10 of Greece’s Greatest Historical Heroes

 
Throughout history, Greece has been shaped by extraordinary men and women whose courage, leadership and sacrifice changed the course of our nation’s story.
 

From the bravery of Leonidas at Thermopylae to the leadership of Themistocles at Salamis, the victories of Miltiades at Marathon, the legacy of Alexander the Great, the final stand of Constantine XI Palaiologos, and the heroes of the Greek War of Independence and beyond, these figures continue to inspire generations around the world.

Νηστεία Δεκαπενταυγούστου

 
Ο Δεκαπενταύγουστος αποτελεί μία από τις πιο κατανυκτικές περιόδους του εκκλησιαστικού έτους, στη διάρκεια του οποίου η Ορθόδοξη Εκκλησία μάς καλεί σε πνευματική εγρήγορση και εσωτερική ανακαίνιση. Η νηστεία που τον συνοδεύει (1-14 Αυγούστου) δεν είναι απλά αποχή από συγκεκριμένες τροφές, αλλά αγώνας εγκράτειας που αγκαλιάζει ολόκληρη τη ζωή μας: τις σκέψεις, τα λόγια και τις πράξεις μας. Με την προσευχή, τη μετάνοια, τη συμμετοχή στις Ιερές Παρακλήσεις της Υπεραγίας Θεοτόκου, την εξομολόγηση και την αγάπη προς τον συνάνθρωπο, προετοιμαζόμαστε να τιμήσουμε με καθαρή καρδιά την Κοίμηση της Παναγίας μας.
 

Η Υπεραγία Θεοτόκος αποτελεί το ύψιστο πρότυπο ταπεινώσεως, υπακοής και ολοκληρωτικής αφιερώσεως στο θέλημα του Θεού. Κατά τις ημέρες της νηστείας, η Εκκλησία μάς προτρέπει να βαδίσουμε στα ίχνη της, καλλιεργώντας την ειρήνη, τη συγχωρητικότητα και την εμπιστοσύνη στη θεία Πρόνοια. Ας αξιοποιήσουμε, λοιπόν, αυτή την ευλογημένη περίοδο ως ευκαιρία πνευματικής αναγέννησης, ώστε, με τη χάρη του Θεού και τις πρεσβείες της Παναγίας, να φθάσουμε στην εορτή της Κοιμήσεώς της με ανανεωμένη πίστη, ελπίδα και αγάπη.

Ελληνική Βιβλιοθήκη Λονδίνου

 
Η Greek Library of London είναι ένας μη κερδοσκοπικός, ανεξάρτητος οργανισμός που ιδρύθηκε το 2017.
 

Αριθμεί περισσότερα από 480 μέλη και διαθέτει 4.000 τίτλους βιβλίων για ενήλικες και 1000 τίτλους παιδικής και εφηβικής λογοτεχνίας. Στηρίζεται στους είκοσι εθελοντές της που επανδρώνουν τα τμήματά της.
 
Οι ιθύνοντες μας ενημερώνουν:
 
Αγαπητά μέλη και φίλοι της Greek Library of London,
 
Έχουμε υπέροχα νέα να μοιραστούμε! Τα βιβλία της βιβλιοθήκης έφτασαν πλέον στον νέο μας χώρο στο Camden, και έχουμε ήδη ξεκινήσει να στήνουμε τα νέα έπιπλα, ο χώρος αρχίζει να παίρνει μορφή.
 
Χάρη στη δική σας στήριξη, η καμπάνια crowdfunding μας έχει φτάσει ήδη το 36% του στόχου: £2.898,57 από τις £8.000 που χρειαζόμαστε, χάρη σε 56 δωρεές μέχρι στιγμής. Είμαστε πολύ κοντά, αλλά χρειαζόμαστε ακόμα τη βοήθειά σας για να φτάσουμε τον στόχο και να ολοκληρώσουμε τη διαμόρφωση του χώρου.
 
👉 Στηρίξτε την καμπάνια μας εδώ:
 
https://donorbox.org/greek-library-of-london-new-venue
 
Σας ευχαριστούμε που είστε δίπλα μας σε αυτό το νέο μας βήμα.
 
Με εκτίμηση,
 
Η ομάδα της Greek Library of London

Ο παπά Λιάς της Αργολίδας

 
...Ο μπάρμπα - Σπύρος δεν σταματούσε αχόρταγα να κοιτά! Σκούπιζε συχνά πυκνά με ένα μαντίλι τα δάκρυά του, που έβλεπε σήμερα τον γιό του τόσο ευτυχισμένο  στην μεγάλη τούτη μέρα, την γενέθλια, την αλησμόνητη… Δεν είχε ξαναπάει σε χειροτονία ποτέ του! Δεν καταλάβαινε πολλά! Δεν ήξερε και γράμματα! Φτωχός ψαράς, μια ζωή ολάκερη πάλευε μες στην αλμύρα και στα αγριέματα της δικής του απέραντης γης, να αγρέψει των παιδιών του το προσφάγιον… Μια μεγάλη αδυναμία είχε όμως… ένα ελάττωμα που έθλιβε τους γύρω του στο σπίτι! Ιδίως την γυναίκα του και τον μικρό τον γιό! Έβλαπτε την φήμη του Χριστού και της Παναγίας όποτε νευρίαζε! Είχε μάθει από μικρός σε τούτη την δαιμονοκίνητη ασχήμια  και εκείνο το βορβορώδες και φριχτό πάθος, τον κυρίευε κάθε λίγο και λιγάκι !
 

Τον παρακαλούσε ολοένα ο Ηλίας… –Βρε Πατέρα μου, μην βλαστημάς! Σε ικετεύω! Στα πόδια σου πέφτω! Να, αν θες να ξεσπάσεις, βάλτα με μένα, χτύπα με αν θες, μα μην βρίζεις έτσι απαίσια τον γλυκύτατο Χριστό μας, την Παναγία μας… Είναι η Μάνα μας!
 
–Δεν το θέλω Ηλία μου… δεν το θέλω! έλεγε και έκλαιγε σαν το μωρό παιδί! Δάγκωνε τα χείλη του εκείνο το πρωινό που έβλεπε τον γιό του πλέον ζωσμένο με τα Αγγελικά φτερά… με το οράριο, το στιχάριο τα επιμανίκια!
 
-Ο Ηλίας μου Παπάς και εγώ να βλαστημάω… μονολογούσε μέσα του!
 
–Εσείς του τα κάνατε τα άμφια του Διακόνου; τον ρώτησε μια ηλικιωμένη κυρούλα που έστεκε δίπλα του! –Ο Πατέρας του δεν είστε;
 
Πλησίαζαν να λάβουν αντίδωρο και να ευχηθούν στον νέο Διάκονο! Δεν αποκρίθηκε, γιατί δεν κατάλαβε και τίποτε ο μπαρμπα Σπύρος! Ούτε τι θα πει άμφια ήξερε, ούτε καν ποιός ήταν ο Διάκονος! Μετά το τέλος βρήκε τον γιό του έξω από τον Άγιο Πέτρο.
 
-Παιδί μου… παπά… Ηλία μου, μήπως πρέπει να κάνω και εγώ κάτι για σένα; γιατί μια γερόντισσα πριν μου είπε αν σου έκανα τα άμφια… τι είναι τα άμφια παιδί μου;
 
-Αυτά που μου φόρεσε ο Δεσπότης πατέρα!
 
-Α τώρα κατάλαβα! πρέπει να τα πληρώσω εγώ! Συγχώρα με παιδάκι μου! Που να το γνωρίζω! Αγράμματος άνθρωπος είμαι!
 
-Πατέρα, δεν θέλω σήμερα κάτι τόσο φτηνό να μου δωρίσεις! Αυτά πανιά είναι! Ευλογία έχουν βέβαια  από τον Επίσκοπο και από την Θεία χάρη! Μα εγώ θέλω σήμερα από σένα  ένα πολύ  μεγαλύτερης αξίας, ένα ασύγκριτο, ένα ανεκτίμητο δώρο!
 
-Τι θες να σου πάρω παιδί μου; Δεν έχουμε και τόσους παράδες! Στοίχισε το να έρθουμε όλοι μας εδώ! Και το ξενοδοχείο χθες το  βράδυ! Και τα εισιτήρια! Αλλά ό,τι μου πεις θα το φροντίσω! Θες κανένα ρολόι μήπως, τίποτα παπούτσια καινούργια για να έχεις; Πες μου! Θα δανειστώ αν χρειαστεί!
 
-Πατέρα μου σε τούτην την τόσο σπουδαία για την ζωή μου ημέρα την ανεπανάληπτη, που ξέρεις καλά πόσο την περίμενα πάντα, θέλω από σένα ένα και μόνο δώρο… Να σταματήσεις να βλαστημάς! Να μην το ξανακάνεις ποτέ σου! Θα είναι αυτό, σαν να μου έχεις χαρίσει τα πάντα! Αυτό είναι το δώρο που περιμένω σήμερα από σένα! Τι λες θα μου το χαρίσεις;
 
Χαμήλωσε τα μάτια ο μπαρμπα-Σπύρος! Τον συντάραξε αυτό το αίτημα του νέου Διάκου! Σαν να συνειδητοποίησε σε μια στιγμή το μέγεθος του εγκλήματός του, μα και το ανεκτίμητο δώρο της αναγέννησης δια της μετανοίας! Έγινε και για εκείνον τούτη η ημέρα γενέθλια και το Άργος… Δαμασκός!  3 Δεκεμβρίου του 1966! Ως το τέλος της ζωής του ο μπάρμπα-Σπύρος ο Τσάκωνας, ο φτωχός ψαράς, ο πατέρας του παπά, ποτέ του δεν ξαναβλαστήμησε τα Θεία! Το εξομολογήθηκε και ξαλάφρωσε! Μα  όποτε το συλλογιόταν ως τα στερνά του, σαν τον μετανοημένο Πέτρο στου ορνιθιού το λάλημα δάκρυζε και σταυροκοπιόταν!
 
Νώντας Σκοπετέας
 
Το βίντεο είναι εδώ

The Great Powers of Ancient Greece

 
From Macedonia and Epirus to Thessaly, Athens, Sparta, Mycenae, and Crete, the ancient Greek world was shaped by powerful kingdoms, regions, and city-states.
 

Each played an important role in Hellenic civilization through leadership, warfare, philosophy, architecture, art, and culture.
 
Different powers, one Greek world. Their extraordinary legacy belongs to Greece and continues to inspire humanity today.
 
Greece remembers. Greece is proud.

Το Κουτάϊσι της Γεωργίας

 
Το Κουτάϊσι (Kutaisi) είναι από μια από τις αρχαιότερες πόλεις της Γεωργίας. Η πόλη και η γύρω περιοχή διαθέτουν εξαιρετική ποικιλία σε αξιοθέατα και ιδιαίτερες τοποθεσίες.
 

Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στη Γεωργία, μετά την Τιφλίδα, με πληθυσμό 147.635 κατοίκους. Η πόλη είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Ριόνι σε υψόμετρο 120-300 μέτρων. Απέχει 221 χιλιόμετρα δυτικά της Τιφλίδας.
 

Στην πόλη βρίσκονται δύο μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO, ο Καθεδρικός Μπαγκράτι και το Μοναστήρι Γκελάτι.

Το Κουτάϊσι ήταν πρωτεύουσα του αρχαίου βασιλείου της Κολχίδας. Η πόλη υπολογίζεται ότι ιδρύθηκε τη 2η χιλιετία π.Χ. Για τον λόγο αυτό συνδέεται με την Ελλάδα από την αρχαιότητα μέσω του μύθου των Αργοναυτών και του Χρυσόμαλλου Δέρατος.

Στην ευρύτερη περιοχή (όπως στο Βανί) έχουν βρεθεί κατάλοιπα που μαρτυρούν εμπορικές και πολιτιστικές επαφές με τον αρχαίο ελληνικό κόσμο.

Στη σύγχρονη εποχή η παρουσία Ελλήνων αφορά κυρίως τουρίστες, ταξιδιώτες ή περιπτωσιακούς επισκέπτες και όχι μια μεγάλη, ιστορική κοινότητα ομογενών, όπως υπάρχουν σε άλλες περιοχές της Γεωργίας.

Μια γριούλα πέρασε…

 
Στάθηκε, ανασήκωσε απ’ το καλάθι που κρατούσε μερικά συκόφυλλα που το σκέπαζαν, διάλεξε και με φίλεψε δυο σύκα.
 

– Με γνωρίζεις κυρά μου; τη ρώτησα..
 
– Όχι παιδί μου, είναι ανάγκη να σε γνωρίζω για να σε φιλέψω; Άνθρωπος δεν είσαι;   Άνθρωπος είμαι και εγώ, δεν φτάνει;
 
Γέλασε… ένα δροσερό κοριτσίστικο γέλιο..
 
Και τράβηξε το δρόμο της κούτσα κούτσα κατά το κάστρο.
 
Έσταζαν τα δυο σύκα μέλι, ποτέ θαρρώ δεν γεύτηκα πιο νόστιμα.
 
Τα ’τρωγα και με δρόσιζαν τα λόγια της γριάς..
 
«άνθρωπος Είσαι, άνθρωπος κι Εγώ, φτάνει!»
 
Νίκος  Καζαντζάκης
«Αναφορά στον Γκρέκο»

Παρασκευή, η Αγία, στα Θεραπειά...

 
Ιούλιος μήνας, μέσα στην ζέστη. Το ημερολόγιο είναι γεμάτο από γιορτές και τα Θεραπειά μας, τιμούν ιδιαίτερα τρεις. Της Αγίας Κυριακής, της Αγίας Μαρίνας και της  Αγίας Παρασκευής. 
 

Η πρώτη έχει το εξωκκλήσι της, στα ψηλά μέρη, η δεύτερη, έχει το παρεκκλησάκι της στα μισά, και η τρίτη που γορτάζει στις 26 του μήνα, απέναντι από την παραλία του προαστίου της καρδιάς μου. 
 
Τι να πρωτοθυμηθώ και τι να πρωτοξεχάσω; Τον χωματόδρομο του Ντερέ, περνώντας πρώτα από το καρακόλι (αστυνομία), το σπίτι της θείας Μαριέττας, στα αριστερά, το ξύλινο σπίτι της κυρίας Κατίνας, την μεγάλη βρύση αντίκρυ του και πιό πέρα το δύσβατο μονοπάτι που πήγαινε στους Σιδεράδες,  και προχωρώντας να λιγοστεύουν τα σπίτια και να συναντώ τα μποστάνια και τους μπαξέδες με τις σμέουρες; Να μην θυμηθώ τον δρόμο που ολοένα και στένευε για να γίνει μονοπάτι, κυριολεκτικά μονοπάτι για να φτάσει στην κατηφορίτσα που η βάση της  γινόταν ένα με τις ρίζες από τον πλάτανο αντάμα με τις πέτρες κάτω από το διάφανα νερά για να πατήσω πάνω τους και να ανέβω την μικρή ανηφορίτσα και να βρεθώ στην μικρή εξωκκλησιά; Να ξεχάσω το γάργαρο νερό που  ανάβλυζε  από  την καρδιά του μικρού λόφου;
 
Να παραλείψω το λιλιπούτειο ταπεινό Αγιασματάκι της Αγ. Μαρίνας, που για να το βρει κάποιος, αρκεί να στρίψει αριστερά διαβαίνοντας πέντε λεπτά από το Πάρκο προς το ρομαντικό Ροσινιόλ με τις αγριοκαστανιές; Να σβήσω με σφουγγάρι την παραμονή της γιορτής με το πλατύ δρομάκι γεμάτο από Θεραπειανούς  και καλοκαιρινούς να προσέχουν τα λόγια του Παπά - Αχιλλέα στην Παράκληση και να τσιτώνουν το αυτί τους για να ακούσουν να μνημονεύονται τα ονόματά τους; Ή τις κυρίες και τις μαμαζελίτσες με τα εμπριμέ τους να φυσιούνται με τις βαντάλιες τους, αφού έκανε ζέστη και η αύρα της θαλασσας δεν έφτανε μέχρι το Αγίασμα. Γίνονται αυτά παραλειπόμενα; Ξεχνιούνται;
 
Ο μήνας φτάνει στο τέλος του και μαζί του έρχεται και πάλι γιορτή, της Αγίας Παρασκευής. Κουβεντιάζοντας με την εξαδέλφη μου Νίτσα τις προάλλες για περιστατικά που έχουν συμβεί στην γενέτειρά μας, αναφέρθηκε στο παρακάτω: 
     
...<<Ως προς το θαύμα της Αγίας Παρασκευής.
 
Θα ήταν περιπου την εποχή του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Ήμουν μικρή. Ο μπαμπάς μου είχε το οικογενειακό κέντρο TURAN (κήπος πλατφόρμα ) με 50 τραπέζια, δεύτερος όροφος με 2-3 τραπέζια, τρίτος όροφος με 1-2 τραπέζια, που συνορεύει με τον κήπο της Αγ. Παρασκευής  δεξιά λίγο ανηφόρα πίσω από κάποιους τάφους. 
 
Απ' αυτό το σημείο  έδινε ένα καρβέλι, ένας από τους στρατιώτες που βρίσκοταν στην εκκλησία και φύλαγε την είσοδο του ναού, γεμάτο με κούτες, όπλα κ.τ.λ. ...,  στον πατέρα μου,  εις αντάλλαγμα ενός πακέτου τσιγάρων. Είχαν πιάσει φιλία.
 
Ένα βράδυ, στις 12 η ώρα το βράδυ, ακούστηκαν πυροβολισμοί. Τρομοκρατήθηκαν οι πελάτες. Με όλο που ήταν καλοκαίρι άδειασε το μαγαζί. Το πρωΐ οι χωριανοί ρώτησαν τον μπαμπά μου αν κατάλαβε από που γινόταν, τι συνέβη.
 
Αυτό το γεγονός συνέβη και την επομένη και την μεθεπομένη.
 
Ο μπαμπάς μου το πρωΐ την επομένη του τρίτου συμβάντος όταν ανέβηκε να πάρει το καρβέλι, ρώτησε τον στρατιώτη τι ήταν αυτοί οι πυροβολισμοί και ο στρατιώτης με μεγάλη επιφύλαξη του εξιστόρισε το γεγονός.
 
Το βράδυ ο φύλακας που κρατούσε  σκοπιά στην πόρτα εισόδου του Ναού είδε μια υψηλή γυναίκα  ντυμένη στα άσπρα να προχωρά προς την πόρτα του Ναού και να θέλει να μπει μέσα. Της είπε στοπ και αυτή προχώρησε, της ξαναείπε στοπ και αυτή προχώρησε, τότε εκείνος την πυροβόλησε. Αυτή χάθηκε προς τον ουρανό.
 
Την επομένη το πρωΐ πήγε στον αξιωματικό να δικαιολογήσει τη σφαίρα που χρησιμοποίησε. Εξήγησε το περιστατικό. Το επόμενο βράδυ ο αξιωματικός άλλαξε στρατιώτη στη σκοπιά. Το συμβάν έγινε και με τον δεύτερο φύλακα ο οποίος είπε τα ίδια που έζησε, όπως ο πρώτος, όταν πήγε να δικαιολογήσει τη χρήση της σφαίρας στον αξιωματικό.
 
Την τρίτη βραδιά κράτησε σκοπιά ο αξιωματικός και συνέβη το ίδιο. Την επομένη ήρθαν φορτηγά και πήραν τις κούτες με όπλα κ.τ.λ. ...
 
Οπότε άδειασε ο Ναός. Όπως σου είπα ανώτερα ο μπαμπάς τα έμαθε από πρώτο χέρι και είπε, ήταν η Αγία Παρασκευή που τους έδιωξε από το σπίτι της. Τότε ησύχασε το χωριό και οι χωριανοί...>>
 
Πόσο γνωστή ή πόσο άγνωστη είναι αυτή η ιστορία;  Την πιστεύει κανείς; Ο θείος Μόρφης, ο πατέρας της εξαδέλφης μου την πίστεψε και την εξιστόρησε στην κόρη του και από αυτήν ήρθε σε μένα για την μοιραστώ μαζί με αυτούς που διαβάζουν αυτές τις αράδες, χρόνια και χρόνια μετά από τότε που συνέβη.
 
Βρισκόμαστε στο τώρα και στην Απογευματινή, την αειθαλή εφημερίδα της Πόλης,  στην οποία η Μητρόπολη Δέρκων ανακοινώνει τις Ακολουθίες που προγραμματίζει. "Την σπουδήν σου τη κλήσει κατάλληλον..." και το κύμα της Βοσποριανής παραλίας  θα συνοδεύει το Απολυτίκιο για να κρατά το ίσον παραδοσιακά όπως γίνεται κάθε φορά από τους Ψάλτες της Βασιλεύουσας (και άνευ ηλεκτρονικών βοηθημάτων που είναι πλέον της μόδας). Πόσο θα γεμίσει η Αγιά Παρασκευή από Θεραπειανούς & καλοκαιρινούς φέτος; Πόσοι πιστοί θα απολαύσουν κομμάτια από τους Άρτους με το γλυκάνισο της Αρτοκλασίας στην φετινή Πανήγυρη;  Κύριος οίδε. Λίγοι ή πολλοί, ουκ εν τω πολλώ το ευ και όλοι οι καλοί χωρούνε.  
 
Προσκυνήματα & Χρόνια Πολλά στους συντοπίτες μου και σε όσους γιορτάζουν.
 
Νίκη Beales
Της Αγίας Παρασκευής, 2026
Μπάκινγκχαμ, Αγγλία

π. Ιωάννης Μητροσύλης - εθελοντής πυροσβέστης

 
Ο π. Ιωάννης Μητροσύλης είναι Iερέας και εθελοντής πυροσβέστης, με το βαθμό πυρονόμου, της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας Άργους.
 

Ο Iερέας είναι εθελοντής πυροσβέστης από το 2006 -με την άδεια και ευλογία του Μητροπολίτη Αργολίδας Νεκταρίου- και συμμετέχει ενεργά σε κάθε φωτιά που εκδηλώνεται στην περιοχή Άργους και Ναυπλίου και στις όμορες περιοχές.
 
Μάλιστα ο ίδιος εκτός από μάχιμος πυροσβέστης έχει μετατρέψει και το δικό του αγροτικό όχημα σε πυροσβεστικό, έχοντας κάνει την σχετική εγκατάσταση και διαθέτει μάλιστα μια δεξαμενή χωρητικότητας 1.200 (!) λίτρων νερού.
 
Υπάρχουν κι αυτοί οι Ιερείς!

Αλαζονεία και εκβαρβάρωση

 
Η ιστορία της Γαλλίας θα γράψει πως το 2026 μια εξαντλημένη κρατική εξουσία, μια τυχαία σύνθεση πλειονοψηφίας στην Εθνοσυνέλευση, ένας Πρόεδρος της Δημοκρατίας που είναι ο λιγότερο δημοφιλής από όλους τους προηγούμενούς του και ο πρωθυπουργός του, που είναι ο πιο αδύναμος στην 5η Δημοκρατία, συνέθεσαν ένα σύνολο, που με κυνισμό, ποταπότητα και ιδεολογικό φανατισμό στις 15 του απερχόμενου μηνός Ιουλίου ψήφισαν στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση Νόμο, με τον οποίο το Κράτος θα διαχειρίζεται πλέον το πότε θα επέρχεται ο θάνατος των πολιτών. Αυτά αναφέρει στο κύριο άρθρο της η γαλλική εφημερίδα «Λε Φιγκαρό», στις 16 του ιδίου μηνός, και προσθέτει ότι με τον εν λόγω Νόμο επιτρέπεται ο υποβοηθούμενος θάνατος (σημείωνε φόνος) σε ανθρώπους που κρίνεται ότι πλέον αποτελούν βάρος για το Κράτος και τους οικείους τους… Κατ’ ευφημισμό η πράξη ονομάζεται «ευθανασία»…
 

Στο ίδιο κύριο άρθρο της η Φιγκαρό γράφει επίσης: «Το Γαλλικό κράτος επιμένει ματαίως να θεωρεί ηθική πρόοδο το οξύμωρο “δολοφονία σημαίνει θεραπεία”! Από της ψηφίσεως του Νόμου γέροντες, ασθενείς, απελπισμένοι μοναχικοί άνθρωποι “θα επιλέγονται στη λίστα αυτών που έχουν δικαίωμα στον θάνατο”, στην ουσία που θα ξεπαστρεύονται… Το προσωπείο του «σύγχρονου» και «προοδευτικού» Γαλλικού κράτους έπεσε στις 15 Ιουλίου 2026. Όπως έγραψε ο συγγραφέας Michel Houellebecq η ιατρική υποβοήθηση στον θάνατο (φόνος) επιστρέφει τον άνθρωπο στην προ των πολιτισμών περίοδο, χιλιάδες χρόνια πριν. Η κοινωνία μοιάζει με αγέλες ζώων, που τα ασθενικά ή γέρικα αποσπώνται και απομακρύνονται από αυτές για να ψοφήσουν μόνα, γνωρίζοντας καλά πως ουδεμία συμπάθεια και συμπαράσταση μπορούν να περιμένουν...
 
Ο ελληνικός πολιτισμός δημιούργησε τις βάσεις της ιατρικής ηθικής με τον όρκο του Ιπποκράτη (5^ος αιώνας π.Χ.), ο οποίος επιτάσσει την προστασία της ανθρώπινης ζωής, την χορήγηση θεραπείας μόνο προς ωφέλεια του ασθενούς, την άρνηση χορήγησης θανατηφόρων φαρμάκων (φόνου - ευθανασίας), την αποφυγή χορήγησης αμβλωτικών ουσιών και την αποφυγή της εκμετάλλευσης του ασθενούς. Ο όρκος πλέον στην πράξη καταρρίπτεται, με την επιβολή της αθεΐας και του ωφελιμισμού.   
 
Ο Νόμος για την βοήθεια σε φόνο των ανήμπορων συνανθρώπων μας, που ψηφίστηκε πριν από λίγες ημέρες στη Γαλλία προκάλεσε την οξεία αντίδραση του Λυκ Φερί, δοκιμιογράφου και πρώην Υπουργού Παιδείας επί προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας του Ζακ Σιράκ. Όπως έγραψε σε άρθρο του ο Φερί, εν λόγω Νόμος είναι ήττα της σκέψης και της ανθρωπότητας σε όλους τους τομείς:
 
1). Ήττα της αληθινής ελευθερίας, που απαλλάσσει την ψυχή μας από το συναίσθημα της μοναξιάς και της απελπισίας, το οποίο έχει ως συνέπεια σοβαρή καταθλιπτική κατάσταση, την οποία οι ψυχίατροι γνωρίζουν και η οποία στερεί  από τον ασθενή τη δυνατότητα επιλογής και τον ωθεί στην υποβοηθούμενη  αυτοκτονία του.
 
2). Ήττα της ισότητας των πολιτών, που μια ευνομούμενη Δημοκρατία έχει ως βάση. Όλες οι έρευνες έχουν δείξει ότι θύματα του Νόμου θα είναι κυρίως τα πτωχά και ανήμπορα πρόσωπα, που αποτελούν «αζήτητο εμπόρευμα» για το κράτος.
 
3). Ήττα του Νόμου που έδινε προτεραιότητα στις ανακουφιστικές φροντίδες και ξεκαθάριζε ότι το δικαίωμα του φόνου δεν αποτελεί «φροντίδα» για τον συνάνθρωπο.
 
4). Ήττα των ηθικών αρχών από μια πλειοψηφία που ψήφισε το Νόμο από χρησιμοθηρία, αρρώστια που εκμεταλλεύονται όλοι οι κακοποιοί του πλανήτη.
 
5). Ήττα όλων των ξεχασμένων της κοινωνίας, πασχόντων από κατάθλιψη, στους οποίους αποστέλλεται το μήνυμα ότι αποτελούν «φορτία δυσβάστακτα» στην κοινωνία και πρέπει να αδειάσουν την γωνιά…
 
6). Ήττα της καλής πίστης έναντι της υποκρισίας, αφού οι φανατικοί υπέρ του Νόμου επικαλούνται τον Σενέκα (αυτοκτόνησε μετά από διαταγή του αυτοκράτορα Νέρωνα) για να πείσουν ότι το πρόβλημα είναι η άδεια αυτοκτονίας ή όχι ενός ανθρώπου, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για άδεια σε τρίτο πρόσωπο να αποφασίσει για τη ζωή του ασθενούς.
 
7). Ήττα της υλιστικής ιδεολογίας και του αντιχριστιανικού κράτους, που λαμβάνουν τη μορφή νέας θρησκείας, και οι εκπρόσωποί τους αντικαθιστούν τον Θεό από ένα «υλιστικό», βιολογικό ή ψυχολογικό, κατασκεύασμα, με σκοπό να επιβάλλουν μια ζωή αντίθετη προς το δίκαιο και την ηθική.
 
8). Τέλος ήττα της αδελφοσύνης και της αγάπης, που νικώνται από τον εγωισμό και την ατομοκρατία, και που παραμορφώνουν την πραγματικότητα, θεωρώντας φροντίδα στον ανήμπορο συνάνθρωπο το ξεφόρτωμα του…
 
Η διαστροφή αυτή των εννοιών από τους αθέους θυμίζει την επιγραφή στις σιδερένιες πύλες των χιτλερικών στρατοπέδων συγκέντρωσης, πως « Η εργασία απελευθερώνει»… Το πολιτισμικό πισωγύρισμα της Γαλλίας είναι πως το 1981 κατάργησε την ποινή του θανάτου και τώρα την επαναφέρει και μάλιστα όχι για δολοφόνους, αλλά για ανήμπορα πρόσωπα… Μετά την συνταγματική κατοχύρωση των φόνων στα έμβρυα, αυτόν τον μήνα ψηφίστηκε ο Νόμος (291 ψήφοι υπέρ έναντι 241 κατά) για τους φόνους σε ανήμπορους συνανθρώπους μας… Οι ανήμποροι κυρίως την πληρώνουν στο ανάλγητο κράτος.
 
Στο γεγονός της ψηφίσεως του Νόμου για τον υποβοηθούμενο θάνατο εντυπωσιάζει η επιμονή του Προέδρου Μακρόν και η πρεμούρα του να ψηφιστεί το δυνατόν συντομότερα, λες και είναι το μείζον ζήτημα της Γαλλικής Δημοκρατίας, όταν όλοι γνωρίζουν τα πλείστα προβλήματα που αυτή αντιμετωπίζει: οικονομικά, επιχειρηματικά, κοινωνικά, εκπαιδευτικά… Ο Πρόεδρος είναι τόσο φανατικά άθεος, ή υπάρχει κάποια ισχυρή δύναμη που επηρεάζει τις αποφάσεις του; Μια τέτοια δύναμη είναι η μαχητικά άθεη τεκτονική «Μεγάλη Ανατολή της Γαλλίας», που αυτοεπαινείται ότι συνέβαλε στην επιβολή της Γαλλικής Επανάστασης και του αθεϊσμού στο Γαλλικό κράτος, καθώς και στην έντονη πολεμική κατά του χριστιανισμού...
 
Στις 25 Ιουνίου 2026 ο Πιέρ Μπερτινοτί, Μέγας Διδάσκαλος της Μεγάλης Ανατολής της Γαλλίας, σε ανακοίνωσή του, με τίτλο «Νόμος σχετικός με το δικαίωμα στον θάνατο. Το τέλος της ζωής: Ένα στοίχημα ελευθερίας, αξιοπρέπειας και αθεΐας», εκφράζει την ευχή να ψηφιστεί αυτός σύντομα, διότι «δεν περιορίζεται μόνο σε ένα ζήτημα τεχνικό ή ιατρικό, αλλά αφορά την ατομική ελευθερία, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια  και τον ρόλο του Νόμου σε μια άθεη Δημοκρατία». Ο Εμμανουέλ Μακρόν αποτελεί τον πρώτο Γάλλο Πρόεδρο που πραγματοποίησε επισκέψεις και ομιλίες στην Μεγάλη Ανατολή και στην Μεγάλη Στοά της Γαλλίας. Στις ομιλίες του ευχαρίστησε δημοσίως τις τεκτονικές στοές για τη συνεισφορά τους σε «κρίσιμα νομοσχέδια», όπως αυτό για το τέλος της ζωής, αλλά και, παλαιότερα, για τη συνταγματική κατοχύρωση της άμβλωσης. Ανεξαρτήτως αν είναι τέκτων ο Μακρόν δημόσια αναγνωρίζει ότι ο τεκτονισμός είναι «ενεργός πυλώνας του κοσμικού – άθεου κράτους και ότι έχει ιστορική επιρροή στην πολιτική σκηνή της Γαλλίας»…
 
Μετά την ψήφιση του Νόμου στην Εθνοσυνέλευση και για να τεθεί σε ισχύ θα περάσει από το Συνταγματικό Συμβούλιο για να αποφασίσει εντός μηνός  αν ο Νόμος προβλέπει σαφώς την συγκατάθεση  στην εκτέλεσή τους  ελεύθερων και νοημόνων προσώπων και αν επαρκώς προστατεύει τα κατά τεκμήριο, ευάλωτα αυτά πρόσωπα. Η απόφαση φαίνεται ότι είναι ήδη παρμένη. Τα έξι από τα εννέα μέλη του Συμβουλίου έχουν δημοσίως υποστηρίξει τον Νόμο. Αν δεν ζητήσουν, εκ λόγων δεοντολογίας, την εξαίρεσή τους θα εγκριθεί πανηγυρικώς και πλέον θα μένει η προσφυγή στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, που και εκεί είναι ελάχιστες οι πιθανότητες να καταρριφθεί.    
 
Το Βατικανό ήταν και είναι εναντίον όλων των σε βάρος του ανθρωπίνου προσώπου ενεργειών του Προέδρου Μακρόν και της άθεης εξουσίας του. Αναμένεται λοιπόν με ενδιαφέρον η επίσκεψη του Πάπα Λέοντος ΧΙV στη Γαλλία, «πρεσβυτέρα θυγατέρα» του Παπισμού, από τις 25 έως τις 28 Σεπτεμβρίου. Αναμένεται αυτός να θίξει, έστω και διπλωματικά, το ζήτημα της ψηφίσεως του Νόμου για τον φόνο των ανήμπορων συνανθρώπων μας. Ο επιγραμματικός τίτλος της επίσκεψης «Για να έχει ο κόσμος ζωή» είναι ενδεικτικός των προθέσεών του.
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

10 top Greek inventions

 
Just saying… 10 great contributions of Ancient Greece ⚙️
 

🧮 Pythagorean Theorem
⚙️ Antikythera Mechanism
🏛️ Athenian Democracy
📐 Systematic Geometry
⚖️ Citizen Jury Courts
💧 Archimedes’ Screw
🎭 Theatre
🏃 Ancient Olympic Games
🌍 Aristarchus’ Heliocentric Model
⚓ Trireme Naval Engineering
 
From mathematics and science to politics, sport, and theatre, ancient Greek ideas helped shape the world we know today. A heritage that continues to make Greece proud. ✨

The Peloponnese

 
The Peloponnese gave rise to more than legendary warriors. Ancient tradition places the ancestral roots of the Macedonian Argead dynasty in Argolis, while Arcadia is remembered in Roman legend as the homeland of Evander, who settled the future site of Rome before Aeneas arrived.
 

From these mountains and valleys, stories emerged that shaped 6 of history's greatest civilizations. Makedonia, Rome, Mycenae, Sparta, Pontos and Cyprus. ⚔️

Κυριακή τῶν Ἁγίων Πατέρων

 
Συναξάριον
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμην ἐπιτελοῦμεν τῶν Ἁγίων ἑξακοσίων τριάκοντα θεοφόρων Πατέρων τῆς ἐν Χαλκηδόνι Ἁγίας καὶ Οἰκουμενικῆς τετάρτης Συνόδου.
Ταῖς τῶν ἁγίων Πατέρων πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.
 

Κοντάκιον τῶν Πατέρων.
Τῶν Ἀποστόλων τὸ κήρυγμα, καὶ τῶν Πατέρων τὰ δόγματα, τῇ Ἐκκλησίᾳ μίαν τὴν πίστιν ἐκράτυνεν· ἣ καὶ χιτῶνα φοροῦσα τῆς ἀληθείας, τὸν ὑφαντὸν ἐκ τῆς ἄνω θεολογίας, ὀρθοτομεῖ καὶ δοξάζει, τῆς εὐσεβείας τὸ μέγα μυστήριον.

The Minister and the Roofer

 
The poem of this post is titled "No One Mentioned the Roofer" by the acclaimed Irish poet and playwright Rita Ann Higgins. It gained prominent attention as part of the Poems on the Underground series, which brings poetry to commuters on the London Underground network.
 

The poem is a sharp, satirical commentary on political indifference, focusing on a government official visiting a community. While the locals fawn over the Minister and his nice suit, the titular roofer -who has lost his job and seen his hours and benefits cut- is completely ignored.

Animals on the wall

 
At the beginning of the Staple Hill Road, Bristol BS16, we find the following painting on a front house wall. Nice designs, bright colours, friendly animals, are radiating warmth and positive vibes.
 

The artist is Oxo Illustrator, who is based in Bristol. He is a British visual artist and muralist known for bold, black-and-white animal and nature illustrations.

124 Revolutions from 1481 to 1821!

 
It was in 1481 when Krokodeilos Kladas and the Maniot fighters revolted. They reached as far as Epirus and liberated the region of Himara. Unassisted by the West, which had encouraged him, Kladas was captured nine years later and flayed alive.

In 1489, the last of the Byzantine imperial house, Andreas Palaiologos, raised the revolutionary flag in Ottoman-occupied Greece. From 1492, the revolutionary wind took the form of a crusade, allied with Charles VIII of France. Five thousand revolutionaries liberated Epirus and a large part of Thessaly. The struggle was so powerful (writes Konstantinos Sathas) that the Turks "withdrew from the coasts and prepared to abandon Constantinople." However, a coalition of Christian states allied against Charles, who was forced to return to France. Left helpless, the Greeks were mercilessly slaughtered. By 1496, the revolution had died out.
 
New revolutionary movements from 1525 to 1533 resulted in the slaughter of Greeks: In Rhodes, of Metropolitan Efthymios and the notables. In the Peloponnese, of the revolutionaries abandoned in Methoni by the Knights of Malta. And, in 1565, the uprising in Epirus—triggered by the devshirme (the forced levy of Christian children)—was drowned in blood.
 
The Battle of Lepanto in 1571, which resulted in the destruction of the Ottoman fleet, gave new hope to the rayahs (oppressed subjects). The alliance of the Venetians, Spaniards, and the Pope prompted a new revolution. The insurgents were abandoned once again. Slaughters followed in Parnassida, Thessaloniki, and the Aegean. The Metropolitans of Patras and Thessaloniki were burned alive.
 
A new uprising broke out in Acarnania and Epirus in 1585: The armatoloi (local Christian militia leaders) Theodoros Bouas Grivas of Vonitsa, and Poulios, Drakos, and Malamos of Epirus liberated Vonitsa, Xiromero, and Arta, and marched toward Ioannina. However, they were defeated, and many were killed.
 
From 1609 to 1624, the Duke of Nevers of France and the Greeks organized an ambitious plan to drive the Turks out of Greece, creating a Christian army that would join the revolutionaries. The plan was never put into effect. However, during these fifteen years, the Maniots revolted several times, while the Metropolitan of Trikala, Dionysios, stirred up the peasants and, in 1616, campaigned against Ioannina and captured the city. He was ultimately defeated, captured, and flayed alive.
 
In 1659, a new Maniot revolution broke out, lasting until 1667. Three years later, the Stefanopoulos family and other Maniots fled to Corsica. Consecutive uprisings of the Greeks, starting from 1660, were instigated by the Venetians. Morosini fought naval battles and waged war against the Turks, reinforced by enthusiastic Greek revolutionaries.
 
From 1711, another great power became involved in Greece: the Tsar of Russia, Peter the Great, issued a proclamation calling on the Greeks to revolt. He named himself "Emperor of the Russo-Greeks," fuelling their imagination. In the churches, they commemorated his name, and the text of Agathangelos prophesied the salvation that "the blonde race would bring." Fifty-five years later, the world-dominating plans of Catherine the Great led to the revolution of 1766 and the Orlov Revolt of 1770. The revolutionaries were abandoned once again. They endured until 1779, when peace was restored to the Peloponnese.
 
The very next year, in 1780, the Turks set out to wipe out the klephts (anti-Ottoman insurgents) of the Peloponnese. The Kolokotronis clan resisted for twelve days and nights in Mani and then made a heroic breakout. Most were lost. The ten-year-old Theodoros Kolokotronis, his mother, and one of his sisters were the only ones who survived.
 
In 1788, the Souliotes revolted. That same year, the small fleet of Lambros Katsonis appeared at sea. He was a chiliarch (colonel) in the Russian army. The warlord Andritsos, with 500 klephts, manned the ships. Until 1790, they smashed the Turks multiple times in naval battles. That year (1790), in a terrible clash between Andros and Euboea, he soundly defeated the Turks at sea but was left with only seven ships. The next day, he found himself between two enemy fleets and was defeated. Lambros Katsonis and Andritsos continued to fight.
 
In 1792, Russia and Turkey signed a peace treaty. Katsonis refused to lay down his arms and issued a proclamation, the famous "Manifesto of Chiliarch Lambros Katsonis," in which he denounced Catherine and declared that the Greeks would gain their freedom on their own. Katsonis and Andritsos were defeated at Cape Tainaron and parted ways. Katsonis retired. Andritsos with his 500 men, fighting for forty days and nights, managed to reach Preveza.
 
The Souliote revolution ended on December 12, 1803, with a treaty that allowed them to leave with their weapons. Ali Pasha, however, broke the truce and pursued them. On December 23, a group of Souliotes found themselves in Riniasa, between Preveza and Arta. Hordes of Albanians fell upon them and slaughtered them. Despo Botsi, with ten daughters, granddaughters, and grandchildren, managed to fortify herself in the Dimoulas tower. The Albanians besieged her. She resisted as long as she could. In the end, they all blew themselves up so as not to fall alive into enemy hands. Kitsos Botsaris managed to reach Agrafa, where the Albanians caught up with him. He fortified himself in a monastery and held out until the following April. Only eighty managed to escape.
 
A new revolutionary wave swept through Greece in 1806, from the Peloponnese to Macedonia, as the Russians and Napoleon's French competed to win over the Greeks. Once again, the insurgents were left to their fate, and the Turks took their revenge out on them. In the Peloponnese, the Turks wanted to finish off the Kolokotronis clan. Theodoros Kolokotronis's companions did not want to leave. They fought for months before being forced to cross over to Kythira and, from there, to Zakynthos. This was followed by the epic exploits of Nikotsaras in Macedonia and Yiannis Stathas in the Aegean, which forced the Sublime Porte to negotiate with the revolutionaries.
 
In 1814, the Filiki Eteria (Society of Friends) was founded. Seven years later, the 124th uprising broke out, leading to freedom.
 
The Greeks struggled and shed blood for centuries for their freedom. It is the best answer to the revisionists of our history who try to convince us that the Greek Nation was "manufactured."