Saturday, 16 May 2009

Τα τρία δέντρα

Σκέφθηκα σήμερα να σας διηγηθώ μια ιστορία, ένα παραμύθι, στο οποίο θα βρούμε ένα βαθύ και μεγάλο δίδαγμα.

Ήταν μια φορά σ’ ένα δάσος τρία δέντρα. Το καθένα από αυτά είχε για τον εαυτό του έναν οραματισμό. Το πρώτο επιθυμούσε να αξιωθεί να γίνει κάποια στιγμή ένα πολύτιμο μπαούλο, ξυλόγλυπτο, όμορφα σκαλισμένο, που μέσα του θα φυλάσσεται ένας πολύτιμος θησαυρός. Το δεύτερο δέντρο ήθελε να αξιωνόταν να γίνει στα χέρια ενός καλού ναυπηγού ένα μεγάλο καράβι, ένα γερό σκαρί, όμορφο, μεγαλόπρεπο, που θα μετέφερε βασιλιάδες και επίσημα πρόσωπα. Το τρίτο δέντρο έλεγε ότι το μόνο που θα ήθελε ήταν να γίνει το πιο ψηλό και πιο δυνατό δέντρο του δάσους, έτσι ώστε οι άνθρωποι, που θα βλέπουν το ύψος του στην κορυφή του λόφου, να σκέπτονται τον Ουρανό και τον Θεό.
Όμως πέρασαν τα χρόνια και τα πράγματα εξελίχθηκαν κάπως αλλιώς. Πήγαν στο δάσος υλοτόμοι και έκοψαν το πρώτο δέντρο. Κι ενώ σχεδίαζε και ποθούσε να γίνει όμορφο ξυλόγλυπτο μπαούλο για θησαυρούς, ο ξυλουργός το έκανε δοχείο για την τροφή των ζώων, παχνί για τα άχυρα των ζώων. Το δεύτερο δέντρο, που ήθελε να γίνει ωραίο καράβι, για να μεταφέρει βασιλιάδες, έγινε ένα μικρό ψαροκάϊκο, που τόχαν φτωχοί ψαράδες να ψαρεύουν. Το τρίτο δέντρο, που ήθελε να μείνει το ψηλότερο του δάσους το έκοψε κάποιος ξυλοκόπος και το έβαλε στην αποθήκη του.
Περνούσαν τα χρόνια και τα δέντρα, απογοητευμένα από την εξέλιξη των πραγμάτων, ξέχασαν ακόμα και τα όνειρά τους. Όμως κάποια μέρα ένας άνδρας και μια γυναίκα ήλθαν στο στάβλο, που ήταν εκείνο το ξύλινο παχνί με τα άχυρα και εκεί η γυναίκα γέννησε ένα αγοράκι και το τοποθέτησαν στο παχνί που είχε φτιαχτεί από το πρώτο δέντρο. Ήταν ο Ιωσήφ και η Παναγία. Και απόθεσαν σ’ εκείνο το ξύλινο παχνί όχι απλώς διαμάντια και χρυσάφια, αλλά τον ίδιο τον Θεό, που είχε γίνει άνθρωπος για εμάς. Έτσι, αξιώθηκε αυτό το παχνί, η φάτνη, να δεχτεί μέσα της το θησαυρό των θησαυρών, τον ίδιο τον Θεό.
Στο μικρό ψαροκάϊκο, που είχε γίνει από το δεύτερο δέντρο, μετά από χρόνια μπήκαν κάτι ψαράδες. Ένας απ’ αυτούς κουρασμένος ξάπλωσε να κοιμηθεί. Είχαν ανοιχθεί στη θάλασσα. Τότε ξέσπασε μεγάλη τρικυμία. Το ψαροκάϊκο δεν ήταν αρκετά δυνατό για να κρατήσει. Οι άλλοι τότε ξύπνησαν εκείνον που κοιμόταν. Κι εκείνος σηκώθηκε και διέταξε τη φουρτουνιασμένη θάλασσα: «σιώπα, πεφίμωσο». Και η θάλασσα ειρήνεψε αμέσως. Ήταν ο Χριστός μαζί με τους μαθητές του στη λίμνη Γεννησαρέτ. Έτσι και το δεύτερο δέντρο, που είχε φιλοδοξήσει να γίνει μεγάλο πλοίο, που θα μετέφερε υψηλά πρόσωπα και βασιλιάδες, αξιώθηκε να μεταφέρει τον βασιλέα των βασιλέων, τον ίδιο τον Χριστό με τους μαθητές Του!
Και το τρίτο δέντρο, που ήταν στην αποθήκη του ξυλουργού, μια μέρα το πήραν και έκαναν έναν σταυρό. Και πάνω σ’ αυτόν τον σταυρό σταύρωσαν τον Χριστό. Έτσι, το δέντρο αυτό έγινε πιο ψηλό απ’ ό,τι είχε επιθυμήσει. Έφτασε στον ουρανό και στον Θεό! Έγινε, όπως λέμε σε ένα τροπάριο, «ουρανού ισοστάσιο».

Τελικά, το κάθε ένα από τα δένδρα της ιστορίας μας απόκτησε όχι μόνο αυτό που ήθελε και ποθούσε, αλλά ασυγκρίτως περισσότερα. Όχι όμως με τον τρόπο που φανταζόταν και σχεδίαζε.
Η ιστορία αυτή μας λέει: Δεν γνωρίζουμε ποιο είναι το θέλημα του Θεού για μας. Πρέπει όμως να μην ξεχνάμε ποτέ, ότι εκείνο που μας ετοιμάζει ο Θεός, είναι πάντα προτιμότερο και ωφελιμότερο για μας. Εμείς μπορούμε και πρέπει να κάνουμε όνειρα. Πρέπει όμως να μην ξεχνάμε και ότι τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως εμείς θα θέλαμε. Και ότι ο Θεός οικονομεί και γίνονται καλύτερα από ό,τι εμείς φανταζόμαστε.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Ας έχουμε πίστη. Πίστη και εμπιστοσύνη στον Θεό.

12 comments:

Κώστας Καρακάσης said...

Καλημέρα Αδελφέ μου.
Τα όνειρα μας μήπως δεν είναι οι κρυφές προσευχές μας προς Εκείνον;
Πολύ ωραία η ιστορία...
Αν την ήξερα θα σε είχα προλάβει και θα την είχα βάλει σε ένα από τα βιβλία μου... Μα δεν πειράζει, και έτσι θα φτάσει σε καρδιές που ξέρουν να ονειρεύονται...

pavlina said...

Καλημέρα π.Αναστάσιε,

Τα όνειρα μας και τις προσευχές μας πάντα τις ακούει και τις πραγματοποιεί, ως προς το καλύτερο για εμας, έστω και αν δεν είναι οπως τα θέλουμε, και κάποτε δυστυχώς χάνουμε την πίστη μας σε Αυτόν.
Πάρα πολύ όμορφη ιστορία...με άγγιξε πολύ.
Ευχαριστούμε.

Σοφία said...

Πολύ ωραία ιστορία. Είναι το The Tale of Three Trees της Angela Elwell Hunt ή κάνω λάθος;

Κώστας Καρακάσης said...

Το πιο σημαντικό....
Διαβάσατε τι γράφει στην εικόνα με τον Σταυρό...;
Συγκλονηστικό!!!!

Anastasios said...

@ Κώστας Καρακάσης,

Nομίζω πως το μήνυμα της ιστορίας αυτής είναι σημαντικό και δίνεται με έναν γραφικό τρόπο.

Anastasios said...

@ pavlina,

Καλημέρα.

Χρειάζεται οπωσδήποτε να είμαστε δεκτικοί. Αυτό είναι το σημείο κλειδί στην κάθετη σχέση μας με τον Ουρανό.

Anastasios said...

@ Σοφία,

Spot on!

Βέβαια θα πρέπει να πούμε ότι η ιστορία δεν είναι "της" Hunt. H Angie, όπως υπογράφει στο blog της, αναφερόμενη μόλις προχθές στην ιστορία της ιστορίας (http://alifeinpages.blogspot.com/2009/05/tale-of-three-trees-is-20-years-old.html) λέει ότι η ίδια πήρε ένα παραμύθι που είχε ακούσει και το έκανε εικονογραφημένο βιβλίο. Στο βιβλίο της λέει πως η ιστορία είναι "retold" από την ίδια, ενώ αναγνωρίζει πως ο πρώτος διδάξας είναι άγνωστος.

Anonymous said...

Πολύ όμορφη και διδακτική ιστορία!
Στ'αλήθεια η ζωή μας,βρίσκεται στα χέρια του Θεού. Αυτό και μόνο με παρηγορεί και μου δίνει κουράγιο και δύναμη να συνεχίσω...ΑΣ

Anastasios said...

@ ΑΣ,

...κι εμένα!

Α. Παπαγιάννης said...

Συμμερίζομαι τα θαυμαστικά σχόλια των προηγουμένων, όπως και την εύστοχη παρατήρηση του Κ. Καρακάση για το μήνυμα της εικόνας με τον Σταυρό. "Μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει..."

Anastasios said...

@ Α. Παπαγιάννης,

Η αλήθεια είναι ότι η αγάπη που πηγάζει από τον Σταυρό συντηρεί την ανθρώπινη φύση μας και μας κρατάει μέσα στο πλαίσιο της εν Χριστώ ζωής.

Στην απουσία της η ζωή μας γεμίζει από απελπισία.

LOCKHEART said...

Kαλημέρα πραγματικά απιστευτη ιστορία. Ο καθένας μας έχει την αποστολή του ...που ο Θεος θα τον βοηθήσει να την εκπληρώσει.. φιλια