Μ ά ϊ ο ς

 
Όπως οι μήνες Ιανουάριος, Μάρτιος, Απρίλιος, Ιούνιος, έτσι κι ο μήνας Μάϊος έχει το όνομα θεότητας. Ανάγεται στο λατ. "Maius" < θηλ. "Maia", ονομασία γυναικείας ρωμαϊκής θεότητας, που εθεωρείτο μητέρα τού θεού Ερμή και απεκαλείτο επίσης "Maiesta" «μεγίστη». Η Μαία, κατά την ελληνική μυθολογία, ήταν η μεγαλύτερη και ομορφότερη από τις Πλειάδες, η οποία ενώθηκε με τον Δία και του γέννησε γιο, τον Ερμή:
 

    📜 «Ζηνί δ᾽ ἄρ᾽ Ἀτλαντίς Μαίη τέκε κύδιμον Ἑρμῆν,
            κήρυκ᾽ ἀθανάτων, ἱερόν λέχος εἰσαναβᾶσα.»
 
(=Η Μαία, κόρη του Άτλαντα, στο Δία γέννησε τον ξακουστό Ερμή,  των αθανάτων κήρυκα, μετά από ιερή συνεύρεση μαζί του) - (Ησιόδου Θεογονία 938). 
 
◾Στο αρχαίο αττικό ημερολόγιο αντιστοιχούσε περίπου στον μήνα "Θαργηλιώνα", που αντιστοιχεί με το χρονικό διάστημα 23 Απριλίου-23 Μαΐου.
 
◾Μερικές (από τις πολλές) παροιμίες για τον μήνα αυτόν: 
 
🔹 Ζήσε Μάη μου, να φας τριφύλλι.
🔹 Στον καταραμένο τόπο Μάη μήνα βρέχει.
🔹 Αν βρέξει ο Απρίλης δυο νερά κι ο Μάης άλλο ένα τότε τ' αμπελοχώραφα χαίρονται τα καημένα (ΣΗΜ υπάρχει σε διάφορες παραλλαγές, π.χ. «Αν ρίξει ο Μάρτης δυο νερά κι ο Απρίλης άλλο ένα, χαρά σ' αυτό το γεωργό που 'χει πολλά σπαρμένα» κ.λπ.).
🔹 Μάη μου, Μάη δροσερέ κι Απρίλη λουλουδάτε.
🔹Να ’μουν το Μάη μπιστικός, τον Αύγουστο δραγάτης.
🔹 Τον Μάη ό,τι δέσει και τον Αύγουστο ό,τι στέσει.
 
🌹🌸🌺   ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!  🌹🌸🌺

Οι Σαρδέλες

 
Έτσι έλεγε η γιαγιά μου τα λουλούδια με το κόκκινο της φωτιάς χρώμα στην γλάστρα δίπλα στην εξώπορτά της. <Σμαρώ, ε Σμαρώ,  μην ποτίσεις την γλάστρα, την πότισα>, φώναζε στην συνυφάδα της που είχε την μανία να παραποτίζει τις γλάστρες. Χήρες και οι δυό από χρόνια, σοβαρές και αυστηρές, η κάθε μιά στο είδος της, συγκατοικούσαν στο πατρογονικό σπίτι του παππού. Συγκατοικούσαν μεν, ίδια πόρτα, αλλά ανεξάρτητες η μια από την άλλη δε, η κάθε μιά τον μπουτσέ  (προϋπολογισμό) της. Φυσικά μοιράζονταν τα βεργκιά (φόρους) και τους λογαριασμούς του νερού και του ηλεκτρικού.

Ήταν βέβαια και η αλλη συνυφάδα, η <πες και γέλα>, λιγότερο αυστηρή, θεία  Μαρούλα ή Μαρουλιώ, ανάλογα ποιός την φώναζε, στο ίδιο σπίτι αλλά με άλλη εξώπορτα, χήρα και αυτή με τον δικό της μπουτσέ, αλλά με συμμετοχή στους υπόλοιπους λογαριασμούς, Δηλαδή, οι λογαριασμοί κομμένοι στα τρία. Οι τρεις συννυφάδες τα καλοπερνούσαν, είχαν βέβαια τις μικροπροστριβές τους, δεν μπορούσαν να συμφωνούν σε όλα, ένα σου και ένα μου και ένα παραπάνω. Όταν έπαιρνε να βραδιάζει τα καλοκαίρια τα ζεστά,  η κάθε μια με το εργόχειρο στο χέρι, το έριχναν στην κουβέντα μέχρι να σκοτεινιάσει. Κανένα στρίφωμα, και κάποιος ποδόγυρος, κάποια τσέπη που είχε τρυπήσει και έπεφταν τα κέρματα, καμιά κάλτσα για ρούντισμα (καρίκωμα), μπιμπίλες με πατητή βελονιά στις πετσέτες της κουζίνας και τα ατελείωτα μέτρα νταντέλας  της γιαγιάς μου, σαν αυτό πού λέει <Νταντέλα πλέκει και δεν αδειάζει να κουβεντιάζει>. 
 
Μια χαρά τα πήγαινα με τις σαρδέλες μέχρι που εμφανίστηκε το τραγούδι του Ελληνικού κινηματογράφου που μιλούσε για ένα γεράνι κόκκινο που λουλούδισε στη γλάστρα. Ως δια μαγείας οι σαρδέλες κόπηκαν από το λεξιλόγιό μου και αντικαταστάθηκαν με γεράνια. Ακουγόταν πιο ρομαντικό. 
 
Πρωτομαγιά. Χιλιάδες ποιήματα και τραγούδια έχουν γραφτεί, γράφονται και θα γράφονται όσο θα υπάρχουν Πρωτομαγιές, θα πλέκονται στεφάνια για τις μπροστινές πόρτες σπιτιών και διαμερισμάτων. Υπάρχουν και τα έτοιμα, ακόμη και πλαστικά (ό Θεός να φυλάει!), πως να τα κάψει κανείς αυτά στις φωτιές του Αη-Γιαννιού; 
 
Έτσι που λέτε και με τον νου να περπατά στον τόσο καλοσκουπισμένο χωματόδρομο που οι τρεις συννυφάδες καθόταν μπροστά από το κατώφλι τους, με την λιγνή κληματαριά που έγερνε το κεφάλι της για να μην χάσει λέξη από τις κουβέντες που αράδειαζαν οι κυράδες στο Τζιρά σοκάκ όταν μάζευαν τα εργόχειρά τους, πήρα τον δρόμο για τo τσαρσί (αγορά). Κατηφορικό το μονοπάτι, με τις φουντωμένες λευκές αγριοπασχαλιές που προσπαθούσαν να με αγκαλιάσουν και ως που να το καταλάβω βρέθηκα μπροστά στο λουλουδάδικο. Μια σειρά από κόκκινα γεράνια  υποδέχτηκαν το βλέμμα μου. Σκέτος πειρασμός.
 
Θυμήθηκα μια χρονιά που  η πρώτη του Μάη ήταν  η δεύτερη μέρα του Πάσχα, όταν  αποφασίσαμε να εκδράμουμε στο Polonεzkoy και ας μην είχαν ωριμάσει ακόμα τα κεράσια. Αφού πρώτα εκκλησιαστήκαμε στην Αγία Παρασκευή, όχι στην δική μας στα Θεραπειά αλλά στου Beykoz, Παρασκευές και Άγιες και οι δύο, σχεδόν αντικριστά, με τον Βόσπορο μόνο ανάμεσά τους, δεν θα κακοφαινόταν και πολύ στη δική μας αν γινόταν και κάποια απουσία από πλευράς μας. Φυσικά είχαμε την δικαιολογία πως εκτός της αλλαγής σκηνικού, θα ακούαμε τον λογιώτατο Μητροπολίτη Χαλκηδόνος που θα κήρυττε -θα έβγαζε λόγο, όπως συνηθίζαμε να λέμε στην απλή καθημερινή μας διάλεκτο. Χριστός Ανέστη λοιπόν στο Μπέικοζ, πικ-νικ με τα κεφτεδάκια και τα κόκκινα αυγά μας, τους απαραίτητους τσίρους με ξύδι και άνηθο, ευχάριστη συντροφιά  και γραμμή για το Πολονεζκιοϊ.  Το τερπνόν μετά του ωφελίμου. 
 
Μια άλλη Πρωτομαγιά  και η πρώτη στην Αθήνα. Ένα ποταμάκι με λιγοστό νερό και μια μικρή γέφυρα από πάνω και στη μια πλευρά όργιαζε ένας θάμνος από μεγάλες μαργαρίτες. Νωρίς το πρωί μάζεψα μια αρμαθιά και τργουδώντας <pour jouer et cueillir des fleurs...>, τραγουδάκι που είχα μάθει στο Γαλλικό Σχολείο έπλεξα ένα στεφάνι.  Ευχαριστημένη απ’ τα έργα των χειρών μου το κρέμασα στο μπαλκόνι. Ακολουθώντας τα άρματα της Πρωτομαγιάς που περνούσαν μπροστά από το σπίτι μας, τραβήξαμε για την Νέα Φιλαδέλφεια όπου εκεί γινόταν ξεφάντωμα. Είχε πια  για τα καλά σκοτεινιάσει και το στεφάνι έλειπε. Με έπιασαν τα κλάματα. <Θα κάνουμε άλλο> είπε ο μπαμπάς μου, <θα έρθω να πάμε μαζί, να κόψουμε μαργαρίτες τώρα> πρόσθεσε. Δεν πήγαμε, η μαγεία είχε χαθεί. Αχ μαργαρίτα, μαγιοπούλα...
 
Αλλαγή σκηνικού, μακριά, εδώ και χρόνια πλέον, πολύ μακριά από την πατρώα γη. Έτσι ήρθαν τα πράγματα.  Στο περιβόλι μας ανθίζουν Πασχαλιές, δύο δέντρα, πλάι - πλάι. Λιλά τα λουλούδια τους, διαφορετικές αποχρώσεις του καθενός. Στα πόδια τους, κρινάκια του αγρού, αυτά τα λεπτεπίλεπτα κερένια ανθάκια που σκορπίζουν τις ευωδιές τους με κάθε φύσημα  του αγέρα και μπλέ καμπανούλες με περίμεναν. Πανδαισία στην όσφρηση. Λείπει όμως η μυρωδιά της θάλασσας, λείπει ο Βόσπορος...
 
Άδειασα την αγκαλιά μου από τις κόκκινες σαν φωτιές σαρδέλες -για να ξαναθυμηθώ και το παλιό μου λεξιλόγιο. Θα τις φυτέψω  δεξιά και αριστερά της εξώπορτας, θα τις κανακεύω και όταν τις ποτίζω θα σκέπτομαι την θεία Σμαρώ.
 
Δεν θα πλέξω στεφάνι. Ένα μπουκέτο με πασχαλιές, κρινάκια του αγρού, καμπανούλες και μια κόκκινη σαρδελιά στην μέση,  αρκεί,  έτσι για το καλό.
 
Νίκη Beales
Πρωτομαγιά 2026 
Μπάκινγκχαμ Αγγλία

Επέτειος 200 ετών από την Έξοδο του Μεσολογγίου

 
Η Ελληνoρθόδοξη Κοινότητα Αγίων Πέτρου και Παύλου στο Bristol διοργανώνει μια ακόμη διαδικτυακή συνάντηση και μελέτη, τη Δευτέρα 4 Μαΐου 2026, προσκαλώντας όλους τους ενδιαφερόμενους να συμμετάσχουν σε έναν ζωντανό διάλογο ιστορικής μνήμης και αναζήτησης νοήματος. Κεντρικός ομιλητής θα είναι ο Λάμπρος Θεοδωρόπουλος, θεολόγος, ιεροψάλτης και μελισσοκόμος, ο οποίος με την πολυδιάστατη εμπειρία του αναμένεται να προσφέρει ουσιαστικό προβληματισμό και πνευματική ωφέλεια. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί διαδικτυακά, δίνοντας τη δυνατότητα συμμετοχής από κάθε τόπο, ενισχύοντας την ενότητα και την επικοινωνία της Ομογένειας.
 

Το θέμα της ομιλίας, «200 χρόνια (1826–2026) από την ηρωική Έξοδο του Μεσολογγίου», αποτελεί μια ευκαιρία αναστοχασμού πάνω σε ένα από τα κορυφαία γεγονότα της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Η Έξοδος δεν είναι μόνο ένα ιστορικό γεγονός, αλλά σύμβολο θυσίας, ελευθερίας και ακλόνητης πίστης, που συνεχίζει να εμπνέει μέχρι σήμερα. Μέσα από την προσέγγιση του ομιλητή, αναμένεται να αναδειχθούν τόσο οι ιστορικές διαστάσεις όσο και τα διαχρονικά μηνύματα του γεγονότος, φωτίζοντας τη σημασία του για τη συλλογική ταυτότητα και την πνευματική πορεία του ελληνισμού.

Ζεστό φιλί στο χέρι

 
Πόσα τα ιερότατα πρόσωπα, οι πρωταγωνιστές στο Λυτρωτικό Σχέδιο της Σωτηρίας μας. Πρώτη η Θεοτόκος και πίσω της όλοι οι Άγιοι. Ποιόν να πρωτοθαυμάσεις και ποιόν να πρωτοεπικαλεστείς σε τούτα τα δύσκολα που ορθώνονται μπροστά μας!
 

Συγχωρέστε μας που στην σημερινή μας συναλληλία θα ασχοληθούμε μόνο με ένα από αυτά τα πρωταγωνιστικά πρόσωπα! Είναι αυτή που αδικήθηκε και βλασφημείται συστηματικά, εδώ και τόσους αιώνες! Είναι το ιερό της πρόσωπο, που έχει δεχτεί τόσα ραπίσματα και φύσματα, από εκείνους που νόθευσαν την αλήθεια των γεγονότων. Και ακόμα συνεχίζεται αυτή η ανόσια παραχάραξη της αλήθειας!
 
Κάθε χρόνο στα υποτιθέμενα αριστουργήματα της 7^ης τέχνης που σκιαγραφούν τη Ζωή του Θεανθρώπου, μια σταγόνα δηλητήριο, ικανή να μολύνει μια θάλασσα ολάκερη... Η  Αγία Μαρία η Μαγδαληνή, παρουσιάζεται ως η πόρνη του Ευαγγελίου, αλλού ως πόρνη, αλλού ως η μοιχαλίδα… και όχι εκείνη αφ’ ης ο Κύριος εξέβαλλε 7 δαιμόνια. Θλιβερή αγνωσία; Σκόπιμη διαστρέβλωση της πατερικής μας παράδοσης και του απαρασάλευτου Ευαγγελικού λόγου; Κύριος οίδε!
 
Εκείνη, νικηφόρος μάρτυρας της Θείας ευεργεσίας και ίασης ψυχής και σώματος! Απόστολος Αποστόλων και Ισαπόστολος η Αγία Μαρία, η αφοσιωμένη και ανδρειωμένη Μυροφόρος! Ποτέ δεν φοβήθηκε, ποτέ δεν εγκατέλειψε και έμεινε στη σκιά του Σταυρού να καρτερά στο πλάι της Μάνας όλου του κόσμου… Εκείνη που μετά την Παναγία μας, πρώτη αξιώθηκε να Τον δει Αναστημένο εκ νεκρών! Εκείνη που πρώτη κήρυξε και ανήγγειλε την κοσμοχαρμόσυνη Έγερση! Κι όμως, η μεγάλη μας Αγία ακόμα και αυτούς που βλασφημούν, έστω και ανεπίγνωστα, το ιερό της πρόσωπο, δεν τους εκδικείται, αλλοίμονο, τους ευεργετεί παντοτινά. Έτσι έκανε και με τον ποιητή Άγγελο Σικελιανό κάποτε. Και αυτός την θεωρούσε ως την μετανοημένη πόρνη που άλειψε με τα δάκρυά της τα πανάχραντα πόδια του Χριστού μας στην οικία του Σίμωνος και τα σφούγγισε με τα μαλλιά της. Το αποτύπωσε και σε ένα μνημειώδες ποίημα του αυτό το ατόπημα της άγνοιάς του. Τρεις φορές κατασπάστηκε το ζεστό πάντοτε χέρι της στην Σιμωνόπετρα όπου κάποτε έφτασε προσκυνητής. Τέτοιο συγκλονισμό ένιωσε στα κατάβαθά του, σαν σύγκορμος ασπάστηκε το εκτύπωμα της άκτιστης Θείας Χάριτος, σαν… κοινώνησε την Αγιότητά της. Αυτό το ζεστό χέρι που άγγιξε τον Αναστημένο Ιησού. Σαν το ασπαζόμαστε, είναι σαν να καταφιλούμε Εκείνον. Νοερώς και στη σημερινή εκπομπή αυτό θα πράξουμε!
 
Χριστός Ανέστη! Κύριε, μην φύγει ποτέ εκείνη η θέρμη από τα έμμυσα χείλη μας…
 
Νώντας Σκοπετέας
Πεντηκοστάριο 2026
 
To video είναι εδώ

Europe: A Continent of History and Diversity

 
Europe is one of the world's most culturally and historically diverse continents, typically divided into several main regions, each with its own distinct character.
 

🍀 Western Europe
Includes countries such as France, Germany, Belgium, and the Netherlands.
 
It is characterized by its strong economies and industrial development, as well as its historical and cultural cities.
 
🍀 Eastern Europe
Includes countries such as Poland, Ukraine, Romania, and Bulgaria.
 
It is known for its complex history and significant influence from the Soviet era.
 
🍀 Northern Europe
Includes Russia, Sweden, Norway, Finland, and Denmark.
 
It is famous for its stunning natural beauty, high standard of living, and social welfare systems.
 
🍀 Southern Europe
Includes Cyprus, Greece, Italy, Spain and Portugal.
 
It is characterized by its Mediterranean climate, rich cultural heritage, and tourist attractions.
 
 🍀 Central Europe
Includes Switzerland, Austria, the Czech Republic, and Hungary.
 
Known for its geographical location connecting the east and west of the continent, and for its historic cities.
 
✨ In conclusion, Europe combines a rich past with modern progress, making it one of the most influential continents in world history and culture.

Η συνέχεια του Ελληνισμού

 
Ο πρωθυπουργός της Αλβανίας Έντι Ράμα ήταν πρόσφατα στην χώρα μας και μιλώντας στον διευθυντή της «Καθημερινής» Αλ. Παπαχελά παραδέχθηκε πως ήταν λάθος του που είπε ότι οι Πλάτωνας και Αριστοτέλης δεν έχουν καμία σχέση με τους σύγχρονους Έλληνες και πως το είπε αστειευόμενος… Είναι γνωστό ότι πολλοί σοβαροί λόγοι -συκοφαντίες, ύβρεις, ψεύδη- λέγονται με πρόσχημα το χιούμορ και με προκάλυμμα την αστειότητα. Σημειώνεται ότι ο πρώην νόμιμος Δήμαρχος Χειμάρρας και τώρα Ευρωβουλευτής Φρέντης (Διονύσιος) Μπελέρης απέδειξε με στοιχεία ότι ο Ράμα έχει από τη μητέρα του ελληνικές ρίζες και μάλιστα ότι οι Έλληνες πρόγονοί του πολέμησαν στο Μεσολόγγι εναντίον και Αλβανών ατάκτων!... 
 

Ο Ράμα δεν είναι ο πρώτος που αρνήθηκε τη συνέχεια των Ελλήνων. Την ταυτότητά τους αμφισβήτησαν και κάποιοι ιστορικοί από λόγους ημιμαθείας και αλαζονείας. Ο Άγγλος Έντουαρντ Γίββων (1737-1794) υπήρξε «ο υπέρτατος κριτής 22 αιώνων εθνικής μας υπάρξεως και την αμφισβήτησε». Ο ιδιοφυής ιστοριοδίφης Σπυρίδων Ζαμπέλιος απάντησε στον εν λόγω διαμαρτυρόμενο στο θρήσκευμα λόγιο του 18^ου αιώνα ότι η συγγραφή του «όζει κάτι γαιώδες και θνησιμαίο και ως επιγραφή πάνω σε μνήμα, αφού ούτε καν υπόπτευσε την ψυχολογίαν της πολιτείας, το αίσθημα, την πίστι, τας απορρήτους του αιώνος ροπάς τον μύχιο οργανισμό, με ένα λόγο, της Νεοελληνικής υπάρξεως».  
 
Ο Γιάκομπ Φαλμεράιερ (1790-1861), Αυστριακός περιηγητής, δημοσιογράφος, πολιτικός και ιστορικός υποστήριξε πως οι της εποχής του Έλληνες δεν κατάγονται από τους αρχαίους Έλληνες, αλλά προέρχονται από Σλάβους και Αλβανούς που εισέβαλαν και εξαπλώθηκαν στην Ελλάδα. Ο σημαντικός ιστορικός μας Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος με ισχυρά επιχειρήματα αντικρούει αυτήν την άποψη. Ο καθηγητής ιστορικός Παύλος Καρολίδης στον πρόλογο της 25^ης εκδόσεως, της «Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους», που συνέγραψε ο Παπαρρηγόπουλος και εκδόθηκε το 1925, σημειώνει πως οι σπουδαίες πραγματείες αυτού «Περί των σλαυικών εποικήσεων εν Ελλάδι» διαφωτίζουν το περί καταγωγής των νέων Ελλήνων ζήτημα. Και προσθέτει ο Καρολίδης: «Εν τω μέσω δε των μελετών τούτων συνελάμβανε το σχέδιον της πραγματώσεως  ιδέας ωριμασάσης εις την συνείδησιν του επιστημονικού κόσμου, της ιδέας δηλονότι της “Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους” κύριον σκοπόν εχούσης την απόδειξιν της ενότητος του ελληνικού έθνους υπό την εθνολογικήν έποψιν και την του πνευματικού και καθόλου ιστορικού βίου και χαρακτήρος».
 
Στον Φαλμεράϊερ απαντά και ο καθηγητής και ιστορικός Νίκος Σβορώνος (1911-1989). Στο βιβλίο του «Το Ελληνικό Έθνος - Γένεση και διαμόρφωση του Νέου Ελληνισμού» σημειώνει πως διάφορες πληροφορίες, που ερμηνεύθηκαν μονόπλευρα επέτρεψαν στον Φαλμεράϊερ να διατυπώσει το 1830 την πολύκροτη θεωρία του. Αυτή η «επιστημονική» θεωρία, όπως γράφει ο Σβορώνος, ερχόταν στην ώρα της να ενισχύσει τις αντιδραστικές δυνάμεις της Ευρώπης, τις οποίες η Ελληνική Επανάσταση και το φιλελληνικό κίνημα που αυτή ξεσήκωσε, έκφραση κυρίως του ευρωπαϊκού φιλελευθερισμού, έκανε να ανησυχήσουν σοβαρά. Και προσθέτει: «Από τότε το πρόβλημα της καταγωγής των Νεοελλήνων μπερδεύεται με τους εκάστοτε εθνικούς, πολιτικούς ή και κοινωνικούς ακόμα αγώνες στα Βαλκάνια και γίνεται περισσότερο αντικείμενο προπαγάνδας παρά ψύχραιμης επιστημονικής έρευνας».
 
Δυστυχώς και Έλληνες απορροφημένοι από τη λατρεία της εκθαμβωτικής Ευρώπης έσβησαν τον χιλίων και πλέον ετών Ελληνοβυζαντινό (Ρωμέικο) πολιτισμό και θέλησαν να παραιτηθούμε από την ταυτότητά μας και από κύριοι συντελεστές του Ευρωπαϊκού πολιτισμού να καταντήσουμε το έσχατο συνονθύλευμα ενός παραποιημένου αντιγράφου του πολιτισμού μας. Εκ των πρώτων ο Αδαμάντιος Κοραής (1748-1833). Είναι χαρακτηριστικό πως έχοντας καταπλαγεί από τον ανερχόμενο ιλιγγιωδώς στην απόλυτη μοναρχία της Γαλλίας Ναπολέοντα έγραψε στο «Άσμα Πολεμιστήριον» του, το 1801:
 
«…Θαυμαστοί γενναίοι Γάλλοι/, κατ’ εσάς δεν είναι άλλοι,/ κ’ εις τους κόπους γυμνασμένοι./ Φίλους της ελευθερίας,/ των Γραικών της σωτηρίας,/ όταν έχωμεν τους Γάλλους τίς η χρεία από άλλους;/  Γάλλοι και Γραικοί δεμένοι,/ δεν είναι Γραικοί ή Γάλλοι,/ αλλ΄ έν έθνος, Γραικογάλλοι,/ κράζοντες, αφανισθήτω/ κ’ εκ της γης εξαληφθείτω/ η κατάρατος δουλεία./ Ζήτω η ελευθερία!».
 
Η αντίληψη του Κοραή περί της ασυνεχείας του Ελληνισμού φθάνει έως και μετά τα μέσα του 20ού αιώνα, ακόμη και μεταξύ χριστιανών διανοουμένων. Παράδειγμα ο Αλέξανδρος Τσιριντάνης, ιθύνων νους (spiritus rector) της σημαντικής χριστιανικής κινήσεως η «Ζωή», ο οποίος στο βιβλίο του «Εμείς οι Έλληνες» έγραψε: «Υπήρχαν δυό παράγοντες γεμάτοι ζωή. Πού ήσαν όμως και δεν τους βλέπαμε τόσους αιώνες; Ήσαν σαν δυό υπόγεια ρεύματα, που τα χάνεις με τις αρχές του πέμπτου αιώνα και να που ξεπροβάλλουν πάλι μπροστά μας το 1453». (!!!)
 
Υπέρ της συνέχειας του Έθνους των Ελλήνων είναι και η καθηγήτρια Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ. Στο βιβλίο της «Η κληρονομιά του Ελληνισμού» γράφει μεταξύ άλλων: «Γλώσσα ελληνική και Ορθοδοξία είναι οι πόρτες του βυζαντινού ελληνισμού. Η διάδοσή τους δείχνει την ακτίνα ακτινοβολίας του Βυζαντίου, που ξεπερνά τα πολιτικά σύνορα του κράτους, για να πάρει μιαν ευρωπαϊκή διάσταση. Ελληνική γλώσσα και Ορθοδοξία μένουν επίσης οι στυλοβάτες του νέου ελληνισμού, που επωμίσθηκε την ιστορική συνέχεια του Βυζαντίου, που είναι δηλαδή το προπύργιο της παντοτινής Ευρώπης απέναντι στην κάθε Ασία».
 
Ο Γιώργος Σεφέρης κατά την ομιλία του στη δεξίωση, που προηγήθηκε της απονομής σε αυτόν του Βραβείου Νόμπελ λογοτεχνίας, στις 10 Δεκεμβρίου 1963, είπε μεταξύ άλλων: «Ανήκω σε μία χώρα μικρή. Ένα πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού, τη θάλασσα και το φως του ήλιου. Είναι μικρός ο τόπος μας, αλλά η παράδοσή του είναι τεράστια και το πράγμα που την χαρακτηρίζει είναι ότι μας παραδόθηκε χωρίς διακοπή. Η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ της να μιλιέται. Δέχτηκε αλλοιώσεις που δέχεται καθετί ζωντανό, αλλά δεν παρουσιάζει κανένα χάσμα…».
 
Και μια προσωπική εμπειρία. Συζητώντας με τον ευλαβή κληρικό π. Χρίστο Κυριακόπουλο, που έχει αφιερώσει τη ζωή του στη διατήρηση και διάδοση της βυζαντινής και δημοτικής μας μουσικής, μου είπε ότι στις αρχές της δεκαετίας του 1950 κοντά σε χωριό της ορεινής Γορτυνίας ζούσε ο γέρων τσοπάνος Γιώργος… Φορούσε ακόμη φουστανέλα και πάντα του Αγίου Γεωργίου είχε ζητήσει και απήγγελλε το Αποστολικό Ανάγνωσμα απ' έξω γιατί δεν ήξερε γράμματα! Και όταν η εορτή έπεφτε τη δεύτερη ημέρα του Πάσχα, κοινωνούσε έχοντας φάει μόνον ελιές την ημέρα της Λαμπρής!
 
Και τα δύο γεγονότα με μετέφεραν νοερά στην τουρκοκρατία. Μετά την Άλωση και την αμάθεια που επικράτησε υπό τον βάρβαρο κατακτητή οι ψαλτάδες και οι αναγνώστες απέξω μάθαιναν και έλεγαν τα ψαλτικά και τα αναγνώσματα. Επανελήφθη τότε η εποχή του Ομήρου, όταν προηγήθηκε ο προφορικός λόγος του γραπτού και τα έπη διαδίδονταν δια μνήμης από τους ραψωδούς. Ως προς τη Θεία Κοινωνία, δεν λογάριασε ο γέροντας βοσκός τους ορισμούς της Εκκλησίας, αισθανόμενος και εκδηλώνοντας το δέος του μπροστά στο γεγονός της μεταλήψεως του Σώματος και του Αίματος του Χριστού. Η συνέχεια από τους Μυκηναϊκούς χρόνους έως σήμερα του Ελληνισμού είναι γεγονός αναμφισβήτητο. Αν θα υπάρξει συνέχεια του στο μέλλον είναι το ζητούμενο… Πάντως και σήμερα κλήρος και λαός αντιστέκονται.
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

The Greek poppy

 
In Greece, even the smallest things carry history… 🌺
 

The παπαρούνα (poppy) has long been a symbol of life, sacrifice, and remembrance. Its deep red colour is often connected to faith a reminder of Christ’s sacrifice ✝️
 
For generations, these flowers have grown across Greek land… fields that have seen both beauty and struggle, history and resilience.
 
From ancient times to today, they stand as a quiet symbol of memory, strength, and belief.
 
In Greece, nothing is just a flower… everything carries a story.
 
🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺
 
Take a closer look… there’s meaning in everything 🌺

Patriarchal Visit to London

 
Please find attached the poster announcing the forthcoming Patriarchal Visit of His All-Holiness Ecumenical Patriarch Bartholomew, who will be in London on Tuesday, 15 September 2026, on the occasion of the Nameday of His Eminence Archbishop Nikitas.
 

A Nameday Gala Banquet will be held in His Eminence’s honour at the London Hilton Park Lane. Further details will follow in due course.
 
With deep respect,
 
Archdeacon George Tsourous
 
Archdiocese of Thyateira and Great Britain | Ecumenical Patriarchate

The reality of the Resurrection

 
On Monday, 27th April 2026 at 7:00pm (UK time), we continue with a new session of the Online Orthodox Catechism, hosted by St. Peter and St. Paul Greek Orthodox Church in Bristol. This gathering offers an accessible and welcoming space for anyone interested in learning more about the Orthodox Christian faith. Whether you are new to Orthodoxy or looking to deepen your understanding, these sessions provide thoughtful teaching and an opportunity to engage with important spiritual topics from within the life of the Church.
 

In this session, Fr. Anastasios D. Salapatas will explore the theme “Evidence for the Resurrection of Jesus Christ.” The Resurrection stands at the very heart of Christian belief, not only as a theological truth and doctrine but as a transformative reality that shapes faith, hope, and life itself. Reflecting on its historical, scriptural, and spiritual dimensions helps illuminate why it has remained central to Christian witness for two millennia. This talk aims to offer clarity, encouragement, and a deeper appreciation of the Resurrection’s significance for both believers and those seeking to understand the foundations of the Christian faith.

Religious Demographics in England (1900 vs 2025)

 
This comparison reveals a dramatic shift in England’s religious landscape over time. Christianity’s dominance has declined, while non-religious identities and diverse faith communities have grown.
 

The data reflects changing social values, migration patterns, and cultural evolution, highlighting how belief systems adapt alongside modern society and demographic transformations across generations.

Το Όνειρο του Γεροντίου

 
Στη Λυρική Σκηνή του Μπρίστολ (Bristol Beacon) απολαύσαμε χθες βράδυ «Το Όνειρο του Γεροντίου» (The Dream of Gerontius).
 

Είναι ένα ιδιαίτερο έργο, ένα αριστουργηματικό ορατόριο του Άγγλου συνθέτη Έντουαρντ Έλγκαρ. Βασισμένο στο ομώνυμο ποίημα του Καρδινάλιου Τζον Χένρι Νιούμαν, περιγράφει το ταξίδι της ψυχής ενός ευσεβούς ανθρώπου (Γεροντίου) από τον θάνατο, μέσω της κρίσης (όπως την αντιλαμβάνονται οι δυτικοί χριστιανοί), στον παράδεισο. Θεωρείται ένα από τα κορυφαία χορωδιακά έργα της κλασικής μουσικής.
 
Το έργο είναι γνωστό για τη βαθιά συναισθηματική του ένταση και τη δραματική απόδοση της θρησκευτικής πίστης. Ήταν όντως έτσι στην υπέροχη απόδοση της Συμφωνικής Ορχήστρας του Λονδίνου και της Συμφωνικής Χορωδίας του Λονδίνου.

 
Στο κείμενο του έργου διαβάσαμε τους παρακάτω ποιητικούς στίχους και ακούσαμε να ψάλλονται μοναδικά:
 
Άγγελος: Έχουμε τώρα περάσει τη θύρα και είμαστε στον Οίκο της Κρίσεως.
 
Γερόντιος: Ο ήχος είναι σαν το ορμητικό πέρασμα του ανέμου -του καλοκαιρινού ανέμου- ανάμεσα στα ψηλά πεύκα.

Ο Σταυρός στην μέση

 
Και έβγαιναν τα Εξαπτέρυγα... με τον Σταυρό στην μέση...
 

<Ως τον Βασιλέα...> και έβγαιναν τα Εξαπτέρυγα, ένα-ένα τα παπαδάκια, από την αριστερή πορτίτσα με τους Αγγέλους, πίσω από την Αγία Πρόθεση. Eλεγε η μαμά μου: Ντόλτσα, εξαπτέρυγο, Σταυρός στην μέση, εξαπτέρυγο, μιά ακόμα ντόλτσα και ο καντηλανάφτης,  με το θυμιατό  στο χέρι,  βαδίζοντας πίσω-πίσω, θυμιάζοντας όχι τον παπά, αλλά αυτά που κρατά στα χέρια του.  Από το πες-πες και από το άκουγε-άκουγε, τα έμαθα και εγώ.
 
<Τι είναι αυτά γιαγιά; -  Είναι τα δώρα παιδί μου. - Τα δώρα;  Για ποιόν γιαγιά;  - Για μας παιδάκι μου  - Για μας;  Για σένα και για μένα; - Όχι, για όλους. Για όλους;  -  Ναι, αλλά τώρα σώπα, δεν κάνει να μιλούμε; - Γιατί δεν κάνει; -  Σσσς τώρα. -  Γιαγιά πότε θα μας δώσει τα δώρα; - Στο τέλος. >
 
Απλή η κουβέντα, ρωτά για να μάθει η μικρή. Βλέπει και θέλει να μάθει και καλά κάνει. Πρέπει να ρωτήσει. Αλλά όχι τώρα. Φυσικά δεν είναι κατάλληλη η στιγμή. 
 
Μεγάλη μέρα, γιορτή από τις Μεγάλες. Γεμάτη χρώματα και αρώματα η Εκκλησία. Λουλούδια στολίζουν την Εικόνα στο Προσκυνητάρι. Τα Εξαπτέρυγα περιμένουν, ο νεωκόρος, τα μοίρασε, δυσεύρετα τα παπαδάκια, πολλά τα ερεθίσματα, κολύμπι, καράτε, judo, ποδόσφαιρο -αυτό πάντα υπήρχε, αλλά  κάπως τα βολεύαμε-, ράγκμπι και γυμναστήριο. Ευτυχώς υπάρχουν άνδρες που είναι πρόθυμοι.  <Πάντων Υμών... και πάντων των ευσεβών...>   Γιαγιά, τι λέει; - Σσσς, θα σε πω ύστερα.  - πότε; - Αντε πήγαινε στην μαμά σου...
 
Κοιτάζω και ο Κ. Καβάφης έρχεται στο μυαλό μου με το ποίημα του, <Την Εκκλησιά αγαπώ> και πόσο δίκιο είχε που την αγαπούσε. 
 
Την Εκκλησιά που οι μυρωδιές και οι  ψαλμωδίες της,  ο κυρ-Μητσάκης, οι  άρτοι με το γλυκάνισο,  ο Πατ. Γερμανός στον Άμβωνα,  ο Πατ. Αχιλλέας στο Ιερό Βήμα  και ο Δεσπότη μας ο Ιάκωβος, έδωσαν και σε μένα τα κίνητρα για να την αγαπώ όπως  την αγαπούσε ο Αλεξανδρινός Κωνσταντίνος, ο άνθρωπος που είχε ρίζες από την Πόλη. 
 
Στο σύμπλεγμα της αγάπης και τα υπόλοιπα. Το άνοιγμα της πόρτας με μια αρμαθιά φύλλα να εισέρχονται απροσκάλεστα στον νάρθηκα το φθινόπωρο που φυσούσε ο Βοριάς με μανία.  Τα καντήλια και τα μανουάλια, τα κεριά και οι λαμπάδες, οι Επίτροποι στο παγκάρι,  στη χάση και στη φέξη ο Πατριάρχης,  ο Παπάς και το θρόισμα από αυτά που φορούσε, τα Άμφια, τα ελαφροπατήματα του, ελαφρά και γρήγορα για να προλάβει να θυμιάσει αυτά, εκείνα, τα άλλα και όπου πρέπει. Από τα  σκαλιά του  Ιερού, στα δεξιά και στα αριστερά του,  την μιά Εικόνα και την άλλη, τον Δεσποτικό Θρόνο, βαδίζοντας στο ένα κλίτος και στο άλλο και στον Νάρθηκα αφήνοντας πίσω του συννεφάκια ευωδιαστά μαζί με τον απόηχο από το  κουδούνισμα του θυμιατού με τις μακριές αλυσίδες, ή τό άλλο, το χωρίς αλυσίδες, αυτό που σπάνια το βλέπουμε,. Αυτό που βγαίνει στην επιφάνεια τα δειλινά στις Ακολουθίες του Νυμφίου.
 
<<Όχι μην κάνεις τον Σταυρό σου τώρα, κάνε υπόκλιση - υπόκλιση; Τι θα πει;  - Σκύψε το κεφάλι σου. - Γιατί; - Πήγαινε στην μαμά σου...>>. Δεν πήγαινα. Άλλο γιαγιά και άλλο μαμά... Ήταν βέβαια και η θεία, το αποκούμπι μου, κυριολεκτικά και απόλυτα. Δεν με μάλωνε. Ποτέ.  Η αγάπη της ήταν σαν αυτήν που περιγράφει ο Απόστολος Παύλος όταν μιλούσε στην Κόρινθο.  
 
Κοιτάζοντας στο πουθενά βλέπω τον  Αη Γιώργη να  φανερώνεται στην ομίχλη των χρόνων και την Αγία Παρασκευή,  με το Αγίασμα της Ζωοδόχου Πηγής στον αυλόγυρό της, να εμφανίζεται σαν το Ουράνιο Τόξο στον αιθέριο ουρανό.  Αυτά τα χρώματα της Ίριδος  μετά από μια βροχή που κάνει τα φύλλα πάνω από τους τάφους στα μονοπάτια της γειτονιάς της Εκκλησιάς να αστράφτουν, χαρίζουν αρμονία, αισιοδοξία  και χαμόγελο ακόμα και στην σκέψη που με παρασύρει στις αγριοκαστανιές που λουλουδίζουν. Λευκά και τριανταφυλλένια ανθάκια πετούν στον Θεραπειανό αέρα για να με μεταφέρουν  όταν,  λίαν πρωί, έγερναν τα κλαδιά τους για να τα ακουμπήσουν στην σελίδα που έγραφε, <Διαγενομένου του Σαββάτου...> την ώρα που ρόδιζε η αυγή τον ουρανό. 
 
Αντίδωρο και Δι’ ευχών...
 
Πάσχα και φέτος,  του Αη-Γιωργιού αύριο και η αγάπη συνεχίζεται.
 
Καλά να είμαστε, Χριστός Ανέστη!
 
Νίκη Beales
Απρίλιος 2026
Μπάκινγκχαμ, Αγγλία

Η Ελλάδα που αντιστέκεται

 
Κοντά στα όσα θλιβερά συμβαίνουν στην κάστα των «εκλεκτών» (ελίτ) της κοινωνίας μας και σε αναζήτηση της ζωηφόρου ελπίδας, πέραν της βοηθείας του Θεού δια πρεσβειών των αγίων Του, σημαντικό στοιχείο ελπίδας είναι και ο ελληνικός λαός, που πληρώνει τα λάθη και τη διαφθορά των ηγετών του και που αντιμετωπίζει τις σε βάρος του αποφάσεις της ηγεσίας του και των «εταίρων» του. Για πολλούς λόγους οι Έλληνες δεχθήκαμε και δεχόμαστε πολλές αρνητικές επιρροές και εμφανίζουμε ελαττώματα αλλά, έως σήμερα, διατηρούμε τον ξεχωριστό πολιτισμό μας, στοιχείο του οποίου είναι και η γλώσσα μας.
 

Την άποψη αυτή υποστηρίζει  ο  ιδιοφυής ιστοριοδίφης Σπυρίδων Ζαμπέλιος ήδη από τα μέσα του 19^ου αιώνα στο βιβλίο του «Βυζαντιναί μελέται», εκδοθέν το 1857. Γράφει, μεταξύ άλλων, ότι η διατήρηση του πολιτισμού μας «ασφαλώς οφείλεται πέραν της Γραικορρωμαϊκής μοναρχίας την ενέργεια, της Εκκλησίας την πολιτεία και της λογίας τάξεως το σύστημα, εις το ουσιωδέστερο του νεοελληνισμού στοιχείο, τον ανερμήνευτο λαό, ο οποίος δια της ζώσης αυτού φωνής ενεκόλαψε εις την ιστορία της παλιγγενεσίας μας την σφραγίδα της ελληνικής ταυτότητος, το διαγνωστικό στοιχείο της ιδιοπροσωπίας» (σελ. 648). Η ιδιοπροσωπία δεν είναι «ιδεολογική παράμετρος του αντιευρωπαϊσμού», όπως έχει «αποφανθεί» χρονογράφος, αλλά, κατά τον αείμνηστο Πρόεδρο της Δημοκρατίας Χρήστο Σαρτζετάκη, είναι «κατάδηλος και αυταπόδεικτος αλήθεια» και όσοι δεν την αναγνωρίζουν έχουν ιδεολογία «ταυτόσημη με τη σταλινική και των πολυεθνικών εταιρειών, που είναι αυτή της νέας τάξεως πραγμάτων». Οι αναγνωρίζοντες το ανάδελφο του ελληνικού έθνους ακολουθούν την άποψη του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ότι ανήκομε στη Δύση φέροντες σε αυτήν την ιδιοπροσωπία μας και διατηρούντες την πολιτισμική αυτονομία και ανεξαρτησία μας.     
 
Οι Έλληνες από την αρχαιότητα ζούμε σε έναν κόσμο διαφορετικό από μας, αλλά διαθέτουμε την ικανότητα να προσλαμβάνουμε τα ωφέλιμα και να ανανεωνόμαστε χωρίς να χάνουμε τα βασικά εθνικά μας γνωρίσματα. Είναι χαρακτηριστικός ο λόγος του  Αιγυπτίου ιερέα στον Σόλωνα – γραμμένος στον πλατωνικό «Τίμαιο» - πως οι Έλληνες είμαστε παιδιά, με την έννοια της περιέργειας και της αφομοίωσης στοιχείων από άλλους πολιτισμούς που μας ωφελούν, χωρίς να χάνουμε την ταυτότητά μας. Με το ίδιο πνεύμα ο Μέγας Βασίλειος συμβούλευσε τους  χριστιανούς νέους  να ωφελούνται από τα ελληνικά γράμματα, χωρίς να αλλοτριώνουν την πίστη τους. Προς τούτο τους έφερε, μεταξύ άλλων, παραδείγματα από τον Όμηρο και τον Σωκράτη, τους περιέγραψε  την επιλογή της δύσκολης οδού της αρετής από τον Ηρακλή, και χαρακτήρισε άξιο θαυμασμού τον Διογένη γιατί περιφρονούσε τα υλικά αγαθά.
 
Έλληνας χρονογράφος, λάτρης της αφομοίωσης των Ελλήνων από τους άλλους λαούς της Ευρώπης, δεν έχει κάνει τον κόπο να εντρυφήσει στην ιστορία των πολιτισμών, π.χ. του Γουίλ Ντυράν, να εξετάσει γιατί υπάρχει αυτή η ενότητα μεταξύ των πολλών λαών της Ευρώπης και γιατί το «ανάδελφο» προς αυτούς του δικού μας λαού. Έχομε μαζί τους κοινά, αφού εκ των βάσεων του πολιτισμού τους είναι ο ελληνικός, αλλά έχομε διατηρήσει και πολλά στοιχεία που είναι διαφορετικά. Αντίθετα οι δυτικοί και οι βόρειοι λαοί έχουν πολλά κοινά στη νοοτροπία, στον τρόπο ζωής. Προ του Λουθήρου βασικός ενωτικός παράγων μεταξύ τους ήταν ο Πάπας και μετά η προερχόμενη από τον Παπισμό διαμαρτύρηση. Από τις διαμάχες, τις αναμίξεις, τους συμβιβασμούς  τους, έγιναν ένα μίγμα, το ονομαζόμενο «Δύση» με πολλά κοινά στοιχεία. Απόδειξη είναι ο πυρήνας της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ήταν η Ευρωπαϊκή Κοινότητα  Άνθρακος και Χάλυβος και αποτελείτο από έξι χώρες, τις λατινογενείς Γαλλία και Ιταλία, και τις σε μεγάλο ποσοστό γερμανικές Δυτική Γερμανία, Βέλγιο, Ολλανδία και Λουξεμβούργο. Οι Σλάβοι έχουν κύριο μεταξύ τους ενωτικό παράγοντα την Ορθόδοξη Εκκλησία και αισθάνονται πνευματική συγγένεια με την Ελλάδα, αλλά με διαφορές σε πολλά πολιτισμικά στοιχεία. Όσοι Σλάβοι ασπάσθηκαν τον παπισμό (π.χ. Πολωνοί και Κροάτες), αφομοιώθηκαν με τους υπόλοιπους δυτικούς λαούς. Η προσπάθεια των προερχόμενων θρησκευτικά από τον παπισμό και τη διαμαρτύρηση κρατών είναι να αφομοιωθούν και να ενταχθούν στο φυλετικό και πολιτισμικό μίγμα τους και οι Ορθόδοξοι, Έλληνες και Σλάβοι.
 
Παραδείγματα εθνοτικών συνδέσεων στην Ευρώπη, που, παρά τις διαφορές τους αποτελούν ομόσπονδα κράτη είναι η Ελβετία και το Βέλγιο. Η Ελβετία ήταν ενδιαίτημα διαφόρων φυλών, των Ελβετών, των Ραίτων, των Λεποντίων, κελτικής, τεκτονικής και ιταλικής καταγωγής. Για να εξασφαλίσουν την αμοιβαία βοήθεια και την ασφάλειά τους οι βουνίσιοι χωρικοί σχημάτισαν καντόνια, όπως και οι αστοί των πόλεων. Συν τω χρόνω συνασπίσθηκαν όλα τα καντόνια στην Ελβετική Ομοσπονδία, διατηρώντας το καθένα τη γλώσσα, τη θρησκεία και τα έθιμά του. Το Βέλγιο, αποτελείται από τους γερμανικής καταγωγής Φλαμανδούς, που μιλάνε γερμανικά και τους Βαλλόνους, κράμα γερμανικών, γαλλικών και κελτικών στοιχείων, που μιλάνε γαλλική διάλεκτο.
 
Η αντίσταση των όπου Γης Ελλήνων στην αφομοίωσή τους φάνηκε και στη φετινή αυθόρμητη, αθρόα και ολόψυχη συμμετοχή τους στα Πάθη και στην Ανάσταση του Σωτήρα Ιησού Χριστού. Όπως έγραψαν χρονικογράφοι οι ξένοι, οι οποίοι ήσαν στη χώρα μας τις ημέρες αυτές, εντυπωσιάστηκαν από το μέγα πλήθος των Ελλήνων που έλαβαν μέρος και από την εκ μέρους τους τήρηση των εθίμων της Μεγάλης Εβδομάδος και της Κυριακής του Πάσχα, που έρχονται μέσα από το βάθος των αιώνων.
 
Έκπληκτοι ευχάριστα πολλοί ετερόδοξοι ξένοι μας, ακολούθησαν την περιφορά του Επιταφίου, παρέστησαν στο άναμμα της πασχαλινής λαμπάδας και στο φιλί της αγάπης και έμαθαν για το τσούγκρισμα των κόκκινων αυγών, τη μαγειρίτσα, το πασχαλινό αρνί ή κατσίκι, την πασχαλινή οικογενειακή συγκέντρωση και συσπείρωση, με τη συμμετοχή και των ξενιτεμένων συγγενών, καθώς και στον πάνδημο χορό της χαράς την Κυριακή του Πάσχα, μετά τον Εσπερινό της Αγάπης. Σημειώνεται ότι για τους Ρωμαιοκαθολικούς και τους Προτεστάντες το Πάσχα είναι μια  εορτή χωρίς τίποτε το ιδιαίτερο. Και οι δύο ομολογίες τονίζουν το Πάθος και τη Σταύρωση του Ιησού και όχι την Ανάσταση και δίνουν περισσό βάρος  στα Χριστούγεννα, που  τα συνδυάζουν με τον Άγιο Νικόλαο και την ανταλλαγή δώρων.
 
Η εορτή του Πάσχα εορτάστηκε με τον ίδιο πανηγυρικό και πάνδημο τρόπο από τους όπου Γης Έλληνες. Από την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία έως τη Νέα Υόρκη και την Φλόριντα, από το Λος Άντζελες έως τη Νότια Αφρική, από την Αργεντινή έως την Ιρλανδία, από τη Σουηδία και τη Νορβηγία έως τη Γαλλία και την Ισπανία, νέοι στην ηλικία φοιτητές και επιστήμονες, και οικογένειες με μέλη τρίτης και τέταρτης γενιάς γιόρτασαν με τον παραδοσιακό τρόπο την μεγάλη εορτή της Χριστιανοσύνης.
 
Ο αείμνηστος Διονύσης Σαββόπουλος στον δίσκο του «Η Ελλάδα που αντιστέκεται…», το 1983, με τον τρόπο του μίλησε για την εθνική αυτοσυνειδησία μας, την εθνική μας παράδοση και για την πολιτισμική μας μοναξιά:
 
«Η Ελλάδα που αντιστέκεται/ η Ελλάδα που επιμένει/ κι όποιος δεν καταλαβαίνει/ δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει».
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Romanian Cultural Event and Classical music in Bristol

 
With great joy, I would like to invite you to a special celebration organized by the Romanian Orthodox Parish of Bristol.
 

This event brings together traditional Romanian culture and classical music, offering a beautiful opportunity for fellowship, cultural sharing, and spiritual joy within our community.
 
 Saturday, 25th April 2026
 
6:00 PM – Traditional food, wine, and artefacts
7:00 PM – Classical concert
Trinity-Henleaze United Reformed Church, BS9 4BT, Bristol.
 
 Your presence would be a blessing and a great honour for us.
 
Please feel free to invite the members of your community, as long as they register themselves using QR code, which will give us the number we need to prepare for.
 
 Looking forward to welcoming you with brotherly love.
 
https://www.eventbrite.co.uk/e/an-evening-of-romanian-culture-and-classical-music-tickets-1986486412334?utm-campaign=social&utm-content=attendeeshare&utm-medium=discovery&utm-term=listing&utm-source=wsa&a
 
In Christ,
 
Pr. Ioan Claudiu Moldovan
 
Protopop  / Dean, Romanian Orthodox Church, South West England and Wales

COTY in Torquay

 
On 18 April 2026, when the Paschal joy had not yet faded from the hearts of the faithful, something small -and perhaps easily overlooked- took place in the seaside town of Torquay.
 

It was announced as the first Orthodox youth gathering there. The kind of thing people imagine will be full-laughter, crowded church, voices echoing through the nave. Yet that morning, the church of St Andrew Torquay stood quieter than expected.
 
Father Trayan Goranov had prepared for fifty. There were far fewer.
 
The tables, laid out with care -sandwiches, sweets, cakes prepared with love- seemed almost too generous. Even he, who had seen much in parish life, was surprised. On ordinary Saturdays, for Vespers and discussion, more people would come.
 
But grace does not measure by numbers.
 
At 12:30, the day began not with chatter, but with prayer - the solemn, radiant rhythm of the Paschal Hours. The words of the Resurrection, still fresh from the Feast, filled the church again. A visiting priest, Father Gregory Floridis, stood among them, lending his voice to the singing. It was not loud. But it was alive.
 

Afterward, Father Trayan spoke. He told the history of the ancient church that now shelters a small, multinational flock under the omophorion of the Archbishop of Thyateira. Stones, he reminded them, remember. Walls, if we listen, speak.
 
Then came the theme of the day: “Pascha: The Feast of Feasts and Triumph of Triumphs.”
 
The Reader Arsenios-Charlie Copleston - stood by the whiteboard, carefully writing each point, as if preserving something fragile. The words were familiar. And yet, in that small gathering, they seemed newly discovered.
 
Before the food was touched, Father Gregory spoke again -lightly, warmly-adding details, insights, small treasure of meaning, about the Resurrection in our lives as Orthodox Christians. Theological insights, quoting from Scripture and from the hymnology of the Church. The kind that does not demand attention, but reward it.
 
Then came the meal and getting to know each other.
 
Outside, the sun had broken through, as if it too had decided to attend. The group walked toward the sea, toward the harbour where the water shimmered against the anchored yachts.
 
They walked the pier together.
 

Fishermen stood there, patient and unsmiling, casting their lines again and again - catching nothing. The sea, they said, had been rough in the past days. The fish had withdrawn into the depths.
 
No one laughed at them. Something about it felt… familiar.
 
The wind grew stronger, as it does by the sea. They turned back inland, and Father Gregory, with the ease of one among friends, offered to buy coffee. Tables were pulled together outside - too eagerly, perhaps. A waitress, firm and unyielding, reminded them that even good intentions can obstruct others.
 
So, the tables were separated. And for a moment, so were they.
 
Back at the church about 5 pm, time pressed gently but insistently. Father Gregory had a long journey ahead - five hours to London. They sent him off first, reluctantly, as one sends away a brother rather than a guest.
 
Then something deeper began.
 
The discussion about repentance and confession.
 
And suddenly, the questions multiplied.
 
Not abstract questions - but careful ones. Hesitant ones. Questions that revealed distance. It became clear: many had never confessed.
 
Or not truly.
 
And beneath every question, there was one unspoken concern, finally said out loud:
 
Is it really secret? What if the priest reveals to others our deeds and thoughts?
 
Father Trayan did not rush his answer. He spoke plainly, firmly - like a man placing a cornerstone:
 

Nothing -under any circumstance- would ever be revealed. What is confessed is sealed, not by discipline alone, but by something far greater.
 
The room grew quieter. Not empty - quiet.
 
Later, the singer Molly (Maria) McEwan arrived, and together they served Vespers for the eve of St. Apostle Thomas. The same Thomas who doubted. The same Thomas who didn’t want to touch, because his faith was great and who later proved it with his martyrdom. It seemed fitting.
 
Evening came, though no one welcomed it.
 
They lingered. Conversations stretched. Goodbyes were delayed, then delayed again. As if, by refusing to part, they might hold the day in place.
 
But distance called them back.
 
One would travel 120 miles to Falmouth.
Others, 200 miles to Birmingham.
The rest would return to Plymouth, Exmouth, and nearby towns.
 
Small places. Scattered people.
 
It had not been a large gathering.
 
It had not been impressive.
 
No crowd, no spectacle, no overflowing hall.
 
And yet - Something had begun.
 
Those who were not able to travel from afar to join us or could not make it may never quite understand what they missed.
 
Not because it was grand. But because it was real.
 
Fr. Trayan Goranov
Parish Priest
The Greek Orthodox Church of St. Andrew
Torquay

Capitals of European Countries

 
Europe is one of the most politically and culturally diverse continents, comprising approximately 44 independent countries, each with its own capital city that serves as the centre of government and administration.
 

Western European Countries
 
France: Paris
Germany: Berlin
Belgium: Brussels
Netherlands: Amsterdam
Luxembourg: Luxembourg
Austria: Vienna
Switzerland: Bern
 
Northern European Countries
 
United Kingdom: London
Ireland: Dublin
Norway: Oslo
Sweden: Stockholm
Denmark: Copenhagen
Finland: Helsinki
Iceland: Reykjavik
 
Southern European Countries
 
Spain: Madrid
Portugal: Lisbon
Italy: Rome
Greece: Athens
Malta: Valletta
Cyprus: Nicosia
 
Eastern European Countries
 
Russia: Moscow
Ukraine: Kyiv
Belarus: Minsk
Moldova: Chisinau
 
Central European Countries
 
Poland: Warsaw
Czech Republic: Prague
Slovakia: Bratislava
Hungary: Budapest
 
Balkan Countries
 
Slovenia: Ljubljana
Croatia: Zagreb
Bosnia and Herzegovina: Sarajevo
Serbia: Belgrade
Montenegro: Podgorica
North Macedonia: Skopje
Albania: Tirana
Bulgaria: Sofia
Romania: Bucharest
 
Note:
 
There are European countries that are transcontinental, such as:
Turkey: Ankara