Εγκυμοσύνη ζώων

 
Το ζωικό βασίλειο παρουσιάζει μια εντυπωσιακή ποικιλία ακόμη και σε μια τόσο θεμελιώδη λειτουργία της ζωής, όπως είναι η κύηση και η αναπαραγωγή. Όπως φαίνεται στο εικονίδιο, η διάρκεια της εγκυμοσύνης διαφέρει σημαντικά από είδος σε είδος: από περίπου έναν μήνα στο κουνέλι και δύο μήνες στη γάτα και στον σκύλο, μέχρι πολλούς μήνες στα μεγαλύτερα θηλαστικά. Ιδιαίτερα εντυπωσιακός είναι ο ελέφαντας, του οποίου η κύηση διαρκεί περίπου 22 μήνες, μία από τις μεγαλύτερες περιόδους κύησης μεταξύ των χερσαίων θηλαστικών.
 

Οι διαφορές αυτές συνδέονται με τη βιολογία, το μέγεθος, την ανάπτυξη του εμβρύου και τις ιδιαίτερες ανάγκες κάθε είδους. Οι αριθμοί του πίνακα είναι κατά προσέγγιση, αφού η διάρκεια μπορεί να παρουσιάζει διακυμάνσεις ακόμη και μέσα στο ίδιο είδος. Ωστόσο, η σύγκριση είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και μας θυμίζει πόσο διαφορετικούς τρόπους έχει αναπτύξει η φύση για τη γέννηση και την ανάπτυξη της νέας ζωής.

Τα όρια του ανθρώπου

 
Το ανθρώπινο σώμα είναι ένα θαυμαστό και εξαιρετικά πολύπλοκο δημιούργημα, με εντυπωσιακές δυνατότητες αλλά και συγκεκριμένα όρια. Χρειαζόμαστε νερό, τροφή, οξυγόνο, ύπνο, κατάλληλη θερμοκρασία και ανάπαυση για να διατηρήσουμε τη σωματική και ψυχική μας ισορροπία. Το εικονίδιο μάς υπενθυμίζει, με απλό και παραστατικό τρόπο, πόσο εξαρτημένη είναι η ζωή μας από βασικές προϋποθέσεις που συχνά θεωρούμε αυτονόητες. Ορισμένοι από τους χρόνους που αναφέρονται είναι ενδεικτικοί και μπορεί να διαφέρουν σημαντικά από άνθρωπο σε άνθρωπο και ανάλογα με τις συνθήκες· ωστόσο, το κεντρικό μήνυμα παραμένει: το ανθρώπινο σώμα έχει αντοχές, αλλά δεν είναι απεριόριστες.
 

Ίσως, όμως, η σημαντικότερη σκέψη που γεννά μια τέτοια εικόνα είναι η συνειδητοποίηση της ευθραυστότητας και ταυτόχρονα της ανεκτίμητης αξίας της ανθρώπινης ζωής. Η γνώση των ορίων μας δεν χρειάζεται να μας φοβίζει· μπορεί να μας διδάσκει να φροντίζουμε περισσότερο τον εαυτό μας και τους συνανθρώπους μας, να σεβόμαστε το σώμα και την ψυχή μας και να εκτιμούμε κάθε ημέρα που μας χαρίζεται. Η ζωή δεν μετριέται μόνο με ημέρες και χρόνια, αλλά κυρίως με όσα αγαπήσαμε, όσα προσφέραμε και όσα όμορφα μοιραστήκαμε με τους ανθρώπους γύρω μας.

Έκλειψη Ηλίου

 
Ένα εντυπωσιακό ουράνιο φαινόμενο είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε χθες στον ουρανό μας.
 

Σε μερικές περιοχές της Γηραιάς Ηπείρου (όπως στην Αγγλία) η έκλειψη ήταν μερική, ενώ σε κάποιες άλλες ήταν ολική.
 

Ήταν όντως μια περίεργη αίσθηση, όταν διαπιστώσαμε πως η χροιά του Ήλιου ήταν τελείως αλλαγμένη, δεν είχε έντονο ύφος και ήταν σαν να είχε χαμηλώσει με κάποιο μαγικό κουμπί η έντασή του.

Η προηγούμενη φορά που παρατηρήσαμε το φαινόμενο αυτό στην Αγγλία ήταν  το 2006.

 
Κατά τη διάρκεια μιας ολικής ηλιακής έκλειψης, η Σελήνη περνάει ακριβώς μπροστά από τον Ήλιο, μπλοκάροντας το μεγαλύτερο μέρος του φωτός του και επιτρέποντάς μας να δούμε την πύρινη ατμόσφαιρα του Ήλιου.
 
Φωτογραφίες: οι δύο πρώτες είναι από το Torquay, η τρίτη από το Cheltenham και η τέταρτη από το Bristol.

Τα λουλούδια της γιαγιάς

 
Στην αυλή της γιαγιάς, κάθε λουλούδι είχε τη δική του ιστορία. Οι τριανταφυλλιές μοσχοβολούσαν τα καλοκαίρια των παιδικών μας χρόνων, το γιασεμί στόλιζε τα βράδια με άρωμα νοσταλγίας, ενώ οι ορτανσίες και οι βιγόνιες έδιναν χρώμα στις πέτρινες γωνιές της αυλής. Εκεί, ανάμεσα σε γλάστρες και ανθισμένα παρτέρια, μεγάλωσαν γενιές ανθρώπων με μνήμες απλές αλλά πολύτιμες, μνήμες γεμάτες φροντίδα, αγάπη και τη σοφία της φυλής μας.
 

Τα 17 λουλούδια της εικόνας δεν είναι μόνο φυτά· είναι σύμβολα μιας εποχής όπου οι αυλές ήταν γεμάτες ζωή και οι γιαγιάδες δίδασκαν υπομονή και καλοσύνη μέσα από το πότισμα και την περιποίηση της φύσης. Κάθε άνθος κουβαλά ένα κομμάτι παράδοσης και μας θυμίζει πως οι πιο όμορφες ρίζες είναι εκείνες που κρατούν ζωντανές τις οικογενειακές αναμνήσεις και τις αξίες που περνούν από γενιά σε γενιά.

The Greek poppy

 
In Greece, even the smallest things carry history… 🌺
 

The παπαρούνα (poppy) has long been a symbol of life, sacrifice, and remembrance. Its deep red colour is often connected to faith a reminder of Christ’s sacrifice ✝️
 
For generations, these flowers have grown across Greek land… fields that have seen both beauty and struggle, history and resilience.
 
From ancient times to today, they stand as a quiet symbol of memory, strength, and belief.
 
In Greece, nothing is just a flower… everything carries a story.
 
🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺
 
Take a closer look… there’s meaning in everything 🌺

Περί ζώων ο λόγος

 
Το εικονίδιο παρουσιάζει με παραστατικό τρόπο τη μεγάλη ποικιλία στη διάρκεια ζωής των ζώων, από τα έντομα που ζουν λίγες μόνο εβδομάδες έως τα μεγάλα θηλαστικά που φτάνουν να ζήσουν δεκαετίες ή και περισσότερο. Κάθε μορφή ζωής ακολουθεί τον δικό της κύκλο, διαμορφωμένο από τη φύση, το περιβάλλον και τις ανάγκες επιβίωσης του είδους της. Μέσα από απλές εικόνες και αριθμούς, γίνεται πιο εύκολα κατανοητό πόσο διαφορετικά «μετριέται» ο χρόνος στον ζωικό κόσμο.
 

Αυτές οι συγκρίσεις μάς προσκαλούν να σκεφτούμε βαθύτερα τη σχέση μας με τον χρόνο και τη φύση. Η αξία της ζωής δεν βρίσκεται στη διάρκειά της, αλλά στην ποιότητα και την ισορροπία με το περιβάλλον που τη στηρίζει. Παρατηρώντας τα ζώα και τον ρυθμό της ύπαρξής τους, μπορούμε να καλλιεργήσουμε μεγαλύτερο σεβασμό για κάθε μορφή ζωής και για τον κοινό πλανήτη που μας φιλοξενεί.

Ξυλογλυπτική στο Πάρκο Kingswood

 
Ένα νέο γλυπτό δέντρου στο Kingswood, που απεικονίζει ζώα του δάσους και τον χαρακτήρα "Norbot", αποκαλύφθηκε πρόσφατα στο Πάρκο Kingswood, το οποίο βρίσκεται κοντά στη Βιβλιοθήκη Kingswood, στο Ανατολικό Μπρίστολ.
 

Το γλυπτό δημιουργήθηκε από τον Andy, ο οποίος χρησιμοποίησε αλυσοπρίονο για να δώσει ζωή στον κορμό του δέντρου, και η χρηματοδότησή του καλύφθηκε από το Δημοτικό Συμβούλιο του Kingswood. Η κατασκευή του διήρκεσε τέσσερεις ημέρες.

Ο "Norbot" είναι ένας χαρακτήρας που συμμετείχε στη διαδρομή Gromit Unleashed. Το γλυπτό αποτελεί έναν τρόπο να αποκτήσει ο Norbot ένα μόνιμο σπίτι στο Πάρκο Kingswood μετά την ολοκλήρωση της διαδρομής.
 

Η διαδρομή Gromit Unleashed είναι μια δημόσια καλλιτεχνική εκδήλωση στο Μπρίστολ, που παρουσιάζει γιγαντιαία, μοναδικά διακοσμημένα γλυπτά του Gromit, του χαρακτήρα των Aardman Animations, καθώς και άλλων χαρακτήρων από τις ταινίες τους, τα οποία τοποθετούνται σε διάφορα σημεία της πόλης και των γύρω περιοχών.

Ο Γιώργος Σαραντάρης, η θάλασσα και η αιωνιότητα

 
Ο σημαντικός μας ποιητής και υπαρξιστής διανοούμενος Γιώργος Σαραντάρης (1908-1941) εμπνεύστηκε από τη θάλασσα και τη συνέδεσε με την αιωνιότητα του ανθρώπου, στην οποία απολύτως επίστευε. Στις ποιητικές συλλογές του και στα ποιητικά του κατάλοιπα είναι πάνω από τριάντα τα ποιήματά του με θέμα τη θάλασσα. Στην ποιητική του συλλογή «Στους φίλους μιας άλλης χαράς», που εκδόθηκε το 1940 και ήταν η τελευταία προ της θυσίας του στα βουνά της Πίνδου, γράφει το ποίημα «Σε καμαρώνω»:
 

«Σε καμαρώνω θάλασσα δική μου/ Που μοιάζεις μ’ ενός άγγελου την αίγλη
Κ’ έχεις φτερά για να μην αποθάνω/ Αν με ζεστάνει ο πόθος της ζωής σου/
Και μαζί σου τραβήξω στον ουρανό/ Μέσα στα μάτια του αγέρα ταξιδεύοντας/ Και με λουλούδια την ανάσα των πουλιών».
 
Ο Σαραντάρης είχε τόσο δεθεί με την θάλασσα, που στις «Παρενθέσεις» του, που δημοσιεύθηκαν στη «Νέα Εστία», στις 15 Φεβρουαρίου 1940, έγραψε επιγραμματικά: «Σιγά-σιγά νιώθω πως η θάλασσα είναι ένα στοιχείο του είναι μου». Και ως προς την αιωνιότητα στο πρώτο του φιλοσοφικό δοκίμιο «Συμβολή σε μια φιλοσοφία της ύπαρξης», που εκδόθηκε το 1937, τονίζει με ακράδαντη πεποίθηση: «Τα σύνορα του ανθρώπου είναι η αιωνιότητα».
 
Ο έξοχος ερευνητής του Σαραντάρη Ζήσιμος Λορεντζάτος (1915-2004) σημειώνει στο βιβλίο του «Διόσκουροι»:
 
«Η θάλασσα του Σαραντάρη δε μοιάζει με τις άλλες θάλασσες. Έχει μέσα στις προεκτάσεις της κάτι το νωπό, το βγαλμένο τώρα από τα χέρια του δημιουργού, ή από τα θεοτικά πρότυπα της σκέψης του… Η θάλασσα του Σαραντάρη είναι η θάλασσα του δημιουργημένου κόσμου, αδιαμέριστη από ολάκερη την κτίση που “υπετάγη ουχ εκούσα” με την ελπίδα πως ελευθερωθήσεται από της δουλείας της φθοράς, η θάλασσα όπως μπόρεσε να τη στήσει μπροστά μας μοναχά ο λόγος του Δημιουργού -όχι των ανθρώπων- φυσική και υπερφυσική συνάμα σε όλη την απροσμέτρητη απλότητα της πνευματικής αποκαραδοκίας (Σημ. προσδοκίας) της: “Αύτη η θάλασσα η μεγάλη και ευρύχωρος, εκεί ερπετά ων ουκ έστιν αριθμός, ζώα μικρά μετά μεγάλων” (Ψαλμός 103)» («Διόσκουροι», Εκδ. «Δόμος», Αθήνα, 1997, σελ. 57).
 
Η ακράδαντη πίστη του Σαραντάρη στην αιωνιότητα συνδέεται άμεσα με τον ουρανό και τη θάλασσα, που είναι δημιουργήματα του Θεού. Γράφει στην  ίδια ποιητική συλλογή του «Στους φίλους μιας άλλης χαράς» και στο ποίημα «Μιλώ»: «Μιλώ γιατί υπάρχει ένας ουρανός που με ακούει». Και στο ποίημά του «Άλλοτε η θάλασσα» γράφει:
 
«…Από τους βράχους ως τα βουνά μας οδηγούσε ο Γαλαξίας/ Κι όταν έλειπε η θάλασσα είταν κοντά μας ο Θεός».
 
Ο Σαραντάρης παραγκωνίστηκε, οι ηδονιστές, όπως τους χαρακτήρισε ο ίδιος, τον έριξαν στη χαράδρα της λήθης. Όμως εκείνος, με τα γραπτά του, αποτελεί πάντα σημείο σταθερού προσανατολισμού για τον κάθε Έλληνα. Κατά τον Λορεντζάτο «την παρουσία του στην ελληνική λογοτεχνία πρέπει να τη θεωρούμε πάντα ως συνεισφορά ενός ανθρώπου  ο οποίος έχει φτάσει στο σημείο -μόνος ίσως στην Ελλάδα- να έχει απόλυτη επίγνωση του γεγονότος πως η τέχνη στα χρόνια μας ψεύτισε… αφού δεν υπάρχει σήμερα στη ζωή μας καθολική αλήθεια ή διδασκαλία πνευματική, ώστε να τροφοδοτηθεί με αυτήν η τέχνη και να την εκφράσει…» («Διόσκουροι», αυτ. σελ. 57).
 
Ο καθηγητής Μιχάλης Μερακλής γράφει από την πλευρά του στο βιβλίο του για τον Σαραντάρη «Γιατί τον είχαμε λησμονήσει…» (Εκδ. «Παραφερνάλια - Τυπωθήτω», Αθήνα, 2002, σελ. 11):
 
«Καθώς απαγγέλλω στίχους του Σαραντάρη νιώθω πως μου είναι αδύνατο να μην ομολογήσω πια εδώ κάποια γνώμη μου, πως στις μέρες μας γεννήθηκε ένας ποιητής, που είχε την ακριβή τύχη, αυτός μόνος, να φτάσει το Σολωμό και, σε μερικές στιγμές, να τον ξεπεράσει. Ο Σαραντάρης είναι ο μόνος που, μετά το Σολωμό, έδωσε, κατά τρόπο καλλιτεχνικά ακέραιο και στερεό, την εξαλλαγή του ανθρώπινου πόνου σε μεταφυσική δίψα. Ο Σολωμός μένει πάντα ο μάγος της μουσικής μέσα στην ποίηση, σ’ αυτό δεν τον ξεπέρασε κανείς. Ο Σαραντάρης όμως μας δίνει πολλές φορές το ποιητικό μήνυμα πιο πνευματικά, πιο βαθιά, πιο σύγχρονα…».
 
Ο εκ των ολίγων Ελλήνων λογίων πολιτικών αείμνηστος Παναγιώτης Κανελλόπουλος συνδεόταν με τον Σαραντάρη και όταν ρωτήθηκε από την  ποιήτρια Ολυμπία Καράγιωργα τί θα μας προσφέρουν τα «Άπαντα» του, που τότε κυκλοφορήθηκαν από τη Βικελαία βιβλιοθήκη, εκείνος απάντησε λακωνικά και εύστοχα: «Μια ακόμη μεγαλύτερη συνείδηση του εαυτού μας και του προορισμού μας» (Ολ. Καράγιωργα «Γιώργος Σαραντάρης - Ο μελλούμενος» Εκδ. «Δίαυλος, Αθήνα, 1995, σελ. 195).
 
Ο Παν. Κανελλόπουλος, όταν πληροφορήθηκε τον θάνατο του Σαραντάρη έγραψε: «Από τους μαθητές μας που, αν και νεώτατοι  τότε, ήταν ισότιμα και πνευματικά ελεύθερα μέλη του κύκλου, ξεχώρισε προ πάντων ο Γιώργος Σαραντάρης, που πέθανε νέος, στο 1941, εκτελώντας το στρατιωτικό του καθήκον στο Αλβανικό μέτωπο, ένα ωραίο ποιητικό πνεύμα που αντιμετώπισε προβλήματα του υπαρξισμού με μια καταπληκτικά πρωτότυπη σκέψη» («Τα Δοκίμια», Εκδ. Εταιρείας Φίλων Παν. Κανελλόπουλου, Αθήνα, 2002, Τόμος Γ΄, σελ. 137).
 
Ο Οδυσσέας Ελύτης έγραψε για τον φίλο του (Σημ. Έτσι τον αποκαλεί ο ίδιος) Γιώργο Σαραντάρη:
 
«Δεν έχω γνωρίσει, θα ’θελα να το διακηρύξω, μορφή πνευματικού ανθρώπου αγνότερη από τη δική του. Άπραγος, αδέξιος, ανίκανος για οτιδήποτε πρακτικό, ζούσε με το τίποτε και δεν του χρειαζότανε τίποτε άλλο έξω από την ποίηση… Με όραμα την Ορθοδοξία και την «άλλη χαρά», το ασήμι αυτό που οι αγροίκοι της κριτικής μας το πήρανε για μπακίρι, προσδοκούσε τα πάντα από τους νέους, που τους αλίευε γύρω από τις πανεπιστημιακές σχολές και τους ενθουσίαζε και ονειρευότανε να τους αντιπαρατάξει στητούς και περήφανους στην Ευρώπη» (Οδ. Ελύτη «Ανοιχτά Χαρτιά», Εκδ. «Ίκαρος», Αθήνα,  Στ΄ Έκδ. 2004, σελ. 344).
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Ηλιοβασίλεμα στο Bristol

 
Τις τελευταίες ημέρες ο καιρός στο Bristol της Δυτικής Αγγλίας είναι πάρα πολύ ωραίος, ηλιόλουστος και πραγματικά ανοιξιάτικος.
 

Ένα από τα όμορφα χαρακτηριστικά αυτής της κλιματολογικής συνθήκης είναι ότι μπορούμε να απολαύσουμε πολύ ιδιαίτερα ηλιοβασιλέματα.

 
Καθώς ο ήλιος γέρνει πάνω από την πόλη, και ειδικότερα πάνω από το πάρκο Barton Fields της περιοχής Speedwell, στο Ανατολικό Bristol, ο ουρανός ντύνεται με αποχρώσεις του χρυσού, του ροδακινί και του βαθύ πορτοκαλί.

Οι αντανακλάσεις στα ήσυχα φύλλα των δένδρων του πάρκου μοιάζουν με ψίθυρους φωτός, που λένε ιστορίες μιας πόλης γεμάτης μνήμη και κίνηση.

 
Είναι εκείνη η ώρα που όλα ησυχάζουν, κι ο κόσμος μοιάζει για λίγο πιο τρυφερός, σαν να σταματά ο χρόνος για να θαυμάσει κι αυτός την ομορφιά της στιγμής.

Ήλιος και Νερό

🌞🌍 💧 Ο Ήλιος είναι Παλαιότερος από τη Γη, Αλλά το Νερό της Γης είναι Παλαιότερο από τον Ήλιο!
 

🔹 Ηλικία του Ήλιου & της Γης ⏳
 
🌞 Ο Ήλιος σχηματίστηκε πριν 4,6 δισεκατομμύρια χρόνια, καθιστώντας τον το αρχαιότερο σώμα στο ηλιακό μας σύστημα.
 
🌍 Η Γη σχηματίστηκε πριν 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια, σχεδόν 100 εκατομμύρια χρόνια αργότερα.
 
🔹 Η Αρχαία Καταγωγή του Νερού 💦
 
🚀 Παραδόξως, το νερό της Γης είναι ακόμα πιο παλιό από τον Ήλιο!
 
💧 Μόρια νερού (H2O) υπάρχουν εδώ και 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια, προερχόμενα από το πρώιμο σύμπαν μετά τη Μεγάλη Έκρηξη.
 
🌌 Αυτό το αρχαίο διαστρικό νερό ήταν παρόν στο διάστημα πολύ πριν σχηματιστεί το ηλιακό σύστημα και τελικά ενσωματωθεί στη Γη.
 
Οπότε την επόμενη φορά που θα πιείτε ένα ποτήρι νερό, θυμηθείτε - καταναλώνετε κάτι παλαιότερο από τον ίδιο τον Ήλιο! ☀️💦✨

Χειμωνιάτικο ηλιοβασίλεμα

 
Το χειμωνιάτικο ηλιοβασίλεμα, που παρακολούθησα και κατέγραψα με την κάμερα, στο Kingswood Park του Ανατολικού Bristol, φέρει σίγουρα την αίσθηση μιας μαγευτικής και ήρεμης στιγμής. Η καθαρότητα του ουρανού, τόσο σπάνια στις χειμερινές μέρες, επιτρέπει τα χρώματα να λάμψουν με ένταση και ποικιλία. Ο συνδυασμός του πορτοκαλί, του ροζ, του μωβ και του χρυσού στον ορίζοντα δημιουργεί μια εντυπωσιακή αντίθεση με τις πιο ψυχρές αποχρώσεις του χειμώνα.
 

Η φύση φαίνεται να αναστενάζει στον τελευταίο ήλιο της ημέρας, με τη γαλήνη της στιγμής να ενισχύεται από την ηρεμία του τοπίου. Είναι σαν μια μικρή όαση, όπου το ηλιοβασίλεμα προσφέρει μια τελευταία δόση ζεστασιάς πριν τη νύχτα, που έρχεται με τη δροσιά του χειμώνα.

Τα ζουμπούλια της μάνας

 
Πριν από λίγες εβδομάδες ανεχώρησε η αγαπημένη και πολυσέβαστη μάνα, Ελένη, για το μεγάλο ταξίδι στο φως... Το πατρικό σπίτι ορφάνεψε, όπως και τα παιδιά της. Όμως οι παρακαταθήκες της παραμένουν ζωντανές και ζωηρές στις ψυχές όλων αυτών που με τον ευγενικό της τρόπο επηρέασε.
 

Η αδελφή μου Μαρία επισκέφθηκε χθες το πατρικό μας. Έβγαλε τις φωτογραφίες της παρούσας ανάρτησης και έγραψε: «Άνθισαν τα ζουμπούλια 🤍💙💜 της μάνας...»!
 

Είναι τόσο συγκινητικό όντως και γεμάτο συμβολισμό το γεγονός ότι τα ζουμπούλια στον κήπο της άνθισαν τώρα, ενώ η μάνα δεν είναι πια κοντά μας. Αυτά τα λουλούδια, με τα έντονα χρώματα και την αίσθηση της αναγέννησης που φέρνουν, μοιάζουν να είναι η δική της παρουσία, μια υπενθύμιση της αγάπης και της φροντίδας που μας χάρισε.
 

Όπως τα ζουμπούλια που ανθίζουν κάθε χρόνο, έτσι και η μνήμη της μάνας ανθίζει μέσα μας, προσφέροντάς μας παρηγοριά και ελπίδα. Ο κήπος της, γεμάτος με αυτά τα υπέροχα λουλούδια, μας υπενθυμίζει πως η ψυχή της παραμένει ζωντανή, μια διαρκής σύνδεση με την παρουσία της που δεν θα φύγει ποτέ.

Η φύση στον τοίχο

 
Μια γιγάντια τοιχογραφία που γιορτάζει τις χαρές του να βγεις έξω στην υπέροχη ύπαιθρο έχει ζωγραφιστεί στο χέρι, στην πλευρά ενός σπιτιού στο Bristol.
 

Ο Dave Bain και ο David J McMillan χρειάστηκαν πέντε ημέρες για να δημιουργήσουν το δημόσιο έργο τέχνης μήκους 9,1 μέτρων στην 373 Church Road.
 
Η φύση βρίσκεται στο επίκεντρο του σχεδιασμού και το δίδυμο εμπνεύστηκε από την καθημερινή ζωή του κοντινού πάρκου St. George.
 
Η τοιχογραφία έγινε από τους ιδιοκτήτες του σπιτιού και απεικονίζει σκύλους να περπατούν, να κάνουν σκέιτμπορντ ακόμα και τις πολύ αγαπημένες πάπιες του πάρκου.
 
Το πολύχρωμο σχέδιο καλύπτει όλη την πλευρά του σπιτιού και για την ολοκλήρωσή του χρησιμοποιήθηκαν 11 λίτρα μπογιάς.
 
Οι καλλιτέχνες υποστηρίχθηκαν από μια υποτροφία από το a-n: The Artists Information Company and Arts Council England, και συμβουλεύτηκαν κοινοτικές ομάδες που συνδέονται με το πάρκο πριν ξεκινήσουν το έργο.

Πατριάρχης και Περιβάλλον

 

Μήνυμα της Α. Θ. Παναγιότητος του Οικουμενικού Πατριάρχου

για την ημέρα προσευχής υπέρ της Προστασίας του Φυσικού Περιβάλλοντος

(1 Σεπτεμβρίου 2024)

 

† Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

ΕΛΕΩι ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ

ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ ΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΚΤΙΣΕΩΣ

ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

 

* * *

 
Τιμιώτατοι ἀδελφοί Ἱεράρχαι καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,
 

Τριακονταπενταετία ὅλη παρῆλθεν ἀπό τῆς καθιερώσεως ὑπό τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τῆς 1ης Σεπτεμβρίου, ἑορτῆς τῆς Ἰνδίκτου καί ἐνάρξεως τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, ὡς Ἡμέρας προσευχῶν ὑπέρ τῆς προστασίας τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος. Ἡ εὐλογημένη αὐτή πρωτοβουλία ἔσχε μεγάλην ἀπήχησιν καί ἐκαρποφόρησε πλουσίως. Αἱ πολυδιάστατοι οἰκολογικαί δράσεις τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας ἐπικεντρώνονται σήμερον εἰς τό φαινόμενον τῆς κλιματικῆς ἀλλαγῆς, μᾶλλον δέ κρίσεως, τό ὁποῖον ἔχει δημιουργήσει μίαν κατάστασιν «πλανητικῆς ἐκτάκτου ἀνάγκης».
 
Ἐκτιμῶμεν τήν συμβολήν τῶν οἰκολογικῶν κινημάτων, τάς διεθνεῖς συμφωνίας διά τό περιβάλλον, τήν ἐνασχόλησιν τῶν ἐπιστημόνων μέ τό πρόβλημα, τήν προσφοράν τῆς περιβαλλοντικῆς ἐκπαιδεύσεως, τήν οἰκολογικήν εὐαισθησίαν καί στράτευσιν ἀναριθμήτων ἀτόμων καί εἰδικώτερον ἐκπροσώπων τῆς νέας γενεᾶς. Ὅμως, ἐπιμένομεν ὅτι ἀπαιτεῖται μία ἀξιολογική «κοπερνίκεια στροφή», μία ριζική ἀλλαγή νοοτροπίας παγκοσμίως, μία οὐσιαστική ἀναθεώρησις τῆς σχέσεως τοῦ ἀνθρώπου μέ τήν φύσιν. Ἄλλως, θά συνεχίσωμεν νά θεραπεύωμεν τάς καταστροφικάς ἐπιπτώσεις τῆς οἰκολογικῆς κρίσεως, μέ ἀθίκτους καί ἐνεργούς τάς ρίζας τοῦ προβλήματος.
 
Ἡ περιβαλλοντική ἀπειλή εἶναι μία διάστασις τῆς ἐκτεταμένης κρίσεως τοῦ συγχρόνου πολιτισμοῦ. Ἐν τῆ ἐννοίᾳ ταύτῃ, ἡ ἀντιμετώπισις τοῦ προβλήματος δέν εἶναι δυνατόν νά δοθῇ ἐπί τῇ βάσει τῶν ἀρχῶν αὐτοῦ τοῦ πολιτισμοῦ, τῆς λογικῆς δηλαδή ἡ ὁποία τό ἐδημιούργησε. Ἔχομεν ἐκφράσει κατ᾿ ἐπανάληψιν τήν πεποίθησίν μας ὅτι εἰς τήν ζωτικήν διά τό μέλλον τῆς ἀνθρωπότητος καί τοῦ πλανήτου μας πνευματικήν καί ἀξιολογικήν μεταστροφήν δύνανται νά συμβάλουν μεγάλως αἱ Ἐκκλησίαι καί αἱ θρησκεῖαι. Ἡ γνησία θρησκευτική πίστις καταλύει τήν ἀλαζονείαν καί τόν τιτανισμόν τοῦ ἀνθρώπου, ἀποτελεῖ ἀνάχωμα εἰς τήν μετατροπήν του εἰς «ἀνθρωποθεόν», ὁ ὁποῖος καταργεῖ μέτρα, ὅρια καί ἀξίας, αὐτοαναγορεύεται εἰς «πάντων μέτρον», ἐργαλειοποιεῖ τόν συνάνθρωπον καί τήν φύσιν διά τήν ἱκανοποίησιν τῶν ἀκορέστων ἀναγκῶν καί τῶν αὐθαιρέτων ἐπιδιώξεών του.
 
Ἡ πεῖρα τῶν αἰώνων διδάσκει ὅτι, ἄνευ ἑνός «ἀρχιμηδείου» πνευματικοῦ καί ἀξιολογικοῦ στηρίγματος, ἡ ἀνθρωπότης ἀδυνατεῖ νά ἀποφύγῃ τούς κινδύνους ἑνός μηδενιστικοῦ «ἀνθρωπολογισμοῦ». Αὐτή εἶναι ἡ παρακαταθήκη τοῦ ἀρχαίου πνεύματος, ὅπως διετυπώθη ὑπό τοῦ Πλάτωνος διά τῆς ἀρχῆς «Θεός ἡμῖν πάντων χρημάτων μέτρον» (Νόμοι 716c). Ἡ κατανόησις τοῦ ἀνθρώπου καί τῆς εὐθύνης του μέσα ἀπό τήν σχέσιν του μέ τόν Θεόν ἐκφράζεται διά τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας περί τῆς δημιουργίας τοῦ ἀνθρώπου «κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ» καί «καθ᾿ ὁμοίωσιν» Αὐτῷ, καθώς καί περί τῆς προσλήψεως τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως ὑπό τοῦ σαρκωθέντος διά τήν σωτηρίαν τοῦ ἀνθρώπου καί ἀνακαίνισιν τῆς ὅλης δημιουργίας προαιωνίου Λόγου τοῦ Θεοῦ. Ἡ χριστιανική πίστις ἀναγνωρίζει ὑψίστην ἀξίαν τόσον εἰς τόν ἄνθρωπον, ὅσον καί εἰς τήν κτίσιν. Ἐν τῷ πνεύματι τούτῳ, ὁ σεβασμός τῆς ἱερότητος τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου καί ἡ προστασία τῆς ἀκεραιότητος τῆς καλῆς λίαν δημιουργίας εἶναι ἀδιαίρετοι. Ἡ πίστις εἰς τόν Θεόν τῆς σοφίας καί τῆς ἀγάπης ἐμπνέει καί στηρίζει τάς δημιουργικάς δυνάμεις τοῦ ἀνθρώπου, τόν ἐνδυναμώνει ἐνώπιον τῶν προκλήσεων καί τῶν δυσκολιῶν, ἀκόμη καί ὅταν ἡ ὑπέρβασίς των ἐμφανίζεται κατ᾿ ἄνθρωπον ὡς ἀνέφικτος.
 
Ἠγωνίσθημεν καί ἀγωνιζόμεθα διά τήν διορθόδοξον καί διαχριστιανικήν συνεργασίαν διά τήν προστασίαν τοῦ ἀνθρώπου καί τῆς κτίσεως καί διά τήν ἔνταξιν τῆς θεματικῆς αὐτῆς εἰς τόν διαθρησκειακόν διάλογον καί τάς κοινάς δράσεις τῶν θρησκειῶν. Τονίζομεν δέ ἰδιαιτέρως τήν ἀνάγκην νά κατανοηθῇ ὅτι ἡ σύγχρονος οἰκολογική κρίσις πλήττει πρωτίστως καί ἐντονώτερον τούς πτωχοτέρους κατοίκους τῆς γῆς. Εἰς τό κείμενον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου «῾Ὑπέρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς᾽. Τό κοινωνικόν ἦθος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας» ὑπογραμμίζεται μετ᾿ ἐμφάσεως τό θέμα αὐτό καί ἡ ἀναγκαία μέριμνα τῆς Ἐκκλησίας ἐνώπιον τῶν ἐπιπτώσεων τῆς κλιματικῆς ἀλλαγῆς: «Πρέπει νά κατανοήσουμε ὅτι ἡ διακονία τοῦ πλησίον καί ἡ διαφύλαξη τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος εἶναι ἄρρηκτα συνδεδεμένες. Παρόμοια ἄρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους εἶναι καί ἡ φροντίδα μας γιά τή δημιουργία καί ἡ διακονία μας πρός τά μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, ὅπως εἶναι ἀλληλένδετες καί οἱ οἰκονομικές συνθῆκες τῶν φτωχῶν μέ τίς οἰκονομικές συνθῆκες τοῦ πλανήτη. Οἱ ἐπιστήμονες μᾶς λένε ὅτι ἐκεῖνοι πού ἔχουν πληγεῖ περισσότερο ἀπό τήν τρέχουσα οἰκολογική κρίση εἶναι καί θά εἶναι ὅσοι κατέχουν ἐλάχιστα. Ἐπομένως, τό πρόβλημα τῆς κλιματικῆς ἀλλαγῆς ἀποτελεῖ καί ζήτημα κοινωνικῆς πρόνοιας καί κοινωνικῆς δικαιοσύνης» (§ 76).
 
Περαίνοντες τόν λόγον, εὐχόμεθα πρός ὑμᾶς, τιμιώτατοι ἀδελφοί καί προσφιλέστατα τέκνα, πλήρη θείων εὐλογιῶν καί καλλίκαρπον τόν νέον ἐκκλησιαστικόν ἐνιαυτόν, ἐπικαλούμενοι ἐπί πάντας ὑμᾶς, μεσιτείᾳ τῆς Παναγίας τῆς Παμμακαρίστου, τήν θαυμαστήν καί θαυματουργόν εἰκόνα τῆς ὁποίας τιμῶμεν σήμερον ἑορτίως καί ταπεινοφρόνως κατασπαζόμεθα, τήν ζωήρυτον χάριν καί τό ἀμέτρητον ἔλεος τοῦ Κτίστου τῶν ἁπάντων καί Θεοῦ τῶν θαυμασίων. 
 
 ,βκδ’ Σεπτεμβρίου α’
 
Ὁ Κωνσταντινουπόλεως
 
διάπυρος πρός Θεόν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

Πανσέληνος στην Ιτέα

 
Είναι όμορφη και δροσερή η βραδιά απόψε στην Ιτέα!!!
 

Μετά την καλοκαιρινή βροχούλα στα γύρω βουνά έκανε την εμφάνισή του το Ουράνιο τόξο.

 
Δρόσισε λίγο και η ατμόσφαιρα.

 
Λίγο αργότερα αποφασίσαμε με τα παιδιά να περπατήσουμε προς την Παραλία Ζέφυρος για να θαυμάσουμε την Αυγουστιάτικη Πανσέληνο (Πανσέληνος του Οξύρρυγχου).

 
Η παρουσία της Πανσελήνου φώτισε τον έναστρο ουρανό και αναζωογόνησε την ατμόσφαιρα.
 
Μαρία - Δήμητρα Σαλαπάτα

Η φύση σου μιλάει, ακούς;

 
Πιες νερό από την πηγή όπου πίνουν τα άλογα. Το άλογο δεν θα πιει ποτέ θολό νερό.
 

Στρώσε το κρεβάτι σου εκεί που κοιμάται η γάτα.
 
Φάτε το φρούτο εκεί όπου έχει ακουμπήσει ένα σκουλήκι.
 
Διαλέξτε τολμηρά το μανιτάρι πάνω στο οποίο κάθονται τα έντομα.
 
Φτιάξτε το σπίτι σας όπου το φίδι κάθεται για να ζεσταθεί.
 
Σκάψτε το πηγάδι σας εκεί όπου τα πουλιά κρύβονται από τη ζέστη.
 
Φύτεψε ένα δέντρο εκεί που σκάβει ο τυφλοπόντικας.
 
Κοιμηθείτε και ξυπνάτε την ίδια ώρα με τα πουλιά - θα θερίσετε όλες τις μέρες τους χρυσούς κόκκους.
 
Φάτε περισσότερο πράσινο - θα έχετε γερά πόδια και ανθεκτική καρδιά, όπως τα όντα του δάσους.
 
Κολύμπα συχνά και θα νιώσεις στη γη σαν το ψάρι στο νερό.
 
Κοιτάξτε τον ουρανό όσο πιο συχνά γίνεται και οι σκέψεις σας θα γίνουν φως και καθαρές.
 
Σώπα πολύ, μίλα λίγο - και η σιωπή θα έρθει στην καρδιά σου, και το πνεύμα σου θα είναι ήρεμο και γεμάτο ειρήνη.
 
Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ

Στις φλόγες η Πατρίδα

 
Τις τελευταίες εβδομάδες καίγεται κυριολεκτικά η Ελλάδα. Αμέτρητες οι εστίες πυρκαγιάς, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της επικράτειας. Καίγονται νησιά, φλέγεται η ηπειρωτική χώρα, καταστρέφονται από την πύρινη λαίλαπα περιουσίες, κινητές και ακίνητες, παραδίδονται στην κόλαση της φωτιάς μικρά και μεγάλα ζώα...
 

Πάνω απ’ όλα όμως χάνονται ανθρώπινες ζωές... εκλωβίζονται άνθρωποι μέσα στους αδιέξοδους δρόμους των πυρίνων γλωσσών! Κάποιοι -δυστυχώς- παραδίνονται στη ασυγκράτητη δύναμη της φωτιάς και γίνονται παρανάλωμα της ανεξέλεγκτης πυρκαγιάς. Καίγεται ο κόσμος, εξαφανίζονται τα ιερά μας σύμβολα, καταρρακώνεται η τιμή μας...
 

Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, Αμήν!
 
*Υπεραγία Θεοτόκε, σβέσον το πυρ το κατακαίον τη χώρα που σε κάθε γωνιά της υμνεί το Τίμιον και Πανάγιον Όνομά σου.
 
Υπεραγία Θεοτόκε, στήριξον, προστάτευσον και φώτισον πάντας τους βοηθούντας εις το έργον της κατασβέσεως.
 
Υπεραγία Θεοτόκε, καταπράϋνον τον ψυχικόν φόβον των πυροπλήκτων αδελφών ημών.
 
Αμήν!*

Ηλιοβασίλεμα στο Πεκίνο

 
Ο Νίκος μας άρχισε να προσαρμόζεται στη νέα πόλη και πραγματικότητα, μαζί με τη σύζυγό του Έριν, και άρχισαν να περιηγούνται το Πεκίνο. Από τις πρώτες φωτογραφίες που μας έστειλε είναι αυτές της παρούσας ανάρτησης με το φανταστικό ηλιοβασίλεμα.
 

Έχουμε δει αρκετά ηλιοβασιλέματα, σε διάφορες χώρες και πόλεις. Αυτό του Πεκίνου, με φωτισμένο, αλλά μάλλον φλογισμένο τον ουρανό, δεν το έχουμε ξαναδεί. Τα έντονα και βαθιά χρώματα, η ιδιαίτερη αίσθηση, το παιχνίδι με τα σύννεφα, αλλά και με τις παραδοσιακές κινέζικες σκεπές, δημιουργούν μια εντύπωση κυριολεκτικά μοναδική.

 
Ο Νίκος ανέφερε χαρακτηριστικά: «Το ηλιοβασίλεμα ήταν μαγικό... Το Πεκίνο έχει άλλη αύρα... Περπατήσαμε την παλιά πόλη... Νιώθεις την ιστορία και την κουλτούρα της Κίνας στην πρωτεύουσα περισσότερο από την Τσενγκντού... Όπου κοιτάξεις έχει ναούς, τείχη, βασιλικά οικήματα, γειτονιές που θυμίζουν τις δυναστείες... Άλλη φάση»!

Στο χωριό Castle Combe

 
Το Castle Combe είναι ένα χωριό στη φημισμένη περιοχή Cotswolds, με την εξαιρετική φυσική ομορφιά, στο Wiltshire της Αγγλίας. Το χωριό βρίσκεται βόρεια του Bristol. To όνομα προέρχεται από ένα κάστρο, που βρισκόταν κάποτε στην περιοχή, αλλά κατεδαφίστηκε πριν από αιώνες.
 

Περιτριγυρισμένο από την περιοχή Cotswolds, το Castle Combe προσφέρει πολλούς γραφικούς περιπάτους και γραφικούς δρόμους χωριών που περιμένουν να εξερευνηθούν!

Το Castle Combe έχει εμφανιστεί τακτικά ως κινηματογραφική τοποθεσία, πιο πρόσφατα στο The Wolf Man, Stardust και στο War Horse του Stephen Spielberg. Χρησιμοποιήθηκε επίσης στην αρχική ταινία του Dr Doolittle.
 

Το χωριό έχει πλούσια ιστορία και τα σπίτια αποτελούνται από τη μελί πέτρα Cotswold, χαρακτηριστική για ένα χωριό αυτής της περιοχής.

Στο κέντρο του Castle Combe βρίσκουμε ένα χαρακτηριστικό σκεπαστό Σταυρό, ονομαζόμενο «της Αγοράς» και την Εκκλησία του Αγίου Ανδρέα που χρονολογείται από τον 13ο αιώνα και στεγάζει ένα απρόσωπο ρολόϊ που φημίζεται ότι είναι ένα από τα παλαιότερα ρολόγια εργασίας στη χώρα.
 

Περπατώντας κατά μήκος του χωριού μέχρι τη γέφυρα και όχι μόνο απολαμβάνουμε τη θέα. Επίσης, μπορούμε να αγοράσουμε σπιτικά κέϊκ, γλυκά ή λουλούδια έξω από τα σπίτια των ντόπιων.