Απόδημος κήπος

Έχουμε κι άλλες φορές αναφερθεί στον κήπο μας. Είχαμε και την ευκαιρία να δούμε λουλούδια, γλάστρες, παρτέρια... σε διάφορες εποχές.

Είναι ένας κήπος απόδημος, με την έννοια ότι ακολουθεί και εκπροσωπεί τις εποχές, τα συναισθήματα, την ιστορία μας, ως Αποδήμων.

Έτσι, πολλά λουλούδια -όπως οι βασιλικοί- ήλθαν από την Πατρίδα και βρήκαν τον τόπο τους εδώ, όπως κι εμείς οι άνθρωποι.

Πάντως, όταν μιλάμε για κήπο μιλάμε και για κηπουρό, μιλάμε για χέρια (οι Άγγλοι αναφέρονται στα «πράσινα δάκτυλα»), μιλάμε για ανθρώπινο ενδιαφέρον και φροντίδα...

Τον δικό μας κήπο βέβαια επιμελείται με πολλή αγάπη η καπετάνισσά μας, στην οποία οφείλουμε αυτή την ομορφιά που βλέπουμε κι εδώ, αλλά και στην πραγματικότητα!

Κατά καιρούς βοηθούμε και οι υπόλοιποι, όπως ο Νίκος που φαίνεται στην πρώτη φωτογραφία, αλλά το κύριο έργο επωμίζεται εκείνη που τα χέρια της είναι συνεχώς απασχολημένα, μεταφέροντας ουρανό στον απόδημο κήπο μας!

Πρεσβυτέρες στα Θυάτειρα

Στην παρούσα ανάρτηση μπορεί κανείς να δει στο παρακάτω βίντεο το μεγαλύτερο μέρος από την ομιλία της Πρεσβυτέρας και Εκπαιδευτικού Βιργινίας Κωνσταντινίδου - Σαλαπάτα, την οποία εκφώνησε προχθές το βράδυ στο επίσημο Δείπνο, προς τιμήν των Πρεσβυτερών, το οποίο οργάνωσε η Ι.Α. Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας στο Βόρειο Λονδίνο.

Θέμα της ομιλίας ήταν: «Ο ρόλος της Πρεσβυτέρας - Εκπαιδευτικού στο Ελληνικό και Κατηχητικό Σχολείο της Διασποράς». Ολόκληρο το κείμενο της εν λόγω ομιλίας δημοσιεύθηκε χθες στο παρόν ιστολόγιο.

Πρεσβυτέρα - Εκπαιδευτικός στη Διασπορά

Ο ρόλος της Πρεσβυτέρας - Εκπαιδευτικού

στο Ελληνικό και Κατηχητικό Σχολείο της Διασποράς

            Σεβασμιώτατε,

            Θεοφιλέστατοι,

            Σεβαστοί Πατέρες,

            Αγαπητές μου συμ-Πρεσβυτέρες και λοιποί αδελφοί,

           

Αισθάνομαι ιδιαίτερη χαρά που για άλλη μια φορά συναχθήκαμε όλες και όλοι σε αυτή την ωραία αποψινή συνάθροιση. Ευγνώμονες ευχαριστίες οφείλουμε στον Σεβασμιώτατο Αρχιεπίσκοπο και Ποιμενάρχη μας κ. Γρηγόριο για την ευγενική του πρόσκληση. Επίσης, δεν θα πρέπει να παραλείψουμε να ευχαριστήσουμε και την Κοινότητα του Αγ. Ιωάννου του Βαπτιστού, για την εγκάρδια υποδοχή και την αβραμιαία φιλοξενία.

Όταν αναφερόμαστε στην Πρεσβυτέρα, θα πρέπει να έχουμε υπ’ όψιν μας ότι ο ρόλος της -όπως και κάθε άλλης γυναίκας- ξεκινά από το σπιτικό της. Εκεί η Πρεσβυτέρα είναι αφοσιωμένη σύζυγος, μητέρα και οικοδέσποινα. Εν προκειμένω όμως, κι επειδή το σπίτι της είναι Πρεσβυτερείο, εκ των πραγμάτων, πολλοί άνθρωποι, διαφόρων ηλικιών, κοινωνικών κατηγοριών και μορφωτικών επιπέδων, όπως επίσης και από διαφορετικές φυλές και έθνη, βρίσκουν καταφύγιο, παρηγοριά, πολλές φορές ακόμα και ένα ζεστό φαγητό και πάνω απ’ όλα ανθρώπινη φιλική και φιλόξενη ατμόσφαιρα.

Η Πρεσβυτέρα, επίσης, στη ζωή της τοπικής Εκκλησιαστικής Κοινότητας είναι πάντα -ως γνωστόν- μια φωτεινή παρουσία αγάπης, συμπαράστασης και αλληλεγγύης προς όλα τα μέλη της τοπικής Παροικίας, όπου συμπαρίσταται -κατά δύναμη- στο θεοφιλές έργο του Ιερέα συζύγου της.

Εκτός από τα παραπάνω που οπωσδήποτε είναι γνωστά και αποτελούν το κατά φύση έργο της Πρεσβυτέρας, θα ήθελα σήμερα να μου επιτρέψετε να αναφερθώ, έστω επιγραμματικά, σε ένα άλλο έργο ή -αν θέλετε- διακονία, το οποίο γνωρίζω από βιωματική εμπειρία. Αναφέρομαι στο διδακτικό έργο το οποίο επιτελεί κάποτε η Πρεσβυτέρα στον χώρο της τοπικής Κοινότητας.

Φυσικά δεν ξεχνούμε ποτέ ότι οι συνθήκες όπου διαβιούμε και διακονούμε είναι ιδιαίτερες. Κάποτε ονομάζονται «Διασπορά», άλλοτε «Αποδημία», ή «Ομογένεια», ή μπορεί να υπάρχουν και άλλοι ορισμοί και ονομασίες. Σε αυτές τις ιδιαίτερες συνθήκες ζωής και δράσης, η Πρεσβυτέρα, ανάλογα με τα χαρίσματα και τα τυπικά της προσόντα, αλλά κυρίως ανάλογα με την έμπνευση και την αποφασιστικότητα που θα πρέπει να την διακρίνει, δραστηριοποιείται και παίζει ενεργό και ουσιαστικό ρόλο στο εκπαιδευτικό έργο της Κοινότητας, υπηρετώντας ως δασκάλα, αλλά και από άλλες θέσεις, στο Ελληνικό και Κατηχητικό Σχολείο.

Τα Σχολεία που λειτουργούν στις Κοινότητές μας είναι εργαστήρια ελληνο-χριστιανικών προσωπικοτήτων, είναι μελίσσια όπου εργαζόμαστε στην ψυχή και στο νου των ταλαντούχων και ελπιδοφόρων βλαστών της Ομογένειάς μας, με σκοπό την ανάδειξή τους σε πιστούς χριστιανούς, σε καλούς πατριώτες και σε δραστήρια μέλη της τοπικής κοινωνίας όπου ζούμε.

Κάπου διάβασα πως, μια βασική αρχή για την επιτυχία του έργου των μελισσοκόμων είναι ο πολλαπλασιασμός των μελισσών τους κάθε χρόνο, κι αυτό αποτελεί έναν από τους βασικότερους μελισσοκομικούς χειρισμούς. Αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο και στην περίπτωση των Παροικιακών Σχολείων μας, όπου η Πρεσβυτέρα, με την ευαισθησία που την διακρίνει, με τις ελληνο-χριστιανικές προτεραιότητες που θέτει πάντοτε, προσπαθεί συνεχώς για τον ποσοτικό και ποιοτικό πολλαπλασιασμό των μαθητών της Κοινοτικής σχολικής μονάδας.

Άλλωστε -μην ξεχνούμε- ότι κανείς δεν γνωρίζει καλύτερα τον κόσμο της τοπικής Ενορίας και Κοινότητας, από τον Ιερέα και την συμπορευόμενη Πρεσβυτέρα. Έτσι, αυτοί οι δύο, είναι εκείνοι που μπορούν καλύτερα και ευκολώτερα να προσελκύουν τα παιδιά που γεννούνται, εκκλησιάζονται και βαπτίζονται, κυριολεκτικά μέσα από τα χέρια τους, και να τα εγγράφουν στο Ελληνικό Σχολείο, εντάσσοντάς τα, μαζί με τις οικογένειές τους, σιγά-σιγά αλλά σταθερά, στην τοπική Κοινότητα.

Εμείς οι Πρεσβυτέρες δεν χρειάζεται να πούμε μεγάλα λόγια για αυτό το έργο που επιτελούμε, ούτε να καυχηθούμε γι’ αυτό. Εκείνο που οφείλουμε είναι βασικά να πράττουμε, κι επίσης να βρισκόμαστε πάντα στην πρώτη γραμμή της δράσης, με δυναμισμό, με αποφασιστικότητα και με τόλμη. Να επιχειρούμε και να προσπαθούμε με τη βοήθεια του Αγίου Θεού να καταφέρνουμε ό,τι μπορούμε, για να κρατούμε τη λαμπάδα της πίστης, της γλώσσας και του πολιτισμού μας αναμμένη και ζωντανή.

Όπως καλά γνωρίζουμε ο Ιερέας σύζυγός μας είναι από τη φύση τού λειτουργήματός του «δάσκαλος». Πολλές φορές, οι πιστοί, τον αποκαλούν με αυτό τον τίτλο, παρά με τον άλλο του «πατέρα». Ανάλογα, κι εμείς, οι Πρεσβυτέρες, είμαστε εκ των πραγμάτων δασκάλες, είτε έχουμε διδασκαλική έδρα, είτε όχι.

Σεβασμιώτατε, αγαπητές μου Πρεσβυτέρες,

Ταπεινά προτείνω στο ήδη πολύπλευρο και ευγενές έργο που προσφέρουμε όλες στις Κοινότητες όπου διακονεί ο Ιερέας σύζυγός μας, να προσθέσουμε και το διδακτικό λειτούργημα, είτε στο Ελληνικό Σχολείο (ανάλογα με τα προσόντα μας) είτε στο Κατηχητικό Σχολείο, όπου εκεί -λίγο ως πολύ- μπορούμε νομίζω όλες να διδάξουμε.

Το άξιο και θεάρεστο έργο μας και την όποια επιτυχία του, τα προσφέρουμε απλόχερα και με σεμνότητα στην τοπική μας Κοινότητα, προς δόξαν Θεού και προς ωφέλεια των αδελφών μας Ομογενών.

Σας ευχαριστώ!

Βιργινία Κωνσταντινίδου - Σαλαπάτα

Πρεσβυτέρα - Εκπαιδευτικός

Σημείωση: Η παραπάνω ομιλία δόθηκε χθες βράδυ στο επίσημο Δείπνο, προς τιμήν των Πρεσβυτερών, το οποίο οργάνωσε η Ι.Α. Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας και προσέφερε η Κοινότητα Αγ. Ιωάννου Βαπτιστού στο Βόρειο Λονδίνο. Το Δείπνο ευλόγησε ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων και Μ.Β. κ. Γρηγόριος, και παρεκάθησαν ο Θεοφιλ. Επίσκοπος Κυανέων κ. Χρυσόστομος, ο Θεοφιλ. Επίσκοπος Τροπαίου κ. Αθανάσιος, πολλές Πρεσβυτέρες με τους Ιερείς συζύγους τους και άλλοι.

Εισοδεύοντας

...στο μήνα της Παναγιάς

Μια ιδιαίτερη συγκίνηση και μάλλον και ανατριχίλα διαπερνά την ψυχή και το κορμί, τώρα που εισερχόμαστε ταπεινά στον Δεκαπενταύγουστο, με ευλάβεια και με ιερή προσμονή για να πορευθούμε προς τον ανθόκηπο της μεγάλης καλοκαιρινής εορτής.

Το Παρακλητικό ύφος και ήθος πλημυρίζει τις καρδιές και τις εκκλησιές. Ο λάρυγγάς μας γεμίζει με ικεσία. Η Παναγιά μας στο κέντρο των χώρων λατρείας. Η ζωή μας προσανατολισμένη... Βιοτή πίστης, συνέπειας και προσδοκίας...

Η είσοδός μας βέβαια δεν θα μπορούσε παρά να συνοδεύεται από τα έργα των χειρών και της έμπνευσής μας, ιδιαίτερα δε εκείνων της καπετάνισσας. Tα ηλιοτρόπια της αυλής και της πρόσοψης του σπιτικού μας, δίπλα από τον καλωσορίζοντα άγγελο, αφιερώνονται ολόθερμα στην ίδια την Παναγία Μητέρα όλων μας και στο γιορτινό αυτό μήνα, που της ανήκει δικαιωματικά.

Ας ευχηθούμε λοιπόν, εις εαυτούς και αλλήλους, Καλό μήνα και Καλή Παναγιά!

Κλείνουν τα Σχολεία μας

Τα Ελληνικά Παροικιακά Σχολεία της Ομογένειας Μεγάλης Βρετανίας ολοκληρώνουν τη λειτουργία τους σήμερα Παρασκευή και αύριο Σάββατο.

Τελετές λήξης μαθημάτων πραγματοποιούνται σε όλα τα Σχολεία. Οι ετοιμασίες είναι εντατικές. Η λαχτάρα των παιδιών και των οικογενειών μεγάλη.

Στο Ελληνικό Κολέγιο Αγίου Παντελεήμονος στο Harrow - ΒΔ Λονδίνου ετοιμάσθηκε και το χειροποίητο σκηνικό, με τη φροντίδα της Εκπαιδευτικού Πρεσβυτέρας Βιργινίας Κωνσταντινίδου - Σαλαπάτα.

Η γιορτή θα είναι αφιερωμένη στην Κύπρο μας, για να θυμηθούμε όλοι τα 40 χρόνια υποδούλωσης που υφίσταται η κατεχόμενη βόρεια πλευρά της μεγαλονήσου, αλλά και στο καλοκαίρι, στη θάλασσα, στα καΐκια και στον ηλιόλουστο καιρό της Πατρίδας.

Πάει ο παλιός ο χρόνος

Την Παρασκευή 21 Δεκεμβρίου 2012 παρουσιάσθηκε στη Χριστουγεννιάτικη Γιορτή του Ελληνικού Κολεγίου Αγ. Παντελεήμονος στο ΒΔ Λονδίνο μια εξαιρετική θεατρική παράσταση, με τίτλο «Πάει ο παλιός ο χρόνος»! 

Έλαβαν μέρος παιδιά των Τάξεων ΣΤ΄ και Pre-G.C.S.E., στις οποίες διδάσκουν η Θεολόγος Άννα Καλογριδάκη και η Πρεσβυτέρα Βιργινία Σαλαπάτα αντίστοιχα. 

Ήταν μια πολύ καλά σκηνοθετημένη παράσταση, και τα παιδιά είχαν εργασθεί με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και αγάπη. Έτσι, κατάφεραν να αποδώσουν πολύ ωραία ένα δύσκολο και μακροσκελές (15 ολόκληρα λεπτά) θεατρικό έργο και να ξεπεράσουν τον εαυτό τους, προσφέροντας ευχάριστες στιγμές στους θεατές. 

Τώρα που τελειώνει ο παλιός ο χρόνος κι ετοιμαζόμαστε να υποδεχθούμε το νέο, το μυαλό μας απασχολείται διαρκώς με την έννοια του χρόνου και τις διάφορες σημασίες και διαστάσεις της. Ας ευχηθούμε η νέα χρονιά να είναι καλή κι ευλογημένη, μεστή πάσης αγαθοδωρίας και με πολύ φως και αγάπη σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας.

Πασχαλινά κουλουράκια

Η Μπουμπουλίνα μας ετοίμασε χθες βράδυ τα Πασχαλινά κουλουράκια. Τα έφτιαξε μόνη της. Εμείς βοηθούσαμε... φωτογραφίζοντας!

Το σπίτι γέμισε υπέροχες μυρωδιές, που σπάζουν τη μύτη, τη δική μας και των γειτόνων μας.

Βέβαια, λόγω νηστείας, δεν γευθήκαμε ακόμα, αλλά επιφυλασσόμεθα.

Είμαστε πάντως απόλυτα βέβαιοι για την ωραία όψη και την εξαιρετική μυρωδιά.

Μια από τις παιδικές μου θύμησες ήταν ότι η μητέρα μου έψηνε κι εκείνη τα Πασχαλινά κουλουράκια ενωρίς και τα τοποθετούσε σε περίοπτη θέση στο πατρικό σπιτικό μας, αλλά δεν μας επέτρεπε να αγγίξουμε μέχρι το Πάσχα. Το ίδιο θα κάνουμε και φέτος. Αυτό κι αν είναι άσκηση...!!!

Ιδού και η συνταγή:

Υλικά:

1 πακέτο βούτυρο ανάλατο των 250 γραμμαρίων
3 αυγά μεσαίου μεγέθους ή 2 μεγάλα
1 φλυτζάνι τσαγιού χλιαρό γάλα
2 φλυτζάνια τσαγιού ζάχαρη
½ φλυτζάνι τσαγιού ανθόνερο
Ξύσμα από 2 μεγάλα πορτοκάλια
½ φλυτζάνι τσαγιού χυμό πορτοκαλιού από φρέσκα πορτοκάλια
1 κουτάλι σούπας φρέσκια μαγιά
1 κιλό αλεύρι μαλακό

Τρόπος παρασκευής

Σ ένα μεγάλο μπολ χτυπάμε μ’ ένα μίξερ τα αυγά την ζάχαρη και το βούτυρο έως ότου διαλυθεί καλά η ζάχαρη και το βούτυρο. Προσθέτουμε το χλιαρό γάλα, (μέσα στο οποίο έχουμε διαλύσει την μαγιά) και το πορτοκάλι και τα αναμειγνύουμε με τα υπόλοιπα υλικά. Τέλος προσθέτουμε το αλεύρι και το ανθόνερο. Τ’ ανακατεύουμε όλα καλά και δουλεύουμε το μείγμα για περίπου 5 λεπτά. Η ζύμη μας πρέπει να είναι μαλακή.

Σκεπάζουμε το μείγμα με μία μεμβράνη και το τοποθετούμε στο ψυγείο για μία ώρα.

Όταν βγάλουμε τη ζύμη από το ψυγείο ανάβουμε τον φούρνο σε μέτρια θερμοκρασία ώστε να είναι έτοιμος (προθερμαινόμενος) έως ότου πλάσουμε τα κουλουράκια.

Υπάρχει περίπτωση η ζύμη να κολλά στα δάχτυλά σας και να μην μπορείτε να τα πλάσετε δίνοντας ένα όμορφο σχήμα.

Τότε καλό είναι να προσθέσετε λίγο αλεύρι και να τα ζυμώσετε και επίσης σ ένα μικρό μπολάκι να έχετε βάλει λίγο λάδι καλαμποκήσιο και να βουτάτε τα δάχτυλά σας πριν να πιάνετε το ζυμάρι. Τα λαδωμένα δάχτυλα θα σας βοηθήσουν να τα πλάσετε πιο εύκολα.

Τα τοποθετείτε σε λαδωμένο ταψί ή έχετε βάλει λαδόκολλα και αφού τα έχετε εναποθέσει στο ταψί τα περνάτε με ένα βουρτσάκι (που το έχετε βουτήξει σε αυγό και γάλα) ώστε να γυαλίσουν. Αν θέλετε πριν τα βάλετε στο φούρνο μπορείτε να τους ρίξετε και τρίμμα ξηρών καρπών.

Ψήνονται σε μέτριο φούρνο γύρω στα 20 λεπτά. Όσο λιγότερο τα ψήσετε τόσο πιο αφράτα γίνονται.

Καλή επιτυχία!

Τα πλεκτά

Την είπαμε «κεντήστρα» και τελικά μας βγήκε πλέκτρια. Κι έτσι σε εμάς έλαχε ο κλήρος να... πλέξουμε το εγκώμιό της.

Ο λόγος για την καπετάνισσα, που φέτος βάλθηκε να μας... ντύσει όλους με ωραία πλεκτά.

Οι φωτογραφίες της παρούσας ανάρτησης δείχνουν μόνο κάποια από τα διάφορα και πολύ όμορφα έργα της.

Τα υλικά για τα πλεκτά της αυτά προμηθεύθηκε από την Πατρίδα μας αλλά και από το Λονδίνο.

Η ίδια, όταν της ζητήσαμε να μας πει κάτι για την τέχνη αυτή, είπε ότι επιθυμεί να μνημονευθούν οι δάσκαλοι που την έμαθαν να πλέκει, οι οποίοι προέρχονταν και από το οικογενειακό της περιβάλλον (με κυριώτερη τη μητέρα της) αλλά και από το σχολείο -και συγκεκριμένα το Γυμνάσιο- στο οποίο φοίτησε στην Αθήνα.

Είναι σπουδαίο τελικά να αναγνωρίζει κανείς και να μνημονεύει τους δασκάλους του, που τον δίδαξαν γράμματα και τέχνες.

Η Πρεσβυτέρα στη Διασπορά

Ομιλία της Πρεσβυτέρας & Εκπαιδευτικού Βιργινίας Σαλαπάτα
κατά την συνάντηση των Πρεσβυτερών
της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Θυατείρων & Μεγ. Βρετανίας
Λονδίνο, 26η Ιανουαρίου 2012

Θέμα:
«Εμπειρίες και ανησυχίες της Πρεσβυτέρας
στην Κοινότητα της Διασποράς»

Σεβασμιώτατε, Θεοφιλέστατοι, Σεβαστοί Πατέρες,
Ελλογιμότατε κ. Καθηγητά,
Αγαπητές μου συμπρεσβυτέρες,

Θα ήθελα κατ’ αρχάς να μου επιτρέψετε να εκφράσω θερμότατες ευχαριστίες στον Σεβασμιώτατο Αρχιεπίσκοπο κ.κ. Γρηγόριο για την πρόσκλησή του στην ωραία αυτή Σύναξη των Πρεσβυτερών, η οποία -είμαι σίγουρη πως- θα συμβάλλει στον πνευματικό καταρτισμό και την τροφοδοσία της ψυχής μας. Επίσης δε, από της θέσεως αυτής και εκ μέρους όλων μας θα ήθελα να του ευχηθώ «Εις Πολλά Έτη Δέσποτα», με την ευκαιρία της χθεσινής ονομαστικής του εορτής.

Στεκόμενη απόψε εδώ μπροστά σας, φέρνω στη μνήμη μου όλες εκείνες τις σημαντικές και δυναμικές γυναίκες της οικογένειάς μου, που υπηρέτησαν την Αγία Εκκλησία μας ως Πρεσβυτέρες, Μοναχές, Ιεροψάλτριες, αλλά και ως απλές χριστιανές μητέρες, προσφέροντας με πνεύμα ηρωϊκό -πνευματικά και εθνικά- από το περίσσευμα της καρδιάς τους στο Χριστό και την Πατρίδα, όπως κάνουν πάντοτε οι γυναίκες της δικής μας φυλής.

Έτσι, αφού από μικρή ηλικία μαθήτευσα μέσα στο πλαίσιο αυτό, ήταν πολύ φυσιολογικό για εμένα να αποδεχθώ την πρόταση και να αναλάβω τον ιερό ρόλο της Πρεσβυτέρας, τον οποίο ρόλο κρατώ με ταπεινό πνεύμα αλλά και με χριστιανική αγωνιστικότητα για 27 συναπτά έτη, από τα οποία τα 25 είναι αφιερωμένα στη συν-διακονία -με τον Ιερέα σύζυγό μου- στην Αρχιεπισκοπή Θυατείρων. 27 χρόνια μεστά, γεμάτα από πολύτιμες εμπειρίες και πολύχρωμες προκλήσεις. Προκλήσεις, γιατί ο χώρος στον οποίο ζούμε και διακονούμε είναι τόσο διαφορετικός από εκείνον στον οποίο -οι περισσότερες από εμάς- γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε.

Προσωπικά θα ήθελα απόψε να μοιραστώ μαζί σας, έστω και επιγραμματικά, κάποιες ανησυχίες μου για το παρόν και την αγωνία μου για το μέλλον. Και το μέλλον είναι τα νέα παιδιά μας, αγόρια και κορίτσια. Αυτοί θα κληθούν «αύριο» να αναλάβουν τις ευθύνες και το έργο που επιτελούμε εμείς σήμερα. Στον τομέα αυτό βλέπω και αισθάνομαι μεγάλη ανησυχία. Αν και πρέπει να δηλώσω την σταθερή μου πίστη στην Πρόνοια του Αγίου Θεού μας, ο οποίος πάντοτε δίνει λύσεις στα μεγάλα αδιέξοδα της ζωής των ανθρώπων, θα πρέπει -ως Ελληνίδα- να υπογραμμίσω και την αρχαία ελληνική ρήση «συν Αθηνά και χείρα κίνει». Εμείς -η ανθρώπινη πλευρά της Εκκλησίας μας- έχουμε υποχρέωση, με όραμα και προγραμματισμό, να εργαστούμε για να εξασφαλίσουμε τη συνέχεια και την πολυπόθητη διαδοχή.

Έτσι, ως μητέρα δύο νέων ανθρώπων, εκ των οποίων ο ένας διακονεί ήδη την Εκκλησία μας, ως Θεολόγος και Ιεροψάλτης, νιώθω επιτακτική την ανάγκη να τονίσω ότι έχουμε υποχρέωση να εργασθούμε με προσοχή και με στρατηγικό σχεδιασμό, και στις οικογένειές μας, αλλά και στις Κοινότητες, όπως επίσης και κεντρικά στην Ιερά Αρχιεπισκοπή, για να δημιουργήσουμε τις κατάλληλες εκείνες προϋποθέσεις ώστε να δούμε στο εγγύς μέλλον, νέους και νέες, από τα σπλάχνα της Ομογένειας και της Αρχιεπισκοπής μας, να στελεχώνουν τις εκκλησίες και τα σχολεία μας.

Για να γίνει όμως αυτό θα πρέπει να στρέψουμε την προσοχή και την φροντίδα μας στα θέματα της ανατροφής, μόρφωσης και διαμόρφωσης των χαρακτήρων των νέων μας, οι οποίοι εκ των πραγμάτων ζουν και δραστηριοποιούνται σε ένα περιβάλλον που είναι μόνο κατ’ όνομα χριστιανικό και το οποίο δεν τους παρακινεί, ούτε και τους εφοδιάζει με τον απαραίτητο ηθικο-πνευματικό εξοπλισμό για να βαδίσουν την σταυρική οδό της ιερωσύνης και της διακονίας.

Από την άλλη μεριά βέβαια, κι εκείνοι που αναλαμβάνουν σήμερα την διακονία αυτή, έρχονται στις Κοινότητές μας αντιμέτωποι με πολλά και ποικίλα ιδιαίτερα ζητήματα, που αφορούν τις συνθήκες διαβίωσης, τη νοοτροπία των λαϊκών αρχόντων, τα οικονομικά προβλήματα, διάφορες προκαταλήψεις κ.ά., τα οποία επίσης χρήζουν συγκεκριμένης προσοχής, ανάλυσης και αντιμετώπισης, για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε στην οδό της προόδου και της πραγματικής κι όχι φαινομενικής ανάπτυξης των Κοινοτήτων μας. Δυστυχώς δεν έχω περισσότερο χρόνο για να αναπτύξω την ανησυχία μου αυτή.

Θα ήθελα, επίσης, να αναφέρω την εμπειρία μου ότι η συνειδητή και αφοσιωμένη Πρεσβυτέρα δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο στην ιερατική οικογένεια και στην Κοινότητα. Κυριολεκτικά συν-διακονεί με τον Ιερέα σύζυγό της, σε καθημερινή μάλιστα βάση. Σχεδόν όλες οι γυναίκες της Ενορίας φθάνουν στον Ιερέα -για οποιοδήποτε ζήτημα τις απασχολεί- μέσω της Πρεσβυτέρας, με την οποία μοιράζονται πολλά από τα προβλήματα και τις ανησυχίες τους. Οι νεώτερες κυρίες, και μάλιστα οι μητέρες μικρών παιδιών αποζητούν τη συμβουλή της Πρεσβυτέρας για μια σειρά από ζητήματα που άπτονται της ανατροφής των παιδιών, αλλά και των εθίμων που πρέπει να ακολουθούνται στην οικογένεια. Οι ηλικιωμένες γυναίκες του εκκλησιάσματος ζητούν την Πρεσβυτέρα για να ομιλήσουν μαζί της στη γλώσσα που καταλαβαίνουν και εκφράζονται καλύτερα. Στην δύσκολη στιγμή της κοίμησης ενός μέλους της Κοινότητας η Πρεσβυτέρα -συνοδεύοντας τον σύζυγό της- είναι εκείνη που θα σταλάξει, με γλυκό κι ευγενικό τρόπο, λόγο και πράξη παρηγοριάς.

Η Πρεσβυτέρα ήταν και παραμένει πάντα στην Παράδοσή μας άνθρωπος της προσευχής και της προσφοράς, συνειδητά αναλισκόμενη στη φροντίδα για τους άλλους ανθρώπους και για την περιβάλλουσα φύση. Για τούτο σωστά έχει χαρακτηρισθεί ως «η μητέρα της Ενορίας», η «μητερούλα» όπως την αποκαλούν οι Ρώσοι.

Τελειώνοντας τον λόγο μου, θα σας παρακαλούσα, Σεβασμιώτατε, να δεχθείτε να υποβάλλω επιγραμματικά τις δύο παρακάτω σκέψεις για συζήτηση:

- Θεωρώ πως θα ήταν ωφέλιμο για όλες τις Πρεσβυτέρες και για τον αγώνα που καταβάλλουμε στις κατά τόπους Κοινότητές μας, παράλληλα με τους Ιερείς συζύγους μας, να συναντιόμαστε σε τακτικά χρονικά διαστήματα και να ανταλλάσσουμε απόψεις για τα ζητήματα που μας απασχολούν.

- Θα ήταν, επίσης, καλή ιδέα να οργανώναμε στην Ιερά Αρχιεπισκοπή μας, πάντα με την άδεια και ευλογία σας Σεβασμιώτατε, μια Αδελφότητα Πρεσβυτερών, για καλύτερη επικοινωνία μεταξύ μας. Θα μπορoύσαμε ακόμα και απόψε να ορίσουμε μια προσωρινή Επιτροπή, για να επιμεληθεί των αρχών λειτουργίας μιας τέτοιας Αδελφότητας.

Σεβασμιώτατε, Άγιοι Αρχιερείς και Σεβαστοί Πατέρες, σας παρακαλούμε να εύχεστε πάντα ενώπιον της Αγίας Προθέσως και του Ιερού Θυσιαστηρίου να μας αξιώνει ο Μεγάλος Θεός μας να αποδεικνυόμαστε αντάξιες του ρόλου μας και των προσδοκιών της Αγίας μας Εκκλησίας.

Αγαπητές συμπρεσβυτέρες, σας εύχομαι Καλή κι Ευλογημένη Χρονιά, καλή δύναμη στην ιερή αποστολή μας κι ας έχουμε πάντοτε υπ’ όψιν μας τον λόγο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου: «ουδέν ισχυρότερον, γυναικός -και δη Πρεσβυτέρας- ευλαβούς και συνετής»!

Σας ευχαριστώ πολύ.