Απάντηση στην προσευχή

 
Ο άνθρωπος επικοινωνεί με τον Θεό, την Παναγία και τους Αγίους μέσω της προσευχής. Τα είδη της προσευχής είναι διάφορα, αλλά εκείνο που συνήθως οι άνθρωποι χρησιμοποιούν είναι η παράκληση.
 

Τα αιτήματα είναι πολλά, αφού η ζωή έχει δυσκολίες και φουρτούνες. Ο άνθρωπος βρίσκει παρηγοριά και ελπίδα στον Ουράνιο Πατέρα. Εκείνος ακούει και απαντάει πάντα, με τον δικό Του τρόπο και στον δικό Του χρόνο.

Στο χωριό Castle Combe

 
Το Castle Combe είναι ένα χωριό στη φημισμένη περιοχή Cotswolds, με την εξαιρετική φυσική ομορφιά, στο Wiltshire της Αγγλίας. Το χωριό βρίσκεται βόρεια του Bristol. To όνομα προέρχεται από ένα κάστρο, που βρισκόταν κάποτε στην περιοχή, αλλά κατεδαφίστηκε πριν από αιώνες.
 

Περιτριγυρισμένο από την περιοχή Cotswolds, το Castle Combe προσφέρει πολλούς γραφικούς περιπάτους και γραφικούς δρόμους χωριών που περιμένουν να εξερευνηθούν!

Το Castle Combe έχει εμφανιστεί τακτικά ως κινηματογραφική τοποθεσία, πιο πρόσφατα στο The Wolf Man, Stardust και στο War Horse του Stephen Spielberg. Χρησιμοποιήθηκε επίσης στην αρχική ταινία του Dr Doolittle.
 

Το χωριό έχει πλούσια ιστορία και τα σπίτια αποτελούνται από τη μελί πέτρα Cotswold, χαρακτηριστική για ένα χωριό αυτής της περιοχής.

Στο κέντρο του Castle Combe βρίσκουμε ένα χαρακτηριστικό σκεπαστό Σταυρό, ονομαζόμενο «της Αγοράς» και την Εκκλησία του Αγίου Ανδρέα που χρονολογείται από τον 13ο αιώνα και στεγάζει ένα απρόσωπο ρολόϊ που φημίζεται ότι είναι ένα από τα παλαιότερα ρολόγια εργασίας στη χώρα.
 

Περπατώντας κατά μήκος του χωριού μέχρι τη γέφυρα και όχι μόνο απολαμβάνουμε τη θέα. Επίσης, μπορούμε να αγοράσουμε σπιτικά κέϊκ, γλυκά ή λουλούδια έξω από τα σπίτια των ντόπιων.

Μονόκεροι στο Bristol

 
Από την 1^η Ιουλίου τ.έ. και για δύο μήνες οργανώνεται στην πόλη του Bristol και στα περίχωρα μια μεγάλη έκθεση εξήντα γλυπτών πολύχρωμων μονοκέρων και μια παράλληλη οικονομική εκστρατεία, για να υποστηριχτεί ο φιλανθρωπικός οργανισμός Leukaemia Care.
 

Αυτή η εκδήλωση ονομάζεται Bristol’s Unicornfest και οι εκτιθέμενοι μονόκεροι, που αποτελούν παραγωγή τοπικών καλλιτεχνών, αποκαλούνται «Brizzle Icons».

 
Αυτό είναι μέρος των τοπικών νομαρχιακών εορτασμών της Κομητείας του Bristol, για να τιμηθούν τα 650 χρόνια από τότε που με βασιλικό διάταγμα αναγνωρίσθηκε το Bristol και η γύρω περιοχή ως ανεξάρτητη Κομητεία.

 
Τους μονόκερους μπορεί κανείς να δει, να θαυμάσει και να φωτογραφήσει σε διάφορα ιστορικά σημεία, όπως Ashton Gate Stadium, Clifton Suspension Bridge, Cheddar Gorge, Weston-super-Mare’s famous pier κ.α.

 
Περισσότερες πληροφορίες μπορεί να βρει κανείς στην ειδική ιστοσελίδα, που παρουσιάζει πολύ αναλυτικά την όλη αυτή εκδήλωση.

Αθηνών περιήγηση

Ο Νίκος μας, με την Πριγκίπισσα σύζυγό του Έριν και τη φίλη της Κλειώ, βρίσκονται αυτές τις ημέρες στην Ελλάδα και απολαμβάνουν τις χαρές της αγαπημένης Πατρίδας, στην διαμαντόπετρα Αθήνα.

Εκεί είχαν την ευκαιρία να επισκεφθούν την Ακρόπολη και όλα τα ιερά μνημεία του θρυλικού λόφου. Στη συνέχεια περιηγήθηκαν στις γύρω από την Ακρόπολη περιοχές, του ιστορικού και παραδοσιακού κέντρου των Αθηνών, όπως τα Αναφιώτικα, την Πλάκα και το Μοναστηράκι.

 
Ο Νίκος ξενάγησε -με επιστημοσύνη και ιστορική ακρίβεια- την Κινέζα σύζυγό του, τη φίλη της, καθώς και όλους εμάς, στα σπουδαία αυτά σημεία του Ελληνικού Πολιτισμού.

Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος - Γ΄

 
Ο Μαυροκορδάτος ήταν από τους πρώτους πολιτικούς, που αποδέχθηκε τη δυτική κοινωνική και ηθική συμπεριφορά της εποχής του και ανεχόταν την της πατρίδας του. Αυτός ήταν και ο λόγος που οι περισσότεροι δυτικοί φιλέλληνες τον εκθείασαν. Ευρισκόμενος στην Πίζα γνώρισε και συνδέθηκε με τον ρομαντικό Άγγλο ποιητή Πέρσι Σέλλεϊ (1792-1822). Ο Σέλλεϊ στα 19 του χρόνια έγραψε το φυλλάδιο «Η αναγκαιότητα του αθεϊσμού» (The necessity of atheism), στο οποίο  εκφράστηκε εναντίον κάθε παραδοσιακού θεσμού.
 

Στην Πίζα ο Μαυροκορδάτος γνωρίστηκε και με την σύζυγό του Σέλλεϊ Μαίρη, στην οποία έκαμε μαθήματα αρχαίων ελληνικών. Ο ποιητής δεν ενοχλήθηκε από τη σχέση τους και του αφιέρωσε το δράμα του “Hellas”. Στο σπίτι του Σέλλεϊ ο Μαυροκορδάτος γνώρισε και τον Λόρδο Βύρωνα, τον οποίο γοήτευσε με τους τρόπους του και μιλώντας για την Ελλάδα. Για τον Έλληνα πολιτικό δεν είχε την ίδια αντίληψη ο σημαντικός φιλέλληνας συνταγματάρχης Leicester Stanhope, 5^th Earl of Xarrington, συμπατριώτης και συνεργάτης του Βύρωνα στον Αγώνα για την ανεξαρτησία της Ελλάδος.
 
Ο Βύρωνας σε γράμμα του προς τον Μαυροκορδάτο, από την Κεφαλονιά, στις 2 Δεκεμβρίου 1823, του γράφει ότι αυτό θα φτάσει στα χέρια του από τον Στάνχοπ, για τον οποίο πιστεύει πως «από κοινού με όλη την Ευρώπη σέβεται και θαυμάζει το θάρρος, τα ταλέντα, και προ πάντων, την εντιμότητα του πρίγκιπα Μαυροκορδάτου» (The life – Letters and Journals of Lord Byron” by Thomas Moore, London, John Murray, Albemarle Street, 1860, p. 602). Αντίθετα προς τις προβλέψεις του Βύρωνα o Στάνχοπ είχε άλλη ιδέα για τον άνδρα:
 
«Ο Μαυροκορδάτος είναι ένας καπάτσος, πονηρός, ύπουλος και αξιαγάπητος άνθρωπος. Καταρχήν κερδίζει τους ανθρώπους με τα «γιες» του και τα χαμόγελά του. Είναι προσιτός και ανοικτός σε καλές συμβουλές, αλλά επιδιώκει καιροσκοπική πολιτική, και δεν υπάρχει τίποτε το μεγάλο ή βαθυστόχαστο στο μυαλό του. Έχει φιλοδοξία και στόχο, αλλά όχι τόλμη και αυτοπεποίθηση, απαραίτητα στοιχεία για να παίξει πρώτο ρόλο στο κράτος. Το παιχνίδι του ήταν γι’ αυτό να διασφαλίσει μιαν άλλη λύση, υπό την Αγγλική Κοινοπολιτεία ή υπό βασιλέα. Λέγει ότι το σύνταγμα είναι παιδί του, αλλά δείχνει ότι δεν έχει οποιαδήποτε συγγένεια με αυτό. Και, σε τελευταία ανάλυση, τι να περιμένεις από έναν Τούρκο ή έναν Έλληνα της Κωνσταντινούπολης; Όλοι οι άνθρωποι εκεί είναι λιγότερο ή περισσότερο επηρεασμένοι από τις συνθήκες και την περιβάλλουσα αυτούς κοινωνία και ο Μαυροκορδάτος, που υπήρξε στην υπηρεσία του βεζίρη δύναται να εγκωμιάζεται από τους ιστορικούς ως ημίθεος». («Greece in 1823 and 1824. Series of letters and other documents on the Greek Revolution, written during a visit to that country by the honourable colonel Leicester Stanhope», London, Printed for Sherwood, Jones, and CO, 1824, Letter XXXII, Missolonghi 31^st January 1824, p. 100-101).
 
Ο Στάνχοπ έγραψε την αλήθεια. Ο Μαυροκορδάτος υποστήριξε ενθέρμως τον συμβιβασμό με την Τουρκία, την προσκόλληση της Ελλάδος στην Αγγλική Κοινοπολιτεία και δέχθηκε ξένο ηγεμόνα με απόλυτες εξουσίες, τον Όθωνα, αφού είχε συντελέσει στη δολοφονία του Καποδίστρια εν ονόματι της «συνταγματικής δημοκρατίας»...
 
Λόγω της προέλασης του Ιμπραήμ και της ανικανότητάς του να τον αντιμετωπίσει, ο Μαυροκορδάτος έπεισε την Εθνική Συνέλευση, στις 10 Απριλίου 1826, να αναθέσει στον Άγγλο έκτακτο πρεσβευτή στην Υψηλή Πύλη Στράτφορντ Κάνινγκ να διαπραγματευθεί την ειρήνη ανάμεσα στους Έλληνες και τους Τούρκους και διορίσει δεκατριμελή Επιτροπή για να προβεί, σε συνεννόηση με τον Άγγλο πρεσβευτή, στη σχετική διαπραγμάτευση. Αντέδρασε αμέσως ο Δημήτριος Υψηλάντης. Με αναφορά του στην Συνέλευση διαμαρτυρήθηκε εντόνως για τον προωθούμενο συμβιβασμό, ως «πράξεως παρανόμου και εναντίας της θελήσεως του Έθνους» και έθεσε το ερώτημα: «Έχομεν όμως ανάγκην προστασίας να καταφύγωμεν εις τους ηγεμόνας όλων των εθνών;» (Α. Βακαλόπουλου, Ιστορία του Νέου Ελληνισμού, Νέα Έκδοση Ηρόδοτος, 2009, τόμ. Ζ΄, σελ. 72). Στην κίνηση του Μαυροκορδάτου αντέδρασαν και οι άλλοι πολιτικοί και στρατιωτικοί ηγέτες και η πρωτοβουλία του ακυρώθηκε. Αν σκεφθεί κανείς τις σκέψεις και τις σύγχρονες προτάσεις αναλυτών, και ιδεολόγων του συμβιβασμού με την γείτονα για τα εθνικά θέματα -Κυπριακό, Αιγαίο, Εναέριος χώρος, ΑΟΖ- διαπιστώνει ότι η σκέψη του Μαυροκορδάτου επιζεί...
 
Στις 20 Ιουλίου του 1825, πάντα λόγω της δικής του πλήρους αποτυχίας να αντιμετωπίσει με επιτυχία τον Ιμπραήμ, ο Μαυροκορδάτος πέρασε σε μυστική συνεδρίαση του Νομοθετικού Σώματος -αυτός και κάποιοι δικοί του- την απόφαση, ότι η Ελλάδα «θέτει εαυτήν υπό την απόλυτον προστασίαν της Μεγάλης Βρετανίας και ενεπιστεύετο εις την Δύναμιν ταύτην την διατήρησιν της ελευθερίας και των δικαιωμάτων της». Προς τούτο εστάλη ο πρεσβύτερος γιός του Ανδρέα Μιαούλη στο Λονδίνο με το πλοίο του για να την υποβάλει στην Βρετανική Κυβέρνηση. Και η απόφαση αυτή βρήκε ισχυρότατη αντίδραση από στρατιωτικούς και πολιτικούς και δεν προχώρησε... (Θωμά Γόρδωνος «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως», Μεταφρ. Αλεξ. Παπαδιαμάντης, Τόμος Γ΄, ΜΙΕΤ, σσ. 114-115).
 
Στο πρακτικό της απόφασης για να τεθεί η Ελλάδα υπό την προστασία της Αγγλίας -υπενθυμίζεται ότι ελήφθη σε μυστική συνεδρίαση- γράφεται μεταξύ άλλων:
 
«Ο κλήρος, οι αντιπρόσωποι και οι ναυτικοί και στρατιωτικοί αρχηγοί του Ελληνικού Έθνους, θεωρούντες ότι οι Έλληνες έλαβον τα όπλα προς υπεράσπισιν του φυσικού και απαραγράπτου δικαιώματος εις το άσυλον της ιδιοκτησίας, της θρησκείας και της ελευθερίας και αντέστησαν επί τέσσερα έτη εις τας κολοσσιαίας δυνάμεις της Αιγύπτου, Ασίας και Αφρικής, αποκτήσαντες ούτω τίτλον προς πολιτικήν ύπαρξιν... Ότι η ελευθέρα κυβέρνησις της Μεγάλης Βρετανίας είναι η μόνη ήτις διετήρησεν αυστηράν ουδετερότητα, αλλ’ ότι η ουδετερότης της δεν αρκεί πλέον δια να προφυλάξη τους Έλληνας από την άδικον και αύξουσαν καταδίωξιν... οφείλομεν να καταφύγωμεν εις την φιλανθρωπίαν (sic) της κυβερνήσεώς της. Δια ταύτα ορίζομεν, αποφασίζομεν και θεσπίζομεν τον ακόλουθον νόμον:
 
Άρθρον 1.- Δυνάμει του παρόντος ψηφίσματος το Ελληνικόν Έθνος θέτει την ιεράν παρακαταθήκην της ελευθερίας του, της ανεξαρτησίας και της πολιτικής υπάρξεώς του υπό την απόλυτον προστασίαν της Μεγάλης Βρετανίας... Εξεδόθη εν Ναυπλία, Ιουλίου 20 (Αυγούστου 1^η) 1825». (Θωμά Γόρδωνος «Ιστορία Ελληνικής Επαναστάσεως», ΜΙΕΤ, Τόμ. Γ΄, σελ.128-129).
 
Αν σκεφθεί κανείς τις σκέψεις των «νεωτερικών» κύκλων των χρόνων μας, την εκ μέρους τους υποβάθμιση της ελληνικής κουλτούρας και παράδοσης και την ιδεολογική τους ταύτιση προς τους κάθε λογής ισχυρούς της Γης, αντιλαμβάνεται γιατί υποστηρίζουν τον Μαυροκορδάτο, που στρατιωτικά (Πέττα, Νεόκαστρο) και πολιτικά (Εμφύλιος) η Επανάσταση κινδύνευσε σοβαρά από αυτόν και σώθηκε, λόγω των αδυναμιών και ελαττωμάτων του, όπως έγραψε ο Στάνχοπ.
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Κυνήγι ελέφαντα στο Bristol

 
Οι ιστορικοί έχουν ξεκινήσει μια έρευνα για να ξετυλίξουν το μυστήριο του διάσημου «Ελέφαντα Kingswood» του 19ου αιώνα στο Bristol.
 

Το πανίσχυρο ζώο που θεωρείται ότι ονομάζεται Nancy στις σύγχρονες αναφορές, λέγεται ότι ήταν μέρος του ταξιδιωτικού θηριοτροφείου του Bostock και του Wombwell, το οποίο έκανε περιοδεία στη Βρετανία εκείνη την εποχή.
 
Ο τοπικός θρύλος λέει ότι η Nancy θάφτηκε κάπου στην περιοχή του Kingswood το 1891 αφού δραπέτευσε και μάσησε δηλητηριώδη φύλλα από πουρνάρι.
 
Περίπου 130 χρόνια αργότερα, αρχαιολόγοι από την Αρχαιολογική Αρχή του Γουέσεξ ανέλαβαν να πραγματοποιήσουν μια γεωφυσική έρευνα σε μια προσπάθεια να βρουν τον θρυλικό χώρο ταφής.
 
Ο Tom Richardson, γεωφυσικός εδάφους του Wessex Water, ανέφερε:
 
“Searching for Victorian elephant burials isn’t our usual fare but a grave of that size would leave a large hole and would certainly be identifiable with the Ground Penetrating Radar equipment we will be using to survey the site”.
 
Η ζωοαρχαιολόγος Lorrain Higbee πρόσθεσε:
 
“This initial archaeological investigation aims to locate the elephant burial but should we do so, you may be surprised at what we could learn about the life of this animal from studying its skeletal remains. In the case of a menagerie elephant, as well as understanding where the animal came from and its age, we may be able to see the impact of its life as an entertainer, this may include evidence of confinement including trauma from shackling the animal or arthritis. It may also be possible to detect injuries or strains resulting from its performance duties, such as repetitive movements.”
 
Το βικτωριανό ζώο λέγεται ότι είχε αναπαυθεί στην περιοχή του Whitefield's Tabernacle ή της Εκκλησίας της Αγίας Τριάδας, αν και δεν υπάρχουν ιστορικές πηγές που να αναφέρουν τον θάνατό του.
 
Μέχρι τον θάνατό της, η Νάνσυ συμμετείχε σε μια περιοδεύουσα «παράσταση θηρίων» και θα έμενε για οκτώ ημέρες στον ανοιχτό χώρο κοντά στο σταθμό Lawrence Hill, σύμφωνα με μια έκθεση του Bristol Mercury το 1891.
 
Η έκθεση πρόσθεσε ότι το τσίρκο είχε έναν ελέφαντα, τέσσερις καμήλες, λιοντάρια και λέαινες, τίγρεις και καφέ αρκούδες.
 
Ο ιστορικός του τσίρκου Dr Steve Ward είπε:
 
“During the 19th century, the fascination with the natural world allowed both travelling and static menageries to flourish and people wanted to experience exotic and strange animals. Seeing these creatures was seen as educational, indeed the government actively encouraged families to take their children.”
 
ΠΗΓΗ: Bristol24/7

Κινέζοι στην Αθήνα

Ο Νίκος μας, με την Πριγκίπισσα Έριν και τη φίλη της Κλειώ (αρχαιοελληνικό όνομα το οποίο αποδιδόταν στη Μούσα της Ιστορίας), επισκέπτονται αυτό τον καιρό την Ελλάδα. 

Πρώτος τους σταθμός είναι η Αθήνα, όπου απολαμβάνουν το ωραίο παραδοσιακό φαγητό και τις καλές και οργανωμένες παραλίες. Στη συνέχεια θα ταξιδέψουν και σε άλλες περιοχές...

Ποιήματα για τον κορωνοϊό - Β’

 
Πέρσι τέτοια εποχή είχε εκδοθεί στη Θεσσαλονίκη και κυκλοφόρησε ευρύτερα μια Ανθολογία Ποίησης, που ήταν αφιερωμένη στην πανδημία του κορωνοϊού.
 

Τώρα κυκλοφόρησε η μετάφραση, στην αγγλική γλώσσα, μέρους της Ανθολογίας εκείνης, με τον γενικό τίτλο: «Coronavirus: The new name of confinement»!

 
Την επιμέλεια της Ανθολογίας είχε -όπως και στην ελληνική έκδοση- η διακεκριμένη ποιήτρια Βασιλική Β. Παππά, η οποία έχει μεγάλη εμπειρία σε αυτού του είδους τις εκδόσεις. Τη μετάφραση των Ποιημάτων επιμελήθηκε η Αλίκη Νάκα.

 
Η κα. Παππά έγραψε, μεταξύ άλλων, στον Πρόλογό της: «Covid-19 will be vanished one day. The mask and all the measures imposed will be vanished, too. Though the poems of this collection will be there to remind us how we felt, how we reacted, how we have acquired mental resilience throughout this crisis».

 
Στην Ανθολογία αυτή συμμετέχουν με έργα τους πέντε ποιητές, ένας εκ των οποίων είναι και ο παρών ιστολόγος. Όλα τα έργα είναι εξαιρετικά ενδιαφέροντα κι είναι γραμμένα σε διάφορους ποιητικούς τύπους και μορφές. Στην παρούσα ανάρτηση παρατίθενται τα δύο δικά μας ποιήματα.

Στην Ενορία του Σαίξπηρ

 
O Ουΐλιαμ Σαίξπηρ (23 Απριλίου 1564 - 3 Μαΐου 1616) ήταν Άγγλος ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και ηθοποιός. Θεωρείται ως ο διασημότερος συγγραφέας που έγραψε πρωτοτύπως στην αγγλική γλώσσα.
 

Σε πρόσφατη επίσκεψή μου στον Αγγλικανικό Καθεδρικό Ναό του Southwark στο Νότιο Λονδίνο βρήκα διάφορα μνημεία, στο προαύλιο και μέσα στον Ναό, αφιερωμένα στον σπουδαίο αυτό λογοτέχνη.

 
Ο λόγος είναι πως, ενόσω κατοικούσε στο Λονδίνο, ζούσε και εργαζόταν στην περιοχή εκείνη και εκκλησιαζόταν στο Ναό του Σωτήρος, όπως ήταν στα χρόνια του γνωστός ο εν λόγω Ναός. Για τούτο θεωρείται ως το πιο φημισμένο μέλος της Ενορίας εκείνης.

 
Αξίζει να σημειωθεί πως μέσα στον Ναό αυτό ενταφιάσθηκε ο αδελφός του Έντμουντ, ο οποίος απεβίωσε σε ηλικία 27 ετών.

 
Η ζωή του Ουΐλιαμ Σαίξπηρ γιορτάζεται κάθε χρόνο στον Καθεδρικό Ναό στα γενέθλιά του και οι επισκέπτες ταξιδεύουν από πολύ μακριά για να δουν τα μνημεία του Σαίξπηρ και το βιτρώ, στο οποίο απεικονίζονται ήρωες των έργων του (όπως Ρωμαίος και Ιουλιέτα, Άμλετ, Βασιλιάς Λήρ, Λαίδη Μάκμπεθ, Οθέλλο κ.ά.).

Ψωμί για όλους

 
Στη φημισμένη Gloucester Road του Bristol, με τη μεγάλη πληθώρα των καταστημάτων, βρίσκουμε έναν φούρνο, που μας προτείνει ένα ενδιαφέρον  κοινωνικό μήνυμα.
 

Το μήνυμα αυτό βρίσκεται αναρτημένο στον εξωτερικό του τοίχο και είναι μια φράση την οποία μας έχει κληροδοτήσει μια μεγάλη σύγχρονη ιστορική προσωπικότητα, ο Νέλσον Μαντέλα.

 
Σε αυτό διαβάζουμε: «Ας υπάρχει δουλειά, ψωμί, νερό και αλάτι για όλους»! Μακάρι να συμβαίνει αυτό, για όλους τους ανθρώπους, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.

Ο Άθωνας στο Bristol (Αφίσα)

 
Μια πολύ ενδιαφέρουσα Πνευματική Σύναξη θα πραγματοποιηθεί την ερχόμενη Κυριακή 16^η Ιουλίου τ.έ. στον Ι.Ν. Απ. Πέτρου και Παύλου στο Bristol.
 

Ο Φιλέλληνας και Φιλορθόδοξος, Ποιητής και Νομικός, κ. Ριχάρδος Devereux, ο οποίος επισκέπτεται τακτικά το Άγιον Όρος, ως μέλος της Αδελφότητας «Φίλοι του Αγίου Όρους», θα ομιλήσει για μια ενδιαφέρουσα διακονία που επιτελεί εκεί. Περισσότερες λεπτομέρειες στην αφίσα της εκδήλωσης.

Δύο μέτρα και δύο σταθμά

 
Πλησιάζει η τραγική για τον Ελληνισμό 50ή επέτειος της εισβολής του Αττίλα στην Κυπριακή Δημοκρατία και η εκ μέρους της Τουρκίας κατοχή του 37% του κυπριακού εδάφους. Τα όσα συμβαίνουν στην Ουκρανία κάνουν τον Έλληνα να σκεφτεί πως  ίδιες περιπτώσεις αντιμετωπίζονται από τους ισχυρούς της Δύσης με δύο μέτρα και δύο σταθμά. Οι αρχές του Δικαίου υποτάσσονται στο συμφέρον και στη γεωπολιτική.
 

Στην Ουκρανία υπάρχει εισβολή, το ίδιο και στην Κύπρο. Στην Ουκρανία η προστασία των όμαιμων ήταν η δικαιολογία για την εισβολή. Το ίδιο και στην Κύπρο. Τι συμβαίνει στις δύο περιπτώσεις; Στην Κύπρο ουδεμία στρατιωτική βοήθεια προσφέρθηκε για την άμυνά της και ουδεμία ενέργεια συνέβη για να αποτρέψει την εισβολή. Είναι γνωστά τα δισεκατομμύρια που έχουν δοθεί στην Ουκρανία καθώς και το άφθονο πολεμικό υλικό. Εκτός ΝΑΤΟ  η Κύπρος, όπως  και η Ουκρανία. Η εισβολή στην Κύπρο και η κατάληψη του ακόμη κατεχομένου εδάφους ολοκληρώθηκε στις 16 - 17 Αυγούστου με τον Αττίλα 2. Ο Κων. Καραμανλής, που στις 24 Ιουλίου 1974 ανέλαβε πρωθυπουργός, σε μια διαλυμένη από την χούντα Ελλάδα, ζήτησε την άμεση σύγκληση του συμβουλίου υπουργών του ΝΑΤΟ. Η απάντηση ήταν αρνητική. Αιτιολογία ότι ο Γ.Γ. της Συμμαχίας Γιόζεφ Λουνς έφευγε για τις θερινές του διακοπές!... Στην πράξη η σύγκληση του Βορειοατλαντικού Συμβουλίου προσέκρουσε στο βέτο του Χένρι Κίσινγκερ, ο οποίος έχοντας τις δικές του ιδέες ως προς τις ελληνοτουρκικές διαφορές, δεν ήθελε εμπλοκή της Συμμαχίας στην κυπριακή κρίση, ευνοώντας σκανδαλωδώς τον εισβολέα (Βλ. Ιωαν. Ιατρίδη άρθρο εις «Καθημερινή», στις 16.05.2020).
 
Τη μαρτυρία του καθηγητού Ιατρίδη ενισχύει η αναφορά του ΥπΕξ της Αγγλίας Τζ. Κάλαχαν, στις 14 Αυγούστου 1974, που περιλαμβάνεται στον φάκελο WSC 1/10 (μέρος Τα):
 
«Ο ΥπΕξ (Κάλαχαν) ρώτησε τον Δρα. (sic) Κίσινγκερ εάν ήταν διατεθειμένος να παραστεί σε υπουργική Σύνοδο του ΝΑΤΟ, αν αυτός τη συγκαλούσε. Ο Δρ. Κίσινγκερ συμφώνησε στον βαθμό που αυτή δεν θα συγκαλούνταν πριν την Δευτέρα (19 Αυγούστου 1974)».
 
Θυμίζουμε ότι ο Αττίλας 2 ολοκληρώθηκε στις 16-17 του ιδίου μηνός... Αντίθετη η δράση του ΝΑΤΟ στην περίπτωση της Ουκρανίας. Άμεση σύγκληση του ΝΑΤΟ, ομόφωνες αποφάσεις και άμεσες δράσεις, αμέριστη υποστήριξη πολιτική, στρατιωτική, οικονομική. Θυμίζουμε πάντως την μέχρι και σήμερα ανεκτικότητα έως και υποχωρητικότητα ΝΑΤΟ και ΕΕ στον σοβινισμό της Τουρκίας, αντίθετα προς την Ρωσία, που επιζητείται η ήττα της σε όλα τα επίπεδα. Αυτό έγινε σαφές και χθες στο Βίλνιους. Για να άρει ο Ερντογάν το βέτο για την είσοδο στο ΝΑΤΟ της Σουηδίας, οι σύμμαχοι, με πρώτες τις ΗΠΑ, έφθασαν τα ανταλλάγματά τους μέχρι σημείου ταπεινώσεώς τους...   
 
Η εξήγηση της συμπεριφοράς των ΗΠΑ προς την Τουρκία σήμερα, έναντι αυτής κατά την εισβολή του Αττίλα στην Κύπρο είναι εύκολη, με βάση τη λογική του συμφέροντος. Υπάρχουν όμως και σχετικά ντοκουμέντα. Ένα από αυτά είναι η αναφορά του Πίτερ Ράμσμποθαμ, πρέσβεως της Μεγ. Βρετανίας στην Ουάσινγκτον, προς τον Υπουργό των Εξωτερικών, Τζ. Κάλαχαν, στις 14 Αυγούστου 1974. Έγραψε μεταξύ άλλων:
 
«Στο επίκεντρο των σκέψεων του Κίσινγκερ βρίσκεται η ανάγκη να αποφευχθεί να προσφερθεί στη Σοβιετική Ένωση η επέκτασή της επιρροής της στην ανατολική Μεσόγειο. Είναι, επομένως, αποφασισμένος να μη διακινδυνεύσει την αμερικανική θέση στην Τουρκία, της οποίας τη συνεισφορά στο ΝΑΤΟ θεωρεί πιο σημαντική από τη συνεισφορά της Ελλάδος...».
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Κινέζικο αεροδρόμιο

Ο Νίκος μας, με την πανέμορφη Πριγκίπισσα σύζυγό του Έριν, ανεχώρησαν από την πόλη Chengdu, όπου έζησαν τα τελευταία έξι χρόνια. Έφτασαν ήδη στην Ελλάδα για τις διακοπές τους. Θα επισκεφθούν διάφορα μέρη της ιδιαίτερης Πατρίδας μας. Μετά, θα επιστρέψουν στην Κίνα, για να συνεχίσουν το ταξίδι της ζωής τους στο Πεκίνο.

Φεύγοντας από την όμορφη Chengdu μας δείχνουν το θαυμαστό, νεόδμητο, λαμπροστολισμένο και γυαλιστερό αεροδρόμιο της πόλης. Η Κίνα βρίσκεται σε φάση προόδου και οικοδομικού οργασμού. Η ζωή είναι ωραία για τους αγαπημένους μας...

Αντιρρησίες συνείδησης

 
Σε πρόσφατη επίσκεψή μου στο Λονδίνο, με σκοπό τη συμμετοχή μου σε Διαχριστιανικές συναντήσεις, είχα την ευκαιρία να διασχίσω το πάρκο της Πλατείας Tavistock.
 

Σε εκείνο το πάρκο βρίσκει κανείς και απολαμβάνει αρκετά μνημεία. Σε ένα σημείο βρήκα μια πλάκα που μου δημιούργησε προβληματισμό. Είναι αφιερωμένη στους αντιρρησίες συνείδησης.
 
Πάνω σε αυτή αναγράφονται τα εξής:
 
Σε όλους όσους έχουν θεμελιώσει και διατηρούν το δικαίωμα να αρνηθούν να σκοτώσουν.
Η προνοητικότητα και το θάρρος τους μας δίνουν ελπίδα.
Αυτή η πέτρα αφιερώθηκε στις 15 Μαΐου 1994, Διεθνής Ημέρα Αντιρρησιών Συνείδησης.
Για να τιμήσουμε τη μνήμη ανδρών και γυναικών, αντιρρησίες συνείδησης στη στρατιωτική θητεία, σε όλο τον κόσμο και σε κάθε εποχή.
 
Κατ’ αρχάς ίσως να μπορεί να πει κανείς πως η πλάκα αυτή μπορεί να εξυμνεί το ειρηνιστικό πνεύμα και τη διάθεση του μέσου ανθρώπου να απέχει από οποιαδήποτε πολεμική σύρραξη.
 
Όμως, επειδή η πραγματικότητα της ανθρώπινης ζωής και των οργανωμένων ανά εποχή κοινωνιών είναι τέτοια που κυριολεκτικά επιβάλλει τη συμμετοχή μας σε πολεμικές πράξεις, ειδικά όταν αμυνόμαστε Υπέρ Πίστεως και Πατρίδος, τότε θα τολμούσαμε να πούμε πως η εν λόγω πλάκα είναι ουσιαστικά εκτός πραγματικότητας.
 
Ας φανταστούμε πως θα ήταν ο Ελληνισμός χωρίς τις πράξεις αυτοθυσίας των μεγάλων ηρώων του, σε διάφορες ιστορικές εποχές. Δεν επρόκειτο να είχαμε ούτε Έθνος, ούτε Κράτος, ούτε οποιαδήποτε υπόσταση ύπαρξης.
 
Αν υπάρχουν αντιρρησίες συνείδησης υπάρχουν απέναντί τους και ευσυνείδητοι στρατιώτες, που έδωσαν τη ζωή τους στις μάχες ενάντια στο φασισμό, τον ναζισμό, τις κατοχές και τις γενοκτονίες.
 
Η ειρήνη, την οποία απολαμβάνουν οι αντιρρησίες συνείδησης από τον καναπέ τους, εξαγοράσθηκε με αίμα από εκείνους που προσέφεραν τη ζωή τους, για να μπορούμε εμείς σήμερα να έχουμε ελευθερία και να φιλοσοφούμε για τα θέματα αυτά.

Ο Χριστός στη ζωή των ανθρώπων

 

ΚΗΡΥΓΜΑ Ε’ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(9^η Ιουλίου 2023)

 

Η παρουσία, αγαπητοί μου αδελφοί, του Κυρίου μας Ιησού Χριστού στη ζωή των ανθρώπων  είναι ένα κυριολεκτικά συγκλονιστικό γεγονός. Μέσα από αυτή την αδιάλειπτη διακοινωνία μεταξύ του Δημιουργού αλλά και Σωτήρα μας, του Υιού και Λόγου του Θεού, με κάθε μία ανθρώπινη προσωπικότητα, καταυγάζεται κατ’ ουσίαν το σκότος της ψυχής του πεπτωκότος ανθρώπου και καθαίρεται από την αμαρτία η ψυχή του, που μετανοεί και επανασυνδέεται με τον Ιησού, μέσα από την αποδοχή και την ευλογία της αγιαστικής Του δύναμης.
 
Η οριζόμενη από την Αγία Εκκλησία μας ως πεπτωκυΐα φύση, που σημαίνει δηλαδή την ανθρώπινη ύπαρξη, που λόγω ανυπακοής στο θέλημα και στις εντολές του Θεού απομακρύνθηκε από την τρυφή του Παραδείσου, είναι επιρρεπής στην αμαρτία, καθώς επίσης και στις διάφορες δαιμονικές επιρροές και πειρασμούς. Μέσα σε μια τέτοια πνευματική κατάσταση ζούσαν και οι πρωταγωνιστές του ευαγγελικού αναγνώσματος της παρούσας Κυριακής, οι «δύο δαιμονιζόμενοι ἐκ τῶν μνημείων ἐξερχόμενοι, χαλεποὶ λίαν» (Ματθ. 8, 28), που ζούσαν στη χώρα των Γεργεσηνών.
 
Η μελέτη της ευαγγελικής αυτής περικοπής είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Σε αυτήν παρατηρούμε ότι τα δαιμονικά πνεύματα διαλέγονται με τον Κύριο, διαισθανόμενα ότι είχε φθάσει το τέλος της επίδρασής τους σε εκείνους τους ταλαιπωρημένους ανθρώπους. Ο Ιησούς δεν διστάζει να συνομιλήσει μαζί τους και φυσικά ως Θεός και Σωτήρας των ανθρώπων έδωσε εντολή να απομακρυνθούν τα πνεύματα αυτά από τα δυστυχή πλάσματα τα οποία επηρέαζαν. Ο Ιησούς αναδεικνύεται έτσι αναμφισβήτητος νικητής στη διαμάχη με τον διάβολο και τις δυνάμεις του, όπως επίσης και θεραπευτής των ψυχών και των σωμάτων των πλασμάτων που δημιουργήθηκαν από Αυτόν.
 
Είναι ιδιαίτερης σημασίας το γεγονός ότι οι «δαίμονες παρεκάλουν αὐτὸν λέγοντες· εἰ ἐκβάλλεις ἡμᾶς, ἐπίτρεψον ἡμῖν ἀπελθεῖν εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων» (Ματθ. 8, 31). Αυτό φυσικά αποδεικνύει ότι τα σατανικά πνεύματα μπορούν να εγκαθίστανται ακόμα και στα ζώα. Όταν ο Κύριος επέτρεψε να συμβεί αυτό, η συνέχεια ήταν τραγική, αφού «ὥρμησε πᾶσα ἡ ἀγέλη τῶν χοίρων κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἀπέθανον ἐν τοῖς ὕδασιν» (Ματθ. 8, 32).
 
Αυτό το τελευταίο σημείο έχει μια ιστορική ερμηνεία, την οποία αξίζει να αναφέρουμε, έστω και ακροθιγώς. Οι Γεργεσηνοί εξέθρεφαν χοίρους παράνομα, αφού ο χοίρος ήταν απαγορευμένος από τον Μωσαϊκό Νόμο και δεν επιτρεπόταν να τρώγεται από τους Ισραηλίτες (Λευιτικό 11, 7 και Δευτερονόμιο 14, 8). Για τον λόγο αυτό «οι Γεργεσηνοί ήσαν ένοχοι και ήσαν άξιοι να χάσουν την αγέλην» (Παν. Τρεμπέλας). Έτσι επετράπη από τον Κύριο να εισέλθουν οι δαίμονες στους χοίρους και κατόπιν εκείνοι να πνιγούν στα θαλάσσια ύδατα.
 
Εκείνο που ακολούθησε ήταν ένα σπουδαίο πνευματικό μάθημα, αλλά και παράδειγμα αποφυγής, για τους χριστιανούς όλων των εποχών. Το εν λόγω περιστατικό αναστάτωσε πολύ τους κατοίκους της περιοχής κι έτσι παρεκάλεσαν τον Ιησού να φύγει από τον τόπο τους. Ο Ωριγένης λέγει πως «Ως αναίσθητοι τούτο είπον και άγαν άπιστοι οι Γεργεσηνοί». Προφανώς κινήθηκαν προς την κατεύθυνση αυτή, της άρνησης της παρουσίας του Κυρίου ανάμεσά τους, γιατί είδαν και διαπίστωσαν πως έχασαν το κέρδος από την εκτροφή και πώληση των απαγορευμένων ζώων.
 
Όμως υπάρχει σαφώς και κάποιο άλλο στοιχείο. Ο Ευαγγελιστής Μάρκος αναφέρει χαρακτηριστικά πως «ἐφοβήθησαν» (5, 15), ενώ ο Ευαγγελιστής Λουκάς δηλώνει πως «φόβῳ μεγάλῳ συνείχοντο» (8, 37). Προφανώς αισθάνθηκαν μεγάλο φόβο και δέος με το υπερφυσικό αυτό γεγονός που βίωσαν. Αυτό είναι κατά κάποιον τρόπο φυσιολογικό. Όμως, την ίδια ώρα, σίγουρα αισθάνθηκαν πως βρίσκονται ενώπιον υψηλής αγιότητας, την οποία δεν μπορούσαν να αντέξουν και δεν επιθυμούσαν να έχουν στην περιοχή τους.
 
Ο Ιησούς τότε αναχώρησε, αφού «δεν μετέδιδεν αναγκαστικώς τας ευλογίας Του εις τους μη θέλοντας» (Παν. Τρεμπέλας).
 
Ο Χριστός είναι πάντα παρών στη ζωή των ανθρώπων. Στην Αποκάλυψη του Ιωάννη μας διαβεβαιώνει πως, «ἰδοὺ ἕστηκα ἐπὶ τὴν θύραν καὶ κρούω· ἐάν τις ἀκούσῃ τῆς φωνῆς μου καὶ ἀνοίξῃ τὴν θύραν, καὶ εἰσελεύσομαι πρὸς αὐτὸν...» (3, 20). Απαραίτητη προϋπόθεση της διακοινωνίας μας με τον Κύριο είναι η αποδοχή από μέρους μας της Θεανθρώπινης παρουσίας Του στη ζωή μας.
 
Οι πιστοί καλούνται να αποφεύγουν πάντα την αρνητική συμπεριφορά των κατοίκων της χώρας των Γεργεσηνών και να υιοθετήσουν σταθερά τη θετική στάση των μαθητών που πορεύονταν προς τους Εμμαούς, οι οποίοι είπαν στον Κύριό μας με σεβασμό, αγάπη και επίμονη παράκληση, «μεῖνον μεθ᾿ ἡμῶν» (Λουκ. 24, 29).
 
Αμήν. Γένοιτο.
 

Πρωτοπρ. Αναστάσιος Δ. Σαλαπάτας

Με τις Χρυσές Καρδιές...

 
Τα σχολεία κλείνουν ως εδώ ως εκεί. Στα μέρη μας, έχουν ήδη κλείσει. Ζέστη βλέπεις. Τα μπάνια έτσι και αλλιώς στην θάλασσα θα άρχισαν, το καρπούζι θα έπεσε, στο λιμανάκι στα Θεραπειά, εκεί που παλιά-παλιά  είχε βρει καταφύγιο η Αργώ, θα έχουν αράξει μερικά καρπουζόφλουδα και άντε να τα μαζέψει -άραγε ποιός;- ο δήμος. Στο Γερμανικό πάντως, καρπουζόφλουδα και καβουνόφλουδα [1] τότε που κολυμπούσα εκεί, δεν έδιναν παρουσία, το ρεύμα βλέπεις. Στα σκαλάκια, μάλιστα, παρόντα. Ενα άλλο "άραγε", που να κολυμπούν τώρα οι καλοκαιρινοί και οι ντόπιοι;
 

Διαβάζω ξανά-μανά την "Δασκάλα με τα χρυσά μάτια" του Στρατή Μυριβήλη. Το βιβλίο που με το είχε συστήσει ο κ. Γιάννης, φίλος αγαπητός των γονιών μου, που τώρα θα κάνουν παρέα στον ουρανό οι τέσσερις τους. Μυριβήλης. Και μόνο το όνομα του φέρνει ευωδιές της αύρας, και της  θάλασσας που ανταμώνεται με τα λουλούδια της Μυτιλιανής γής και καλά έκανε που το διάλεξε για ψευδώνυμο. Πάντα άρεζα [2] να διαβάζω βιβλία του. Αρκετά χρόνια πριν, όταν κάποτε γνώρισα την εγγονή του Χριστίνα, νεαρές μαμάδες και οι δυό μας,  ήταν σαν να γνώριζα τον ίδιο. Οχι ακριβώς, αλλά ...
 
Με τα σχολεία που κλείνουν λοιπόν για τις θερινές διακοπές,  στην θύμηση μου ήρθαν οι δασκάλες μου. Αυτές που δεν έκαναν απεργίες και δεν αρρώσταιναν ποτέ από ότι θυμούμαι, ήταν καλοντυμένες, καλοχτενισμένες, περιποιημένες τέλος πάντων. Αυτές που δίδασκαν μέσα από τα αναγνωστικά και τα λοιπά βιβλία και ενέπνεαν μέσα από το παράδειγμα τους, ήταν "καθώς πρέπει" και όπως λέμε, δεν έδιναν "δικαιώματα"...
 
Μας καμάρωναν όταν μεγαλώναμε.  Μαζί με το μεγάλωμα των κοριτσιών ήρθαν και οι στιγμές της ψιλής κάλτσας, της νάϊλον, αντί τα κοντά καλτσάκια, τις σοσέτες όπως τις λέγαμε. Άντε και με τα πολλά, πείστηκαν γιαγιά (!), μαμά, -η θεία ήταν με το μέρος μου- φυσικά ο μπαμπάς δεν έπαιρνε θέση σε αυτά τα πράγματα και το πλυπόθητον έγινε.
 
Κυριακή ήταν, ο Ραδιοφωνικός σταθμός της Πόλης -BURASI ISTANBUL RADYOSU- είχε αρχίσει το πρόγραμμα του πολύ νωρίτερα, με την γλυκιά μελωδία που τα λόγια της μιλούν για το μαντίλι που η χανούμισσα βρήκε στον δρόμο, τον αγουροξυπνημένο γραμματικό της με τα μαχμουρλίδικα μάτια και τον λασπωμένο ποδόγυρο της ρεντικότας του.
 
Φόρεσα τα καλά μου και τις καινούργιες ψιλές κάλτσες μου. Προορισμός η Εκκλησία, που αλλού Κυριακάτικα; Σταμάτησα στην πόρτα; "Τι έπαθες, γιατί σταμάτησες;" ρώτησε η προπορευόμενη γιαγιά. "Οι κάλτσες" απάντησα. "Εφυγε πόντος;" ρώτησε πάλι. "Οχι, οι δασκάλες, ντρέπουμαι" ήταν η απάντηση.
 
Τις σεβόμασταν, αυτό ήταν. Τι σχέση είχε το σέβας με τις ψιλές κάλτσες και λίγο αργότερα τα τακουνάκια, ακόμα αναρωτιέμαι.
 
Βράδυαξε, δέκα η ώρα και ακόμα να καλοσκοτεινιάσει, το φεγγάρι παίζει κρυφτό με την μηλιά που πάει πέρα δώθε με το φύσημα τ' αγέρα. Τα μήλα πάνω της είναι μιά βούκα ακόμα, φοβούμαι πως τα ρίξει. Σε λίγο θα πάρω την Δασκάλα με τα χρυσά μάτια στα χέρια και θα φέρω τις δικές μου στου νου τα παραθύρια. Θα τις φέρω κοντά μου για να ακούσω το τικ-τακ της καρδιάς τους και αν βάλω τα δυνατά μου ίσως διακρίνω το χρυσό τους χρώμα. Της καρδιάς τους.
 
Σήμερα της Αγίας Κυριακής και σε δέκα μέρες της Αγια Μαρίνας. Οι συν-χωριανοί μου ξέρουν τι σκέπτομαι.
 
Καλά να είμαστε και του χρόνου.
 
Νίκη Beales
7 Ιουλίου 2023
Buckingham, Αγγλία
 
[1] καβούνι = πεπόνι
[2] Πολίτικο ιδίωμα