Αρχιεπ. Θυατείρων για 28η Οκτωβρίου

 
Ο Οικουμενικός Ελληνισμός εορτάζει σήμερα την Εθνική Επέτειο του «ΟΧΙ», της πανεθνικής δηλαδή άρνησης να παραδώσει την Πατρίδα αμαχητί, όπως ζήτησαν οι Ιταλοί φασίστες.
 

Είναι μια ημέρα μνήμης, τιμής κι ευγνωμοσύνης στους ηρωϊκούς προγόνους μας, που αγωνίσθηκαν για μια ελεύθερη και ανεξάρτητη Ελλάδα. Ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων & Μ.Β. κ. Νικήτας εξέδωσε Εγκύκλιο για την Επέτειο αυτή.

Το 1821 και το 1940

 
Στις 25 Μαρτίου του 1945 ο καθηγητής της Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αείμνηστος Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος, εκφώνησε επετειακό λόγο στην πλατεία του Θησείου ενώπιον πλήθους πολιτών. Η Πατρίδα μόλις είχε βγει νικήτρια αλλά καθημαγμένη από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την κατοχή.
 

Ο καθηγητής για το 1821 τόνισε ότι με τις ηθικές και πνευματικές δυνάμεις που οι Έλληνες είχαν συγκεντρώσει μέσα τους, κατά τους μαύρους αιώνες της σκλαβιάς, άνοιξαν τον ηρωικό, πολύνεκρο και πολύχρονο αγώνα εναντίον της τουρκικής αυτοκρατορίας, που άρχιζε από τον Δούναβη και τέλειωνε στον Ευφράτη. Και συμπλήρωσε: «Ήταν άνοιξη. Μαζί με το φανέρωμα της ζωής και μαζί με το φανέρωμα του Θεού και τον Ευαγγελισμό στην Παναγία, βγήκαν οι Έλληνες του 1821 να ζητήσουν ελευθερία, να γίνουν και αυτοί κράτος, βγήκαν και έσυραν το χορό της ελευθερίας και ο γύρος του χορού άνοιξε γρήγορα και μπήκε μέσα του όλο το Έθνος, από τον Δούναβη ως την Κύπρο».
 
Στη συνέχεια ο Ιωάν. Θεοδωρακόπουλος είπε ότι όπως το Ελληνικό Έθνος το 1821 χτύπησε τη βία του σουλτάνου και του Μωάμεθ έτσι και το 1940 χτύπησε τη βία του φασισμού και αποκάλυψε το ψεύδος και την απανθρωπιά του. Ο καθηγητής επέμεινε στην πάλη που γίνεται στον κόσμο ανάμεσα στην ελευθερία και τη βία και επισήμανε ότι οι τύραννοι και όσοι πιστεύουν στη βία για να κατακτήσουν την εξουσία δίνουν υποσχέσεις, που κάνουν τους ανθρώπους να βλέπουν πολύ κοντά, εκεί όπου είναι το υλικό αγαθό, για να τους αφαιρέσουν τη μακρινή όραση, την ελευθερία, που βλέπει πάνω από την υλική ευημερία την τιμή και την αξιοπρέπεια του ανθρώπου και του λαού.
 

Η βία εκφράστηκε στους αιώνες με πολλές μορφές και υπό διάφορα καθεστώτα. Σήμερα είναι η πιο ύπουλη και η πιο επικίνδυνη από κάθε προηγούμενη εποχή. Αυτό γιατί επιβάλλεται εν ονόματι της ελευθερίας και των «δικαιωμάτων», που οι ισχυρές μειοψηφίες επιβάλλουν σε βάρος του Δικαίου και των φυσικών και ηθικών κανόνων. Οι ανθρώπινες Αξίες και οι κοινωνικές Αρχές δεν επιδέχονται «εξέλιξη».  Είναι σαφές ότι στην καθημερινή μας ζωή τείνει να διαπλαστεί μια αντιστροφή στον ψυχισμό μας. Πάμε να πεισθούμε πως το σωστό δεν είναι η εφαρμογή στη ζωή μας των Αρχών που καταξιώνουν τον άνθρωπο, αλλά ο ωφελιμισμός, που θα μας κάνει να ξεχάσουμε τη φύση μας και να καταστούμε απλώς εργαλεία χρήσιμα στο σύστημα.
 
Ο Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος τελείωσε την ομιλία του στο Θησείο λέγοντας ότι η ιστορία έγραψε ήδη ότι οι Έλληνες του 1821 νίκησαν τη βία του σουλτάνου και την αδιαφορία των ευρωπαίων και ζητώντας όλοι να σταθούν όρθιοι και σιωπηλοί λίγες στιγμές για τη μνήμη των ηρώων που έπεσαν για την τιμή της Ελλάδος. Μακάρι οι επόμενες γενιές να μας μνημονεύουν ότι με τις Αξίες μας αντιμετωπίσαμε με επιτυχία την επιχείρηση αλλοτρίωσής μας.
 

Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Τῆς μοναξιᾶς ἡ μουσική

 

Ξεκινώντας ἀπὸ μιὰ νοερὴ ἐπίσκεψη στὸ πατρικὸ τὸ σπίτι

 

Εἶναι ὅμορφα ὅταν βρέχει. Κι ἄς εἶναι μουντὸς ὁ ὁρίζοντας, κι ἄς σέρνεται ἡ σιωπὴ στὸ δρόμο, ὅπως σέρνεται ἔξω στὸ δρόμο τὸ μικρὸ ποτάμι ποὺ κατεβαίνει γιὰ τὴ θάλασσα. Ναί, εἶναι ὅμορφα ὅλα γύρω, ἀφοῦ ἡ βροχὴ μὲ τὴ μουσική της παραμυθία συντονίζει τὴν ψυχὴ μὲ τὸ μέγιστο τῆς μοναξιᾶς προνόμιο, τὴν συγυρίζει καὶ συνάμα τῆς ἀναθέτει τὴν ἄλλη διακονία: νὰ ἑτοιμαστεῖ γιὰ μιὰ σημαντικὴ καὶ κορυφαία ἐπίσκεψη. Ἀπαραίτητη ἐπίσκεψη, ποὺ γίνεται συνάμα καὶ καταφυγή. Στὸ σιωπηλὸ τὸ πατρικὸ τὸ σπίτι, ἐκεῖ ὅπου πρωτάκουσε, τότε στὰ πρῶτα της τὰ χρόνια, τὰ χλωρὰ αὐτὴ τὴ νοσταλγικὴ τῆς βροχῆς τὴ μουσική, καθὼς ρυθμικὰ ἔσταζε πάνω στὸ σκουριασμένο τσίγκο τοῦ χαγιατοῦ, κι ὕστερα κύλαγε γιὰ νὰ κατέβει στὸ δρόμο... Γιατὶ στοὺς σκοτεινούς μας καιροὺς ἡ ἀναζήτηση μιᾶς χλωμῆς, ἔστω, ρωγμῆς ἀπ᾿ ὅπου θὰ ἀνέβει τὸ φῶς, εἶναι ἀπαραἰτητη, ὅπως ἀπαραίτητα εἶναι καὶ τὰ ἐφόδια τὰ πνευματικὰ ἐφόδια, ποὺ ἀνασύρουμε ἀπό μέσα μας, γιὰ νὰ ξορκίσουμε τὴν ὅποια δυστυχία. Ὄχι τὴ μοναξιά. Τὴ δυστυχία μονάχα, ποὺ γενᾶ ἡ ἀπραξία καὶ ἡ ἀπουσία, στὸ νὰ μὴν ἔχεις συντροφιά, δηλαδή. Ὄχι ἐξάπαντος ἀνθρώπινη συντροφιά, ἀλλὰ τὴ συντροφιὰ κάποιων ἀγαπημένων στιγμῶν, ποὺ τὶς φυλᾶς μέσα σου, ὅπως φυλᾶς τὴς παλιὲς οἰκογενειακὲς φωτογραφίες: αὐτὲς τὶς κρυσταλλωμένες στιγμὲς τοῦ χρόνου, μὲ τὶς ὁποῖες, μάλιστα, καὶ μυστικὰ συν-διαλέγεσαι, ἀλλὰ καὶ σὲ ἀναπαύει ἡ ἔστω κι αὐτὴ  τους ἡ παρουσία.

 

Ὅμως μὲ τὸ μουσικὸ συντρόφευμα τῆς βροχῆς, ποὺ χαρίζει παράλληλα καὶ τὸ μεγάλο τῆς ἡσυχίας προνόμιο, δωρίζονται κι αὐτὲς οἱ στιγμές, ἀπὸ τὸ χθὲς φτασμένες στιγμές, ποὺ μαζί τους σέρνουν καὶ μιὰ σειρὰ ἀπὸ γεγονότα, εἰκόνες, ἤχους, μυρωδιές, ἀλλὰ καὶ πρόσωπα.

 

Καὶ δὲν τὶς ἀστοχᾶς εὔκολα αὐτὲς τὶς στιγμές. Μάλιστα, μὲ τέτοιους καιρούς, βροχεροὺς καιρούς καὶ γκριζόλευκους, ποὺ μοιάζουν μὲ παλιές, χλωμὲς φωτογραφίες, ἀσπρόμαυρες φωτογραφίες, ποὺ ἁπλώνουν γύρω τους τὴ νοσταλγία ὡς φωτοστέφανο στὶς μέρες ἐκεῖνες, τὶς σιωπηλὲς σήμερα καὶ ἀκίνητες: ὅπως τὰ τοπία καὶ τὰ πρόσωπα...

 

Γιατὶ μέσα ἀπὸ τὴν ἄχνα τῆς βροχῆς, τὴν ἀνάσα τῆς  ὑγρασίας, ἀρχίζει ὁ κύκλος τῶν ἐνθυμήσεων. Ποὺ τὶς συντροφεύει ἐκείνη ἡ μουσικὴ ποὺ ἀφηναν οἱ στάλες τῆς βροχῆς στὸν τσίγκο, μουσικὴ ποὺ νανούριζε καὶ γέμιζε τὸν ὕπνο παιδικὰ ὄνειρα, θαλπωρὴ κι εὐφροσύνη. Κι ἀκόμα ἦταν κι ἐκεῖνες οἱ φωνὲς τῶν ἀνθρώπων, φωνὲς βιαστικὲς μέσα στὸ βροχερὸ πρωϊνὸ ποὺ εὐωδίαζε βρασμένο φασκόμηλο, καμμένο λάδι καὶ ρετσίνα ἀπὸ τὰ πεῦκα ποὺ σιγόκαιγαν στὸ τζάκι. Ὅμως σ᾿ ὅλ᾿ αὐτὰ προστίθενταν καὶ ἡ μυρωδιὰ τοῦ βρεγμένου ρούχου, ποὺ στέγνωνε σιμὰ τή φωτιά, τὸ καψαλισμένο ψωμί, οἱ φρεσκοτηγανισμένες πίττες ἤ τηγανίτες, λουσμένες στὸ βυσινὶ πετιμέζι, ποὺ εὐωδίαζε στιμμένο σταφύλι.

 

Καὶ σιμὰ σ᾿ ὅλ᾿ αὐτὰ, ποὺ τὰ συντρόφευε ἐκείνη ἡ μουσικὴ τῆς βροχῆς, ἦταν κι οἱ συνάξεις τὰ ἀπόβραδα στὰ σπίτια, ἐκεῖνες οἱ μικρὲς κοινότητες, -κυρίως γυναικῶν- άφοῦ οἱ ἄντρες μαζεύονταν στούς καφενέδες ἤ στὰ μαγαζιά, στὰ παντοπωλεῖα τῆς γειτονιᾶς, γιὰ νὰ ποῦν γιὰ τὰ μαξούλια, τὸν καιρὸ καὶ νὰ ρυθμίσουν παράλληλα τὶς δουλιές τους, γιὰ  τὸ μάζεμα ἤ τὸ κουβάλημα τῆς ἐλιᾶς, τὴν ἑτοιμασία γιὰ τὴ σπορὰ καὶ τόσα ἄλλα. Ἀκόμα νὰ ποῦν καὶ τὶς «ἀβραϊὲς» -τὰ ἀναλήμματα, τὶς βραγιὲς δηλαδὴ ποὺ χαλάρωναν, πέφτανε μὲ τὴ βροχόπτωση κι ὕστερα ἤθελαν «σήκουμα», φτιάξιμο δηλαδὴ.

 

Στὴ μνήμη ἀπομένουν ἀκόμα καὶ τὰ μισοφωτισμένα δειλινά, τοῦ «τσουπάν’ ἡ ὥρα», ὅπως τὴ λέγανε στὸ χωριό, γιατὶ σταμάταγε γιὰ λίγο ἡ βροχή, πρὸς χάριν, λέγανε οἱ παλιοί, τοῦ τσοπάνη, γιὰ νὰ βολέψει τὰ «πράμματα» καὶ νὰ προλάβει νὰ γυρίσει στὸ σπίτι.

 

Εἶναι ἀλήθεια, δὲν ξαναεῖδα τέτοια ποιητικὰ ἀπόβραδα, μὲ κεῖνο τὸ φῶς ποὺ ἔσταζε πάνω στὶς στέγες καὶ στὴν κρεβατιὰ ποὺ εἴχαμε ἔξω ἀπό τὸ σπίτι. Κρεβατιὰ μὲ τὰ χαλκοκίτρινα φύλα καὶ τὰ ρόζ σταφύλια, τὰ χειμωνιάτικα, ποὺ τὰ εἴχαν «ντύσει» μὲ λευκὰ φορέματα γιὰ νὰ μὴν τὰ τρῶνε τὰ πουλιά.

 

Ἔσταζε τὸ νερὸ καὶ ἔπεφτε στὶς πλάκες μὲ ρυθμὸ παράξενο, ἀφοῦ μάζευε φῶς ἀπὸ τὸ ἀπέναντι γκρίζο πέλαγο κι ὕστερα χανόταν...

 

Ακόμα ἦταν ἐκεῖνες οἱ παράξενες σκιὲς στὰ τζάμια, σκιὲς ἀπὸ τὴ κληματαριά, τὰ σπίτια ἀπέναντι καὶ τὰ δέντρα, σκιὲς ποὺ χώνευαν στὸ τέλος πάνω στοὺς χλωμοὺς τοίχους τοῦ σπιτιοῦ.

 

Μέχρι ν᾿ ἀνεβεῖ ἡ νύχτα καὶ ν᾿ ἀρχίσει πάλι ἡ μουσικὴ τῆς βροχῆς πάνω στὸ τσίγκο, ἀλλὰ καὶ στοὺς κουβάδες ἔξω ποὺ τοὺς τοποθετοῦσαν γιὰ νὰ μαζέψουν νερό.

 

Τὸ χρυσαφένιο, ταπεινὸ φῶς τῆς λάμπας τοῦ πετρελαίου παραμέριζε τοὺς ἴσκιους τοῦ δειλινοῦ.

 

Ἀπὸ τὸ νυχτωμένο δρόμο ἀκούγονταν τὸ κουρασμένο καὶ μονότονο βάδισμα τοῦ ἀργοπορημένου καὶ βρεγμένου τσοπάνη, ποὺ κροτάλιζε πάνω στὰ πέτρινα, μουσκεμένα σκαλοπάτια τοῦ καλτεριμιοῦ.

 

Κι ὕστερα ἡ σιωπὴ σεριανοῦσε τὰ ἄδεια σοκάκια συντροφευμένη ἀπὸ τὴν παλιὰ τὴ μουσικὴ τῆς βροχῆς.

 

Λὲς κι ἄκουγες τσέμπαλο...

 

π. Κ.Ν. Καλλιανός

Σκόπελος, 26-27 Ὀκτ. 2014

Ιερατική Σύναξη Θυατείρων 2021

 
Πραγματοποιήθηκε χθες Πέμπτη 21 Οκτωβρίου τ.έ η Ετήσια Ιερατική Σύναξη της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Θυατείρων και Μεγάλης Βρεταννίας, υπό την Προεδρία του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Θυατείρων & Μ.Β. κ. Νικήτα.  
 

Στη Σύναξη, η οποία φιλοξενήθηκε στους χώρους της Κοινότητας Αγίου Ιωάννου Βαπτιστού Βορείου Λονδίνου, έλαβαν μέρος ο Σεβ. Μητροπολίτης Κολωνείας κ. Αθανάσιος, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Μελιτινής κ. Μάξιμος, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Ιλίου κ. Ραφαήλ, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Κλαυδιουπόλεως κ. Ιάκωβος και πλήθος Ιερέων και Διακόνων της Ιεράς Αρχιεπισκοπής, από όλα τα σημεία του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας.
 

Η Σύναξη άρχισε με Προσευχή, την οποία τέλεσε ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος κ. Νικήτας, συμπαραστατούμενος από τον Ιερ. Προϊστάμενο της τοπικής Κοινότητας Αρχιμ. Απόστολο Τριφύλλη.
 

Ακολούθησαν ενδιαφέρουσες εισηγήσεις από τους εξής ομιλητές:
 
-         Χριστόφορος Βραδής, Διευθυντής Ακαδημίας Αγ. Κυπριανού, «Παρουσίαση του έργου της Ακαδημίας »
-         Αρχιμ. Νικόδημος Αναγνωστόπουλος, Πρωτοσύγκελλος Ι.Α.Θ.&Μ.Β., «Πρακτικά, υπηρεσιακά και διοικητικά θέματα»
-         Θεοφιλ. Επίσκοπος Κλαυδιουπόλεως κ. Ιάκωβος, «Ιερατικός Σύνδεσμος Άγ. Αθανάσιος»
-         Αρχιμ. Δαμιανός Κωνσταντίνου, «Ταμείο Ιερού Κλήρου»
-         Πρωτοπρ. Ιωσήφ Παλιούρας, «Σχολή Βυζαντινής Μουσικής»
-         Αρχιμ. Νήφων Τσιμαλής, «Κατηχητικό έργο Ι.Α.Θ.&Μ.Β.»
-         Θεοφιλ. Επίσκοπος Μελιτινής κ. Μάξιμος, «Δημόσιες σχέσης Ι.Α. – Μέσα κοινωνικής δικτύωσης»
-         Θεοφιλ. Επίσκοπος Ιλίου κ. Ραφαήλ, «Ίδρυση Ιεράς Μονής στη Σκωτία»
 

Στη συνέχεια η φιλοξενούσα Κοινότητα προσέφερε πλούσιο γεύμα σε όλους τους συνέδρους.
 

Στην απογευματινή συνεδρία εισηγήθηκε ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος κ. Νικήτας, αναφερόμενος σε πολλά και σημαντικά θέματα. Μεταξύ αυτών:
 
-         Επέτειος 100 ετών από την ίδρυση της Ιεράς Αρχιεπισκοπής – Επίσκεψη Οικουμενικού Πατριάρχου
-         Τα ποικίλα προβλήματα λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού
-         Ι.Μ. Έσσεξ παραμένει κλειστή, λόγω της πανδημίας
-         Οικονομική υποστήριξη προς την Ι.Μ. Έσσεξ
-         Εξομολόγηση
-         Η ζωντανή αναμετάδοση της Θείας Λειτουργίας από τους Ιερούς Ναούς δεν θα επιτρέπεται
-         Καύση νεκρών
-         Εκδήλωση για έκθεση βιβλίων
-         Αυτοκτονία
-         Ανάδοχοι στις βαπτίσεις
-         Θεία Λειτουργία στο Παρεκκλήσι της Ιεράς Αρχιεπισκοπής
-         Στήριξη της Τράπεζας Τροφίμων της Ιεράς Αρχιεπισκοπής
 

Πριν να αναχωρήσουν οι σύνεδροι τελέσθηκε Ιερό Μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του πρόσφατα κοιμηθέντος π. Ανδρέα Χατζησαββή.