαλία».
 
Από την ιστορική Ελληνορθόδοξη Κοινότητα Αγίου Νικολάου στο Κάρδιφ εξεδόθη η παρακάτω ανακοίνωση:
 
«We extend our heartfelt congratulations to our parishioner, Konstantinos Grigoratos, on his appointment as the Honorary Consul of Greece in Wales. Konstantinos has served our community with distinction as the former President of the Greek School.
 
May God bless and guide you in your new role Konstantine»!

Μεταφέρουμε κι εμείς και τα δικά μας θερμότατα συγχαρητήρια και τις εγκαρδιότατες ευχές και προσευχές μας για ευόδωση του ευθυνοφόρου έργου που αναλαμβάνει ο νέος μας Πρόξενος στο Κάρδιφ, ευελπιστώντας να έχουμε σύντομα μια διαπροσωπική συνάντηση μαζί του.

Πανορθόδοξος Εσπερινός στο Bristol

 

Panorthodox Vespers in Bristol

 

Κυριακή της Ορθοδοξίας χθες. Το βράδυ, όπως συνηθίζεται τα τελευταία χρόνια, τελέσθηκε Πανορθόδοξος Εσπερινός στον Ι.Ν. Γενεσίου της Θεοτόκου στο Bristol. Την Ιερή Ακολουθία παρακολούθησαν πολλά μέλη Ορθοδόξων Κοινοτήτων από το Bristol και το Bath. Την παρακάτω ομιλία εκφώνησε ο παρών ιστολόγος (Πρωτοπρ. Αναστάσιος Δ. Σαλαπάτας):
 
Very Reverend Fathers,
 
Beloved brothers and sisters in Christ,
 
As we gather tonight in this sacred space, we are reminded of the beautiful tapestry of Orthodoxy - a unity that transcends languages, borders, and cultures. This Pan-Orthodox Vespers is a witness to the truth that we are one in Christ, members of the same Body, united by the same faith, partakers of the same Eucharist, and called to the same mission.
 

1. Unity in Diversity
 
The psalms we chant in our Services remind us of the universal nature of our God: “From the rising of the sun to its setting, the name of the Lord is to be praised” (Psalm 113:3). Each one of us here tonight brings a unique heritage - British, Greek, Romanian, Bulgarian, Russian, Ukrainian, Georgian, Arab and beyond. Yet, in Christ, these differences do not divide but enrich the Church. Just as the early Church was composed of both Jews and Gentiles, we are called to live as one family, glorifying God in harmony.
 
Saint Paul’s words resonate powerfully: “There is neither Jew nor Greek… for you are all one in Christ Jesus” (Galatians 3:28). Tonight, we embody that truth, standing shoulder to shoulder in prayer, reminding the world that our unity is not based on earthly identities but on our common faith in the Risen Lord.
 

2. The Vespers Service as a Reflection of our Journey
 
Vespers marks the transition from day to night, from labour to rest. It is a time to reflect, give thanks, and prepare for what lies ahead. In the same way, our gathering tonight marks a spiritual transition - a reminder that we are called to move from division to unity, from isolation to communion.
 
The hymns and prayers call us to repentance, humility, and gratitude. They remind us that we are all pilgrims on the same path, journeying toward the Kingdom of God. In this journey, none of us walks alone. We walk together, supporting one another in love and faith.
 

3. A Shared Mission
 
As Orthodox Christians, we share a sacred responsibility: to be the light of Christ in the world. Our world is often fragmented, divided by conflict, misunderstanding, and fear. Yet, as Christ tells us, “By this, all people will know that you are my disciples, if you have love for one another” (John 13:35). Our unity tonight is not just for ourselves but for the world. It is a testament that Christ is in our midst.
 
We are called to be peacemakers, healers, and witnesses of the Gospel. Whether in our parishes, workplaces, or homes, let us strive to live the Gospel authentically. Let us support one another in charity and prayer, especially in times of difficulty.
 

4. The Youth show the way
 
Allow me to share with you here tonight some fascinating and exciting news.
 
A little while ago a new and inspiring group has been formed within our Sacred Archdiocese of Thyateira and Great Britain. It is called COTY, and it means Christian Orthodox Thyateira Youth.
 
Shortly after the formation of that Youth group I was informed by its leaders and we talked about organising some kind of an event here in Bristol. I thought a lot and prayed deeply about it and eventually I suggested that we could possibly organise a local branch, a SW England COTY, which could bring together the Orthodox Youth from all parts, cities and Orthodox Communities from the SW of England as well as from the South Wales.
 
The Central COTY Committee members realised that was a good idea and we had the first meeting of our Youth here in this Parish, on 30^th November last year, followed by the 2^nd one in Exeter on 15^th February this year. Both events were well attended and highly successful.
 
Well, it seems like the Youth are showing us the way of unity and cooperation.
 
In Exeter we’ve met at a hospitable Anglican Church; we had Vespers there, a little talk and we enjoyed a delicious buffet dinner together, at their spacious Church Hall.
 
In that Church, dedicated to St. James, I’ve noticed that they had in display a wooden sculpture, which was created and offered by an artist named Christine Lee.
 

The sculpture was called “Compassion” and it shows two angels, hugging and offering compassion, love and care to one another.
 
Compassion, from the Orthodox Christian perspective, is one of the fundamental virtues highlighted by the Gospel and the teachings of the Church. The concept of compassion is not limited to the expression of mercy or leniency, but concerns a deep internal attitude of love and respect towards another person, especially towards those who are in difficulty or pain.
 
Compassion means being able to embrace others with a heart filled with God's mercy, showing concern for their needs, and supporting them with prayer and our presence. It is not only an external act but also has an internal dimension, as it requires us to overcome our selfish nature and look at others with God's eyes.
 
This compassion, which is manifested through solidarity and care for others, reminds us of the way God shows mercy and goodness towards us. In the Orthodox tradition, mercy is directly linked to love (love expressed in actions), humility, and prayer. God calls the faithful to be merciful as He is, offering hope and comfort to their neighbours, especially during this very special and spiritual period of Great Lent.
 
Compassion is also embodied in the work of the Church, which is called to embrace and relieve the world in every possible way, whether through material aid or spiritual guidance. Thus, the love and prayer of the faithful for others is an expression of God in human life, revitalizing the soul and offering hope and rest.
 

5. Looking to the Saints
 
Tonight, we also remember the saints who have walked this path before us. They come from every land and every background, yet they share one thing in common: their unwavering faith in Christ. They inspire us to rise above our differences and to fix our eyes on Him, the “Author and Perfecter of our faith” (Hebrews 12:2).
 
Epilogue
 
Before I finish, I would like to thank Fr. Kyril and the leaders of this Community for the generous hospitality that they offered us this evening.
 
Beloved in Christ, as we leave this Service, let us carry with us the joy and peace of this gathering. Let our unity in prayer inspire us to deeper love for one another and renewed commitment to our shared mission. Let us go forth as ambassadors of Christ, proclaiming His love to all we meet.
 
May the Lord, who has brought us together tonight, continue to guide us on our journey and unite us in His Kingdom, where all division is overcome, and all hearts are made one in Him.
 
To Him be the glory, now and forever. Amen.

Patriarchate of Alexandria and Mission

 
You are invited to our upcoming webinar which is taking place tomorrow - Wednesday 22nd January at 18.30. Please find the information below. We hope you will join us. The link for the webinar is below:
 

We are so honoured to have yet again prestigious speakers, we hope you can all join us.
 
To join the video meeting, click this link: https://meet.google.com/htz-vnqn-gyz
 
If you have missed any of our previous webinars, you can see them all here:
St George Greek Orthodox Community Kingston | England (stgeorgecommunity.co.uk)
 
Kind regards
Sophia Marcou
Community Board Secretary
St Georges Greek Church

Έλληνες στο Milton Keynes

 

1989 - 2024

ΣΥΝΤΟΜΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ

ΑΓΙΩΝ ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ & ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ

ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΟΥ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΩΝ ΒΛΑΧΕΡΝΏΝ

ΜILTON KEYNES  & ΠΕΡΙΧΩΡΩΝ

 

Αφού εξακριβώθηκε σημαντική παρουσία ομογενών στην νεοιδρυθείσα κωμόπολη Μίλτον Κηνς της Κομητείας Μπακινγκχαμσάιρ (έχοντας τις προϋποθέσεις να ανακηρυχθεί αργότερα πόλη), η Κοινότητα ιδρύθηκε την 7η Δεκεμβρίου 1989 με σκοπό την κάλυψη των αναγκών αυτών των ανθρώπων, θρησκευτικές, εκπαιδευτικές, πολιτιστικές κτλ. Με την ίδρυση της η Κοινότητα έδινε την δυνατότητα σε αυτούς που είχαν την επιθυμία, να διατηρούν τα ήθη και τα έθιμα των προγόνων τους και να τα μεταλαμπαδεύουν στις επόμενες γενιές και να καλλιεργούν και να μιλούν την γλώσσα τους, εν ολίγοις να διατηρούν την ταυτότητά τους στην πολυπολιτισμική περιοχή που ολοταχώς αναπτυσσόταν.
 
Ιστορία γράφτηκε και χαράχτηκε στον χάρτη της περιοχής με ανεξίτηλο μελάνι όταν οι σάλπιγγες της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού ήχησαν για πρώτη φορά εκείνο το βροχερό βράδυ της Πέμπτης με τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Θυατείρων & Μεγάλης Βρετανίας, Ιρλανδίας και Μελίτης, Γρηγόριο, να ιδρύει την Κοινότητά μας. Έτσι η Ελληνορθόδοξη Ιερά Αρχιεπισκοπή Θυατείρων, που ιδρύθηκε το 1922 στην χώρα που μας φιλοξενεί, απέκτησε και ένα άλλο παιδί, μια  θυγατέρα στην "αγκαλιά" του Οικουμενικού μας Θρόνου.
 
Μια φούχτα ψυχές, ξεριζωμένοι είτε ακούσια είτε εκούσια από τους τόπους τους, μαζεύτηκαν στον Αγγλο-Καθολικό Ναό, του St. Martin στο Fenny Stratford, Milton Keynes της ιδίας Κομητείας, για να γίνουν μάρτυρες στην θεμελίωση του ιστορικού αυτού γεγονότος.  Οι Ιδρυτές επέλεξαν το όνομα της Κοινότητας, "Αγιος Στυλιανός", που προστατεύει τα παιδιά, επειδή όμως η πρώτη Θ. Ακολουθία τελέστηκε την ημέρα της μνήμης του Αγίου Αμβροσίου, με την γέννησή της η  Κοινότητα μας έλαβε δυο Πολιούχους και τον τίτλο, <<Ελληνορθόδοξος Κοινότης Milton Keynes και Περιχώρων, Ιερός Ναός Αγίων Αμβροσίου & Στυλιανού>> . 
 
Για να διατηρείται η Ελληνοχριστιανική Παράδοση και να μεταλαμπαδεύεται η γλωσσική μας κληρονομιά στις επόμενες γενιές, και σε μικρό χρονικό διάστημα, ιδρύθηκε το Ελληνικό Σχολείο της Κοινότητας που ανήκει στο Κεντρικό Εκπαιδευτικό Συμβούλιο (ΚΕΣ) της Ι. Αρχιεπισκοπής και διοικείται από την Εκκλησιαστική / Κοινοτική Επιτροπή. Αρχικά, φοιτητές μεταπτυχιακών από την Ελλάδα και ο Ιερέας εξυπηρέτησαν αφιλοκερδώς το Σχολείο μας, μετά εκπαιδευτικοί της Ελληνικής Εκπ. Αποστολής (ΕΕΑ),  κατόπιν της Κυπριακής Εκπ. Αποστολής (ΚΕΑ) είτε διορισμένοι είτε ωρομίσθιοι. 
 
Η ίδρυση της Βοηθητικής Αδελφότητας Κυριών, <<Άγιος Δημήτριος>> δεν άργησε να ακολουθήσει. 
 
Στεγαστήκαμε στήν προαναφερθείσα Εκκλησία του Σαιντ Μάρτιν για είκοσι χρόνια, για ένα διάστημα δίχως να μας χρεώνουν. Είμαστε ευγνώμονες για πάντα σε όλους εκείνους τους ανθρώπους που μας φιλοξένησαν, από τον Ιερέα, τους Κηδεμόνες, τους Επιτρόπους μέχρι τους βοηθούς.
 
Όλο αυτό το διάστημα το Σχολείο "περιόδευε" σε διάφορα σχολικά κτίρια, στόχος μας όμως από την πρώτη μέρα ήταν η απόκτηση δικής μας στέγης, προς καλύτερη εξυπηρέτηση όλων των αναγκών της Κοινότητας, κάτω από <<Δικό μας Κεραμίδι>>.
 
Η προσπάθεια που καταβάλαμε για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος ήταν τεράστια, πρώτον ότι τα κατάλληλα κτίρια ήταν λίγα, δεύτερον, πολύ πάνω από τις δικές μας δυνάμεις αφού το ταμείο της Κοινότητας ήταν χαμηλό και τρίτον, γίνονταν ανάρπαστα.
 
Η δίψα για να έχουμε τον "δικό μας χώρο" ήταν επιτακτική και τελικά η προσπάθεια απέδωσε καρπούς. Με την βοήθεια του Θεού βρέθηκε το κατάλληλο κτίριο. Πρώην Αγγλο-Καθολικός Ναός, αφιερωμένος στην Παναγία -St Mary The Virgin- σχεδιάστηκε από τον George Gilbert Scott, χτίστηκε το 1864 στο Stony Stratford του Buckinghamshire. Το 1969 έπαψε να λειτουργεί σαν τόπος λατρείας και αφού έγιναν πολλές (ατυχείς) αλλαγές στο εσωτερικό και λίγες ευτυχώς στο εξωτερικό του, το κτίριο μετατράπηκε σε Κοινοτικό Κέντρο και σύντομα κρίθηκε Διατηρητέο κτίσμα από τις Κρατικές Αρχές (Listed Building Grade II) στην εξίσου διατηρητέα (και περίοπτη τοποθεσία) που βρίσκεται. Λειτούργησε σαν Κοινοτικό Κέντρο για αρκετά χρόνια, μέχρι που η Oxford Diocese, στην οποία ανήκε, αποφάσισε να το θέσει στην αγορά προς πώληση.
 
Η εγγραφή της Κοινότητάς μας ως Καταπίστευμα έγινε τo 2007 με τον επίσημο τίτλο Greek Orthodox Community of Milton Keynes and Surrounding District στο Charities Commission (Reg Charity No 1118744) και πήραμε την απόφαση να προσπαθήσουμε να αποκτήσουμε τον προαναφερθέντα Ναό.  
 
Χτυπήσαμε πόρτες μικρές και μεγάλες και παράθυρα που δεν άνοιγαν, κουραστήκαμε, αγανακτήσαμε, αλλά δεν υποχωρήσαμε. Πιστεύοντας ότι ο στόχος που εξ' αρχής βάλαμε, ήταν ιερός ενθάρρυνε τις προθέσεις μας και προχωρούσαμε με όλες μας τις δυνάμεις. Η εποχή ήταν δύσκολη, τα επιτόκια
μεγάλα, η εύρεση δανείου δεν ήταν εύκολη. 
 
Προσωπική φίλη και συμπαραστάτρια της Κοινότητας από Ελληνίδα μητέρα και με βαθιές Χριστιανικές ρίζες, μέσω του αδελφού της, μας έφερε σε επαφή με την Charity Bank. Η τράπεζα πείστηκε και μας εμπιστεύτηκε. Το επιτόκιο τεράστιο, με ειδικούς όρους, αλλά δεν είχαμε άλλη επιλογή, επωμιστήκαμε τεράστιο βάρος και με βοηθό την Παναγία, προχωρήσαμε.
 
Ο κτηματομεσίτης (Θεοσεβούμενος) δεχόταν πιέσεις από τους ιδιοκτήτες αλλά συμπαθώντας τις προσπάθειές μας κατόρθωσε να πάρει ειδική άδεια (under special licence), για να τελεστεί μιά πρώτη Θ. Ακολουθία και να μας γνωρίσουν (και μας συμπαθήσουν) οι κάτοικοι της κωμόπολης.
 
Χρειάστηκαν τρεις μέρες για την διαδικασία, η πρώτη για να καθαρίσουμε τον εγκαταλελειμμένο χώρο, να μεταφέρουμε τα "πράγματά μας" από την Εκκλησία που μας φιλοξενούσε και να βρούμε καθίσματα, τραπέζια κτλ. Η δεύτερη και σημαντικότερη, ήταν η 14η Σεπτεμβρίου 2008, Γιορτή του Σταυρού. Σε κάθε γωνιά και σε κάθε περβάζι τοποθετήσαμε γλαστράκια με βασιλικό και η φρεσκαρισμένη Εκκλησία άνοιξε τις θύρες της για να δεχτεί γνωστούς, και αγνώστους, περαστικούς, γνωστούς και ξένους, κληρικούς άλλων δογμάτων και εκπροσώπους των τοπικών αρχών. Ετσι με τον Σεβ. Αρχιεπίσκοπο Γρηγόριο πλαισιωμένο από Κληρικούς και Ιεροψάλτες, με τον χώρο να ευωδιάζει Βασιλικό, τελέστηκε η πρώτη Ορθόδοξη Ακολουθία και φυσικά ακολούθησε δείπνο που το τίμησαν σχεδόν όλοι, οι περισσότεροι όρθιοι.    
 
Την άλλη μέρα, επιστρέψαμε τα "πράγματα" μας και για μερικούς μήνες ακόμα παραμείναμε στον Ναό που μας στέγαζε για πολύ καιρό.
 
Πριν ακόμα διεκπεραιωθούν όλες οι εργασίες και πάλι με ειδική άδεια που ο
κτηματομεσίτης φρόντισε να μας παραχωρηθεί πήραμε τα κλειδιά, μαζέψαμε τα πράγματα μας και αποχαιρετήσαμε οριστικά πλέον την Εκκλησία Σαίντ Μάρτιν,  και τον Μάρτιο 2009 τελέσαμε τους Χαιρετισμούς εδώ που βρισκόμαστε τώρα. Η Παναγία επέστρεψε στο σπίτι Της. Το περιπλανώμενο Σχολείο ακολούθησε. Η Μεγάλη Εβδομάδα πέρασε με άκρα συγκίνηση και φυσικά το Πάσχα γιορτάστηκε όσο ποτέ άλλοτε.
 
Ενα τμήμα του Ι. Ναού "ανήκει" στην Παναγία αφού από τότε που κτίστηκε, ήταν αφιερωμένος σε Εκείνη. Στον αρχικό τίτλο της Κοινότητας προστέθηκε το όνομα Της Παναγίας και καθιερώθηκε πλέον η Κοινότητα να ονομάζεται <<Ελληνορθόδοξη Κοινότητα Αγίων Αμβροσίου και Στυλιανού, Παρεκκλησίου Της Παναγίας Των Βλαχερνών>>.
 
Πριν καλοστεγνώσει το μελάνι των υπογραφών στα συμβόλαια, το διπλανό κτίριο, <<St. Mary's Parish Rooms>> που χτίστηκε το 1892 από τον Αρχιτέκτονα και γόνο της περιοχής, Edward Swinfen Harris, για να "βοηθά" την Εκκλησία στο έργο της, τέθηκε στην αγορά. Με τον ίδιο τρόπο, όπως και ο Ι. Ναός, Secret Tender. Δεν μπορούσαμε να το αφήσουμε. Η Εκκλησία δεν είχε αυλόγυρο, ο κήπος μεταξύ των δύο κτιρίων ανήκε στο διπλανό κτίριο. Βάλαμε πάλι τα δυνατά μας, οι ίδιες προσπάθειες και οι ίδιες αγωνίες. Και πάλι η προαναφερθείσα Τράπεζα μας συμπαραστάθηκε, με το αζημίωτο φυσικά. Ετσι, το 2010 η Κοινότητα απέκτησε την Αίθουσα της. Σιγά-σιγά, οι στόχοι που είχαμε βάλει εξ αρχής της δημιουργίας της Κοινότητας, έπαιρναν σάρκα και οστά.
 
Το κτίριο ήταν σε κατάσταση εγκατάλειψης, ο κήπος στην πίσω πλευρά του, ήταν  αδιαπέραστος από την άγρια βλάστηση. Ενώσαμε τις δυνάμεις μας και πάλι.
 
Με μικρές  χορηγήσεις από τις τοπικές αρχές και αλλού ανακαινίστηκαν η κουζίνα, η μικρότερη αίθουσα στο πίσω μέρος και ο κήπος.
 
Πρόσφατα έγινε μεγαλύτερη ανακαίνιση. 
 
Η Κοινοτική Αίθουσα, ονομάστηκε << Swinfen Harris Church Hall>> όχι μόνο προς τιμήν του Αρχιτέκτονα, αλλά και για να υπάρχει σύνδεση και σύνδεσμος με την ιστορία, το παρελθόν και τους κατοίκους της κωμόπολης, που παραμένει παραδοσιακή. Όπως και ο Ι. Ναός είναι διατηρητέο κτίριο και στηv Conservation Area και υπάγεται σε απαραβίαστους κανονισμούς.
 
Η Αίθουσα στεγάζει τις Κοινοτικές ανάγκες, μιά τάξη του Σχολείου και ενοικιάζεται με την ώρα. Είμαστε προσεκτικοί στους όρους ενοικίασης.
 
Τελικά φύγαμε από την Charity Bank μερικά χρόνια πριν και με την βοήθεια του Θεού και της Παναγίας, το δάνειο μας ανέλαβε ένα άλλο ίδρυμα με πολύ χαμηλότερο επιτόκιο.
 
Όλα αυτά τα χρόνια, προσπαθήσαμε και προσπαθούμε να κρατήσουμε την τριάδα, Εκκλησία-Σχολείο-Οικογένεια, μαζί και κοντά, όχι πάντα εύκολο και όχι πάντα κατορθωτό -υπάρχουν τόσα άλλα ερεθίσματα- αλλά προσπαθούμε. Χαρά μας είναι να βλέπουμε τα παιδιά του Σχολείου μας, να έρχονται στην Εκκλησία (είναι και δικός τους χώρος, αφού το Σχολείο "τους" στεγάζεται εδώ) για τον Αγιασμό για την έναρξη του Ακαδημαϊκού Ετους,  τις Εθνικές επετείους, τον Εορτασμό των Τριών Ιεραρχών κτλ. Φροντίζουμε να γίνονται αυτοί οι εορτασμοί στον Ιερό Ναό για λόγους ευνόητους. Το Σχολείο δεν διέκοψε να λειτουργεί από τότε που ιδρύθηκε.
 
Ακόμα και την περίοδο της πανδημίας λειτουργούσε διαδικτυακά. Όπως συμβαίνει κάποτε, πέρασε κατά καιρούς δύσβατα μονοπάτια και φουρτούνες...
 
Λόγω της οικονομικής μας αδυναμίας, τον περισσότερο καιρό μας εξυπηρετεί περιοδεύων Ιερέας. Γνωρίσαμε αξιόλογους Κληρικούς που τους θυμόμαστε με αγάπη, εκτίμηση και σεβασμό. Και σε αυτόν τον τομέα υπήρξαν δύσβατα μονοπάτια και φουρτούνες… αλλά τα καταφέραμε, τα καταφέρνουμε και ευχαριστούμε την Αρχιεπισκοπή που έχουμε ως αρωγό στις προσπάθειές μας.
 
Φέτος στις 7 Δεκεμβρίου 2024, συμπληρώνονται τριάντα πέντε χρόνια Ελληνορθόδοξης παρουσίας και Κοινοτικής δράσης στην περιοχή μας και κάνουμε ότι μπορούμε για να είμαστε πιστοί στους λόγους για τους οποίους ιδρύθηκε η Κοινότητά, να εξυπηρετεί τις ανάγκες των Ομογενών (και όχι μόνο) της περιοχής μας. 
 
Γιορτάζοντας αυτή την επέτειο, είμαστε ευγνώμονες σε όλους που συμπαραστέκονται στο έργο μας. 
 
Είμαστε ειδικά ευγνώμονες, στους κτήτορες και σε αυτούς που δεν υπάρχουν πιά στην επίγεια ζωή, που έβαλαν τον θεμέλιο λίθο, ή έστω, ένα λιθαράκι για να γίνει η βάση αυτού που έχουμε. Η Κοινότητά μας τους χρωστά πολλά και είθε η μνήμη τους να είναι αιωνία.  
 
Νίκη Beales
Buckingham, Αγγλία