Age Vocabulary

 
Human life is a remarkable journey, marked by different stages of growth, development, experience, and change. From infancy and childhood to adolescence, adulthood, and old age, each period brings its own characteristics, challenges, opportunities, and blessings. The accompanying image presents a useful collection of English vocabulary describing these stages, helping us understand the various terms used to identify people according to their age. Although the age ranges are approximate and some of the categories overlap, the terminology offers an interesting way to reflect upon the natural progression of human life and the different roles we assume throughout our earthly existence.
 

Yet human life cannot be measured simply by the number of years we have lived. Every stage possesses its own beauty, dignity, and significance. Childhood is often associated with innocence and discovery, youth with energy and aspirations, adulthood with responsibilities and achievements, and old age with wisdom, experience, and reflection. From a Christian perspective, every season of life is a precious gift from God, offering opportunities for spiritual growth, love, service, and communion with others. As the Psalmist reminds us, “Teach us to number our days, that we may apply our hearts unto wisdom” (Psalm 90[89]:12). Ultimately, what matters is not merely how long we live, but how meaningfully, faithfully, and lovingly we use the time entrusted to us.

Προσδόκιμο ζωής

 
Το προσδόκιμο ζωής είναι ένας από τους σημαντικότερους δείκτες της ανθρώπινης υγείας, της κοινωνικής προόδου και της ποιότητας ζωής. Μας δείχνει πόσα χρόνια αναμένεται, κατά μέσο όρο, να ζήσει ένας άνθρωπος, με βάση τα στατιστικά δεδομένα θνησιμότητας ενός πληθυσμού.
 

Με βάση πρόσφατα διεθνή δημογραφικά δεδομένα, η κύρια ενδεικτική μέση τιμή σε παγκόσμιο επίπεδο είναι: 73-74 έτη.
 
Βεβαίως υπάρχουν άνθρωποι που ξεπερνούν τα 100 χρόνια, ενώ το μεγαλύτερο πλήρως επιβεβαιωμένο ανθρώπινο όριο ζωής είναι τα 122 χρόνια και 164 ημέρες, που έζησε η Γαλλίδα Jeanne Calment (1875-1997).
 
Στην Παλαιά Διαθήκη διαβάζουμε:
 
«Αἱ ἡμέραι τῶν ἐτῶν ἡμῶν ἐν αὐτοῖς ἑβδομήκοντα ἔτη, ἐὰν δὲ ἐν δυναστείαις, ὀγδοήκοντα ἔτη» (Ψαλμός 89, 10).
 
«Καὶ εἶπε Κύριος ὁ Θεός· οὐ μὴ καταμείνῃ τὸ πνεῦμά μου ἐν τοῖς ἀνθρώποις τούτοις εἰς τὸν αἰῶνα διὰ τὸ εἶναι αὐτοὺς σάρκας, ἔσονται δὲ αἱ ἡμέραι αὐτῶν ἑκατὸν εἴκοσιν ἔτη» (Γένεσις 6, 3).
 
Είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον ότι οι βιβλικές αυτές αναφορές ταυτίζονται ακριβώς και με το σύγχρονο γενικό  προσδόκιμο ζωής, αλλά και με το ανώτερο επιβεβαιωμένο ανθρώπινο όριο ζωής στην εποχή μας.

Το Νόμπελ της Χημείας…

 

…τα παράδοξα της φύσης και ο Θεός

 

Το φετινό Νόμπελ της Χημείας απονεμήθηκε στον 96χρονο Γάλλο καθηγητή Ανρί Καγκάν και στον 76χρονο Ιάπωνα καθηγητή Κένσο Σοάϊ. Ο Καγκάν ανακάλυψε τα παράδοξα σε χημικές ενώσεις που έχουν σχέση  με ζώντες οργανισμούς και φάρμακα και ο Σοάϊ προχώρησε στην πράξη τις ανακαλύψεις του Γάλλου καθηγητού. Πιο συγκεκριμένα οι δύο καθηγητές ανακάλυψαν  τα παράδοξα που συμβαίνουν στη φύση και στους  ζώντας οργανισμούς. Στο σώμα μας λ.χ. οι πρωτεΐνες συντίθενται από αμινοξέα, που υπάρχουν στη λεγόμενη «αριστερή» μορφή τους, και τα ίδια υπάρχουν και στη «δεξιά»  μορφή… Η διαφορά τους δηλαδή δεν είναι στη δομή της χημικής ένωσης αλλά στη μορφή της. Δηλαδή είναι όπως το δεξιό και το αριστερό χέρι μας, γι’ αυτό και το φαινόμενο ονομάστηκε διεθνώς «χειρομορφία», από τις ελληνικές λέξεις «χέρι» και «μορφή».
 
Το φαινόμενο της χειρομορφίας έχει συνέπειες πολύ συγκεκριμένες  στον οργανισμό του ανθρώπου. Όταν οι πρωτεΐνες δεχθούν εξωτερική επέμβαση θα αντιδράσει θετικά μόνο η μία από τις δύο μορφές τους. «Είναι εξαιρετικά σημαντική η εργασία  του Καγκάν και στη συνέχεια του Σοαΐ για την παραγωγή φαρμάκων, διότι ανακάλυψαν πως το ίδιο μόριο, στη δεξιά ή στην αριστερή μορφή του, μπορεί να έχει πολύ διαφορετικά βιολογικά αποτελέσματα» δήλωσε ο Ολιβιέ Ριάντ, καθηγητής του Πανεπιστημίου της Λουβαίν και πρώην φοιτητής του Καγκάν.
 
Το τραγικό γεγονός το οποίο έκαμε τον Καγκάν να επιτείνει την έρευνά του για τη διαφορετική συμπεριφορά των ίδιων βιοχημικών ενώσεων του οργανισμού, που έχουν χειρομορφία, και για την αντιμετώπισή αυτής της συμπεριφοράς  ήταν  τα τραγικά αποτελέσματα από τη χορήγηση του φαρμάκου  της θαλιδομίδης. Το 1957 η Γερμανική Εταιρεία Chemie Grunenthal, έθεσε σε κυκλοφορία το εν λόγω φάρμακο, ως πρωτοποριακό για τις εγκύους γυναίκες. Κατά τη δήλωση της Εταιρείας αυτές με τη χρήση του θα ηρεμούσαν και θα απέφευγαν τη ναυτία, τους εμετούς και άλλες δυσάρεστες καταστάσεις. Στην έρευνά τους βρήκαν μεν το δραστικό του φαρμάκου, αλλά δεν βρήκαν ότι ο βιοχημικός τύπος του ήταν χειρόμορφος και πως η μεν αριστερή μορφή του είχε αποτελέσματα  για τις εγκύους, ενώ η δεξιά του προκαλούσε σοβαρές δυσμορφίες και αναπηρίες στο νεογέννητο! Το σκάνδαλο ήταν τεράστιο, γιατί το γερμανικό εργοστάσιο που παρήγαγε την βλαβερή θαλιδομίδη προκάλεσε δυστυχία σε χιλιάδες οικογενειών παγκοσμίως.
 
Ο Καγκάν αναγνωρίζοντας ότι δεν μπορεί να εξηγήσει την προέλευση της χειρομορφίας των χημικών ενώσεων που αφορούν στον άνθρωπο προχώρησε στην έρευνα για χρήση ουσιών που να μεγιστοποιούν το αποτέλεσμα της επιλογής της καλής μορφής των χειρόμορφων χημικών ενώσεων. Με αυτή την έρευνα του βοήθησε σημαντικά στην έρευνα για την αποφυγή του συμβάντος με την θαλιδομίδη στην παραγωγή φαρμάκων.
 
Στο σημείο αυτό πρέπει να τονισθεί ότι επί χιλιάδες χρόνια οι χειρόμορφες βιοχημικές ενώσεις λειτουργούν φυσιολογικά στον άνθρωπο και στους άλλους ζώντες οργανισμούς με απόλυτη ακρίβεια και χωρίς επιπτώσεις στην υγεία του! Μόνο όταν ο άνθρωπος θέλησε να παρέμβει και να τις χρησιμοποιήσει προκλήθηκε η τραγωδία της θαλιδομίδης.
 
Όλα τα φάρμακα έχουν τις παρενέργειές τους, αλλά εγκρίνονται από τους Οργανισμούς Ελέγχου όταν το όφελος από την χρήση τους θεωρείται  ότι είναι πολύ μεγαλύτερο από την τυχόν ζημία που προκαλούν. Παράδειγμα είναι και τα εμβόλια που κυκλοφορήθηκαν κατά του κορωνοϊού. Από τα όσα έχουν δημοσιευθεί πολλές ζωές σώθηκαν, αλλά γεγονός είναι πως τα κέρδη των εταιρειών που τα παράγουν είναι τεράστια και οι παρενέργειες σε πολλές περιπτώσεις είναι σοβαρές, όπως φαίνεται στα ολίγα που έχουν δει το φως της δημοσιότητας... 
 
Ο επιστήμονας Καγκάν βρήκε τρόπο να χρησιμοποιούνται χειρόμορφες ενώσεις στα φάρμακα χωρίς επιπτώσεις στην υγεία του ανθρώπου, κάτι πολύ θετικό για τη θεραπεία ασθενειών. Όμως δεν μπόρεσε να εξηγήσει το γιατί από της δημιουργίας του ανθρώπου οι χειρόμορφες ενώσεις λειτουργούσαν άψογα αυτές, ενώ όταν αυτός παρενέβη προκάλεσαν τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα.
 
Γενικά τα περί του σκοπού της ζωής και οι βαθύτερες αιτίες των φαινομένων δεν μπορούν να εξηγηθούν. Σχετικά ο Αμερικανός Νομπελίστας φυσικός και κβαντομηχανικός Ρίτσαρντ Φάινμαν είπε σε εκπομπή του BBC πως όταν ένας επιστήμονας ερωτάται το «γιατί» για κάποιο φαινόμενο απαντά  μόνο με το «πώς», καθώς το απόλυτο «γιατί» οδηγεί σε μια ατέρμονη σειρά ερωτημάτων χωρίς επιστημονική απάντηση. Και ο επίσης Νομπελίστας Ιταλός φυσικός και εφευρέτης του ασυρμάτου και της τηλεφωνίας Γκουλιέλμο Μαρκόνι δήλωσε για τη σχέση του με τον Θεό: « Η επιστήμη μόνη της δεν μπορεί να ερμηνεύσει πολλά πράγματα και προ πάντων το μυστήριο της ύπαρξής μας. Ποιοι είμαστε; Ποιος ο σκοπός της ζωής μας; Ο άνθρωπος επιδόθηκε  στην έρευνα των προβλημάτων αυτών, αλλά αυτά έως σήμερα μένουν άλυτα. Προσωπικά διακηρύττω με υπερηφάνεια ότι είμαι πιστός Χριστιανός. Πιστεύω στη δύναμη της προσευχής. Πιστεύω σε αυτήν όχι μόνο ως πιστός Χριστιανός, αλλά συγχρόνως και ως επιστήμονας». Διακήρυξη πίστεως υπέγραψαν και 222 κορυφαίοι Έλληνες επιστήμονες, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Ακτίνες» στο υπ’ αριθμόν 61-62 τεύχος του 1946.
 
Ο σεμνός και ταπεινόφρονας επιστήμονας Καγκάν ανακάλυψε κάτι  χρήσιμο για την υγεία του ανθρώπου, χρησιμοποιώντας την συνθετική οργανική χημεία. Έτσι διόρθωσε ένα σοβαρό λάθος ενός άλλου επιστήμονα… Μας δίνει και αυτός την ευκαιρία να σκεφθούμε όσα, μεταξύ άλλων, είπε ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρός Χριστόδουλος στο Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο, το οποίο διοργάνωσε υπό την αιγίδα του η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος στην Αθήνα, το 2000:
 
«Η αλήθεια είναι ότι ερωτήματα περί του αν η επιστήμη τελικά αναβαθμίζει τη ζωή, αν διευρύνει τους ορίζοντες της αναζητήσεως του ανθρώπου, αν αυξάνει την ευτυχία μας και βελτιώνει την γενικότερη ποιότητα ζωής, αν πρέπει να της επιβληθούν όρια και αν διέπεται από αρχές η έρευνα, είναι ερωτήματα που απασχολούν ευρέως τις κοινωνίες μας.
 
Η Εκκλησία ευνοεί την επιστήμη, αναγνωρίζοντας το γεγονός ότι κάθε ανακάλυψη αποτελεί διείσδυση στα μυστικά της θεϊκής σοφίας. Αντικρύζει όμως και μία κοινωνία που δεν διακρίνεται για την πνευματική ποιότητά της και την προσήλωσή της σε αρχές και αξίες, μια κοινωνία που έχει την ιδιότητα να γεννά περισσότερα προβλήματα από όσα λύνει, που χαρακτηρίζεται από παθολογικό εγωισμό και αλαζονεία, που στερείται από κάθε ίχνος αιώνιας προοπτικής».
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Το φθινόπωρο στο Μετρό

 
Μια ιδιαίτερα όμορφη και αξιέπαινη πολιτιστική πρωτοβουλία συναντά κανείς στο Μετρό του Λονδίνου, όπου, ανάμεσα στις διαφημίσεις και τις καθημερινές ανακοινώσεις, αναρτώνται ποιήματα σπουδαίων δημιουργών της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Πρόκειται για το γνωστό πρόγραμμα Poems on the Underground, που προσφέρει στους επιβάτες μια μικρή ανάπαυλα από τη βιασύνη και την ένταση της καθημερινότητας. Έτσι, το μάτι του ταξιδιώτη ξεκουράζεται, ο νους ταξιδεύει και η ψυχή βρίσκει λίγες στιγμές γαλήνης και περισυλλογής. Στη φωτογραφία μας παρουσιάζεται ένα ποίημα της Έμιλυ Μπροντέ (Emily Brontë, 1818–1848), της σπουδαίας Αγγλίδας ποιήτριας και μυθιστοριογράφου, που έμεινε γνωστή κυρίως για το αριστουργηματικό μυθιστόρημά της Ανεμοδαρμένα Ύψη.
 

Το ποίημα έχει τον χαρακτηριστικό τίτλο «Fall leaves, fall» («Φύλλα του φθινοπώρου, πέφτουν») και αποτελεί έναν τρυφερό, λυρικό ύμνο στο φθινόπωρο και στον αέναο κύκλο της φύσης. Η ποιήτρια αντικρίζει με ιδιαίτερη ευαισθησία τα φύλλα που πέφτουν, τα λουλούδια που μαραίνονται και τις ημέρες που μικραίνουν, ανακαλύπτοντας ομορφιά ακόμη και στη μελαγχολία της εποχής. Εκεί όπου άλλοι βλέπουν φθορά και τέλος, εκείνη διακρίνει μια βαθύτερη αρμονία, μια ήρεμη χαρά και την υπόσχεση της ανανέωσης. Ακόμη και ο χειμώνας, με το χιόνι και τις σκοτεινές του νύχτες, γίνεται αφορμή για χαμόγελο και τραγούδι. Ένα μικρό αλλά υπέροχο ποίημα, που μας υπενθυμίζει ότι κάθε εποχή της φύσης, όπως και κάθε εποχή της ανθρώπινης ζωής, κρύβει τη δική της ξεχωριστή ομορφιά.
 
Φωτογραφία: Δρ. Αιμιλία Μωραΐτη

Ζει μέσα σου ο Χριστός;

 
Περνούν τα χρόνια και όλο παίρνουν… δυνάμεις, αντοχές, υπομονές… Οι αναστολές γίνονται βάρη αβάσταγα… οι αναβολές μονιμότητες…
 

Μα ακόμα η καρδιά πάλλεται και ο Χριστός περιμένει εκείνη την ρανίδα από δάκρυ… εκείνη τη στιγμή που η κεντήστρα συνείδηση θα σπάσει τα φίμωτρά της, να κραυγάσει το εγέρθητι και το ανάστα…
 
Ω εκείνη η στιγμή η μοναδική της αυτομεμψίας… του απολογισμού, της αυτοκριτικής, χωρίς προφάσεις και βολεψά άλλοθι… Και εκείνες οι ερωτήσεις της… Αγαπάς τον Χριστό; Ζεις τον Χριστό; Ζει μέσα σου ο Χριστός;
 
Πόσο καιρό τα αποφεύγεις αυτά τα ερωτήματα αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου; Και αναβάλεις την απάντηση, και κοιτάς οπουδήποτα αλλού παρά μέσα σου, στα κατάβαθά σου; Δεν σε αγαπώ και δεν ζεις μέσα μου Χριστέ… μου!
 
Σκληρός ο λόγος τούτος, αλλά… μαλάκωσε με μιας η καρδιά, σαν πρόφερες αυτό το κτητικό δίπλα του… Χριστέ μου! Έγινε η αρχή… έστω και τώρα που πέρασαν χρόνοι και καιροί νεκροί και ξερικοί… Έπεσε η πρώτη στάλα, βρέθηκε η πρώτη χαρμάδα να παρεισδύσει Εκείνος μέσα σου να ζήσει εντός σου… Αν το θελήσεις, θα σε αξιώσει κάποτε να ψελίσεις: … ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δέ ἐν ἐμοί Χριστός… Διώκτης του ήταν εκείνος που το πρωτοείπε… Γίνε μιμητής του… Και συσταυρώσου… μην Τον ανασταυρώνεις…
 
Νώντας Σκοπετέας
 
Το βίντεο είναι εδώ

Μόνο εκεί

 
Μόνο εκεί
 

Που κρατώντας την Εσθήτα Της τη θάλασσα θωρεί,
ξέρει στα φυλλοκάρδια Της πάντα να καρτερεί.
στα γόνατα που έμαθε ψιθύρους να λικνίζει
όταν το Χαίρε έρχεται και βρέφη νανουρίζει.
Κληρονομιάς θησαύρισμα και δεν θα το αφήσει.
 
Αν όμως κάποτε το άφρισμα, του κύματος θα σβήσει,
και αν απ’ την Ανατολή φως πια δεν θα ξυπνήσει
και αν τ’ αστέρια του ουρανού παντοτινά χαθούν
και χρώματα της Ίριδος δεν θα φανερωθούν,
αν τα πουλιά σιωπήσουνε λαλιά μην ακουστεί
κι αδειάσει ο Κεράτιος κι ο Βόσπορος στερέψει
κι όταν βραδιάσει ο ήλιος δεν πάει να βασιλέψει,
αν τα βουνά μαυρίσουνε και λιώσουνε τα χιόνια,
μέσ’ στους αιώνες από παλιά, από χιλιάδες χρόνια.
 
Και αν πιά δεν θα κτίζονται από τα χελιδόνια
φωλιές την Άνοιξη στις κόγχες και στα κλώνια,
κι άμα σωπάσει ο βοριάς κι η μέρα δεν χαράζει
και αν της γης η βλάστηση παγώσει σαν χαλάζι,
και αν τα όρη αρχινούν περίπατο να κάνουν
κι οι αστραπές τις λάμψεις τους για πάντα να τις χάνουν,
 
Εάν χαθούν οι ποταμοί και οι άνεμοι κοπάσουν
και οι βροντές τα σύννεφα δεν θα διαπεράσουν,
εάν χαθούν παντοτινά όλοι της άμμου οι κόκκοι
και στης στεριάς τα χώματα βουλιάξουν όλοι οι λόφοι,
κι αν από τους επτά ο ένας σαν θα λείψει
και αν από όλους τους πιστούς χαθεί για πάντα η πίστη
κι όταν ο ορίζοντας τη γη ποτέ πια δεν ζυγώσει
και τα χωράφια δεν θα υπάρχει πιά, χέρι να τα οργώσει,
και αν το φως του φεγγαριού πάψει να σελαγίζει
κι όταν η Άνοιξη απ' ευωδιές πια δεν θα πλημμυρίζει.
 
Και αν η γη απρόσμενα αδειάσει από διαβάτες
κι ολότελα ερημωθούν του κόσμου όλες οι στράτες,
μα αν ο Πλάστης ορατών κι αυτών των αοράτων
με μιά μονοκοντυλιά θέλει να τ' αφανίσει,
και πρωτοστάτη Άγγελο στείλει να Της μηνύσει
θα υπακούσει πρόθυμα, θα’ ναι το θέλημά Του.
Τότε η Κυρά των Βλαχερνών το πέπλο Της θ’ αφήσει
από τα χέρια Της στη γη, με λύπη να κυλήσει.
Τότε μονάχα θα δεχτεί πως ο καιρός επέστη
τον μήνα που ήταν Αύγουστος, Εξακόσια είκοσι έξι,
να τον ξεγράψει ριζικά, με πλήρη παρρησία
πιστεύοντας πως αυτό δεν ήταν τίποτα,
παρά μια οπτασία!
 
Αυτά όμως δεν γίνονται ούτε και ομιλούνται
και η Παναγιά μας Δέσποινα το έχει πιά συνήθεια
να προφυλά, να μαρτυρά της Πόλης την αλήθεια.
Την Πόλη, που για αυτήν γράφτηκαν τόσοι και τόσοι στίχοι
κάστρα, παλάτια χτίστηκαν εκεί κοντά στα τείχη,
παρ’ όλο που κατά καιρούς απ’ τους σεισμούς κλονίζεται, 
σείεται η Βασιλεύουσα, μα δεν καταποντίζεται.
 
Κι όπως Της ανατέθηκε κι όπως Θεός ορίζει
και με τον νου και την καρδιά πάντα θα την φροντίζει.
 
Της σιγουριάς είν’ φύλακας, ακοίμητο λυχνάρι
τους ναυαγούς φωτίζοντας, σήμα Της το Φανάρι,
που μέρες και απόβραδα, νυχτιές και χαραυγή
πόνου και θλίψης είν’ γιατρειά, αστείρευτη πηγή, 
το βλέμμα Της είν’ βάλσαμο, με πλήρη ευφροσύνη,
εκεί που πάλλει η καρδιά, εκεί στην Ρωμιοσύνη.
 
Στους λίγους που είναι αμέτρητοι, η σκέπη Της ελπίδα
στα βέλη που τους απειλούν μοναδική ασπίδα.
Αγάπη και παρηγοριά, χαρίζει πέρα ως πέρα,
απλόχερα κι απ’ την ψυχή, μοναδική μητέρα.
 
Είναι ο ήλιος της νυχτιάς μέσα στην σιγαλιά 
αγάπης καταφύγιο, στοργή και αγκαλιά.
Της Πόλης που στα πόδια της, της Προποντίδας η αύρα
έρχεται συνδρομήτρια για να διωχθούν τα μαύρα
που όταν τα όρνια τ’ άγρια τον ουρανό μαυρίζουν
του τόξου του ουράνιου οι ακτίνες την φωτίζουν  
σ’ όποια σταγόνα της βροχής, σ’ όποιο τ’ αγέρα χάδι
σε κάθε ρέμα, ρεματιά, κλαδί και παρακλάδι,
κάθε γωνιά και σπιθαμή, λίθο και κάθε βράχο
Πόλη της γης και τ’ ουρανού, Πόλη του ΤΗ ΥΠΕΡΜΑΧΩ!
 
Κυρά μας Βλαχερνίτισσα, με τον Σταυραετό
την Πόλη σαν τα μάτια Σου
κρυφό μου φυλαχτό!
 
 
Νίκη Beales

Χίλια τετρακόσια χρόνια μετά

Αφιέρωμα στον Ιμβριολάτρη και Φυσιολάτρη Πατριάρχη μας
για τα τριάντα πέντε χρόνια στον Οικουμενικό Θρόνο
 
Buckingham, Αγγλία 2026

Parthenon

 
The Parthenon has watched Athens change for nearly 2,500 years.
 

In the 5th century BC, it stood in the full splendour of Classical Greece, with sculpted details and painted elements that made the Acropolis far more colourful than many imagine today.
 
Now, even in ruin, it remains one of the most powerful symbols of Greek history and identity.
 
One sacred hill. Two very different centuries. One Greek legacy that still stands.

Κωνσταντινούπολη - Istanbul

 

Μία πόλη, δύο αυτοκρατορίες

 

Έκθεση στο μουσείο Victoria & Albert του Λονδίνου

 

Mια σημαντική έκθεση που εγκαινιάζεται τον Νοέμβριο του 2026 και θα εξερευνήσει 1.600 χρόνια εξαιρετικής καλλιτεχνικής δημιουργίας σε μία από τις πόλεις με τη μεγαλύτερη επιρροή παγκοσμίως.
 
Τα εισιτήρια είναι πλέον διαθέσιμα.

Crowns

 
Crowns were more than symbols of wealth and royalty. They represented power, religion, legitimacy and the identity of some of history’s greatest empires.
 

From the British and Byzantine Empires to the Mughal, Ottoman, Roman, Qing, Japanese and Inca Empires, royal headpieces reflected the culture, beliefs and political power of their rulers.

Ελληνικά επώνυμα

 
Το ελληνικό επώνυμο κρύβει ένα μικρό κομμάτι από την ιστορία της οικογένειας αυτού που το φέρει.
 

Ορισμένες καταλήξεις επωνύμων μπορούν μερικές φορές να μας δώσουν στοιχεία για τον τόπο καταγωγής μιας οικογένειας.
 
Η κατάληξη -άκης συνδέεται συχνά με την Κρήτη, η κατάληξη -όπουλος με την Πελοπόννησο, η κατάληξη -άκος με τη Μάνη και τη Λακωνία, ενώ οι καταλήξεις -ίδης / -ιάδης συνδέονται με τους Πόντιους Έλληνες, τη Μικρά Ασία και τη Βόρεια Ελλάδα.
 
Φυσικά, αυτό δεν αποτελεί απόλυτο κανόνα, καθώς οι ελληνικές οικογένειες μετακινούνται εδώ και πολλές γενιές σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Ωστόσο, τα επώνυμα εξακολουθούν να κουβαλούν μέσα τους εκπληκτικές ιστορίες για τους τόπους καταγωγής, τους προγόνους και τις οικογενειακές ρίζες.
 
Μερικές φορές, το επώνυμο είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό όνομα… Είναι ένα μικρό κομμάτι της Ελλάδας που ταξιδεύει με αυτόν που το φέρει, όπου κι αν βρίσκεται!

Επίσκοπος Ιλίου κ. Ραφαήλ: «Η ανατολή της Δύσης»

 
14η μέρα (Oct 10, 2026) των εορταστικών εκδηλώσεων με την επωνυμία «ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2026», που λαμβάνουν χώρα στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου, Δήμου Αγίου Δημητρίου και ομιλητής ήταν ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Ιλίου κ. Ραφαήλ, εκ της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας, ο οποίος ομίλησε στο πολυπληθές ακροατήριο που κατέκλυσε τον Ιερό Ναό.
 

Μετά τον Αναστάσιμο Εσπερινό, ακολούθησε η ομιλία του Θεοφιλεστάτου με θέμα: «Η ανατολή της Δύσεως: το φαινόμενο της μαζικής επιστροφής στην Ορθοδοξία στον δυτικό κόσμο».
 
Ο Θεοφιλέστατος ανέπτυξε το θέμα, αρχίζοντας με τη διήγηση αληθινών περιστατικών από τη ζωή πιστών της Μεγάλης Βρετανίας, τονίζοντας μέσα από αυτά ότι οι περισσότεροι από όσους εκδηλώνουν αληθινό ενδιαφέρον για την Ορθόδοξη πίστη είναι νέοι. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η ιδιαίτερα μεγάλη προσέλευση νέων στις καθημερινές ιερές ακολουθίες, η συμμετοχή τους με ξεχωριστό ζήλο, καθώς και η επιθυμία τους για συνεχή κοινή προσευχή στους Ιερούς Ναούς. Χαρακτηριστικά ανέφερε: «Μόνο στον Ιερό Ναό του Αγίου Ανδρέα στο Εδιμβούργο, οι νέοι ηλικίας μεταξύ 15 με 30 ετών, στις ακολουθίες της Κυριακής αποτελούν το 50-60%, ενώ στις καθημερινές έως και το 90%. Μάλιστα, αν κάποια μέρα δεν μπορεί ο ιερέας να πάει στις καθημερινές ακολουθίες, μαζεύονται οι νέοι και διαβάζουν τις ακολουθίες μόνοι τους».
 
Σε άλλο σημείο της ομιλίας του ανέφερε: «Ευθύνη όλων των Ελλήνων, κληρικών και λαϊκών, είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι η Ορθοδοξία είναι κιβωτός της σωτηρίας όλων και ως τέτοια, δεν μπορούμε να την περιορίσουμε σε ορισμένες χώρες ή σε ορισμένα μέρη» και στη συνέχεια σημείωσε: «Κλήση όλων μας, κληρικών και λαϊκών είναι να μαθητεύσουμε εμείς πρώτοι στη ζωή του Χριστού και των Αγίων, πρέπει πρώτα να γευτούμε τους καρπούς της ζωής εν πνεύματι για να έχουμε μετά να δώσουμε και στους άλλους λαούς».
 
Ολοκληρώνοντας την ομιλία του, ο Θεοφιλέστατος παρέθεσε τη μαρτυρία ενός ανθρώπου που ασπάστηκε την Ορθοδοξία στη Μεγάλη Βρετανία και σήμερα διακονεί ως αναγνώστης, μέσα από την οποία περιγράφεται η προσωπική του πορεία προς την Ορθόδοξη πίστη. Η μαρτυρία καταλήγει με τα εξής λόγια: «Η Ορθοδοξία είναι μία πίστη καθολική που ανήκει σε όλους τους λαούς, και έχει γίνει αποδεκτή και από πολλούς βρετανούς όπως εγώ».
 
(c) 2026 Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου Δήμου Αγίου Δημητρίου. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος
 
Το βίντεο είναι εδώ

Οι λυπημένοι ελπίζοντες

 
Φέτος τον Οκτώβριο στις Εκκλησιές μας, δεν θα ακουστεί το Ευαγγέλιο του γιού της χήρας της Ναΐν. Υπάρχουν εκκλησιαστικά έτη που λόγω ενός εξαιρετικά σπάνιου συνδυασμού συμπτώσεων στην σειρά των Κυριακάτικων αναγνωσμάτων, κάποιες ευαγγελικές περικοπές όπως αυτή της Γ’ Κυριακής του Ευαγγελιστή Λουκά δεν βρίσκουν «κενές» ημέρες του Κυρίου  για να μετατεθούν…
 

Όμως όπως έχουμε ξαναπεί, στην Αγία μας Ορθόδοξη πίστη υπάρχει και συνταράσσει ο ευλογημένος ενεστώτας διαρκείας. Όλα τα αιώνια ρήματα συμβαίνουν στο τώρα… στο άληκτο και αιώνιο παρόν της πίστης. Μπορεί λοιπόν να μην ακουστεί το χωρίο με το μεγάλο θαύμα της Αναστάσεως του γιού της χήρας της Ναΐν… Αλλά είναι εδώ… ενώπιόν μας η χήρα μάνα με τον μοναχογιό της στο νεκροκρέβατο… Και ακούγεται ολοκάθαρα η φωνή του Χριστού μας να απυθύνεται σε όλους εμάς τους νεκροζώντανους μονάκριβους υιούς Του… νεανίσκε, σοί λέγω, ἐγέρθητι…Η φωνή του παρηγορητή Χριστού… στο αέναο εγερτήριό Του…
 
Μα και το στόμα του Χριστού μας, το στόμα του Αποστόλου των Εθνών μέγα Παύλου… Να μην λυπείσθε καθώς και οι λοιποί η μη έχοντες ελπίδα… εκείνοι που δεν πιστεύουν στην Ανάσταση των νεκρών και δεν προσδοκούν... εκείνοι που κυριεύονται και συνθλίβονται από την λύπη και την φθορά… Μια εκπομπή για εκείνους που αποχωρίστηκαν προσωρινά από πρόσωπα αγαπημένα. Αποχωρισμοί κάποτε απρόσμενοι και ξαφνικοί, που σκοτεινιάζουν ζωές και ψυχές ανθρώπων που γυρεύουν καταφυγές και παραμυθίες… όχι όμως κούφιες, στεγνές, ξύλινες και ψεύτικες, άνιωθες παρηγοριές, αλλά βεβαίες ελπίδες ποιητών… σαν άγκυρες ριγμένες σε ποθητό λιμάνι ουρανού.
 
Πάντοτε θα γονατίζουμε μπροστά στους ελπίζοντες… στους λυπημένους ελπίζοντες με τα δακρυσμένα μάτια που εκπέμπουν Φως αναδεμένο με χαρμολύπη… σαν ρίχνουν μια τελευταία  χούφτα από  χώμα πάνω σε σώμα πεφιλημένο, σαν δίνουν το πρόσφορο στα χέρια του παπά να μνημονεύσει αγαπημένους που πρόσκαιρα ξεμάκρυναν… Μερικούς τέτοιους θα συναντήσουμε στη σημερινή μας εκπομπή…
 
...Για κάποιους η μνήμη είναι το πολυτιμότερο εφόδιο σε αυτήν τη ζωή. Μόλις τα χρόνια κυλήσουν και ξεκινήσουν οι θλίψεις και τα χαλεπά δύσβατα και ανηφορικά, έρχεται εκείνη σαν βάλσαμο και αεράκι δροσερό, να συνανεβούν τον ολοδικό τους Γολγοθά. Έτσι συνέβη και με την Χριστίνα, σαν ο αγαπημένος της Διογένης ξεμάκρυνε για… πάνω στο ξεκίνημα εκείνης της Άνοιξης του 2019. Ο αθάνατος Διογένης της. Ο ουδαμώς εφήμερος… ο πάντοτε αιώνιος… ο τόσο ξεχωριστός... παράξενος Χριστιανός. Δεν συμβιβάστηκε ποτέ της με αυτόν τον αποχωρισμό. Δεν ήταν πένθος, ούτε  θυμωσιά με του Κυριεύοντος σε ζωή και θάνατο την απόφαση. Ήταν μια εφτάχρονη νοσταλγία και προσμονή. Μια γλυκύτατη μελαγχολία, κατάγιομη από άπαυστες  θύμησες μιας ωραιότητας, μιας όμορφης ζωής πριν τη Ζωή. Μια ασυνάντητη πληρότητα, το εις σάρκαν μίαν, ολοζώντανο μπροστά σε όσους τους έζησαν έστω και για λίγες στιγμές,  όπως ο γράφων.  Ίσως και για αυτόν τον λόγο θέλησε αυτός να πολλαπλασιάσει αυτό το λίγο, στέκοντας πάνω από το άψυχο σώμα της γαλήνιας  Χριστίνας, επτά χρόνια μετά από εκείνη την Άνοιξη. Κατακαλόκαιρο, ξεκίνημα Δεκαπενταυγούστου… Έμεινε αρκετή ώρα  να κοιτά το σκεπασμένο της σώμα, μέσα στο μνήμα του καλού της. Ξανά μαζί… Ένα λευκό υφασμάτινο σακούλι με τα γεγυμνωμένα οστά του, δίπλα στο φρεσκοσκαμμένο χώμα.  Σχεδόν όλοι είχαν απομακρυνθεί, αφού πρώτα την αποχαιρέτισαν με μια χουφτίτσα χοϊκής ελπίδας με ξεριζωμένο μέσα της το β απ’ το μακάβριο… Είχε έρθει η ώρα να ξανααγκαλιάσει ο ένας τον άλλον λοιπόν. Και τότε συνέβη κάτι αληθινά καταπληκτικό. Κάτι που μόνο όποιος αληθινά αντίκρισε την Αγάπη, μπορεί να σκεφτεί… Μια από τις θυγατέρες τους, με δάκρυα παρακάλεσε τον άνθρωπο που μεριμνούσε για την ταφή, να αποθέσει τα λείψανα του Διογένη όχι οπουδήποτε μέσα στο κοινό μνημούρι τους, μα ακριβώς πάνω στην καρδιά της Χριστίνας.
 
Ήταν μια στιγμή αληθινής μακαριότητας τούτη. Μια μνήμη που όσο ζω θα με συντροφεύει και που αυτόματα θα ανακαλείται κάθε νύχτα Μεγάλης Παρασκευής σαν ακούγεται του Ιεζεκιήλ το παγχαρμόσυνο Αναστάσιμο προσκλητήριο, μα και όποτε γίνεται γνωστό πως άλλος ένας Χριστιανός Ορθόδοξος παραδόθηκε στην θλιβερά διαβολική καύση. Κάθε μνήμα είναι του Χριστού, της Παναγάπης η θύμηση. Του Διογένη και της Χριστίνας το προσδοκώ,  αιώνια γραμμένο στο μέρος της καρδιάς τους… Έτσι μόνο θα νικά πάντοτε η μνήμη την φθορά…
 
Νώντας Σκοπετέας
 
Το βίντεο είναι εδώ

“Follow Me”

 

The Call of Christ and the Healing of the Sinner

 

A Sermon on Luke 5:27-32

At the Greek Orthodox Church in Swansea, West Wales, UK

Saturday 10^th October 2026

 

Dear brothers and sisters in Christ,
 
Today’s Gospel reading presents us with one of the most beautiful and encouraging encounters in the earthly ministry of our Lord Jesus Christ: the calling of Levi, the tax collector, who is also known as Matthew. Through this seemingly simple event, the Church invites us to reflect upon three great truths of our Christian faith: the boundless mercy of God, the transforming power of repentance, and the universal invitation to salvation.
 
The Evangelist Luke tells us that Jesus saw a tax collector named Levi sitting at his tax office and said to him just two words: “Follow Me.” Immediately, Levi left everything, rose, and followed Him.
 
To appreciate the significance of this encounter, we must remember that tax collectors in the time of Christ were generally despised by their fellow Jews. They were associated with the Roman occupying authorities, and many were suspected of dishonesty, greed, and exploitation. They were regarded as sinners and often excluded from respectable religious society.
 
Yet Christ did not see Levi merely as a tax collector or as a sinner. He saw a human being created in the image and likeness of God, a person capable of repentance, holiness, and spiritual transformation.
 
This is a fundamental teaching of our Orthodox Christian faith: God does not identify us permanently with our sins. He sees beyond our weaknesses and failures. He sees what we can become through His grace.
 
The response of Levi is equally remarkable. The Gospel tells us that he left everything and followed Christ. He did not ask for time to consider the invitation. He did not negotiate conditions. He simply responded with faith and obedience.
 
For us, this raises an important question: when Christ calls us, how do we respond? Do we willingly follow Him, or do we allow our possessions, ambitions, habits, and worldly concerns to hold us back?
 
Following Christ does not necessarily mean abandoning our employment or family responsibilities. It means placing Christ at the centre of our existence and allowing His Gospel to guide our thoughts, decisions, relationships, and actions.
 
After his calling, Levi organised a great banquet in his house, inviting many tax collectors and others to share a meal with Jesus. This banquet was more than an expression of hospitality. It was a celebration of a new beginning, a joyful response to the mercy he had received.
 
But the Pharisees and scribes complained: “Why do You eat and drink with tax collectors and sinners?”
 
Their question reveals a dangerous spiritual attitude: the temptation to divide humanity into the righteous and the sinful, the worthy and the unworthy.
 
Christ answered with words that remain at the very heart of the Christian message: “Those who are well have no need of a physician, but those who are sick. I have not come to call the righteous, but sinners, to repentance.”
 
Here, our Lord reveals Himself as the Divine Physician, who comes to heal the spiritual wounds of humanity.
 
In the Orthodox tradition, sin is understood not only as the violation of God's commandments but also as a spiritual illness that damages our communion with God and with one another. Consequently, salvation is not merely a legal declaration of forgiveness. It is the healing, restoration, and transformation of the whole human person.
 
This is why the Church is often described by the Holy Fathers as a spiritual hospital. Within her life, through prayer, fasting, confession, the Holy Eucharist, acts of love, and sincere repentance, we receive the healing grace of Christ.
 
We must remember, however, that repentance, or metanoia in Greek, means much more than feeling sorry for our mistakes. It means a profound change of mind, heart, and direction. It is the courageous decision to turn away from sin and return to the loving embrace of our heavenly Father.
 
Levi's life demonstrates precisely this transformation. The man who once sat collecting money became a disciple who followed Christ. His priorities changed, his heart opened, and his life acquired a new and eternal purpose.
 
Dear brothers and sisters,
 
Today's Gospel also challenges us to examine our attitude towards others. Are we sometimes like the Pharisees, quick to judge and slow to forgive? Do we welcome those who struggle, or do we distance ourselves from them?
 
Our Orthodox faith calls us to combine faithfulness to the truth with compassion towards every human being. We must never confuse hatred of sin with rejection of the sinner.
 
The Lord who called Levi continues to call each one of us today. His invitation is personal, loving, and full of hope.
 
May we have the humility to recognise our spiritual illnesses, the courage to repent, and the faith to follow Christ without hesitation.
 
And may our parishes always be places of welcome, forgiveness, spiritual healing, and genuine Christian love, where every person can encounter the mercy of the living God.
 
Amen.

Νόμπελ στην Αρχαία Ελληνική Γραμματεία

 
Με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 2026 τιμήθηκε χθες Πέμπτη 8^η Οκτωβρίου 2026 η Καναδή συγγραφέας Άν Κάρσον.
 

Η 76χρονη δημιουργός, γνωστή για τον τρόπο με τον οποίο συνδυάζει την ποίηση, τη μυθολογία, τη φιλοσοφία και το δοκίμιο, συγκαταλέγεται στις πιο ξεχωριστές μορφές της σύγχρονης αγγλόφωνης λογοτεχνίας.
 
Ποιήτρια, δοκιμιογράφος, κλασική φιλόλογος και μεταφράστρια, με μια βαθιά, σχεδόν εμμονική σχέση με την αρχαία ελληνική γραμματεία, έχει οικοδομήσει ένα λογοτεχνικό σύμπαν στο οποίο η Σαπφώ συνομιλεί με τη σύγχρονη ερωτική απογοήτευση, ο Γηρυόνης μεταμορφώνεται σε έναν πληγωμένο έφηβο και οι ήρωες της αρχαίας τραγωδίας αποκτούν ξανά φωνή για να μιλήσουν για τις αγωνίες του σημερινού ανθρώπου.
 
Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Επιτροπής, η Καναδή συγγραφέας τιμήθηκε «για το τολμηρό και ευρηματικό της έργο που, σε παιχνιδιάρικο διάλογο με την κλασική παράδοση, έχει δημιουργήσει νέες μορφές για τη σύγχρονη λογοτεχνία».
 
Σύμφωνα με το AP, η Ίνγκριντ Κάρλμπεργκ, μόνιμη γραμματέας της Σουηδικής Ακαδημίας, δήλωσε ότι η συγγραφέας βρισκόταν στην Ισλανδία «ακούγοντας τον άνεμο» όταν η Ακαδημία κατάφερε να επικοινωνήσει μαζί της για να της ανακοινώσει τη βράβευση.
 
Γεννημένη στο Τορόντο, η Άν Κάρσον αντλεί έμπνευση από θέματα και μύθους της αρχαίας ελληνικής και ρωμαϊκής γραμματείας, δημιουργώντας έργα που συχνά συνδυάζουν στοιχεία ποίησης, δοκιμίου και μυθοπλασίας.
 
Ανάμεσα στα γνωστότερα βιβλία της συγκαταλέγονται:
 
·        «Eros the Bittersweet» (Έρως ο Γλυκόπικρος- Δοκίμιο για το ερωτικό παράδοξο στην κλασική παράδοση), ένα πρωτοποριακό δοκίμιο για τον έρωτα και την επιθυμία, με αφετηρία την αρχαία ελληνική ποίηση και ιδιαίτερα τη Σαπφώ.
·        «Autobiography of Red», ένα μυθιστόρημα γραμμένο σε στίχους.
·        «Men in the Off Hours», συλλογή ποίησης και πεζών κειμένων που κέρδισε το καναδικό Βραβείο Griffin Ποίησης το 2001.
·        «Norma Jeane Baker of Troy», έργο που παραλληλίζει τη Μέριλιν Μονρόε με την Ωραία Ελένη της Τροίας.
 
Η βράβευσή της αποκτά ιδιαίτερη σημασία για την Ελλάδα, καθώς η αρχαία ελληνική γραμματεία αποτελεί διαχρονική πηγή έμπνευσης για το έργο της. Η ελληνική γλώσσα, η μυθολογία και οι αρχαίοι τραγικοί έχουν αφήσει έντονο αποτύπωμα στη συγγραφική της πορεία, με την Κάρσον να γεφυρώνει δημιουργικά τον αρχαίο με τον σύγχρονο κόσμο. Εδώ και περισσότερες από τρεις δεκαετίες, συνδυάζει την ποίηση και τη συγγραφή με τη διδασκαλία των κλασικών σπουδών και τη μετάφραση εμβληματικών έργων της αρχαίας ελληνικής γραμματείας.
 
Στα έργα της, οι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας αποκτούν σύγχρονη φωνή, ενώ ζητήματα όπως ο έρωτας, η επιθυμία, η απώλεια και η ανθρώπινη ταυτότητα εξετάζονται μέσα από τη σύνδεση του αρχαίου με τον σημερινό κόσμο.
 
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το Autobiography of Red, που κυκλοφόρησε το 1998 και θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα έργα της. Η Κάρσον αντλεί έμπνευση από τον μύθο του Γηρυόνη, τον οποίο σκότωσε ο Ηρακλής, και τον μετατρέπει σε μια σύγχρονη ιστορία ενηλικίωσης, έρωτα και αναζήτησης ταυτότητας.
 
Εξίσου σημαντική είναι η σχέση της με τη Σαπφώ, της οποίας την ποίηση έχει μεταφράσει στο έργο If Not, Winter. Μέσα από τη μεταφραστική της προσέγγιση, επιχειρεί να διατηρήσει την εκφραστική δύναμη των αρχαίων κειμένων, αναδεικνύοντας παράλληλα τη διαχρονικότητά τους.
 
Με τη βράβευση της Αν Κάρσον, η Σουηδική Ακαδημία στρέφει την προσοχή σε μια δημιουργό που επί δεκαετίες αμφισβητεί τα παραδοσιακά όρια της λογοτεχνίας, αποδεικνύοντας ότι τα κείμενα της αρχαιότητας εξακολουθούν να αποτελούν πηγή έμπνευσης για σύγχρονες μορφές αφήγησης.