Παρασκευή, η Αγία, στα Θεραπειά...

 
Ιούλιος μήνας, μέσα στην ζέστη. Το ημερολόγιο είναι γεμάτο από γιορτές και τα Θεραπειά μας, τιμούν ιδιαίτερα τρεις. Της Αγίας Κυριακής, της Αγίας Μαρίνας και της  Αγίας Παρασκευής. 
 

Η πρώτη έχει το εξωκκλήσι της, στα ψηλά μέρη, η δεύτερη, έχει το παρεκκλησάκι της στα μισά, και η τρίτη που γορτάζει στις 26 του μήνα, απέναντι από την παραλία του προαστίου της καρδιάς μου. 
 
Τι να πρωτοθυμηθώ και τι να πρωτοξεχάσω; Τον χωματόδρομο του Ντερέ, περνώντας πρώτα από το καρακόλι (αστυνομία), το σπίτι της θείας Μαριέττας, στα αριστερά, το ξύλινο σπίτι της κυρίας Κατίνας, την μεγάλη βρύση αντίκρυ του και πιό πέρα το δύσβατο μονοπάτι που πήγαινε στους Σιδεράδες,  και προχωρώντας να λιγοστεύουν τα σπίτια και να συναντώ τα μποστάνια και τους μπαξέδες με τις σμέουρες; Να μην θυμηθώ τον δρόμο που ολοένα και στένευε για να γίνει μονοπάτι, κυριολεκτικά μονοπάτι για να φτάσει στην κατηφορίτσα που η βάση της  γινόταν ένα με τις ρίζες από τον πλάτανο αντάμα με τις πέτρες κάτω από το διάφανα νερά για να πατήσω πάνω τους και να ανέβω την μικρή ανηφορίτσα και να βρεθώ στην μικρή εξωκκλησιά; Να ξεχάσω το γάργαρο νερό που  ανάβλυζε  από  την καρδιά του μικρού λόφου;
 
Να παραλείψω το λιλιπούτειο ταπεινό Αγιασματάκι της Αγ. Μαρίνας, που για να το βρει κάποιος, αρκεί να στρίψει αριστερά διαβαίνοντας πέντε λεπτά από το Πάρκο προς το ρομαντικό Ροσινιόλ με τις αγριοκαστανιές; Να σβήσω με σφουγγάρι την παραμονή της γιορτής με το πλατύ δρομάκι γεμάτο από Θεραπειανούς  και καλοκαιρινούς να προσέχουν τα λόγια του Παπά - Αχιλλέα στην Παράκληση και να τσιτώνουν το αυτί τους για να ακούσουν να μνημονεύονται τα ονόματά τους; Ή τις κυρίες και τις μαμαζελίτσες με τα εμπριμέ τους να φυσιούνται με τις βαντάλιες τους, αφού έκανε ζέστη και η αύρα της θαλασσας δεν έφτανε μέχρι το Αγίασμα. Γίνονται αυτά παραλειπόμενα; Ξεχνιούνται;
 
Ο μήνας φτάνει στο τέλος του και μαζί του έρχεται και πάλι γιορτή, της Αγίας Παρασκευής. Κουβεντιάζοντας με την εξαδέλφη μου Νίτσα τις προάλλες για περιστατικά που έχουν συμβεί στην γενέτειρά μας, αναφέρθηκε στο παρακάτω: 
     
...<<Ως προς το θαύμα της Αγίας Παρασκευής.
 
Θα ήταν περιπου την εποχή του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Ήμουν μικρή. Ο μπαμπάς μου είχε το οικογενειακό κέντρο TURAN (κήπος πλατφόρμα ) με 50 τραπέζια, δεύτερος όροφος με 2-3 τραπέζια, τρίτος όροφος με 1-2 τραπέζια, που συνορεύει με τον κήπο της Αγ. Παρασκευής  δεξιά λίγο ανηφόρα πίσω από κάποιους τάφους. 
 
Απ' αυτό το σημείο  έδινε ένα καρβέλι, ένας από τους στρατιώτες που βρίσκοταν στην εκκλησία και φύλαγε την είσοδο του ναού, γεμάτο με κούτες, όπλα κ.τ.λ. ...,  στον πατέρα μου,  εις αντάλλαγμα ενός πακέτου τσιγάρων. Είχαν πιάσει φιλία.
 
Ένα βράδυ, στις 12 η ώρα το βράδυ, ακούστηκαν πυροβολισμοί. Τρομοκρατήθηκαν οι πελάτες. Με όλο που ήταν καλοκαίρι άδειασε το μαγαζί. Το πρωΐ οι χωριανοί ρώτησαν τον μπαμπά μου αν κατάλαβε από που γινόταν, τι συνέβη.
 
Αυτό το γεγονός συνέβη και την επομένη και την μεθεπομένη.
 
Ο μπαμπάς μου το πρωΐ την επομένη του τρίτου συμβάντος όταν ανέβηκε να πάρει το καρβέλι, ρώτησε τον στρατιώτη τι ήταν αυτοί οι πυροβολισμοί και ο στρατιώτης με μεγάλη επιφύλαξη του εξιστόρισε το γεγονός.
 
Το βράδυ ο φύλακας που κρατούσε  σκοπιά στην πόρτα εισόδου του Ναού είδε μια υψηλή γυναίκα  ντυμένη στα άσπρα να προχωρά προς την πόρτα του Ναού και να θέλει να μπει μέσα. Της είπε στοπ και αυτή προχώρησε, της ξαναείπε στοπ και αυτή προχώρησε, τότε εκείνος την πυροβόλησε. Αυτή χάθηκε προς τον ουρανό.
 
Την επομένη το πρωΐ πήγε στον αξιωματικό να δικαιολογήσει τη σφαίρα που χρησιμοποίησε. Εξήγησε το περιστατικό. Το επόμενο βράδυ ο αξιωματικός άλλαξε στρατιώτη στη σκοπιά. Το συμβάν έγινε και με τον δεύτερο φύλακα ο οποίος είπε τα ίδια που έζησε, όπως ο πρώτος, όταν πήγε να δικαιολογήσει τη χρήση της σφαίρας στον αξιωματικό.
 
Την τρίτη βραδιά κράτησε σκοπιά ο αξιωματικός και συνέβη το ίδιο. Την επομένη ήρθαν φορτηγά και πήραν τις κούτες με όπλα κ.τ.λ. ...
 
Οπότε άδειασε ο Ναός. Όπως σου είπα ανώτερα ο μπαμπάς τα έμαθε από πρώτο χέρι και είπε, ήταν η Αγία Παρασκευή που τους έδιωξε από το σπίτι της. Τότε ησύχασε το χωριό και οι χωριανοί...>>
 
Πόσο γνωστή ή πόσο άγνωστη είναι αυτή η ιστορία;  Την πιστεύει κανείς; Ο θείος Μόρφης, ο πατέρας της εξαδέλφης μου την πίστεψε και την εξιστόρησε στην κόρη του και από αυτήν ήρθε σε μένα για την μοιραστώ μαζί με αυτούς που διαβάζουν αυτές τις αράδες, χρόνια και χρόνια μετά από τότε που συνέβη.
 
Βρισκόμαστε στο τώρα και στην Απογευματινή, την αειθαλή εφημερίδα της Πόλης,  στην οποία η Μητρόπολη Δέρκων ανακοινώνει τις Ακολουθίες που προγραμματίζει. "Την σπουδήν σου τη κλήσει κατάλληλον..." και το κύμα της Βοσποριανής παραλίας  θα συνοδεύει το Απολυτίκιο για να κρατά το ίσον παραδοσιακά όπως γίνεται κάθε φορά από τους Ψάλτες της Βασιλεύουσας (και άνευ ηλεκτρονικών βοηθημάτων που είναι πλέον της μόδας). Πόσο θα γεμίσει η Αγιά Παρασκευή από Θεραπειανούς & καλοκαιρινούς φέτος; Πόσοι πιστοί θα απολαύσουν κομμάτια από τους Άρτους με το γλυκάνισο της Αρτοκλασίας στην φετινή Πανήγυρη;  Κύριος οίδε. Λίγοι ή πολλοί, ουκ εν τω πολλώ το ευ και όλοι οι καλοί χωρούνε.  
 
Προσκυνήματα & Χρόνια Πολλά στους συντοπίτες μου και σε όσους γιορτάζουν.
 
Νίκη Beales
Της Αγίας Παρασκευής, 2026
Μπάκινγκχαμ, Αγγλία