Monday, 24 April 2017

Μέ τό καράβι ν᾿ ἀργεῖ....

(Μαθητικά βιώματα καί καταθέσεις γιά τήν Κυριακή τοῦ Θωμᾶ)

Μπορεῖ νά πέρασαν κοντά πέντε δεκαετίες, μισός αἰώνας, δηλαδή, ἴσως καί παραπάνω, ὅμως χλωρές ἀπομένουν στή μνήμη ἐκεῖνες οἱ, δύσκολες, ὄντως, ὧρες τῆς ἀναχώρησης τό ἀπόγευμα τῆς Κυριακῆς τοῦ Θωμᾶ, γιά τό Βόλο, γιά τό Γυμνάσιο, πού φοιτούσαμε τότε... Κι ἴσως σήμερα νά μή λένε τίποτε στά νέα τά παιδιά αὐτά τά ἐφηβικά βιώματα καί ἡ νοσταλγία πού τά περιβάλλει, ὅμως ἄν σταθεῖ κάποιος καί τά ἐξετάσει στοργικά καί ὑπεύθυνα, τότε θά καταλάβει, γιατί ἐκεῖνος ὁ κατήφορος ἀπό τό χωριό μας στό Λουτράκι ἦταν μιά κάθοδος διόλου εὐχάριστη καί εὐεργετική στίς ψυχές μας. Στίς ψυχές μας πού διατηροῦσαν ἀκόμα ψήγματα εὐαισθησίας, προσήλωσης στό «οἰκίας περιβάλλον» (Κ.Π. Καβάφης), στό σπίτι μας... Ὅμως ἡ ζωή τοῦ καθενός μας εἶναι ἀναπότρεπτα διανθισμένη μέ ποκίλα βιώματα, κάποια ἀπό τά ὁποῖα εἶναι τόσο ἀκριβά καί ραντισμένα μέ τῆς εὐαισθησίας τά ἀρώματα. Ὅπως ἐκεῖνα τῆς ἀναχώρησης ἀπό τό νησί τήν  Κυριακή τοῦ Θωμᾶ, ὅπως προαναφέρθηκε.

Ἀφοῦ, λοιπόν, περνοῦσε ἡ Μ. Ἑβδομάδα μέ ὅλο της τό μεγαλεῖο καί τήν κατάνυξη, ἔφτανε κι ἡ ἑβδομάδα τῆς Διακαινησίμου μέ κατάληξη τήν Κυριακή τοῦ Θωμᾶ. Κι ἦταν ἡ ἡμέρα αὐτή ἡ στερνή μας στό χωριό πού εὐωδίαζε ἄνοιξη καί Πασχαλιά. Γιατί ἀπό τήν ἑπομένη ἔπρεπε νά ἐπιστρέψουμε στά μαθητικά μας τά θρανία καί στήν ἀναμονή τῆς ἡμέρας πού θά ἐπιστρέφαμε καί πάλι στό χωριό.

Τό καράβι συνήθως περνοῦσε ἀπό τό Λουτράκι τό ἀπόγευμα, ὁπότε γύρω στό μεσημέρι ἀναχωρούσαμε ἀπό τό χωριό, παλιότερα μέ τά πόδια, ἀπό τό παλιό τό καλτερίμι κι ἀργότερα ἀπό τόν Ἐλιώνα μέ τό λεωφορεῖο.

Ἀλήθεια, μέ πόση ὀδύνη ἀφήναμε τότε τά σπίτια μας ἀποχαιρετώντας τούς δικούς μας... Κι ὅταν πάλι φτάναμε στό Λουτράκι, μέ πόση νοσταλγία κοιτάζαμε τά λευκά σπιτάκια τοῦ χωριοῦ πού χύνονταν ἀπέναντί μας, στήν ὁλοπράσινη πλαγιά, σάν μιά χοῦφτα βότσαλα!!! Τί στιγμές κι ἐκεῖνες... Μέ συντροφιά τή γεύση τῆς πασχαλινῆς τῆς κουλούρας στό στόμα καί τοῦ μαγιάτικου τοῦ τριανταφύλλου τήν εὐωδιά στήν τσέπη τοῦ σακκακιοῦ... Κι ἡ σκέψη νά σεργιανᾶ στά σοκκάκια τοῦ χωριοῦ, νά στέκει προσμονάριος στό χωνεμένο μισοσκόταδο τῆς παλιάς μας ἐκκλησιᾶς, νά παραστέκει στό λιτό τραπέζι τό γιορτινό...

Κάποτε ὅμως συνέβαινε ν᾿ ἀργεῖ νά ἔλθει τό καράβι... Κι αὐτή ἡ καθυστέρηση ἦταν, στ᾿ ἀλήθεια, τόσο λυτρωτική, τόσο φορτισμένη μέ συγκίνηση. Τότε... Στά τρυφερά τά χρόνια δηλαδή...

π. Κ.Ν. Καλλιανός
Σάββατο τῆς Διακαινησίμου 2017

Sunday, 23 April 2017

Χριστός και θεραπευτές

Η δύναμη του Σταυρού και της Αναστάσεως
και η ιαματική προσπάθεια του  θεραπευτή


Ο Ιησούς Χριστός σταυρώθηκε επειδή ο κόσμος δεν δέχθηκε την αγάπη του. Ήρθε για να θεραπεύσει τον κόσμο, αλλά, ενώ οι άνθρωποι τον αναγνώρισαν ως θαυματουργό, οι περισσότεροι ήθελαν την ίαση και το θαύμα χωρίς να συνδεθούν μαζί του προσωπικά. Παρ’ όλα αυτά, για να σωθεί ο κόσμος, σήκωσε ως Θεάνθρωπος όλες τις αμαρτίες του κόσμου (την απόρριψη, την ειρωνεία και το μίσος) στους ώμους του˙γεύθηκε τον θάνατο και αναστήθηκε για να δείξει στον κόσμο έναν άλλο τρόπο ζωής διά της φιλανθρωπίας του. Η δύναμη του Χριστού, του Μεγάλου Ιατρού, βρίσκεται στη σταυρική του αγάπη. Αλλά ο Χριστός, στην ταπείνωσή του, πάντα αρνήθηκε να δείξει τη δική του την δύναμη, αναγνωρίζοντας τον Θεό Πατέρα ως τον μόνο ισχυρό.

Αν συγκρίνουμε τον σημερινό θεραπευτή με τον Χριστό, ο θεραπευτής μοιάζει  με έναν απλό «νάνο» που ρίχνεται στον αγώνα της ζωής και του θανάτου, της ασθένειας και της υγείας. Στον αγώνα αυτό νοιώθει πολλές φορές ότι παλεύει χωρίς νόημα και αποτέλεσμα, αφού δεν έχει την απαραίτητη πίστη και αγάπη να αντιμετωπίσει τη ζωή και τον θάνατο.

Ακόμη, αναφορικά με τη  θεραπευτική του προσπάθεια, απογοητεύεται, επειδή λησμονεί ότι ο μόνος τρόπος που μπορεί να συνεισφέρει δημιουργικά στη θεραπεία του ασθενούς είναι να κατανοήσει, με ταπεινοφροσύνη, ότι δεν αρκούν μόνο ο θεωρητικός εξοπλισμός και οι ιατρικές γνώσεις που κατέχει και οι τεχνικές μέθοδοι που χρησιμοποιεί. Αυτό που είναι απαραίτητο είναι να μπορέσει πρωτίστως να ενεργοποιήσει στον άρρωστο τη θέληση να ιαθεί και να δεχθεί τη θεραπεία που έχει να του προσφέρει. Χωρίς αυτό, δεν μπορεί να καταφέρει τίποτε. Για να ενεργοποιήσει αυτόν τον θεμελιώδη παράγοντα της ίασης, πρέπει πρώτα να καλλιεργήσει μια σχέση εμπιστοσύνης με τον άρρωστο και να τον σεβασθεί ως πρόσωπο, με ό,τι κάτι τέτοιο συνεπάγεται.   Συνάμα, πρέπει να διαφυλάξει και στη δική του καρδιά την υπαρξιακή πιθανότητα της ασθένειας και να έχει μνήμη θανάτου. Με αυτόν τον τρόπο, θα καλλιεργήσει μέσα του την αγάπη για τον άρρωστο, κάτι που είναι αναγκαίο για τη θεραπεία του.     

Στην προσπάθειά του να θεραπεύσει τον άρρωστο ο θεραπευτής, το μόνο σίγουρο είναι ότι  θα ήταν αναποτελεσματικό να προσπαθήσει να επιβάλει τον εαυτό του ως έναν πανίσχυρο και απόλυτο θεραπευτή. Μια τέτοια συμπεριφορά θα ήταν προσβολή στη θεραπευτική του ιδιότητα.  Από την άλλη πλευρά, θα ήταν εξίσου αρνητικό αν ο θεραπευτής προέβαλλε όλον τον ασθενή εαυτό του ως πρότυπο συμπόνιας και παρηγοριάς. Αντίθετα, ο θεραπευτής χρειάζεται να ομοιάσει στον σταυρωμένο Θεάνθρωπο, που αναστήθηκε «εν δόξη» και έδωσε ζωή στον κόσμο. Χρειάζεται να εγκολπωθεί και να βιώσει τους δύο πόλους της ανθρώπινης ύπαρξης, την υγεία και την ασθένεια, που συνυπάρχουν με τη χαρά και τη λύπη,  στηριζόμενος πάντοτε στην ελπίδα και τη δύναμη που δίνει ο Θεάνθρωπος, ως Αρχέτυπο της ζωής και της αναστάσεως. Με τον τρόπο αυτό, ο θεραπευτής θα γίνει κήρυκας της Αυτού φιλανθρωπίας.   

Πρωτοπρ. Σταύρος Κοφινάς

Saturday, 22 April 2017

Σύρε να πεις Χριστός Ανέστη!

Λαμπροφορά η ψυχή. Άμετρη η ευσπλαχνία Του. Από τα σκοτάδια της φυλακής του Άδου, ο Φωτοδότης μας πέρασε στο ανέσπερο Φως. Και από την πικρή σκλαβιά του νοητού Φαραώ, στην ελευθερία της γης της επαγγελίας. Σωσμός από τα κατώτατα της γης. Λύτρωση από τις αιώνιες αλυσίδες, από τα δεσμά του παμφάγου θανάτου.


Αναστάσεως ημέρα λαμπρυνθώμεν λαοί, Ιερότατο Πάσχα Κυρίου, καινόν άμωμον, τερπνόν! Απ’ τον θάνατο στη ζωή! Από τη γη στον Ουρανό! Χριστός ο Θεός, ημάς διεβίβασεν επινίκιον άδοντας! Όσοι χθες συμπορεύθησαν στο Εκούσιον Πάθος με εκούσιο πόθο, όσοι συνετάφησαν αφού πρώτα συσταυρώθηκαν, σήμερα συνεγείρονται  και γίνονται Θεόπτες, ζουν στο απρόσιτο Φως το Αναστάσιμο. Θα δουν τον Χριστόν Εξαστράπτοντα, γλυκά να τους λέει το Χαίρετε! Θα αισθανθούν την καθολική τούτη χαρά, να απλώνεται παντού, στα εν Χριστώ έμψυχα και σε όλα ανεξαιρέτως τα άψυχα και άλογα. Ουρανός και γη ευφραίνονται! Ορατός και αόρατος κόσμος συνεορτάζει! Μια η αιτία! Η μοναδική τούτης της ευφροσύνης, τούτης της πίστης, της μόνης αληθινής και αιώνιας: Χριστός γαρ εγήγερται! Μεθύσι νέο, καινό, σαν το πιοτό που έσταξε από της αφθαρσίας την πηγή, το κενό μνημείο του Αναστημένου Ναζαρηνού, που παντοδύναμος ηγέρθη!

Του θανάτου η νέκρωση. Του Άδη η καθαίρεση! Ολόχαροι υμνούμε τον Αίτιον! Τον μόνον Ευλογητόν των Πατέρων, Θεόν και Υπερένδοξον! Εορτών Εορτή και πανήγυρις πανηγύρεων! Και μια υπόσχεση άγκυρα ελπίδας, στον Ουρανό ριγμένη. Μέχρι τερμάτων αιώνων Χριστέ, μας υποσχέθηκες να είσαι σιμά μας!


Όλα αυτά τα παραπάνω θα μπορούσαν και να παραλειφθούν. Γιατί θα μπορούσαν να τα εκφράσουν στον υπέρτατο βαθμό τα έκθαμβα και αθώα παιδικά μάτια ενός λαμπαδηφόρου παραστάτη, στο Αναστάσιμο Ευαγγέλιο του Μάρκου, στο λυτρωτικό εωθινό άγγελμα του εν δεξιοίς καθημένου Αγγέλου! Θα μπορούσαν να τα εκφράσουν στον υπέρτατο βαθμό, δυο μάτια - βρυσούλες που δεν σταματούν να αναβλύζουν ανείπωτη αναστάσιμη χαρά, από μια πολυβασανισμένη Γραία, της ζωής δουλεύτρα, κυρτωμένη με το τσεμπέρι, που δεν έμαθε ποτέ της γράμματα και ποτέ της δεν νόησε ούτε μια λέξη, από τους τεραστίας Θεολογικής αξίας και ποιητικής αίγλης κανόνες της Αναστάσεως. Θα μπορούσε να τα εκφράσει στον υπέρτατο βαθμό ένας απλοϊκός καλόγερος λίγο πριν τα στερνά του στο περιβόλι της Κυράς, όταν το βράδυ της Αναστάσεως θα λάβει το παράγγελμα: Σύρε να πεις Χριστός Ανέστη, στους πατέρες στο κοιμητήρι! Και αυτός θα πάρει το φανάρι, που καίει το ανέσπερο Φως και θα πάει στο κοιμητήρι. Θα ανοίξει την πόρτα στης μνήμης την ιερή την κρύπτη και θα τους πεί: Χριστός Ανέστη αδέλφια μου! Και κείνοι θα του απαντήσουν: Αληθώς Ανέστη! 

Όπως κάποτε συνέβη στην Μονή του Οσίου Παύλου στο Όρος, με τον αξέχαστο γέρο Θωμά! Έτσι και εμείς σκεφτήκαμε μέσα σε τούτο το Πεντηκοστάρι να πάρουμε το ακοίμητο Φως το Αναστάσιμο και να επισκεφθούμε ένα αλλιώτικο κοιμητήρι. Ενός Γέροντα που φύλαξε την Ιεροσύνη ακίβδηλον κατά τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο.


Δεν θα του πούμε τίποτα άλλο από το πιο μεστό και αυτόφωτο μήνυμα τούτου του μάταιου κόσμου! Εκεί στον Ναϊσκο της Αναστάσεως του Χριστού μας, κάτω απ το καθολικό του Μοναστηριού του Ακαθίστου, στης Αργολίδας το αγνάντι, αναπαύεται το σώμα ενός ευλογημένου και ακούραστου εργάτη του Κυρίου μας. Και αυτός συμπορεύθηκε, συσταυρώθηκε και συναναστήθηκε. Σήμερα ζει μέσα στο ανέσπερο Φως, συμπροσδοκώντας μαζί μας την Ζωή του μέλλοντος Αιώνος! Χριστός Ανέστη Σεβασμιώτατε! Πάτερ Ιάκωβε πρέσβευε τω Αναστάντι, υπέρ ημών των συναμαρτωλών!

Νώντας Σκοπετέας

Friday, 21 April 2017

Ζωοδόχος Πηγή

Λίγες ημέρες μετά την Ανάσταση του Χριστού και θυμόμαστε έντονα την Παναγία,  ως  την  Ζωοδόχο Πηγή. Η αρχή της εορτής έχει τις ιστορικές  της αναφορές, διαθέτει όμως και την σημειολογία της. Ο Χριστός δεν είναι ο από μηχανής Θεός  της αρχαιότητας, ούτε και ο καρπός τυχαίας γέννας από συνηθισμένη γυναίκα. Ό,τι έχει σχέση μ’ Εκείνη έχει και άλλη δυναμική, αφού φέρει τα στοιχεία της αγιότητας, της αγνότητας, της σωτηρίας.
Η εικόνα είναι έργο του Αγιογράφου Θεόδωρου Βογδάνου!

Μυστικά και ανεξήγητα ήταν τα συναισθήματα που πλημμύρισαν την καρδιά μας την προηγούμενη εβδομάδα. Είδαμε να προδίδεται και να συλλαμβάνεται, να βασανίζεται, και να σταυρώνεται και τελικά να ανασταίνεται ο Κύριος και Θεός μας. Όλα για το δικό μας καλό, για το τώρα μας και το μετά μας. Το πρόσωπο που βίωσε θλίψη ανθρωπίνως δυσβάστακτη και απογοήτευση μέγιστη είναι η Θεοτόκος. Δέχθηκε το πικρό ποτήρι του διασυρμού του παιδιού Της μέχρι τελευταία σταγόνα. Στέκεται με ελάχιστους κάτω από τον Σταυρό και παραλαμβάνει στα χέρια Της τον άψυχο τριαντατρίαχρονο μοναχογιό Της. Η οδύνη φτάνει  στο αποκορύφωμά της για μια Μάνα.

Την Παρασκευή της Διακαινησίμου εβδομάδας η Εκκλησία θυμάται το γεγονός που συνέβη στην Κων/πολη τον 5ο αι. Ήταν τότε που βρέθηκε αγίασμα της Παναγίας. Κοντά του και σ’ ένδειξη ευγνωμοσύνης χτίστηκε Ναός μεγάλος αφιερωμένος στη Ζωοδόχο Πηγή, στην Παναγία. Τα εγκαίνια έγιναν Παρασκευή της Διακαινησίμου, έτσι και καθιερώθηκε η αντίστοιχη εορτή.

Η θεολογική διάσταση της εορτής κρύβει τον ίδιο τον Χριστό, που είναι η Ζωή και η Ανάσταση. Τον έφερε  στα σπλάχνα Της επί εννέα μήνες, του χάρισε τα σπλάχνα Της και Τον ανάθρεψε με αγωνίες και κόπους όπως κάθε  μητέρα για το παιδί της.       

Την Παναγία τη θυμηθήκαμε και κατά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή με τον Ακάθιστο Ύμνο που της ψάλλαμε τμηματικά και ολόκληρο. Οι αναφορές στο πρόσωπό Της στην υμνολογία της Μεγάλης Εβδομάδας είναι πάρα πολλές. Στα εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής οι αναφορές στο πρόσωπό Της είναι συγκινησιακά φορτισμένες μέχρι δακρύων.

Αφορμή για τη σημερινή γιορτή μπορεί να είναι η εύρεση του αγιάσματος και η ανοικοδόμηση του Ναού, έρχεται όμως και ως υπενθύμιση ότι παραμένει ολοζώντανη στη συνείδηση της Εκκλησίας ως πηγή πολλών ευεργεσιών και αμέτρητων θαυμάτων, ως η Ζωοδόχος πηγή. Πάντα και μόνο με την πρεσβεία Της στον Αναστημένο Χριστό. 

Εκεί που η  ανθρωπότητα ολοκληρώνει την κακία της για τον Θεό και χαίρεται που κατάφερε να τον δει Σταυρωμένο, άρα και τέλειωσε με την περίπτωσή Του στο αυτό σημείο ακριβώς υπάρχει η Παναγία με ξεχωριστό θάρρος και παραδειγματική καρτερία. Η στάση Της μας δίδει την άνεση να βρούμε το παράδειγμα πού και πώς θα αντλήσουμε δύναμη να μείνουμε όρθιοι όταν μας σταυρώνουν τα προβλήματα με διάφορους τρόπους και προσχήματα και όταν η βιωτή μας αποκτά ύψος ενός άλλου  Γολγοθά.

Μας παρέχει το συναξάρι της Παρασκευής τη χάρη να μη μείνουμε μόνιμα στο μνήμα των παθών μας ξεχασμένοι, αλλά μετανιωμένοι, αλλαγμένοι, σωσμένοι να βγούμε ζωντανοί. Η δυνατότητα της προσωπικής ανάτασης υπάρχει, αρκεί να μην έχουμε αποκάμει. Η Παναγία έρχεται ως η Ζωοδόχος Πηγή, ως αρωγός αδιάψευστη και αγωγός ανεξάντλητος. Αν και νομίζουμε ότι έχουμε πει ή γράψει τα πάντα για την Θεοτόκο, αντιλαμβανόμαστε κάποια στιγμή ότι έχουμε ακόμα πολλά για να εναποθέσουμε στην αγάπη Της. Όσο Της εμπιστευόμαστε τις ημέρες μας, τόσο αυτές θα γεμίζουν ζωντάνια.

Αρχιμ. Χρυσόστομος Χρυσόπουλος
ΠΗΓΗ: εφημ. Ορθόδοξη Αλήθεια, 19 Απριλίου 2017, σελ. 26

Thursday, 20 April 2017

Όψεις Αγια-Σοφιάς

Το πρόσφατο ταξίδι μας στην Κωνσταντινούπολη και το γεγονός ότι διαμέναμε σε ξενοδοχείο δίπλα από την περίφημη Μεγάλη Εκκλησία, την Αγια-Σοφιά, μας έκανε έτσι ώστε να την βλέπουμε κάθε μέρα, πρωΐ - μεσημέρι - βράδυ, με ήλιο, με συννεφιά και με βροχή.



Ήταν όντως μια εμπειρία μοναδική, τόσο ιδιαίτερη που αισθανθήκαμε ότι κάναμε ένα υπέροχο ταξίδι στο χρόνο, στην ένδοξη εποχή του Βυζαντίου.



Και βέβαια δεν χρειάζονται καθόλου ιστορικά, καλλιτεχνικά ή άλλα στοιχεία, για να παρουσιάσει κανείς το σπουδαιότατο αυτό οικοδόμημα, που αποτελεί κυριολεκτικά το σήμα κατατεθέν της Βασιλεύουσας.



Είναι φυσικά αδύνατο να περιγράψει κανείς τα συναισθήματα που πλημυρίζουν τον Έλληνα Ορθόδοξο Χριστιανό όταν ατενίζει και βιώνει ένα τέτοιο θέαμα.



Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους...

Wednesday, 19 April 2017

Ο διανοούμενος και η πολιτική

Ο διανοούμενος, σε όποιον τομέα και αν υπηρετεί τα γράμματα,  επηρεάζει ασφαλώς την πολιτική με διάφορους τρόπους. Ένας είναι η σκέψη του να επηρεάζει ιδεολογικά την πολιτική. Παράδειγμα ο Μαρξ. Ο άλλος είναι ο ίδιος ο διανοούμενος να υπηρετήσει την ιδεολογία του δια της πολιτικής. Παράδειγμα ο Ζαν Πολ Μαρά και η Ρόζα Λούξεμπουργκ. Και ένας τρίτος είναι ο στοχαστής να απευθύνεται και να επηρεάζει με το έργο του τον κάθε άνθρωπο, και τον πολιτικό. Έτσι έμμεσα επηρεάζει την πολιτική, ως διαχείριση και άσκηση εξουσίας. Προφανώς δεν μιλούμε για την προδοσία των διανοουμένων, αυτών που κατάντησαν εξαρτήματα της και βαλέδες της εξουσίας.


Στην κατηγορία των Ελλήνων διανοουμένων, που ήσαν ζείδωρη πνευματική πηγή για όλους μας συγκαταλέγεται ο Κώστας Τσιρόπουλος, ο οποίος πρόσφατα μας άφησε (1930-25/2/2017). Για τον Τσιρόπουλο ισχύει πλήρως το απόφθεγμα του Ζήσιμου Λορεντζάτου: «Το μέγιστο που μπορείς μια μέρα να γίνεις για τον τόπο σου - μια καλή πυξίδα». Ο Τσιρόπουλος έζησε και απεβίωσε διακριτικά, αλλά εργάσθηκε ακάματα και μας αφήνει το πολυσήμαντο έργο του, ως σταθερή πυξίδα προς τις αξίες του Έθνους μας.

Στο τελευταίο τεύχος της «Ευθύνης» (Αριθμός 456, Δεκέμβριος 2009), που εξέδιδε και με την οποία έθρεψε πνευματικά γενιές Ελλήνων, έγραψε: «Το τεύχος αυτό που κρατάτε στα ζεστά, φιλικά σας χέρια είναι το τελευταίο του βίου μου. Αναλογίζομαι: τριανταεφτά ολόκληρα χρόνια, κάθε μήνα (κι άλλα έξη χρόνια πριν από τη δικτατορία) εζήσαμε συντροφιά χαρές, ελπίδες, ικανοποιήσεις, απογοητεύσεις. Δοξάζουμε το όνομα του Θεού και προσκυνούμε το όνομα της Ελλάδος, της προσφιλούς μας Πατρίδας. Προσευχόμαστε, ευχόμαστε, αποχαιρετούμε...».

Στο ίδιο, αποχαιρετιστήριο τεύχος και σε σχόλιό του για την κρίση γράφει: «Η δεινή κρίση που διέρχεται, παγκοσμίως σήμερα, η ανθρώπινη κοινωνία δεν είναι μόνο κρίση οικονομική... Συνιστά μια κρίση που υπερβαίνει την κατανάλωση, που διαπερνά την οικονομία και που στοχεύει κατ’ ευθείαν στο πλάσμα, που δημιούργησε την κοινωνία αυτή, στον Άνθρωπο. Για τούτο ορθότερα θα έπρεπε να ονομαστεί κρίση του Ανθρωπισμού... Η κρίση σημαίνει κάτι συγκλονιστικό και επείγον: οι σημερινοί Έλληνες να εξελληνισθούν. Να εμποδιστούν και να πάψουν να είναι ελληνοφάγοι...». 

Στα 43 χρόνια παρουσίας και συμβολής της «Ευθύνης» και των άλλων πολλών εκδοτικών δραστηριοτήτων της στην πνευματική ζωή της Πατρίδας μας, τον Τσιρόπουλο τίμησαν με την φιλία, την εκτίμησή και τη συνεργασία τους σημαντικές προσωπικότητες, μεταξύ των οποίων οι Πρόεδροι της Δημοκρατίας Μιχ. Στασινόπουλος και Κων. Τσάτσος, ο πρωθυπουργός Παν. Κανελλόπουλος, ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, και οι  Ιωαν. Θεοδωρακόπουλος, Άγγ. Τερζάκης, Αιμ. Χουρμούζιος, Ζωή Καρέλλη, Β. Ν. Τατάκης, Χρ. Μαλεβίτσης. Ο Τσιρόπουλος αγαπούσε την Ελλάδα, την Παράδοσή της, την Ορθοδοξία, ολόψυχα και με εσωτερική χαρά και ευθύνη για την πνευματική κληρονομιά, της οποίας ήταν συγκληρονόμος, μαζί με όλους εμάς, τους Έλληνες.

Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Tuesday, 18 April 2017

Τῇ Τρίτῃ τῆς Διακαινησίμου

Τῇ Τρίτῃ τῆς Διακαινησίμου, μνήμην ἐπιτελοῦμεν τῶν Ἁγίων ἐνδόξων, νεοφανῶν καί θαυματουργῶν Ὁσιομαρτύρων Ῥαφαήλ καί Νικολάου καί τῆς Ἁγίας Παρθενομάρτυρος Εἰρήνης καί τῶν σύν αὐτοῖς μαρτυρησάντων ἐν ἔτει 1463, τῇ 9ῃ Ἀπριλίου, ἓν ᾗ συνέπεσεν ἡ παροῦσα ἡμέρα, ἐν τῇ ἀρχαίᾳ Μονῇ τῶν Καρυῶν, τῇ οὔσῃ παρά τῇ Θερμῇ ἐν τῇ νήσῳ Λέσβῳ, ἐν ἔτει δέ 1959 θαυμαστῶς ἡμῖν φανερωθέντων.
 
Η εικόνα είναι έργο του Θεόδωρου Βογδάνου.

Ταῖς τῶν σῶν Ἁγίων Μαρτύρων πρεσβείαις, Χριστέ ὁ Θεός, καί πάντων σου τῶν Ἁγίων, ἐλέησον καί σῶσον ἡμάς. Ἀμήν.

Monday, 17 April 2017

Παλιές ἤ καί λησμονημένες Κληματιανές Πασχαλιές

ἤ, Τότε πού τό χωριό μας εὐωδίαζε ἀπό τά ἀρώματα τά πασχαλινά...


Ὅσοι θυμοῦνται τίς μεγάλες καί σημαδιακές μέρες τοῦ Μ. Σαββάτου καί τῆς Κυριακῆς τοῦ Πάσχα θά αἰσθάνονται ἀκόμα ἐκεῖνες τίς ζωντανές τίς εὐωδιές ἀπό πασχαλινή φρεσκοψημμένη κουλούρα καί ἄρωμα Ἐπιταφίου ἀπό τή χθεσινοβραδυνή Του λιτανεία, πού πλημμύριζε τό χωριό τά πρωϊνά τοῦ Μ. Σαββάτου. Λιτανεία ἀθάνατη, γιατί μέ τίς δεήσεις σέ σημεῖα καίρια τοῦ χωριοῦ, γιά εὐλογία περισσά καί παντοτεινή, ὥστε νά παραμείνει σκέπη θεϊκή στή μικρή κοινωνία τῶν Κληματιανῶν.

Κι ὕστερα ἦταν ἡ φωτεινή βραδυά, λίγο πρίν τήν Ἀνάσταση, μέ κείνη τή σιωπή, τήν ἐγκαρτέρηση, τά μισοφωτισμένα σπίτια καί τίς εὐωδιές πού ξεχύνονταν ἀπό βραστό ἤ μαγειρεμένο ἀρνί ἤ κατσίκι, ἀλλά καί τήν εὐωδιά τῶν μαγιάτικων τριαντάφυλλων, πού ἔστελναν τό ἄρωμά τους παντοῦ, καθώς ξημέρωνε χρονιάρα μέρα.

Ὅμως ἐκεῖνο πού ἀπομένει στήν ψυχή ἀνόθευτο καί πάντα θαλερό ἦταν οἱ εὐωδιές πού γεύονταν ὁ κάθε Κληματιανός μετά τήν Πασχάλια χαρά τῆς θείας Λειτουργίας, ὅταν κατεβαίνοντας ἀπό τήν ἐκκλησιά, ἀπολείτουργα, καί περνώντας ἀπό τό Ρέμα ζοῦσαν στιγμές ἀνεπανάληπτες, καθώς ἄκουγε τό νερό νά κελαρύζει, τίς ἀνθισμένες  πορτοκαλιές καί λεμονιές -δέν ἦταν καί λίγες ἐκεῖ- νά στέλνουν τήν πασχάλια εὐχή τους μέ ραντισμούς ἀρωμάτων, συνταιριασμένους ἀπόλυτα μέ τήν εὐωδιά τοῦ Ἀναστασίμου θυμιάματος, πού ἦταν ἀκόμα φρέσκο, ὅπως τό φρέσκο ἀεράκι...

Κι ὕστερα ἦταν ἡ μέρα τοῦ Πάσχα μέ τά φρεσκοψημμένα στά ξύλα ἐδέσματα καί τό ἄφθονο ντόπιο καλό κρασί, κρασί πού φύλαγαν γιά τέτοιες ὧρες, ἐπειδή ἤξεραν πώς «Ἀναστάσεως ἡμέρα» ἦταν ἐκείνη κι ἔπρεπε νά πανηγυρίσουν, λαμπροφορεμένοι καί πάντα εὐφραινόμενοι.

Χριστός Ἀνέστη στούς Κληματιανούς, ὅπου γῆς. Μέ τή μνήμη τῆς πατρίδας καί τοῦ χωριοῦ τους ἀνόθευτη καί πάντα ζωντανή.

π. Κ.Ν. Καλλιανός

Sunday, 16 April 2017

Πάσχα 2017

Τα θαύματα που έκαμε ο Χριστός όσο ήταν στη γή, χωρίς καμία αμφιβολία, ήσαν θεϊκή πρωτοβουλία και δύναμη αδιάσειστη. Θαύμα για την εποχή εκείνη που οι άνθρωποι δεν εγνώριζαν τον αληθινό Θεό, ήταν κάτι που ξεπερνούσε την ανθρώπινη φαντασία.

Η ανάσταση του Λαζάρου, κατακεραύνωσε τους εν αμφιβολία ανθρώπους που ζούσαν, άκουγαν και έβλεπαν την διδασκαλία του Χριστού κάνοντας τους να δεχθούν τον Χριστό ότι είναι Υιός του Θεού.
 

Η Μεγάλη Πέμπτη φέρνει στην επιφάνεια την ανθρώπινη αδυναμία στο πρόσωπο του Πέτρου, αρνούμενος τον Χριστό, με αποκορύφωμα την Μεγάλη Παρασκευή, όταν ο αναμάρτητος Χριστός θα καρφωθεί σε ένα ξύλινο σταυρό σαν ληστής.
 

Θεέ μου το μέγεθος της ταπεινώσεως Σου και τούτο για να μας παραδειγματίζεις στη συμπεριφορά που πρέπει να έχουμε εμείς οι θνητοί. 

Όλα όμως ίσως μπορούμε να πούμε ότι είναι μυθεύματα, αλλά η ΑΝΑΣΤΑΣΗ του Χριστού ήλθε να επισφραγίσει όχι μόνο την ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ, αλλά και την εμπέδωση του ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ στους λαούς που τον εδέχθησαν.
 

Αυτή είναι η γιορτή των Χριστιανών, γιατί η Ανάσταση του Χριστού προμηνύει την Ανάσταση την δική μας, από τις ατέλειες και τα βάσανα της παρούσης ζωής.

Πανηγυρίζει ο άνθρωπος και με το δίκιο του γιατί η χαρά που ένοιωσαν οι Απόστολοι όταν είδαν τον Κύριο Αναστημένο ολοζώντανο να τους μιλάει και να τους νουθετεί, δίδοντας οδηγίες για το μέλλον της Διακονίας, που ανελάμβανον, από την στιγμή που ο Χριστός θα έφευγε από κοντά τους. Τους εβεβαίωνε όμως ότι ανά πάσα στιγμή θα είναι δίπλα τους. 

Η χαρά αυτή είναι χαρά των Χριστιανών, οι οποίοι εναποθέτουν την ύπαρξή τους στο θέλημα του Θεού.
Ενός Θεού τέλειου ολοζώντανου τον οποίο βλέπουν και αισθάνονται οι Χριστιανοί στην ψυχή τους σε κάθε βήμα της ζωής, χωρίς να φοβούνται από τίποτε, γιατί αυτή είναι η πίστη των Χριστιανών.

Χαίρονται οι Χριστιανοί και μαζί τους χαίρεται η φύση ολόκληρη, ζώα και φυτά, γιατί όλοι είμαστε δημιούργημα του Θεού και ως εκ τούτου σεβαστά.

Αυτός είναι ο ολοζώντανος ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ο οποίος εμπεδώθηκε με την ΑΝΑΣΤΑΣΗ του ΧΡΙΣΤΟΥ.
 

Νικόλαος Πούλιος
Ομότιμος Αρχιγραμματέας Ι.Α. Θυατείρων & Μ.Β.

Saturday, 15 April 2017

Πατριαρχική Εγκύκλιος για το Πάσχα

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ
ΕΠΙ Τῼ ΑΓΙΩι ΠΑΣΧΑ

ριθμ. Πρωτ. 315

† Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕΩι ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ - ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ EΛΕΟΣ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝΔΟΞΩΣ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

***

Ἀδελφοὶ ἠγαπημένοι καὶ τέκνα θεοφιλῆ ἐν τῷ Ἀναστάντι Κυρίῳ,

"Ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε˙ ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον" (Ἰωάν. ις΄, 33), διαβεβαιώνει ὁ θανάτῳ τὸν θάνατον μόνος πατήσας Κύριος τὰς γενεὰς τῶν ἀνθρώπων. Χριστὸς Ἀνέστη! ἀναφωνοῦμεν καὶ ἡμεῖς πρὸς πάντας τοὺς ἐγγὺς καὶ τοὺς μακρὰν ἀπὸ τῆς Ἱερᾶς ταύτης Αὐλῆς τοῦ βιωματικοῦ ἐν τῷ κόσμῳ σταυροῦ καὶ τῆς θλίψεως∙ ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τῆς Αὐλῆς τῆς Ἀναστάσεως∙ ἀπὸ τῆς κόγχης ταύτης τῆς γῆς, τῆς Κωνσταντίνου Πόλεως, ἀπὸ ὅπου διακηρύττεται ὅτι "ζωὴ πολιτεύεται", διαλυομένης τῆς κάθε εἴδους φθορᾶς καὶ αὐτοῦ τοῦ θανάτου.

Ὁ Κύριος πολλάκις προειδοποίησε, κατὰ τὴν ἐπὶ γῆς ἔνσαρκον παρουσίαν Του, τοὺς Μαθητάς Του περὶ τῆς θλίψεώς των ἐξ αἰτίας τῆς σταυρικῆς Του θυσίας ἐπὶ τοῦ Φρικτοῦ Γολγοθᾶ, ὡς καὶ ἕνεκα τῆς δραστηριότητος καὶ τῆς πορείας των ἐντὸς τοῦ κόσμου τούτου –αὐτῶν τῶν ἰδίων ἀλλὰ καὶ πάντων ὅσων θὰ ἐπίστευον εἰς τὸν Χριστόν-. Μὲ μίαν χαρακτηριστικὴν ὅμως λεπτομέρειαν: "ὅτι κλαύσετε καὶ θρηνήσετε ὑμεῖς, ὁ δὲ κόσμος χαρήσεται· ὑμεῖς δὲ λυπηθήσεσθε, ἀλλ᾿ ἡ λύπη ὑμῶν εἰς χαρὰν γενήσεται...καὶ ὑμεῖς οὖν λύπην μὲν νῦν ἔχετε· πάλιν δὲ ὄψομαι ὑμᾶς, καὶ χαρήσεται ὑμῶν ἡ καρδία" (Ἰωάν ις΄, 20-22).

Τὴν ἀναστάσιμον ταύτην καὶ ὑπερκόσμιον χαρὰν πρῶται ἐβίωσαν αἱ λίαν πρωῒ ἐλθοῦσαι ἐπὶ τὸ μνῆμα τοῦ Ζωοδότου Μυροφόροι Γυναῖκες διὰ τοῦ μονολεκτικοῦ Κυριακοῦ λόγου "Χαίρετε" (Ματθ. κη΄,9). Τὴν ἰδίαν ἀναστάσιμον χαρὰν βιοῦσα ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως διακηρύττει σήμερον στεντορίᾳ τῇ φωνῇ: "Αὕτη ἡ ἡμέρα Κυρίου, ἀγαλλιασώμεθα καὶ εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῇ" (πρβλ. Ψαλμ. 117, 24). Ὁ ἔσχατος ἐχθρός, ὁ θάνατος, ἡ λύπη, τὰ προβλήματα, ἡ φθορά, ἡ θλῖψις, ἡ δοκιμασία, σκυλεύονται καὶ καταργοῦνται ὑπὸ τοῦ Νικητοῦ Θεανθρώπου Κυρίου.

Ζῶμεν, ὅμως, ἐντὸς ἑνὸς κόσμου εἰς τὸν ὁποῖον τὰ μέσα γενικῆς ἐπικοινωνίας μεταδίδουν συνεχῶς δυσαρέστους πληροφορίας περὶ τρομοκρατικῶν ἐνεργειῶν, περὶ πολέμων κατὰ τόπους, περὶ καταστροφικῶν φυσικῶν φαινομένων, προβλημάτων λόγῳ θρησκευτικοῦ φανατισμοῦ, πείνης, προσφυγικοῦ προβλήματος, ἀνιάτων ἀσθενειῶν, πτωχείας, ψυχολογικῶν καταπιέσεων, αἰσθήματος ἀνασφαλείας καὶ λοιπῶν συμπαρομαρτουσῶν ἀνεπιθυμήτων καταστάσεων.

Ἔναντι τῶν καθημερινῶν τούτων "σταυρῶν", τοὺς ὁποίους οἱ ἄνθρωποι αἴρομεν μὲ "γογγυσμούς", ἔρχεται ἡ Μήτηρ μας Ἁγία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία νὰ μᾶς ὑπενθυμίσῃ ὅτι ἠμποροῦμεν νὰ εἴμεθα χαρούμενοι, διότι ὁ ἀρχηγός μας Χριστὸς εἶναι ὁ νικητὴς αὐτῶν, εἶναι ὁ φορεὺς τῆς χαρᾶς, ὁ φαιδρύνας τὰ σύμπαντα.

Ἡ χαρά μας στηρίζεται εἰς τὴν βεβαιότητα τῆς νίκης τοῦ Χριστοῦ. Ἔχομεν τὴν ἀπόλυτον βεβαιότητα, ὅτι τὸ ἀγαθὸν εἶναι ὁ νικητής, διότι ὁ Χριστὸς ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον "καὶ ἐξῆλθεν ἵνα νικήσῃ" (πρβλ. Ἀποκ. ς΄, 2). Ὁ κόσμος εἰς τὸν ὁποῖον θὰ ζήσωμεν αἰωνίως εἶναι ὁ Χριστός: τὸ φῶς, ἡ ἀλήθεια, ἡ ζωή, ἡ χαρά, ἡ εἰρήνη.

 Ἡ Μήτηρ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία, παρὰ τοὺς καθημερινοὺς σταυροὺς καὶ τὰς θλίψεις, ζῇ ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον τὸ γεγονὸς τῆς χαρᾶς. Βιώνει ἐντεῦθεν, ἐν τῇ παρούσῃ καὶ ἀπὸ τῆς παρούσης ζωῆς, τὴν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. Ἀπὸ τοῦ Ἱεροῦ τούτου Κέντρου τῆς Ὁρθοδοξίας, ἀπὸ τῶν σπλάγχνων τοῦ μαρτυρικοῦ Φαναρίου, διακηρύττομεν "κατὰ τὴν φωταυγῆ ταύτην νύκτα", ὅτι προέκτασις καὶ τέλος τοῦ σταυροῦ καὶ τῆς θλίψεως καὶ διασκέδασις τοῦ κάθε ἀνθρωπίνου πόνου καὶ τῆς κάθε δοκιμασίας, εἶναι ἡ Κυριακὴ διαβεβαίωσις: "Οὐκ ἀφήσω ὑμᾶς ὀρφανούς" (Ἰωάν. ιδ΄, 18-19). "Ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας, ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος" (Ματθ. κη΄, 20). Αὐτὸ τὸ μήνυμα πρέπει νὰ ἀκούσωμεν ὅλοι, νὰ ἀκούσῃ ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος καὶ νὰ ἀφήσῃ τὸν ἑαυτόν του νὰ ἴδῃ τὸν Χριστὸν συμπορευόμενον μαζί του. Ναί, νὰ Τὸν ἴδῃ δίπλα του. Καὶ θὰ Τὸν ἴδῃ, μόνον ἐὰν ἀκούῃ καὶ βιώνῃ τὸν λόγον Του εἰς τὴν ζωήν του.

Τὸ μήνυμα τοῦτο τῆς κατισχύσεως τῆς ζωῆς ἐπὶ τοῦ θανάτου, τῆς νίκης τοῦ ἱλαροῦ φωτὸς τῆς πασχαλίου λαμπάδος ἐπὶ τοῦ σκότους τῆς ἀκαταστασίας, καὶ τῆς διαλύσεως, διὰ τοῦ ἀνεσπέρου Φωτὸς τῆς Ἀναστάσεως, τῶν θλίψεων καὶ τῶν προβλημάτων εὐαγγελίζεται τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον εἰς ὁλόκληρον τὸν κόσμον καὶ καλεῖ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους νὰ τὸ βιώσουν. Τοὺς καλεῖ νὰ σταθοῦν μὲ πίστιν καὶ ἐλπίδα ἐνώπιον τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ, ἐνώπιον τοῦ μυστηρίου τῆς ζωῆς∙ τοὺς καλεῖ νὰ ἐμπιστευθοῦν τὸν κρατοῦντα τὰ ἡνία πάσης κτίσεως Ἀναστάντα Κύριον, τὸν Κύριον τῆς χαρᾶς καὶ τῆς εὐφροσύνης.

Χριστὸς Ἀνέστη, λοιπόν, ἀδελφοὶ καὶ τέκνα! Αὐτοῦ τοῦ δεσπόζοντος τῆς ζωῆς καὶ κυριεύοντος τοῦ θανάτου Κυρίου ἡμῶν ἡ Χάρις καὶ τὸ ἄπειρον Ἔλεος εἴησαν μετὰ πάντων.
                                                                                                    
Φανάριον, γιον Πάσχα ,βιζ´
Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος
διάπυρος πρς Χριστν ναστάντα
εχέτης πάντων μν.

----------------------------------------------
ναγνωσθήτω π᾿ κκλησίας κατὰ τὴν Θείαν Λειτουργίαν τς ορτς το γίου Πάσχα, μετὰ τὸ ερὸν Εαγγέλιον.

Friday, 14 April 2017

Πασχαλινή Εγκύκλιος Θυατείρων

Εγκύκλιος του Αρχιεπισκόπου με την ιεράν και σωτήριον Εορτήν της εκ νεκρών Αναστάσεως του Κυρίου προς τον Ιερόν Κλήρον και το Ευσεβές Πλήρωμα της Βιβλικής Επαρχίας Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας και Ιρλανδίας

 «Ότε εν τάφω σαρκικώς, θέλων συνεκλείσθης ο φύσει, τη της θεότητος, μένων απερίγραπτος και αδιόριστος, τα θανάτου απέκλεισας, ταμεία και Άδου, άπαντα εκένωσας, Χριστέ βασίλεια»

Αγαπητοί μας εν Κυρίω,

Photo by Alexios Gennaris

Ύστερα από την μακράν και αιδέσιμον περίοδον της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής αξιωθήκαμε και φέτος να εορτάσουμε, την εκ νεκρών Ανάσταση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Γι’ αυτό απευθύνω προς όλους σας, τους Άρχοντες και τον Λαόν, εγκάρδιον πατρικόν χαιρετισμόν αγάπης και τιμής και μοιράζομαι μαζί σας την χαράν των Αποστόλων και των Μυροφόρων και των Φίλων του εκ Νεκρών Αναστάντος Χριστού, ο οποίος νικητής και τροπαιούχος και θριαμβευτής Θεός, μας καλεί όλους να πανηγυρίσουμε και με καρδίαν καθαράν να τον δοξολογήσουμε διά το άπειρον αυτού έλεος και την αγάπη του προς το Ανθρώπινον Γένος. Ο Θεάνθρωπος Χριστός εμοιράσθη την αμαρτωλή ανθρώπινη φύση μας, και με την Ανάστασή του εμοιράστηκε μαζί μας την δόξαν του και την θεότητά του. Το  Γεγονός της Αναστάσεως είναι γεγονός και χαράς και ελπίδος και πίστεως σε Κείνον ο οποίος «ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος». Όπως δε χαρακτηριστικά γράφει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Αύτη δε η υπόθεσις –το Γεγονός της Αναστάσεως του Χριστού – ποικίλη τις εστίν, ομού και εις δόγματα ημάς διορθούσα, και του βίου ημών ρυθμίζουσα» (Τ.2 σελ. 33). Η Ανάσταση του Χριστού είναι ένα παγκόσμιον και πανανθρώπινον γεγονός που γεμίζει τις ψυχές μας με την μακαρίαν ελπίδα της δικής μας αναστάσεως και της δικής μας εν Χριστώ σωτηρίας. Οι Χριστιανοί όλου του κόσμου καλούμαστε να αναβιώσουμε την αγάπη του Θεού με όλη την ύπαρξή μας και να αναβιώσουμε το Μήνυμα της Αναστάσεως στην καθημερινή μας ζωή για να μπορέσουμε να επανέλθουμε στις πνευματικές τους ρίζες και να απαλλαγούμε από την πλημμύρα του κοσμικού φρονήματος και της σύγχρονης αποστασίας που ταλανίζει όλες τις κοινωνίες, Χριστιανικές και μη. «Το παρ’ ημίν επιτελούμενον Πάσχα απάντων ανθρώπων σωτηρίας εστιν αίτιον, αρξάμενον από του πρωτοπλάστου ος εν άπασιν εστι σωζόμενος και ζωοποιούμενος» (Χρυσόστομος Τ8).

Τα Γεγονότα της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος απετέλεσαν την κινητήρια δύναμη των Αγίων Αποστόλων να μεταβούν στα πέρατα του κόσμου και να διακηρύξουν την Ανάσταση του Χριστού και την φανέρωση της θείας αγάπης προς τα πλάσματά Του και σ’ ολόκληρη την Δημιουργία Του. «Ούτως ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον ὠστε τον υιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν, ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη απόληται, αλλ’ έχει ζωήν αιώνιον» (Ιωάν. 3, 1).

Η Εκκλησία και γιορτάζει και μεταφέρει και διαφυλάσσει από γενεά σε γενεά το Μήνυμα και τα σύμβολα της Αναστάσεως και καλεί τους Πιστούς κάθε εποχής να γίνουν κοινωνοί του μυστηρίου της σωτηρίας μας. Ο τακτικός και ενσυνείδητος εκκλησιασμός, η συμμετοχή στην θεία Λειτουργία και την κοινωνία του σώματος και του αίματος του Χριστού βεβαιοί και μαρτυρεί την συμμετοχή μας εις την ζωήν και τον θάνατον και την Ανάστασή του. Η οικογένεια, η Χριστιανική ορθόδοξη Παιδεία, η προστασία των Παιδιών και της Νεολαίας, η συμμετοχή μας εις την φιλανθρωπία και την στήριξη των αδυνάτων, η έμπρακτη αγάπη και η φροντίδα μας για την διοίκηση των Εκκλησιών και των Σχολείων μας και την  προώθηση του Ευαγγελίου της Αναστάσεως και η προσευχή μας για την επικράτηση της Βασιλείας του Θεού είναι αναστάσιμα αιτήματα και υποχρεώσεις όλων μας.

Αδελφοί και αδελφές εν Κυρίω, μετέχουμε στη χαρά της Αναστάσεως με την αλληλοσυγχώρηση, την συμφιλίωση με τους αδελφούς μας, την ομόνοια, την ειρήνη, και την αγάπη προς τους άλλους, να «συγχωρήσωμεν πάντας τη Αναστάσει». Ευχόμενος υγεία και χαρά και ειρήνη σε σας και τους οικείους σας και στην Εκκλησία του Χριστού ταπείνωση και αδελφοσύνη, διατελώ μετά θερμών ευχών και της εν Χριστώ εκ Νεκρών Αναστάντι αγάπης και τιμής.

Λονδίνο, Πάσχα 2017

Ο Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας Γρηγόριος

Σημείωση: Να αναγνωστεί από Άμβωνος αντί Κηρύγματος την Μεγάλη Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

Thursday, 13 April 2017

Πριν και μετά την Ανάσταση

Νέα εκπομπή. Προτείνεται να μεταδοθεί έως και το Μεγ. Σάββατο λόγω περιεχομένου.


PRIN KAI META THN ANASTASH 1 .mp3
MediaFire is a simple to use free service that lets you put all your photos, documents, music, and video in a si...

Καλή συμπόρευση με τον γλυκύτατο Νυμφίο μας!

Νώντας Σκοπετέας

Wednesday, 12 April 2017

Μεγαλοβδομαδιάτικη selfie

...του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Θυατείρων & Μ.Β. κ. Γρηγορίου

Ο Άγιος Θυατείρων επισκέφθηκε τη Μεγάλη Τρίτη το βράδυ την Κοινότητα Αγ. Παντελεήμονος στο Harrow - ΒΔ Λονδίνου και χοροστάτησε στην Ακολουθία του Νυμφίου. Κήρυξε δε στο πολυπληθές εκκλησίασμα, στα ελληνικά και αγγλικά, με θέμα το Τροπάριο της Κασσιανής, που μόλις είχε ψαλλεί από τους καλλίφωνους Ιεροψάλτες του Ι.Ν. Αγ. Παντελεήμονος και Αγ. Παρασκευής, κ. Ανδρέα Καζαμία και Δρα. Παναγιώτη Προκοπίου.


Στο τέλος της Ιεράς Ακολουθίας ο Ιερ. Προϊστάμενος Πρωτοπρ. Αναστάσιος Δ. Σαλαπάτας καλωσόρισε με θερμά λόγια τον Σεβασμιώτατο και τη συνοδεία του, ευχόμενος στον Άγιο Θυατείρων Έτη Πολλά, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης κατά την ερχόμενη Κυριακή του Πάσχα (16 Απριλίου 2017), 29 ετών από της εκλογής του από το Σεπτό Οικουμενικό μας Πατριαρχείο στον Βιβλικό Θρόνο των Θυατείρων.

Κατόπιν, με πρωτοβουλία του Προέδρου των Νέων Επιστημόνων της Κοινότητας κ. Παναγιώτη Αργυρού, βγήκε μία selfie του Σεβασμιωτάτου, όπως άλλωστε συνηθίζεται πάντα κατά την επίσκεψή του στην εν λόγω Κοινότητα.

Τέλος δε, η Εκκλησιαστική Επιτροπή, με επικεφαλής τον Πρόεδρο Δρα. Σεραφείμ Κυριακίδη, και η Επιτροπή της Βοηθητικής Αδελφότητας Κυριών, με Πρόεδρο την κα. Αλεξάνδρα Κωνσταντίνου, είχαν ετοιμάσει δεξίωση με νηστήσιμα εδέσματα στην Αίθουσα Εκδηλώσεων της Κοινότητας, προς τιμήν του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Θυατείρων & Μ.Β. κ. Γρηγορίου, ο οποίος ευχήθηκε με εγκάρδια λόγια σε όλους να έχουν μια Καλή Ανάσταση, λουσμένη στο Φως που πηγάζει από τον Πανάγιο Τάφο του Κυρίου μας. 


ΠΗΓΗ: Ρομφαία

Tuesday, 11 April 2017

Πασχαλινά έθιμα στην Κύπρο

Προηγούμενες χρονιές έχω γράψει για τα πασχαλινά έθιμα της ιδιαίτερης πατρίδας μου, της Ζακύνθου. Φέτος αναζήτησα και έμαθα μερικά ενδιαφέροντα έθιμα της Κύπρου μας και τα μοιράζομαι μαζί σας, επειδή τα θεωρώ ξεχωριστά και γενικά είμαι της άποψης ότι είναι στο χέρι μας να διατηρούμε τις παραδόσεις μας και να τις κληροδοτούμε στις καινούριες γενιές.


Την Κυριακή του Λαζάρου ομάδες παιδιών γυρίζουν στα σπίτια των χωριών και ψάλουν τον «Λάζαρο». Οι νοικοκυρές τα φυλεύουν αυγά προκειμένου να τα βάψουν καθώς και φλαούνες. Οι φλαούνες είναι μια κυπριακή συνταγή που τρώνε οι Κύπριοι την Κυριακή του Πάσχα. Περιέχουν μαστίχα, σταφίδες και τυρί. Μάλιστα λέγεται ότι τις φλαούνες τις τρώνε και οι Τουρκοκύπριοι στο Ραμαζάνι τους.

Την Κυριακή των Βαΐων τοποθετούν κλαδιά ελιάς στις εκκλησίες, τα οποία παραμένουν εκεί έως και την Πεντηκοστή. Κατ᾽ αυτόν τον τρόπο οι ελιές αγιάζονται και την Πεντηκοστή οι νοικοκυρές παίρνουν τα κλαδιά των ελιών, βάζουν τα ξερά κλαράκια στα θυμιατά τους και «καπνίζουν» τα σπίτια τους για να διώξουν το κακό και την ζηλοφθονία.

Η Μεγάλη Πέμπτη στην Κύπρο είναι συνυφασμένη με πολλά και όμορφα έθιμα: όλες οι εικόνες καλύπτονται με μαύρα υφάσματα ως ένδειξη πένθους. Στις εκκλησίες φτιάχνουν ομοιώματα του Χριστού πάνω στον σταυρό καθώς και της Παναγίας και του Απόστολου Ιωάννη. Τις Μεγάλες Πέμπτες δεν εργάζονται οι σιδηρουργοί προκειμένου να συγχωρεθούν τα αμαρτήματά τους, επειδή έδωσαν τα καρφιά στον Πόντιο Πιλάτο για να σταυρώσει τον Χριστό.

Την ώρα που διαβάζονται τα Δώδεκα Ευαγγέλια τοποθετούνται από κάτω γυάλες με νερό για να αγιαστούν. Το νερό αυτό χρησιμοποιείται για την παρασκευή του προζυμιού των πασχαλινών άρτων. Σε κάποια χωριά κάτω από τα Δώδεκα Ευαγγέλια βάζουν ένα μπουκάλι κρασί και ένα μπουκάλι νερό. Το κρασί αυτό θεωρείται ότι γιατρεύει τους ασθενείς. Σε κάποια χωριά της επαρχίας Λεμεσού την Μεγάλη Πέμπτη φτιάχνουν τα αρκατένα. Τα αρκατένα είναι παξιμάδια που παρασκευάζονται τις παραμονές των μεγάλων θρησκευτικών εορτών: Χριστούγεννα, Πάσχα και Δεκαπενταύγουστο. Το προζύμι παράγεται από την ζύμωση των ρεβυθιών και των κουκιών και η διαδικασία είναι αρκετά πολύωρη και δύσκολη και η ονομασία αρκατένα ίσως βγήκε από την λέξη αρκάτης, δηλαδή εργάτης λόγω της δύσκολης παρασκευής των παξιμαδιών.

Την Μεγάλη Παρασκευή όλοι τρώνε φακές με ξύδι για να θυμούνται το ξύδι που έδωσαν στον Χριστό όταν διψούσε. Επίσης, στολίζεται ο Επιτάφιος και οι πιστοί κρατούνε τα λουλούδια του Επιταφίου ως θυμίαμα για τους ασθενείς. Σε κάποια μέρη της Κύπρου όπως στον Καραβά της Κερύνειας και στα Επταγώνια της Λεμεσού τα λουλούδια του Επιταφίου δίδονταν στους μεταξοσκώληκες για να παράγουν καλό μετάξι. Στα ορεινά χωριά ο στολισμός του Επιταφίου γίνεται με ένα είδος λουλουδιού που μοιάζει πολύ με λεβάντα και ονομάζεται μυροφόρες. Οι νοικοκυρές τα κρατάνε στα σπίτια τους λόγω του όμορφου αρώματός τους.

Μετά την Πρώτη Ανάσταση τα μαύρα υφάσματα πέφτουν από τις εικόνες και όλοι οι πιστοί χτυπάνε με τα χέρια τους τα στασίδια εις ένδειξη χαράς. Στις έντεκα η ώρα το βράδυ οι πιστοί ανάβουν στον προαύλιο χώρο της εκκλησίας την Λαμπρατζιά. Η Λαμπρατζιά είναι το παλιό έθιμο του καψίματος του Ιούδα. Οι νεαροί μαζεύουν ξύλα αρκετές ημέρες πιο πριν και το ομοίωμα του Ιούδα του Ισκαριώτη σιγοκαίγεται έως και τα ξημερώματα της Κυριακής του Πάσχα. Κάποιες φορές το ομοίωμα του Ιούδα παρουσιάζεται με ημίψηλο καπέλο και μπαστούνι στο χέρι για να θυμίζει Άγγλο λόρδο και την μισητή αγγλοκρατία που βασάνισε το νησί για πολλά χρόνια.

Το απόγευμα της Κυριακής του Πάσχα και αφού όλοι τρώνε το πατροπαράδοτο αρνί στη σούβλα, μαζεύονται στις πλατείες για να παίξουν γαϊδουροδρομίες, σακουλοδρομίες, ζίζιρο και αυγοδρομίες. Την Δευτέρα του Πάσχα στο χωριό Κάρμι της Κερύνειας τα καφενεία λειτουργούσαν μόνο για τις γυναίκες. Τα καφενεία τα λειτουργούσαν αποκλειστικά οι γυναίκες των καφετζήδων και επιτρεπόταν μόνο ο γυναικείος πληθυσμός. Οι άντρες συγκεντρώνονταν στο παρεκκλήσι της Παναγίας της Τριμιθκιώτισσας και πανηγύριζαν.

Δυστυχώς κάποια από αυτά τα έθιμα δεν διατηρούνται έως σήμερα ή τείνουν να εκλείψουν. Είναι ωραίο όμως να θυμόμαστε την ιστορία μας, τα ήθη μας και τον πολιτισμό μας. Όπως είναι όμορφο να βλέπουμε και να γνωρίζουμε τις διαφορές ανάμεσα σε διάφορους τόπους της πατρίδας μας.

Μένει να πω ένα καλό και ευλογημένο Πάσχα σε όλον τον Ελληνισμό! Να μας φέρει φώτιση και πνευματική ανάσταση σε ό,τι κι αν κάνουμε.

Eύη Ρούτουλα

Monday, 10 April 2017

Μεγαλοβδομαδιάτικοι ἀναβαθμοί Κατανύξεως

ἤ, στ᾿  ἀλήθεια, πῶς εἶναι δυνατό νά ξεπεράσεις αὐτές τίς σελίδες;

Στόν καλό ἀδελφό καί συλλειτουργό π. Γεώργιο Ἀθ. Σταματᾶ, Ἀρχιερατικό Ἐπίτροπο Σκιάθου, ταπεινό καί φιλαδελφό εὐχετήριο νά ζεῖ καί νά χαίρεται αὐτές τίς μοναδικές εὐλογίες τοῦ Θεοῦ στήν μικρά πατρίδαν του, τήν τόσον ὅμως μεγάλη ἐν τῆ θρησκείᾳ της


Καθώς φεγγοβολοῦν οἱ μέρες οἱ πάντερπνες τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας, μέρες πού θά μᾶς φέρουν ὅλο καί πιό σιμά στή φιλόξενη αὐλή τῆς Πασχάλιας εὐφροσύνης καί χαρᾶς, ὁ συνειδητός Νεοέλληνας καταφεύγει σέ μνῆμες ἱερές πού τίς προβάλλουν μέσα μας κείμενα ἀθάνατα, ζωγραφιές λόγου περίφημες καί ξεχωριστές, ὅπως αὐτές τοῦ μεγάλου λογοτέχνη καί ἀκέραιου Ἀνθρώπου, τοῦ Σκιαθίτη Ἀλέξανδρου Μωραϊτίδη, τοῦ διά τοῦ μοναχικοῦ σχήματος μετονωμασθέντος Ἀνδρονίκου μοναχοῦ.

Οἱ σελίδες αὐτές, πού ἀποτελοῦν ταπεινό ἀφιέρωμα στή Μεγαλοβδομάδα, ἡ ὁποία ἀπό σήμερα ἀνοίγεται μπροστά μας, ἐπειδή ἐνέχουν ἱερά καί ἀρύπωτα βιώματα, παραδίδονται στόν εὐλαβικό καί φιλακόλουθο ἀναγνώστη τῆς σήμερον ὡς βακτηρία πνευματική. Γιατί μονάχα μέ τέτοια ἐρείσματα εἶναι δυνατό νά προσεγγιστεῖ τόσο ἡ Μ. Ἑβδομάδα ὅσο καί ἡ κορυφαία τῆς Μ. Παρασκευῆς Ἡμέρα, ὥστε νά ἐκτυπωθοῦν στήν ψυχή εὐλογημένες μνῆμες, οἱ ὁποῖες θά ἀποτελέσουν σέ καιρούς πληγῶν καί ἀπογνώσεων τίς ἀναγκαῖες ἀντιβιώσεις γιά πνευματική ἀνάρρωση καί ἐπιστροφή στήν Ἀγάπη καί φροντίδα τοῦ Θεοῦ.

Τό ἀπόσπασμα πού παραθέτω εἶναι ἀπό τό Πασχαλινό διήγημα τοῦ Μωραϊτίδη, «Ἄρατε Πύλας», δημοσιευμένο τό 1891.    

«Ἰδού! ἀκούονται μακρόθεν ψαλμωδίαι γλυκύταται καί τρυφεραί ὡς κλαυθμοί, ὡς θρῆνοι: — Δός μοί τοῦτον τόν ξένον! . . . Ψάλλουσι τό πομπικόν ἄσμα, «Τόν ἥλιον κρύψαντα», τό ἐξόδιον μέλος, τό τρυφερόν ἐκεῖνο τροπάριον, τό ὁποῖον συγκινεῖ καί τά ἄψυχα: — Δός μοί τοῦτον τόν ξένον! . . .
     
Ὁ Ἰωσήφ παρακαλεῖ τόν Πιλάτον ἴνα ἐπιτρέψη αὐτῶ νά θάψη «τόν ξένον Ἰησοῦν καί ὠνειδισμένον . . .» Ψάλλουσιν οἱ μελίφθογγοι ψάλται, ἀκολουθοῦντες τήν λιτανείαν τοῦ Ἐπιταφίου καί ὑπηχεῖ ὁ λαός ὡς δί' ἑνός στόματος.

— Δός μοί τοῦτον τόν ξένον! . . .

Ὤ πατρίς μου μικρά, πόσον μεγάλη εἶσαι ἐν τῇ θρησκεία σου! Ἡ μελωδία γλυκυτάτη ὁλονέν προσεγγίζει. Ὄπισθεν οἰκιῶν νεφέλαι φωτειναί ἀπό τῶν καιομένων λαμπάδων ἀναβαίνουσι πρός τό στερέωμα. Ἡ εὐωδία τῶν θυμιαμάτων, τά ὁποῖα καίονται κατά τήν δίοδον τοῦ Ἐπιταφίου ἀπό τάς οἰκίας ὄλας, φθάνει ἀπό μακράν ὡς ἄρωμα αὐτῆς τῆς νυκτός ἀνέκφραστον.

— Δός μοί τοῦτον τόν ξένον!.. . . Πρέπει νά ἰδῆτε τήν λιτανείαν τοῦ Ἐπιταφίου κατά τήν αὐγήν, ὄτε δέν εἶνε οὔτε ἡμέρα οὔτε νύξ ἤ μᾶλλον μέ ὀλίγην ἡμέραν καί πολλήν νύκτα, μέ ὀλίγον φῶς καί μέ πολλά ἄστρα, καμμιά φορᾶ μέ σελήνην λειψίφωτον, ὄτε τό θέαμα γίνεται ὑπερκατανυκτικόν, μέ ὀλίγας ἀηδόνας καί πολλά πρωινά πουλιῶν χαιρετίσματα, μέ ὀλίγον εὐωδιάζοντα ἄρωμα πρωινόν ἀέρα καί μέ πολύ θυμίαμα· καί κάτω το κύμα μελανόφαιον, ἐφ' οὐ ν' ἀντανακλῶνται τῶν ἱερῶν λαμπάδων αἵ χρυσαί λάμψεις.

Ἰδού! Ἡ ἱερά λιτανεία προσεγγίζει ἤδη εἰς τόν ναόν. Προηγοῦνται τά ἑξαπτέρυγα καί ὁ μέλας ξύλινος ἅγιος Σταυρός. Εἴτα ὁ κλῆρος μέ χρυσά βυζαντινά ἄμφια, θαῦμα ὑφαντικῆς καί ποικιλτικῆς ἐξαίσιον, οὐχί ἄκομψα ρωσσικά μονοκόμματα καί μονοκόκκαλα ὡς φορέματα χιονισμένων βουνῶν. Καί εἴτα τό ἱερόν Κουβούκλιον. Τί εὔμορφον λεπτούργημα! Ὡς νά εἶνε ἐζωγραφισμένον. Τετράγωνον ὀρθογώνιον, ἐπί τεσσάρων ποδῶν ἐρειδόμενον, ἐφ' οὐ ἐναποτίθεται ὁ Ἐπιτάφιος θρῆνος, ραντισμένος διά φύλλων ρόδου, βιολέτας καί δενδρολιβάνου. Καί ἄνωθεν αὐτοῦ διά τεσσάρων κιονίσκων ἐπιβαστάζεται ὁ θολίσκος αὐτοῦ, θαῦμα ξυλογλυπτικῆς ὡς θόλος ναΐσκου, καλλίμορφος, φέρων ἐπί τῆς κορυφῆς ἐπίχρυσον ξύλινον στέμμα, ἀπολῆγον εἰς σταυρόν, ἐνῶ ἔσωθεν ἄνω του Ἐπιταφίου θρήνου κρέμαται ὡσάν πολυέλαιος ἕτερον τεχνητόν στέμμα ἐκ χρυσοχάρτου καί τεχνητῶν ἀνθέων, στίλβον ἀκτινωτῶς μετά μαρμαρυγῶν ἐν τῷ φωτί τῶν λαμπάδων. Σειρά λαμπαδίσκων ἐπιστέφει τόν θόλον τοῦ Κουβουκλίου, ἐνῶ τέσσαρες φανίσκοι κομψοί εἰς τάς τέσσαρας ἄκρας φέγγουσι μέ ὑέλους χρωματιστᾶς. Εἶνε ἐκ καρυοξύλου γεγλυμμένον οὕτως εἰπεῖν τό ἱερόν Κουβούκλιον, ἀλλ' ἐκ τῶν ἀνθέων δέν φαίνεται σχεδόν τό βαθύ ἐρυθρόχρουν ὡς ἐρυθρόδανον ὑάλισμα τοῦ ὡραίου ξύλου.

Βαστάζεται ὑπό τεσσάρων ναυτῶν μετά σεβασμοῦ καί κατανύξεως καί περιστοιχίζεται παρ' ἄλλων ναυτῶν, ἑτοίμων ἐκεῖ πλησίον ν' ἁρπάσωσιν εἴτα τάς λαμπάδας του, φυλακτήρια ἐν ταῖς τρικυμίαις. Κ' ἐνῶ βαδίζουν οἱ βαστάζοντες, σείεται ἐλαφρῶς τό Κουβούκλιον, σείεται καί τό κρεμάμενον ἔσωθεν χρυσοῦν ἐξ ἀντρέδων καί ψευδανθέμων ποικιλόχρωμων στέμμα καί τά λοιπά χρυσά καί ἄνθινα στολίσματα, καί ἀποτελεῖται οὕτω μία εὐάρεστος ἀλληλουχία λικνιζομένων χρυσῶν λάμψεων, καθηδύνουσα τήν ὅρασιν καί πραΰνουσα ὡς δρόσος ἐν καύσονι τήν καρδίαν, ἐν ὤ ἡ ἐλαφρόπνους πρωινή αὔρα κινοῦσα μαλακῶς τό φῶς τῶν λαμπάδων μετασχηματίζει αὐτό ἐπιτηδείως εἰς ἕνα μονοκόμματον φωτεινόν στέφανον γύρω-γύρω του Κουβουκλίου, καταυγάζοντα ἠδέως τά ὄμματα. Ὄπισθεν ἀκολουθεῖ ἐν μακρά γραμμή τό πλῆθος λαμπαδηφόρον ἀποτελοῦν, ἐν εὐλαβεία καί κατανύξει, ἕνα φωτεινόν ὡραῖον ρεῦμα μ' ἐλαφρῶς παίζοντα τά κύματά του.

Ποσάκις δακρύων ἐξ ἀγνώστου χαρᾶς ἔμεινα κρυφά εἰς τήν γωνίαν ἐκεῖ κάτω ἀκίνητος, ὡς ὁ φιλάργυρος ὁ φοβούμενος μή κλέψωσι τόν θησαυρόν του· ἔμεινα νά βλέπω κρυφά-κρυφά τήν τρυφερᾶν αὐτήν τοῦ Ἐπιταφίου πομπήν, κατερχομένην ἀπό τόν ἀνήφορον, εἰσπνέων βαθέως ἐν ἄσθματι ὡς ἐντός κήπου ἀνθέων, ὡς νά ἤθελον νά ροφήσω διά μιᾶς ὅλην ἐκείνην τήν μαρμαρυγήν, ὡς νά ἤθελον νά χορτάσω ὅλην ἐκείνην τήν ἀχόρταστον μαγείαν!»

Γιά τήν ἐνημέρωση τῶν ἀναγνωστῶν παραθέτω καί τό λησμονημένο, δυστυχῶς, σήμερα τροπάριο «Τόν ἥλιον κρύψαντα», πού διακρατεῖ τόση κατάνυξη καί συγκίνηση, ὥστε θά πρέπει νά διαβαστεῖ μαζύ μέ τίς ἀθάνατες σελίδες τοῦ Μωραϊτίδη. Κι εἶμαι σίγουρος ὅτι θά φέρει στά μάτια καί στίς ψυχές δάκρυα κατανύξεως καί εὐγνωμοσύνης στόν Μεγάλο Ξένο, «τόν (ὄντως, μέχρι σήμερα) ἐκ βρέφους ὡς ξένον ξενωθέντα ἐν κόσμῳ».
                                       ποίημα Γεωργίου Ἀκροπολίτου. Ἦχος πλ. α´.

«Τόν ἥλιον κρύψαντα τάς ἰδίας ἀκτῖνας καί τό καταπέτασμα τοῦ ναοῦ διαρραγέν τῷ τοῦ Σωτῆρος θανάτῳ ὁ Ἰωσήφ θεασάμενος, προσῆλθε τ Πιλάτῳ καί καθικετεύει λέγων· Δός μοι τοῦτον τόν ξένον, τόν ἐκ βρέφους ὡς ξένον ξενωθέντα ἐν κόσμῳ. Δός μοι τοῦτον τόν ξένον, ὃν ὁμόφυλοι μισοῦντες θανατοῦσιν ὡς ξένον. Δός μοι τοῦτον τόν ξένον, ὃν ξενίζομαι βλέπειν τοῦ θανάτου τό ξένον. Δός μοι τοῦτον τόν ξένον, ὅστις οἶδε ξενίζειν τούς πτωχούς καί τούς ξένους. Δός μοι τοῦτον τόν ξένον, ὃν Ἑβραῖοι τῷ φθόνῳ ἀπεξένωσαν κόσμῳ. Δός μοι τοῦτον τόν ξένον, ἵνα κρύψω ἐν τάφῳ, ὃς ὡς ξένος οὐκ ἔχει τήν κεφαλήν ποῦ κλίνῃ. Δός μοι τοῦτον τόν ξένον, ὃν ἡ μήτηρ ὁρῶσα νεκρωθέντα, ἐβόα· Ὦ Υἱέ καί Θεέ μου, εἰ καί τά σπλάγχνα τιτρώσκομαι καί καρδίαν σπαράττομαι νεκρόν σε καθορῶσα, ἀλλά τῇ σῇ ἀναστάσει θαρροῦσα μεγαλύνω. Καί τούτοις τοίνυν τοῖς λόγοις δυσωπῶν τόν Πιλᾶτον ὁ εὐσχήμων λαμβάνει τοῦ Σωτῆρος τό σῶμα, ὃ καί φόβῳ ἐν σινδόνι ἐνειλήσας καί σμύρνῃ κατέθετο ἐν τάφῳ τόν παρέχοντα πᾶσι ζωήν αἰώνιον καί τό μέγα ἔλεος».

Εὐλογημένη Ἁγία καί Μεγάλη Ἑβδομάδα καί τρισευλογημένο Ἅγιο Πάσχα.

π. Κ.Ν. Καλλιανός