Ο Ροκάς, ο γκουρού και ο Σταυρός

 
Ένας 19χρονος Ελληνοαυστραλός ροκάς, με άλλους φίλους του είχε φτιάξει στη δεκαετία του ’60 το μουσικό συγκρότημα Φλάις (The Flies), που σύντομα έγινε διάσημο, όπως οι Μπητλς και οι Ρόλινγκ Στόουνς. Δήλωνε αντιδραστικός, μαρξιστής, άθεος. Ήταν της μόδας τότε τα μέλη των ροκ συγκροτημάτων να επισκέπτονται την Ινδία. Να συμβουλεύονται και να καθοδηγούνται από τους γκουρού, τους «σοφούς» δασκάλους της μαγείας και του αποκρυφισμού. Ο νεαρός ροκάς δεν αποτέλεσε εξαίρεση.
 

Σ’ ένα τέτοιο ταξίδι λοιπόν οι επισκέπτες περνούσαν με τη σειρά να πάρουν την «ευλογία» του γκουρού. Εκείνος έβαζε το χέρι του στο κεφάλι του καθενός λέγοντας: «Σου μεταδίδω γνώση». Όταν έφτασε στον νεαρό, σταμάτησε. «Βγάλε τον Σταυρό σου», του λέει (Ήταν της μόδας επίσης τότε οι νεαροί ροκάδες να φοράνε Σταυρό. Απλώς για στολίδι, όχι από πίστη).
 
Ο νεαρός εξεπλάγη από την προτροπή του γκουρού και τον ρώτησε: «Γιατί;» «Δεν μπορώ να σου μεταδώσω γνώση!» απάντησε ο «μεγάλος» δάσκαλος. «Λοιπόν, θα τον βγάλεις;» «Όχι!» απάντησε ο νεαρός και αμέσως, συγκλονισμένος απ’ το γεγονός, τα μάζεψε και έφυγε γεμάτος ερωτήματα: Γιατί έχανε τη δύναμή του ο μάγος γκουρού μπροστά στον Σταυρό; Τί είναι επιτέλους ο Σταυρός;
 

«Άρχισα να διαβάζω με πάθος το Ευαγγέλιο, λέει ο νεαρός. Και έτσι ανακάλυψα την πίστη στον Χριστό. Τα παράτησα όλα. Έγινα Ορθόδοξος Χριστιανός. Έκανα θεολογικές σπουδές και αφιέρωσα τη ζωή μου στον Χριστό». Ο διάσημος ροκάς έγινε μοναχός και κληρικός της Εκκλησίας. Διακόνησε για 20 χρόνια ιεραπόστολος στην Αφρική και μάλιστα στην τραγική Σιέρα Λεόνε. Πάλεψε με αυταπάρνηση για τους εξαθλιωμένους ανθρώπους μέσα στην απόλυτη φτώχεια και τον φοβερό ιό Έμπολα.
 
«Εδώ είναι η πραγματική δυστυχία, λέει. Δεν υπάρχει ηλεκτρικό ρεύμα, ούτε καθαρό πόσιμο νερό. Μόλις 28 στα 100 παιδιά καταφέρνουν να φτάσουν στην ηλικία των πέντε ετών». Αποκλήθηκε «ο άγιος της Αφρικής». Είναι ο επίσκοπος Νικοπόλεως Θεμιστοκλής Αδαμόπουλος, ζει σήμερα, δεν μιλάμε για μυθικό, ανύπαρκτο πρόσωπο. Η μοναδική ιστορία του κίνησε ακόμα και το ενδιαφέρον του Χόλυγουντ, που σχεδιάζει να κάνει ταινία τη ζωή του.
 
Αν ένας άθρησκος ροκάς, φορώντας από μόδα τον Σταυρό, γνώρισε τη συντριπτική δύναμή του, τί θα γίνει αν φοράμε και κάνουμε τον Σταυρό μας με ακλόνητη εμπιστοσύνη στον Χριστό;
 
Πόσο στ’ αλήθεια αδικούμε τον εαυτό μας, αφήνοντας ένα τέτοιο υπερόπλο στην άκρη!

Online Orthodox Catechism 2025-2026

 
The online Orthodox Catechism that we have established and offer for the last couple of years to all those interested, who may be Orthodox, Catechumens or just interested on Orthodoxy, is starting again, after the summer holidays.
 

We have noticed that the interest increases, as more and more people are joining in and enjoy the meetings. Therefore, this evening, we shall have the first meeting of the new academic year, 2025-2026. More details on the poster of this post.

Doubling the square

 
Scientists asked ChatGPT to solve a math problem from more than 2,000 years ago - how it answered it surprised them
 

The Greek philosopher Plato wrote about Socrates challenging a student with the "doubling the square" problem in about 385 B.C. When asked to double the area of a square, the student doubled the length of each side, unaware that each side of the new square should be the length of the original's diagonal.
 
Scientists at Cambridge University and Jerusalem's Hebrew University selected the problem to pose to ChatGPT because of its non-obvious solution. Since Plato's writing 2,400 years ago, scholars have used the doubling the square problem to argue whether the mathematical knowledge needed to solve it is already within us, released through reason, or only accessible through experience.
 
Because ChatGPT, like other large language models (LLMs), is trained mostly on text rather than images, they reasoned there was a low chance that the answer to the doubling the square problem would exist in training data. This means that if it arrived at the correct solution unaided, one could argue that mathematical ability is learned and not innate.
 
The answer came when the team went further. As described in a study published Sept. 17 in the journal International Journal of Mathematical Education in Science and Technology, they asked the chatbot to double the area of a rectangle using similar reasoning. It responded that because the diagonal of a rectangle can't be used to double its size, there was no solution in geometry.
 
However, visiting University of Cambridge scholar Nadav Marco from the Hebrew University of Jerusalem, and professor of mathematics education Andreas Stylianides, knew that a geometric solution existed.
 
Marco said the chances of the false claim existing in ChatGPT's training data was "vanishingly small," which means it was improvising responses based on previous discussion about the doubling the square problem - a clear indication of generated rather than innate learning.
 
"When we face a new problem, our instinct is often to try things out based on our past experience," Marco said Sept. 18 in a statement. "In our experiment, ChatGPT seemed to do something similar. Like a learner or scholar, it appeared to come up with its own hypotheses and solutions."
 
Machines that think?
 
The study shines new light on questions about the artificial intelligence (AI) version of "reasoning" and "thinking," the scientists said.
 
Because it seemed to improvise responses and even make mistakes like Socrates' student, Marco and Stylianides suggested ChatGPT might be using a concept we already know from education called a zone of proximal development (ZPD), which describes the gap between what we know and what we might eventually know with the right educational guidance.
 
ChatGPT, they said, might be using a similar framework spontaneously, solving novel problems that aren't represented in training data simply thanks to the right prompts.
 
It's a stark example of the longstanding black box issue in AI, where the programming or "reasoning" a system goes through to reach a conclusion is invisible and untraceable, but the researchers said that their work ultimately highlights the opportunity to make AI work better for us.
 
"Unlike proofs found in reputable textbooks, students cannot assume that ChatGPT's proofs are valid," Stylianides said in the statement. "Understanding and evaluating AI-generated proofs are emerging as key skills that need to be embedded in the mathematics curriculum."
 
It's a core skill they want students to master in educational contexts, something they said calls for better prompt engineering - for example, telling AI “I want us to explore this problem together” rather than '”tell me the answer.”
 
The team are cautious about the results, warning us not to over-interpret them and conclude that LLMs "work things out" like we do. But, Marco did label ChatGPT's behaviour as "learner-like."
 
The researchers see scope for future research in several areas. Newer models can be tested on a wider set of mathematical problems, and there’s also potential to combine ChatGPT with dynamic geometry systems or theorem provers, creating richer digital environments that support intuitive exploration, for instance, in the way teachers and students use AI to work together in classrooms.
 
SOURCE: MSN

Πολιτισμική αυτοαντίληψη

 
Ο χάρτης της παρούσας ανάρτησης παρουσιάζει τα ποσοστά των ανθρώπων σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες που πιστεύουν ότι ο πολιτισμός τους είναι ανώτερος από των άλλων. Τα στοιχεία αποκαλύπτουν σημαντικές διακυμάνσεις στην πολιτισμική αυτοαντίληψη των λαών. Η Ελλάδα εμφανίζεται στην κορυφή της λίστας με ποσοστό 89%, γεγονός που δείχνει έντονη πολιτισμική υπερηφάνεια, ενώ στον αντίποδα η Ισπανία καταγράφει το χαμηλότερο ποσοστό, μόλις 20%. Οι διαφορές αυτές ενδέχεται να σχετίζονται με ιστορικά, κοινωνικά και εκπαιδευτικά χαρακτηριστικά κάθε χώρας.
 

Η στάση των πολιτών απέναντι στον δικό τους πολιτισμό επηρεάζει όχι μόνο την εθνική ταυτότητα αλλά και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται και αλληλεπιδρούν με άλλους πολιτισμούς. Υψηλά ποσοστά μπορεί να υποδηλώνουν ισχυρή πολιτισμική υπερηφάνεια, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις ενδέχεται να αγγίζουν τα όρια του εθνοκεντρισμού. Αντίθετα, χαμηλότερα ποσοστά ίσως φανερώνουν μεγαλύτερη πολιτισμική ανεκτικότητα ή αυτοκριτική στάση. Ο χάρτης αυτός λειτουργεί ως αφορμή για να αναλογιστούμε πώς βλέπουμε τον πολιτισμό μας σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο και τι σημαίνει αυτό για τις κοινωνικές και διεθνείς σχέσεις.

Ξυλογλυπτική στο Πάρκο Kingswood

 
Ένα νέο γλυπτό δέντρου στο Kingswood, που απεικονίζει ζώα του δάσους και τον χαρακτήρα "Norbot", αποκαλύφθηκε πρόσφατα στο Πάρκο Kingswood, το οποίο βρίσκεται κοντά στη Βιβλιοθήκη Kingswood, στο Ανατολικό Μπρίστολ.
 

Το γλυπτό δημιουργήθηκε από τον Andy, ο οποίος χρησιμοποίησε αλυσοπρίονο για να δώσει ζωή στον κορμό του δέντρου, και η χρηματοδότησή του καλύφθηκε από το Δημοτικό Συμβούλιο του Kingswood. Η κατασκευή του διήρκεσε τέσσερεις ημέρες.

Ο "Norbot" είναι ένας χαρακτήρας που συμμετείχε στη διαδρομή Gromit Unleashed. Το γλυπτό αποτελεί έναν τρόπο να αποκτήσει ο Norbot ένα μόνιμο σπίτι στο Πάρκο Kingswood μετά την ολοκλήρωση της διαδρομής.
 

Η διαδρομή Gromit Unleashed είναι μια δημόσια καλλιτεχνική εκδήλωση στο Μπρίστολ, που παρουσιάζει γιγαντιαία, μοναδικά διακοσμημένα γλυπτά του Gromit, του χαρακτήρα των Aardman Animations, καθώς και άλλων χαρακτήρων από τις ταινίες τους, τα οποία τοποθετούνται σε διάφορα σημεία της πόλης και των γύρω περιοχών.

Ελληνικές διάλεκτοι της Μεγάλης Ελλάδας

 
Οι αρχαίες ελληνικές διάλεκτοι της Μεγάλης Ελλάδας -των ελληνικών αποικιών στη νότια Ιταλία και τη Σικελία- αποτελούσαν μαρτυρία της πλούσιας ιστορίας αποικισμού και πολιτισμικής ανταλλαγής της περιοχής.
 

Οι αποικίες αυτές, που ιδρύθηκαν από Έλληνες αποίκους μεταξύ του 8ου και του 6ου αιώνα π.Χ., ανέπτυξαν διάφορες ξεχωριστές διαλέκτους, διαμορφωμένες από τις γλωσσικές παραδόσεις των πόλεων-κρατών από τις οποίες προέρχονταν οι άποικοι.
 
Ανάμεσα στις πιο γνωστές διαλέκτους ήταν η δωρική, η ιωνική και η αιολική. Η δωρική, η πιο διαδεδομένη, επικρατούσε σε πόλεις όπως ο Τάρας (σημερινό Τάραντο), ο Κρότων και οι Λοκροί, αντανακλώντας την επιρροή των Δωριέων αποίκων από την Πελοπόννησο.
 
Γνωστή για τα ιδιαίτερα φωνολογικά της χαρακτηριστικά, η δωρική χρησιμοποιούνταν ευρέως στην καθημερινή ζωή, την ποίηση και τις επιγραφές.
 
Οι ιωνικές διάλεκτοι, που ομιλούνταν σε παράκτιες πόλεις όπως η Νεάπολη (σημερινή Νάπολη), φέρουν τα χαρακτηριστικά των Ιώνων αποίκων, ενώ η αιολική, αν και λιγότερο συχνή, εμφανιζόταν σε τμήματα της Σικελίας και της νότιας Ιταλίας.
 
Οι διάλεκτοι αυτές εμπλούτισαν διάφορες μορφές γραπτού λόγου, όπως οι επιγραφές και η ποίηση. Ο Στησίχορος, επικός ποιητής από τους Ιμέρους της Σικελίας, συνέθετε στην αιολική διάλεκτο, ενώ άλλοι, όπως ο Πυθαγόρας και ο Αρχίλοχος, χρησιμοποιούσαν τη δωρική και την ιωνική αντίστοιχα.
 
Παρά την γλωσσική ποικιλομορφία, οι ελληνικές πόλεις της Μεγάλης Ελλάδας διατήρησαν μια κοινή πολιτιστική ταυτότητα, διαφυλάσσοντας την ελληνική τους κληρονομιά ακόμη και όταν, μετά την κατάκτηση από τους Ρωμαίους τον 3ο αιώνα π.Χ., η λατινική αντικατέστησε σταδιακά την ελληνική ως κυρίαρχη γλώσσα.
 
Η διαχρονική κληρονομιά αυτών των διαλέκτων παραμένει θεμελιώδης για τη μελέτη της αρχαίας ελληνικής γλώσσας και γραμματείας.

Χάρτης καρικατούρα

 

Ένας χάρτης-καρικατούρα του 19ου αιώνα για την Τουρκία και την Ελλάδα

 

Αυτός ο σπάνιος χάρτης σε στυλ καρικατούρας από τον 19ο αιώνα προσφέρει μια συναρπαστική ματιά στο πώς έβλεπε κάποτε η Ευρώπη την Ανατολική Μεσόγειο.
 
Σε αντίθεση με τους επιστημονικούς χάρτες, οι χάρτες-καρικατούρες ήταν συχνά σατιρικοί ή συμβολικοί, χρησιμοποιώντας το χιούμορ, την υπερβολή και τη γελοιογραφία για να σχολιάσουν την πολιτική, τον πολιτισμό και τη γεωγραφία.
 
Σε αυτό το έργο, η Τουρκία και η Ελλάδα απεικονίζονται με έντονες και παιχνιδιάρικες εικόνες, αντανακλώντας τη σύνθετη σχέση μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του αναδυόμενου ελληνικού κράτους κατά τον 19ο αιώνα - μια εποχή γεμάτη με κινήματα ανεξαρτησίας, μεταβαλλόμενα σύνορα και το ευρωπαϊκό ενδιαφέρον για την περιοχή.
 
Χάρτες σαν κι αυτόν μας θυμίζουν ότι η χαρτογραφία δεν είναι μόνο επιστήμη - είναι επίσης τέχνη, προπαγάνδα και αφήγηση.

Talk on “Philhellenes” (the text)

 
In Boston, Massachusetts, in 1824, a young woman broke a young man’s heart. Samuel Howe had just qualified as a doctor. A romantic spirit, he idolized Lord Byron and perhaps he knew of Byron’s death, in April that year, at Mesolongi. Aged 23, he sailed to Greece, offering his services to the revolution as a surgeon. But once there, he acquired an appetite for fighting and became a military commander.
 

Howe returned to America in 1827. He brought back with him Lord Byron's helmet and many Greek orphans. He raised about $60,000 – a huge sum in those days – to alleviate famine and suffering in Greece. He set up orphanages on Aegina and Andros.
 
Afterwards, Howe wrote an account of the revolt, Historical Sketch of the Greek Revolution, which was published in 1828. He described a ‘philhellene’ as
 
‘A man, generally, a young man, who was ready and eager to give up ease,  custom, money-getting and go overseas to fight a savage enemy among savage mountains, all for the love of freedom and of that dear land which was next in his affections to his own, the land of the imperishable Ideal.’
 
the term ‘philhellene’
 
Samuel Howe’s definition of ‘philhellene’ was the original definition. It is the definition of a soldier who was a philhellene and knew philhellenes. The first recorded use of ‘philhellene’ in English was in 1824. It soon came to include anyone who supported the Greek struggle to overthrow the Ottomans, not only by fighting, but also by raising funds for it or raising awareness of it. It may be useful to call these men ‘the original philhellenes’.
 
Before then, however, the members of the Φιλική Εταιρεία, the Friendly Society, the intellectual and spiritual drivers of the Greek revolution, had adopted the term Φιλέλλην to describe like-minded people.
 
Once Greece was established as an independent nation, the need for the word ‘philhellene’, fell away and the word fell largely into disuse. It received a revival in the 1960’s and came to mean, additionally, ‘a lover of Greece or Greek language, art, culture’. I will call these ‘modern philhellenes’. The term recognises the effort they make in really getting to know, not only the places of the Hellenic world, but also its language, history and culture.
 
In English, we also have the word ‘Hellenophile’ – a lover of Greece, which was first used in 1880. I believe it is right to draw a distinction between a ‘modern philhellene’ and a ‘lover of Greece’. Between φιλέλληνας and ελληνόφιλος. Visitors who go to Greece usually have a great time, they return there and will get to know Greece, without necessarily becoming students of it. They might well say ‘I love Greece’. But this does not make them ‘philhellenes’. Rather, they are ‘lovers of Greece’.
 
I shall concentrate in this talk on ‘the original philhellenes’ and will assume we are all familiar, in general terms, with the Greek Revolution that began in 1821 and resulted in the creation of an independent Greek nation in 1830.
 

the original philhellenes
 
what inspired them?
 
The Age of Enlightenment was a philosophical and intellectual movement across Europe, primarily in the 18^th century, which emphasised, among other things, reason, liberty and progress. The American Revolution of 1776 and the French Revolution of 1789 – with its slogan ‘liberté, fraternité, égalité’ – were inspirations for many. If there, why not here, people thought? Supporting the Greeks became a way of signalling one’s disapproval of the status quo in one’s own country. In Germany and Switzerland, for example, the young resented the control of much of Europe by Austria and Russia.
 
In Britain, those who had attended public schools – confusingly, these are the ones you pay to attend – and had studied ancient Greek and ancient history, saw the present struggle of the Greeks as a chance to honour and restore the principles of the democracy of the Golden Age of Athens: Samuel Howe’s ‘imperishable ideal’.
 
In short, the most compelling, romantic and spiritual call was that of Freedom -capital F- Freedom.
 
While others saw the Greek’s struggle in political terms – Democracy versus Tyranny. For some, it was a moral issue: Good versus Bad. For others, their concern was what we would now call ‘a humanitarian crisis’ – a wish to alleviate the suffering of war. At its simplest, it was a David versus Goliath struggle – where we always want ‘the little guy’ to win. The Ottomans had occupied ‘Greece’ for 400 years, their power was weakening: the liberation of these oppressed from this oppressor was an idea whose time had now arrived.
 
Not everyone, of course, was so high-minded. For some, the call was adventure – the prospect of being ‘where it was all happening’, running towards the burning cause of the day in the same way a young man will ‘run a mile to see a fire’; some were simply looking for a fight; others were fleeing their creditors, or the law, or their families, or a broken love, like Samuel Howe, or even themselves. Part of Lord Byron’s decision to sail to Greece was to redeem himself, in his own eyes and the public’s, following a scandal. Among the irregular fighting force, there were, as ever, desperados and chancers. Some knew there was always money to be made in a war and fancied themselves to make it. 
 
And perhaps it is worth saying: for some, an element of their wish to see a new nation of Greece was a desire to see the defeat of Mohammedenism, as Islam was called at the time, and to secure a victory for Christianity.
 
who inspired the original philhellenes?
 
Napoleon Bonaparte died in British custody on the island of Elba on 5 May 1821. It took two months for the news to reach Europe but when it did, it stirred the passions of many young people and intellectuals, especially in France where Louis XVIII was an old and reactionary king. Weeks earlier the Greek Revolution had started. It presented a cause for supporters of libertarian principles.
 
Mark Mazower writes ‘The news of [Napoleon]’s passing was, even more so than Byron’s death three years later, something that unified Europe … it gave the Greek struggle a wider significance.’
 
In 1816, the British government had purchased the Parthenon Marbles from Elgin and placed them in the British Museum. The Venus de Milo was found in 1820 and taken to France. In 1821 it went on display in the Louvre. In 1824 Eugène Delacroix painted a canvas 4 metres high depicting "The Massacre at Chios" where, perhaps, 50,000 Greeks were killed and 45,000 enslaved by the Ottomans. It drew large crowds at a major exhibition, also in the Louvre. Two years later, Delacroix painted "Greece on the Ruins of Missolonghi" showing Greece as a mourning woman. It too caused something of a sensation. Together, these various works of art raised the profile of the Greek struggle among the educated classes of Europe.
 
The most beloved Englishman for Greeks is Lord George Byron. Like his contemporaries Shelley and Goethe, he had written with passion about Greece, taking an idealised view of its past glories. It should not be under-estimated how such works were capable of inspiring young men of a romantic inclination, such as Samuel Howe.
 
Byron had visited Greece in 1809, aged 21. He did not return till he sailed to join the Revolution in 1823. His visit in 1809 developed his admiration for Greek culture, philosophy, and history and was one of the inspirations for his most famous works, Childe Harold’s Pilgrimage, and Don Juan.
 

Don Juan was published in 1821. In Canto 3, Byron acknowledges numerous significant events and individuals in the history and culture of ancient Greece. Here is just one stanza from Canto 3:
 
The mountains look on Marathon—
    And Marathon looks on the sea;
And musing there an hour alone,
    I dream’d that Greece might still be free;
For standing on the Persians’ grave,
I could not deem myself a slave.
 
Byron saw Freedom as a universal right. It is rare for a poet to recognise, as Byron emphatically did, that ‘actions speak louder than words’.
 
When he died, Byron’s body, apart from his heart which the Greeks kept, was returned to England. He was denied a burial in Westminster Abbey on account of his ‘questionable morality’ but huge crowds queued see his body as it lay in state nearby. His death prompted a surge in volunteers heading to fight in Greece and, if the British government had been only half-listening to the Greek cause before, it was listening with both ears now.
 
Napoleon’s death in 1821 had prompted Shelley, in the same year, to write his poem ‘Written on Hearing the News of the Death of Napoleon’ and a verse drama ‘Hellas’ which was the last work he published. His wife, the writer Mary Shelley, the author of Frankenstein, was also a philhellene and, interestingly, in 1824 a Greek publication described her as φιλελληνίδα.
 
who were the original philhellenes?
 
The largest numbers of philhellene volunteers, who actually went and fought in Greece, came from Germany, France and Switzerland. We in Britain like to imagine we were the closest allies of the Greeks but we were not, in terms of the numbers who joined the fight. Significant numbers also came from America and Russia. I have found references to others who came from Finland, Sweden, Poland, Hungary and Italy.
 
There were several points of departure for Greece, many left from Marseille. For the most part, spirited young men, with perhaps some basic military training at school; few had experience of war. Many brought their own weapons and sometimes trouble broke out between them. They caused a headache for the French authorities who were glad to see them set sail. But several of the Italian, German and French philhellenes were veterans of the Napoleonic wars.  Imagine them turning up, wearing their medals on their chests. Imagine the sense of excitement and anticipation on the quay, the bars and coffee shops filling up with volunteers, waiting to embark. The owner of the Café du Parc actually changed its name to Café Ypsilanti.
 
War
 
The first foreign fighters to see action in the Greek revolution took part in the battle of Peta, in Epirus, not far from Arta. This was in July 1822. The Ottomans were 6,000 infantry and 1,000 cavalry; the Greeks, under Mavrokordatos – 2,000 Greeks and 93 philhellenes.
 
The philhellenes must soon have asked themselves ‘What have we let ourselves in for?’ A local warlord, Bakolas, really little more than a klepht or bandit, had done a deal with the Ottomans and withdrew his men from the battle, after it had started, and took to the mountains. The battle turned in the Ottomans’ favour. 68 of the Philhellenes were killed. Mavrokordatos retreated to Mesolongi, his reputation badly damaged.
 
what was the philhellenes’ experience of Greece?
 
The passionate, romantic young men who left to fight for Greece had a shock waiting for them: the Greeks of the day were not the Athenians of the Golden Age of Pericles. As Byron acknowledged, the modern Greek was, in part, the product of the long Ottoman age. For the first philhellenes, their first encounter with actual Greeks was usually a disappointment to them. They found the Greeks hopelessly divided among themselves. Local kapetans, in truth, warlords, hated one another every bit as much as they hated their Ottoman masters. They could not be relied upon. Quite different men to the officer classes of Europe.
 
Petrobey Mavromichalis made an appeal for volunteers to come and fight with his ‘Spartan fighters’. It was widely reported across Europe and those who landed, after many days at sea, in Kalamata to join his forces expected to find a well-drilled army. They found, instead, a band of ill-disciplined Maniots. They found mules and camels – a strange sight for many.
 
The southern Peloponnese of the time has been described as being in a state of anarchy. An attempt to form a regular army, independent of the kapetans, was short-lived. The kapetans resented the idea.  Individual philhellenes were liable to be robbed, or killed, by klepts coming from the mountains. Everywhere there were spies of one faction or another; a foreigner was liable, rightly or not, to be accused of spying and to meet a spy’s death. Most volunteers spoke no Greek and could not talk themselves out of trouble. It led to a feeling of isolation and placed a distance between them and those whose cause they had come to support.
 
They often found themselves short of food, accommodation and supplies. They resorted to stealing. They ran out of money. They became weak. They fell ill with malaria, typhus and the plague. They struggled with the heat. In short, many of them quickly became unhappy.
 

Rivalries arose among the philhellenes themselves; a constant reason was that many expected to have the rank of officer and the status that came with it. Many were disappointed to find themselves in the ranks. Men brought with them to Greece the prejudices and resentments their own nation held for other particular nations of Europe. One philhellene wrote’ We are constantly killing each other on the slightest provocation’.
 
Many too were shocked at the hatred the Greeks felt for the Turks and the resulting behaviour of Greeks towards the Turks, particularly so following the occupation of Corinth. When philhellenes intervened to protect Muslim women and children, they risked their own lives.
 
The conclusion of some enlightened commentators was that the Greek character had been degraded by the years of Ottoman occupation and, once liberated, it would be restored.  As a result, magazines and newspapers that had once embraced the Greek cause, now included accounts by those returning from Greece, disillusioned after their bad experiences there.
 
The French authorities made use of fighters returning unhappy from Greece, to address those gathering in Marseille, waiting to go and fight. Many then decided not to go. The great initial rush of those hurrying to Greece had slowed substantially by the end of 1822. Many foreign fighters, though, remained in Greece for several years, like Samuel Howe, and others continued to arrive, although never at the initial rate. The war with the Ottomans dragged on over the next six years, partly as a result of the failure of the Greeks to gather behind a single, charismatic leader.
 
When it was clear the struggle would be a long one, the emphasis now switched to what could be done in the capitals of Europe to better fund and equip the troops that did remain in Greece, to relieve suffering in Greece, and, crucially, to maintain a high level of support for the Greek cause. This would put pressure on the governments of the Great Powers to ‘sort it all out’. Which is what eventually happened. Once the British and French navies arrived in Navarino Bay in 1827, there was only going to be one outcome. But it must be remembered, the English motive was not so much liberate Greece, but to prevent Russia alone expanding its influence into Greece.
 
financing the Greek struggle
 
A simple view of the position is that the significant sums raised by bank loans or from wealthy donors tended to be spent on military supplies and ships, while monies raised by local Greek Committees was increasingly used to provide humanitarian aid.
 
Byron sold his estate near Manchester and used the proceeds, and some savings, to fund his involvement in the Greek struggle: a fund of £20,000. In today’s terms, he was a multi-millionaire. He raised money across Europe to support the Greek cause. He appealed to European governments and the wealthy donors to donate.
 
Byron had sailed for Greece from Genoa in 1823 and spent the autumn on Kefalonia, in the small village of Metaxata. He paused there and sent emissaries to the various rival Greek leaders, ‘taking the temperature’ of the situation, wondering what he would say if offered the Crown of Greece, and imagining what it would be to fight. He sailed to Mesolongi, arriving there on 5 January 1824 and joined up with the forces of Mavrokordatos. In February he became ill and his health would decline until he died of a fever on 19 April.
 
By the end of March 1824, the "Byron brigade" of 30 philhellene officers and about 200 men had been formed, paid for by Byron. From his £20,000 fund, he spent £4,000 re-equipping the Greek fleet and £6,000 to settle a dispute between the Greek leadership and Suliot fighters who were demanding back-pay. Much of his energy was still being spent trying to reconcile the rival Greek leaders He died without seeing military action.
 
Apart from Lord Byron, which British philhellene made the greatest contribution to the Revolution?
 
First, George Canning, a prominent politician who served as Foreign Secretary during most of the Greek Revolution and as Prime Minister from 1827. In recognition of his support for the Greek Revolution, Canning Square Πλατεία Κάνιγγος in Athens is named after him.
 
Second, Edward Codrington, the commander of the fleet of the Great Powers at the decisive battle of Navarino. His orders were to achieve a peaceful resolution to the situation in Greece: the British government did not want the Ottomans defeated, just that Greece should be allowed more autonomy within in the Ottoman empire. But Codrington, a philhellene, engineered a decisive battle and the defeat of the Ottomans.
 
And third, Frank Hastings, like Codrington – a veteran of the Battle of Trafalgar, who contributed £5,000 pounds for the construction of the Greek Navy’s first warship, the "KARTERIA" – “The Endurance” and was its first captain. With a warship of its own, Greece might start to believe it could become a nation.
 
modern philhellenes
 
Finally, let me say that I am sorry not to have had time to speak of the ‘modern philhellenes’, only of the ‘original philhellenes’. Perhaps another time. As a starting point, I have done something that required little effort: I have simply looked at my bookshelves and noted the names I saw who I regard as modern philhellenes – there are, of course, very many others.
 
artists
Edward Lear and John Craxton
 
writers
Henry Miller, Lawrence Durrell, Peter Levi, Dilys Powell, Victoria Hislop and Bruce Clark
 
poets
Robert Graves, Ruth Padel and Alicia Stallings
 
translators
Kimon Friar, Edmund Keeley, Rae Delven, Rex Warner and Emily Wilson
 
academics
Maurice Bowra, Roderick Beaton and Mark Mazower
 
soldiers
Patrick Leigh Fermor (also, of course, a writer) and Monty Woodhouse
 
diplomats
Michael Llewellyn-Smith and John Kittmer
 
and last, but no means least, Phillip Sherrard (also a translator of Greek poetry) and Metropolitan Kallistos Ware who together prepared the first full English translation of the φιλοκαλία.
 
For me, it is always an honour when a Greek describes me as φιλέλληνας. I am proud to be a philhellene. Had I been 23 in 1824 like Samuel Howe, I wonder, would I have gone to fight for Greece?
 
NOTE:
A Talk of Mr Richard Devereux, Poet - Lawyer and Philhellene, to the Greek Orthodox Church of St. Peter and St. Paul in Bristol, on Sunday 21 September 2025.

Talk on “Philhellenes” (the video)

Mr Richard Devereux, Poet - Lawyer and Philhellene, delivered a very interesting talk yesterday, at the Greek Orthodox Church of St. Peter and St. Paul in Bristol, after the morning Divine Liturgy, on the theme of: "Philhellenes"!

Richard celebrates this year an important anniversary, of 50 years visiting, working, dealing, writing and loving Greece. We congratulate him on this special anniversary, as well as on delivering such an inspiring speech.

Αιώνας της Ορθοδοξίας

 
Το Πατριαρχικό Ίδρυμα Ορθοδόξου Ιεραποστολής Άπω Ανατολής οργανώνει εκδήλωση σήμερα Κυριακή και ώρα 18:30 στην Αίθουσα «Εταιρείας Φίλων του Λαού», Ευριπίδου 12, Πλατεία Κλαυθμώνος, Αθήνα 10559.
 

Ομιλητής θα είναι ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορέας και Έξαρχος Ιαπωνίας κ. Αμβρόσιος με θέμα: «Μπορεί ο 21ος αιώνας να γίνει ο αιώνας της Ορθοδοξίας;»
 
Για όσους είναι εκτός Αθήνας και δεν μπορούν να παραστούν αυτοπροσώπως, μπορούν να παρακολουθήσουν την εκδήλωση χρησιμοποιώντας τον παρακάτω σύνδεσμο:
 
https://www.youtube.com/live/lMTd32Lj8cs?si=7jSvuXRcRPag_MPn

Ομιλία για «Φιλέλληνες»

 
Αύριο Κυριακή θα πραγματοποιηθεί μια ενδιαφέρουσα Πνευματική Σύναξη στην Ελληνορθόδοξη Κοινότητα Απ. Πέτρου και Παύλου στο Μπρίστολ.
 

Ομιλητής θα είναι ο Ποιητής, Νομικός και Φιλέλληνας κ. Ριχάρδος Devereux, με θέμα: «Φιλέλληνες». Περισσότερες πληροφορίες στην αφίσα της παρούσας ανάρτησης.

Τέχνη νοσοκομείου στο Μπρίστολ

 
Η παρουσία της τέχνης στους χώρους των νοσοκομείων δεν είναι απλώς διακοσμητική· αποτελεί μια ουσιαστική προσθήκη που επηρεάζει βαθιά την ψυχολογία των ασθενών, των συγγενών τους και του ιατρικού προσωπικού. Έρευνες έχουν δείξει πως η τέχνη μπορεί να μειώσει το άγχος, να ενισχύσει την αίσθηση ηρεμίας και να δημιουργήσει ένα πιο ανθρώπινο περιβάλλον μέσα σε ένα κατά τα άλλα κλινικό πλαίσιο. Είτε πρόκειται για πίνακες ζωγραφικής, γλυπτά ή τοιχογραφίες, αυτά τα έργα λειτουργούν ως υπενθύμιση της ομορφιάς, της ελπίδας και της ζωής, ακόμα και στους πιο δύσκολους χώρους.
 

Κατά την πρόσφατη επίσκεψή μου στο Νοσοκομείο και Μαιευτήριο Αγίου Μιχαήλ στο Μπρίστολ, συνάντησα έναν εντυπωσιακό ανοιξιάτικο πίνακα που κοσμεί έναν από τους διαδρόμους του ιδρύματος. Πρόκειται για μια τοιχογραφία που απεικονίζει γαλαζοπαπαδίτσες (blue tits) ανάμεσα σε άνθη κερασιάς, με φωλιές, αυγά και νεοσσούς - μια σκηνή γεμάτη ζωή, τρυφερότητα και αναγέννηση. Το ζωηρό μπλε φόντο και τα έντονα χρώματα δημιουργούν μια αισιόδοξη ατμόσφαιρα, που ταιριάζει απόλυτα με τη φύση του μαιευτηρίου, όπου γεννιέται η ζωή. Ένα έργο που δεν περνά απαρατήρητο και λειτουργεί σαν ανάσα αισιοδοξίας, για όλους όσους στέκονται μπροστά του και το παρατηρούν.

Αγία Γραφή σε σημαία κράτους

 
Η Δομινικανή Δημοκρατία είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που έχει ανοιχτή Αγία Γραφή πάνω στην εθνική της σημαία.
 

Στο κέντρο του εθνόσημού της, η Αγία Γραφή είναι ανοιχτή και δείχνει το χωρίο Ιωάννου 8, 32: «Και η αλήθεια θα σας ελευθερώσει»!
 
Αυτό το ισχυρό σύμβολο περιβάλλεται από έναν σταυρό, δόρατα και τα εθνικά χρώματα, που αντιπροσωπεύουν τη θρησκευτική ταυτότητα ενός χριστιανικού έθνους.
 
Σε έναν κόσμο που συχνά κρύβει ή δεν αναφέρει την πίστη του στον Θεό, η Δομινικανή Δημοκρατία θέτει με τόλμη τον Λόγο του Θεού στο επίκεντρο της εθνικής της ταυτότητας.

Ονομαστήρια Αρχιεπισκόπου Θυατείρων

Μια υπέροχη μεγαλειώδης εκδήλωση πραγματοποιήθηκε προχθές Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου τ.έ. στο Λονδίνο, με σκοπό να εορτασθούν τα ονομαστήρια του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Θυατείρων και Μεγάλης Βρεταννίας κ. Νικήτα.
 

Η εκδήλωση έλαβε χώρα σε κεντρικό ξενοδοχείο της πρωτεύουσας του Ηνωμένου Βασιλείου και την παρακολούθησαν 460 άτομα, που εκπροσωπούσαν κυρίως τις Ελληνορθόδοξες Κοινότητες της Ιεράς Αρχιεπισκοπής.

 

Πολλοί ήταν και οι καλεσμένοι στην εκδήλωση, Αρχιερείς (από την Αγγλία, τη Σκωτία, την Αφρική και αλλού), Διπλωμάτες (οι Πρεσβευτές της Ελλάδος, της Κύπρου και της Βουλγαρίας), Πολιτικοί (ο Υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής κ. Βασίλης Κικίλιας κ.ά.), Άρχοντες του Οικουμενικού Πατριαρχείου και άλλοι.
 

Τους συνδαιτυμόνες καλωσόρισε ο Άρχοντας κ. Λούης Λοΐζου, ενώ χαιρέτησε εγκάρδια ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αρχιμ. Νήφων Τσιμαλής. Ακολούθησε εμπνευσμένη ομιλία του εορτάζοντος Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου.
 

Ακολούθησε ελληνική μουσική (τραγούδησαν η Αγγελική Δάρρα και η Καίτη Κουλλιά) και δείπνο, με ιδιαίτερες αγγλικές λιχουδιές.

Ελλάδα ή Τουρκία;

 
Η παρακάτω εικόνα απεικονίζει έναν χάρτη της Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής, με τις χώρες χρωματισμένες είτε με τη σημαία της Τουρκίας είτε της Ελλάδας. Ο χάρτης προβάλλει μια υποθετική ερώτηση: «Αγαπά η χώρα σου την Τουρκία ή την Ελλάδα;». Παρά το χιουμοριστικό ή προκλητικό ύφος του, αναδεικνύει τις έντονες πολιτικές, πολιτιστικές και ιστορικές σχέσεις που έχουν διαμορφωθεί γύρω από τις δύο χώρες στην ευρύτερη γεωπολιτική τους περιοχή. Με κόκκινο χρώμα και τη σημαία της Τουρκίας εμφανίζονται πολλές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, των Βαλκανίων και της Κεντρικής Ασίας, ενώ με μπλε και λευκό της Ελλάδας κυρίως χώρες της Δυτικής Ευρώπης και του Αραβικού κόσμου.
 

Αν και τέτοιου είδους χάρτες δεν βασίζονται σε εμπειρικά ή επιστημονικά δεδομένα, λειτουργούν ως αφορμή για συζήτηση σχετικά με τις διεθνείς σχέσεις, τις πολιτικές συμπάθειες και τις πολιτισμικές επιρροές. Η εικόνα προφανώς δεν αντικατοπτρίζει την πολυπλοκότητα των διπλωματικών σχέσεων, αλλά αποτυπώνει την αντίληψη ή την πρόθεση κάποιων να παρουσιάσουν έναν «διαγωνισμό δημοφιλίας» μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Σε κάθε περίπτωση, τέτοιες απεικονίσεις μπορούν να προκαλέσουν διάλογο, αναλύσεις και προβληματισμό - όχι μόνο για τις σχέσεις των δύο χωρών αλλά και για το πώς γίνονται αντιληπτές σε διεθνές επίπεδο.

Στολίδι μοναχό...

 
Μισός μήνας παρά μία μέρα, μήνας Σεπτέμβρης, νηστεία αυστηρή, αλλά αφού πέφτει Κυριακή φέτος, επιτρέπεται η κατάλυση οίνου και ελαίου. Ας είναι. Η Γιορτή της Ύψωσης του Σταυρού σήμερα, με τον βασιλικό να Τον συνοδεύει και να ευωδιάζει την Εκκλησία.
 

Ένας δίσκος, τρία κεριά αναμμένα και στην μέση ο Σταυρός για την ύψωσή Του. Ψηλά, όσο πιο ψηλά μπορεί ο Λειτουργός,  για να τον δει όλο το Εκκλησίασμα. Όπως μάθαμε στο μάθημα της Ιεράς Ιστορίας και στα μαθήματα του Κατηχητικού -όσοι παρακολουθήσμε τέτοια μαθήματα- τιμούμε το Σταυρό και την πρώτη Εξύψωση από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων για να Τον δεί ο λαός,  αφού πρώτα η Αγία Ελένη Τον βρήκε το 335 και την δεύτερη Ύψωση από τον Πατριάρχη Σέργιο το 629. Από τότε τηρούμε αυτήν την επέτειο  με όλη μας την καρδιά κάθε χρόνο στις δεκατέσσερις Σεπτεμβρίου. Την τιμούμε και την τηρούμε προσευχόμενοι και παρακαλούμε "...και ευλόγησον την κληρονομίαν Σου...".  Και όπως έλεγε η γιαγιά μου, "έτσι τα βρήκαμε, έτσι τα πάμε". Φαντάζομαι πως όλες οι γιαγιάδες το ίδιο θα έλεγαν και υποθέτω πως το ίδιο θα λεν και σήμερα. Καιρό όμως έχω να το ακούσω. 
 
Ο Σταυρός που παραδοσιακά είναι το πρώτο κόσμημα που θα χαρίσει ο νουνός και η νουνά στον νεοφώτιστο όταν τον αναδεχτεί από τήν Κολυμπήθρα.  Τον φορούμε στο στήθος μας με αγάπη, από αγάπη και με σεβασμό, φανερά ή κρυφά (ανάλογα που ζει κανείς). Με πίστη και από πίστη ή ακόμα και από συνήθεια. Χρυσός ή ασημένιος, με διαμάντια, πέτρες πολύτιμες και με μαργαριτάρια στολισμένος, σκέτος και ταπεινός, είναι ταυτισμένος με το είναι του καθενός μας.
 
Μια φωτογραφία που ταξίδεψε μεσα στην βαλίτσα του μπαμπά μου από τα Θεραπειά στην Αθήνα και από την Αθήνα, σε μιά βαλίτσα της μαμάς μου αυτήν την φορά, σε μια παλιομοδίτικια παραδοσιακή Εγγλέζικη κωμόπολη για να την έχω εγώ κειμήλιο και να την βλέπω κάθε μέρα. Σε αποχρώσεις γκρίζες, (grey scale, όπως με εξήγησαν) σε μελαμίνη σε μέγεθος πιάτου γλυκίσματος, με δύο τρυπούλες στο πίσω μέρος για να κρεμιέται στον τοίχο. Απεικονίζει την Αγία Τριάδα στο Σταυροδρόμι, στο Πέρα της Πόλης στο Ταξίμ. Έχοντας πίσω της ένα-δυο πουπουλένια σύννεφα, στέκεται με την άνεση κομψής κυρίας που ξέρει τι θα πει αρχοντιά και σεμνότητα. Στην δεξιά πλευρά της φωτογραφίας, γράφει, 1969. Ίσως να προοριζόταν για ημερολόγιο.
 
Τα φουντωμένα κλαδιά των δέντρων δεν αφήνουν να διακρίνεται  τo ΖΑΠΠΕΙΟ που είναι δίπλα της, δεν φαίνονται  ούτε οι γύρω δρόμοι, SIRASERVILER, ο Ταλιμχανάς, το TARLABASI CADDESI, το ISTIKLAL CADDESI -η Μεγάλη οδός του Πέραν.  Δεν πειράζει που δεν φαίνονται. Η αποζημίωση  έρχεται, και με το παραπάνω,  από τους τρεις Σταυρούς, τον πρώτο στην κορυφή του τριγώνου στην πρόσοψη, δύο μικρότερους σε κάθε καμπαναριό, και αυτόν στην κορφή του τρούλου που γεφυρώνουν την γη με τον ουρανό, όπως γίνεται σε όλη την υφήλιο όπου υπάρχουν Ιεροί Ναοί.
 
Παλαιοχριστιανικές, και Βυζαντινές Εκκλησίες,  Εκκλησίες, Παρεκκλήσια και Εξωκκλήσια. Εκκλησάκια και Αγιάσματα, μικρά και μεγάλα, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό, τον Σταυρό. Οι πιό πολλοί από μας έχουμε μάθει από τα μικράτα μας, για να μην πω από τα γεννοφάσκια μας το τραγουδάκι, "Εις το βουνό ψηλά εκεί, ...ένα καντήλι θαμπερό και έναν πέτρινο Σταυρό, έχει στολίδι μοναχό...".
 
Στο τέλος του δρόμου του σπιτιού μου, βρίσκεται ένα κόκκινο ταχυδρομικό κιβώτιο από αυτά που ακόμα υπάρχουν -ίσως να είναι και διατηρητέο- από τα χρόνια τα εκείνα σε πολλά μέρη του Ηνωμένου Βασιλείου / Μεγάλης Βρετανίας / Αγγλίας, που είναι βαμμένα σε γυαλιστερό  κόκκινο χρώμα, τα οποία δεν είναι κιβώτια, αλλά δεν βρίσκω άλλη λέξη, και στα Αγγλικά Post Box λέγονται, παλιομοδίτικα και αυτά. Όταν πηγαίνω προς τα εκεί για να ρίξω κανένα γράμμα, συνήθεια περασμένης εποχής και τσουχτερή αφού τα Εμαίηλ παίρνουν και δίνουν, φθηνότερα γαρ, το πρώτο πράγμα που βλέπω και από αρκετά μακριά είναι ένας Σταυρός στην μύτη του οξυκόρυφου καμπαναριού της Αγγλικανικής Εκκλησίας της περιοχής, που θαρρεί κανείς πως όντως ακουμπά στον ουρανό.
 
Αγαπώ όσο δεν γίνεται τους Ύμνους της Βυζαντινής παράδοσης, θα μπορούσα να πω πως τους λατρεύω... Τα Κοντάκια και τα Τροπάρια και τα Απολυτίκια -στην Πόλη γεννήθηκα, στην Πόλη μεγάλωσα, αυτά άκουγα και αυτά θέλω να ακούω όταν πηγαίνω στην Εκκλησία- δεν τα αλλάζω με τίποτα. Αλλάζει το "Τη Υπερμάχω"; Αλλάζει το "Η Παρθένος σήμερον";;; το "Φως Ιλαρόν" ή το "Σώσον Κύριε τον λαόν Σου"; Αλλάζεται το "Τον Σταυρόν Σου προσκυνούμεν Δέσποτα..."; Εξυπακούεται πως ζώντας στη Γηραιά Αλβιώνα εδώ και πολλά χρόνια έχω συνηθίσει να ακούω και Ύμνους της δυτικής Εκκλησίας. Υπάρχουν μερικοί που με συγκινούν, "The Old Rugged Cross" είναι ένας από αυτούς. Μιλά για έναν Ταπεινό Σταυρό σε μια μακρινή πολιτεία...
 
Του Σταυρού σήμερα, του Αη-Νικήτα αύριο. Στο Κεφελικιοϊ, γειτονικό χωριό των Θεραπειών του Βοσπόρου, υπάρχει ένα Αγίασμα αφιερωμένο σε αυτόν τον Γότθο Άγιο. Κάθε εποχή στις 15 Σεπτεμβρίου συγκέντρωνε κόσμο και κοσμάκη που ερχόταν από όλα τα μέρη της Πόλης για να προσκυνήσουν. Με τα διάφορα που συνέβηκαν και  με τα χρόνια, ο χώρος καταπατήθηκε και ο προσκυνηματικός χώρος διέκοψε την λειτουργία του και έχασε τους προσυνητές του. Έχει όμως ο καιρός γυρίσματα και με τις άοκνες προσπάθειες που καταβλήθηκαν, φύσηξε άλλος αέρας και ο Αη-Νικήτας που υπομονετικά περίμενε ανάμεσα στα δέντρα και τις πρασινάδες, επέστρεψε πρόσφατα  εκεί που ανήκει, στην αγκαλιά της Μητροπόλεως Δέρκων.
 
Σεβασμιώτατε, Άξιος!
 
Πολλά και καλά χρόνια σε κάθε Σταύρο, Σταυρούλα και Σταυριανή και στον κάθε Νικήτα.
 
Νίκη Beales
Του Σταυρού 2025
Μπάκινγχαμ, Αγγλία