Η Ουγγρική Επανάσταση και η ελληνική διανόηση

 
Στις 23 Οκτωβρίου συμπληρώθηκαν εβδομήντα χρόνια από την έναρξη της επανάστασης στην Ουγγαρία κατά του ολοκληρωτικού κομμουνιστικού καθεστώτος. Κατά τον σημαντικό και γενναίο έναντι του κομμουνισμού διανοούμενο Κώστα Παπαϊωάννου ήταν μέχρι τότε «η μόνη επανάσταση του 20ού αιώνα, που σφραγίστηκε αληθινά από την ένωση της σκεπτόμενης ανθρωπότητας και της πάσχουσας ανθρωπότητας, που ζητούσε ο Μαρξ, ήταν η εξέγερση που ένωσε διανοουμένους, εργάτες και αγρότες της Πολωνίας και της Ουγγαρίας και τους όρθωσε εναντίον του ταυτόχρονα ιδεολογικού, πολιτικού και οικονομικού δεσποτισμού των οπαδών του “ορθοδόξου μαρξισμού”…. Και πρόσθεσε: «Δεν χρειάστηκε πολύς καιρός στους Ούγγρους διανοούμενους και εργαζόμενους για να συνειδητοποιήσουν την “αλλοτρίωση” που τους επέβαλλε ένα “καθεστώς νορμών”, που το χαρακτήριζε ο παραλογισμός και η τυραννία, τόσο στο πεδίο της διανοητικής όσο και στο πεδίο της υλικής παραγωγής. Και εκείνη που πρώτη εξεγέρθηκε ήταν η Ένωση Συγγραφέων: η πάλη της “σκεπτόμενης ανθρωπότητας” για την αλήθεια προηγήθηκε της πάλης της  “πάσχουσας ανθρωπότητας” για την ελευθερία».
 

Υπενθυμίζεται ότι η Ουγγρική Επανάσταση ξεκίνησε ειρηνικά από φοιτητές, που ζητούσαν εθνική και οικονομική ανεξαρτησία. Την επομένη ημέρα προστέθηκαν οι εργάτες, ήρθαν κατόπιν οι στρατιώτες, που συναδελφώθηκαν με τους φοιτητές και τους εργάτες, μετά οι δημόσιοι υπάλληλοι και τέλος το σύνολο των διανοουμένων της χώρας, που διήγειραν συνειδήσεις και ενέπνευσαν το ιδανικό της ελευθερίας. Η Επανάσταση πνίγηκε στο αίμα από τα σοβιετικά στρατεύματα. Οι άοπλοι επαναστάτες κάθε ηλικίας ήρθαν αντιμέτωποι με τανκς, αεροπορία, και στρατό δέκα σοβιετικών μεραρχιών. Όμως ήταν μια ακόμη παρήγορη ένδειξη πως τα απάνθρωπα καθεστώτα έχουν ημερομηνία λήξεως.
           
Ο αείμνηστος πολιτικός φιλόσοφος Παναγιώτης Κανελλόπουλος σε άρθρο του στο περιοδικό «Νέα Εστία» (Τεύχος 710, Αθήναι, 1 Φεβρουαρίου 1957, σελ. 147), συμφωνώντας με τον σημαντικό ποιητή και διανοούμενο Γιώργο Σαραντάρη (1908-1941), πρόβλεψε πως τα ολοκληρωτικά κομμουνιστικά καθεστώτα έχουν ημερομηνία λήξεως: «Η ιστορία, μετά τα συμβάντα εναντίον του  λαού της Ουγγαρίας, αποφάνθηκε ότι ο κομμουνισμός έπαψε να ανήκει στο μέλλον, Μπορεί βέβαια να κρατήσει ακόμα πολλά χρόνια και να ταλαιπωρήσει τον κόσμο. Όσο, όμως, και αν κρατήσει, θα είναι μια δύναμη που όλο και θα φθείρεται και θα πέφτει περισσότερο».
           
Η ελληνική «προοδευτική» ιντελιγκέντσια, που είχε εξιδανικεύσει τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, πάγωσε από τη σφαγή αμάχων στην Ουγγαρία από τα σοβιετικά στρατεύματα. Ακούστηκαν κάποιες δικαιολογίες για την αιματηρή παρέμβαση τους, αλλά αυτές πνίγηκαν από τα ίδια τα γεγονότα. Οι περισσότεροι διανοούμενοι της Αριστεράς συμπεριφέρθηκαν ως να μη συνέβη κάτι το σοβαρό στην Ουγγαρία και έμειναν στο ότι παρέμεινε το κομμουνιστικό καθεστώς, ξεχνώντας ότι αυτό επέζησε λόγω της ισχύος των σοβιετικών όπλων και μόνον. Χαρακτηριστικό ήταν τότε το άρθρο του Αγγέλου Τερζάκη στην εφημερίδα «Το Βήμα» (31 Οκτωβρίου 1956), στο οποίο έγραψε, μεταξύ άλλων, ότι ο πνευματικός κόσμος, ο οποίος ήταν πάντοτε έτοιμος να στηλιτεύσει αδυναμίες της Δύσης, έδειχνε μια ακατανόητη απροθυμία να καταγγείλει την κατάπνιξη της ουγγρικής εξέγερσης.
 
Διαφορετική στάση από αυτήν των αριστερών διανοουμένων κράτησαν Έλληνες συγγραφείς και άνθρωποι του θεάτρου. Μένουν στην Ιστορία γιατί λόγω της αβελτηρίας της φιλελεύθερης διανόησης στην Ελλάδα η Αριστερά, με την προπαγάνδα της και την αποπληροφόρηση, που είχε αναχθεί από αυτή σε επιστήμη, είχε ηττηθεί στην ένοπλη αναμέτρηση και έτεινε να επικρατήσει στην ιδεολογική μάχη.

Το προαναφερθέν τεύχος της «Νέας Εστίας» ήταν αφιερωμένο στην Ουγγρική Επανάσταση του 1956 και είχε τίτλο «Η Ελλάδα για την Ουγγαρία». Το σκίτσο του εξωφύλλου ήταν του σημαντικού ζωγράφου Σπύρου Βασιλείου, ο οποίος έτσι έδειξε την αλληλεγγύη των Ελλήνων προς τους Ούγγρους Επαναστάτες. Τριάντα τρεις ήσαν αυτοί που εγγράφως διαμαρτυρήθηκαν. Μεταξύ αυτών ο συγγραφέας Τάσος Αθανασιάδης των «Πανθέων» και των «Παιδιών της Νιόβης» έγραψε: «Όλα τα έθνη υπήρξαμε ένοχοι θεατές στην αυθόρμητη και μεγαλειώδη εξέγερση ενός λαού, όπου σύσσωμος – με την εργατιά, τους μικροαστούς, τους αστούς και το στρατό του – ζήτησε να λευτερωθεί από ένα καθεστώς που ενώ ευαγγελίστηκε την εξύψωση του ανθρώπου, κατάντησε η δυναμική αντίφαση της ιδεολογίας του».
 
Από πλευράς του ο Θεσσαλονικιός ποιητής Τάκης Βαρβιτσιώτης έγραψε: «Ακόμα μου είναι αδύνατο να φανταστώ ότι θα υπάρξουν διανοούμενοι στον τόπο μας που θα θελήσουν ν’ αποφύγουν την ηθική και πνευματική υποχρέωση να διαδηλώσουν την αλληλεγγύη τους προς τα θύματα μιας τόσο στυγνής τυραννίας και ν’ αρνηθούν να συνασπισθούν για να καταπολεμήσουν την καταπίεση και το ψεύδος που απειλούν να γίνουν κοινή μοίρα». Ο Μ. Καραγάτσης έγραψε πως η 23^η Οκτωβρίου 1956 είναι για την Ουγγαρία ό, τι η 28^η Οκτωβρίου 1940 για την Ελλάδα: το δυναμικό ΟΧΙ που προβάλλει ένας μικρός λαός στην ιμπεριαλιστική καταπίεση μιας μεγάλης δύναμης.
 
Από τους ηθοποιούς που διαμαρτυρήθηκαν για την επέμβαση των σοβιετικών στρατευμάτων στην Ουγγαρία ο Βασίλης Λογοθετίδης έγραψε: «Το ελεύθερο πνεύμα έδωσε μια μεγάλη μάχη στην Ουγγαρία. Και αναφέρομαι ιδιαιτέρως στο πνεύμα που οιστρηλάτησε τον Ουγγρικό λαό επειδή από όσα διαβάσαμε προκύπτει καθαρά ότι επί κεφαλής της μεγάλης αυτής εξεγέρσεως ήσαν οι διανοούμενοι, οι συγγραφείς, οι καλλιτέχναι».
 
Ο Αλέξης Μινωτής δίνει μιαν άλλη διάσταση στο θέμα τονίζοντας ότι ο άνθρωπος ποτέ δεν είχε φτάσει στον παραλογισμό και τη βαρβαρότητα, που έχει φτάσει στον 20ό αιώνα ο «πολιτισμένος άνθρωπος». Και εξηγεί ότι «αυτός έστησε τα καμίνια του Buckenwald  και του Dahaw καταμεσίς της γηραιάς Ευρώπης, αυτός ξαπόλυσε την τρομοκρατία του σύγχρονου Τουρκοεμάδα Μακ Άρθι στην Αμερικανική Συμπολιτεία, αυτός από το foreign office  ατιμάζει την ανθρώπινη ιστορία με τους ανασκολοπισμούς των Κυπρίων αδελφών μας. Αυτός κατασκευάζει σε ανατολή και δύση επιστημονικά, πολιτισμένα και ψύχραιμα την ατομική μπόμπα και τους προληπτικούς πολέμους…Αυτός ο πολιτικάντης του Πολιτμπιρό, που προφέρει με σαρκασμό τη λέξη «ανθρωπότητα», σκοτώνει τα γυναικόπαιδα και το άνθος της Ουγγαρίας γιατί ξεσηκώθηκαν για την Εθνικής τους ανεξαρτησία». 
 
Τέλος ο Δημήτρης Χορν τονίζει: «Σε εμάς, τους Έλληνες, ιδιαίτερα αυτή τη στιγμή, τα γεγονότα της Ουγγαρίας μας δημιουργούν ένα αίσθημα ασφυξίας. Το αγαθό της ελευθερίας είναι το πιο πολύτιμο. Ακόμα όμως και αν δεν είχαμε ειδικούς λόγους να μας πονά η συμφορά της Ουγγαρίας, η αγανάκτηση θα ήταν η ίδια και στην ίδια ένταση».
 
Τα γεγονότα της Ουγγαρίας του 1956 ήταν μια ευκαιρία για τους έντιμους κομμουνιστές διανοουμένους να απαλλαγούν από τις ψευδαισθήσεις τους και να πολεμήσουν τον ολοκληρωτισμό. Είναι λυπηρό πως συνέβη σε ελάχιστους από αυτούς. Οι υπόλοιποι έμειναν πακτωμένοι στην «θρησκεία» τους με την βοήθεια, αστών πολιτικών και διανοουμένων που προτίμησαν από την αλήθεια τον κενό τίτλο του «προοδευτικού».
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Terminology of the British Isles

 
Many people use terms like British Isles, United Kingdom, and Great Britain interchangeably - but they actually mean different things.
 

Here’s a quick guide:
 
• British Isles - the geographic group of islands including Great Britain and Ireland.
 
• United Kingdom (UK) - the sovereign country made up of England, Scotland, Wales, and Northern Ireland.
 
• Great Britain - the large island containing England, Scotland, and Wales.
 
• Ireland - the island that includes Northern Ireland and the Republic of Ireland.
 
Understanding these terms helps avoid confusion when discussing geography and politics in the region.

Εύστοχοι οι παππούδες μας

 
Το εικονίδιο της παρούσας ανάρτησης παίζει με τη δύναμη της αντιπαραβολής: από τη μία, σύγχρονες πολιτικές φωνές που επικαλούνται την «ασφάλεια» για να νομιμοποιήσουν γεωπολιτικές αξιώσεις· από την άλλη, η εικόνα του αρχαίου σοφού που θυμίζει ότι άλλο η αναγκαιότητα κι άλλο η δικαιοσύνη. Η σάτιρα δεν στοχεύει τόσο στα πρόσωπα όσο στη λογική που επανέρχεται διαχρονικά στην ιστορία: όταν η ισχύς βαφτίζεται ηθικό επιχείρημα και η επιθυμία παρουσιάζεται ως αναπόφευκτο συμφέρον.
 

Η καταληκτική φράση του Επίκτητου λειτουργεί σαν φιλοσοφικό φρένο στον πολιτικό κυνισμό. Υπενθυμίζει ότι όσα δεν δίνονται εθελοντικά δεν παύουν να είναι ξένα, ακόμη κι αν κατακτηθούν με τη βία ή με τον λόγο της «ασφάλειας». Έτσι, το εικονίδιο συνδέει τον αρχαίο στοχασμό με τη σύγχρονη πραγματικότητα και μας προκαλεί να αναρωτηθούμε: πόση πρόοδος υπάρχει πραγματικά, όταν τα ίδια επιχειρήματα επαναλαμβάνονται αιώνες μετά, απλώς με διαφορετικούς χάρτες και διαφορετικά όπλα;

Προς σύγκρουση Ευρώπης - ΗΠΑ;

 
Μετά την εκλογή του Προέδρου Τραμπ στις ΗΠΑ η Ευρώπη ζει εκ μέρους του έναν πρωτοφανή διασυρμό του κύρους της και της ισχύος της. Πρωτοφανές είναι και το γεγονός ότι αυτός προέρχεται από τη χώρα, που έως πρόσφατα εθεωρείτο εκείνη που προστατεύει την Γηραιά Ήπειρο από όποιον κίνδυνο, δια μέσου της Ατλαντικής Συμμαχίας. Έως τώρα, αποδεχόμενοι ή ανεχόμενοι  την προσβλητική συμπεριφορά των ΗΠΑ οι ευρωπαίοι πολιτικοί ηγέτες δείχνουν ότι έχουν παύσει να αποτελούν ισχυρό παράγοντα στην παγκόσμια γεωπολιτική. Είναι σαφές ότι η κυβέρνηση Τραμπ υπολογίζει πολύ περισσότερο την ισχύ της Κίνας και της Ρωσίας από αυτήν της Ε.Ε. συν του Ηνωμένου Βασιλείου. Όμως το θέμα της Γροιλανδίας φαίνεται να αλλάζει τη στάση της Ευρώπης έναντι των ΗΠΑ και το ερώτημα είναι μήπως οδηγηθούν σε σύγκρουση οι, έως τώρα, σύμμαχες χώρες;
 

Είναι γνωστό πως το τελευταίο σύμπτωμα της περιφρόνησης των ΗΠΑ προς τους συμμάχους της στην Ευρώπη είναι η Γροιλανδία. Από το πουθενά ο Ντ. Τράμπ εκδήλωσε με έντονο τρόπο την πρόθεσή του η Γροιλανδία να αποτελέσει την 51^η Πολιτεία των ΗΠΑ! Το μεγάλο αυτό σε έκταση νησί κατοικείται από πολίτες και ανήκει στη Δανία - χώρα ιδρυτικό μέλος του ΝΑΤΟ. Ούτε οι Γροιλανδοί ρωτήθηκαν  αν δέχονται την απαίτηση του Προέδρου Τραμπ, ούτε η Δανία αν συμφωνεί με την αρπαγή των εδαφικών δικαιωμάτων της.
 
Το εντυπωσιακό στην περίπτωση είναι πως ο υπουργός των Εξωτερικών της Δανίας Λαρς Λόκκε Ράσμουσεν μαζί και με την υπουργό Εξωτερικών της Γροιλανδίας (αυτονόμου περιοχής υπαγομένης στη Δανία) Βίβιαν Μότζφελντ υποχρεώθηκαν να μεταβούν στην Ουάσιγκτον προκειμένου να συζητήσουν περί των αυτονοήτων δικαιωμάτων τους! Στον Λευκό Οίκο υποβλήθηκαν σε μια ταπεινωτική διαδικασία εκ μέρους των εχόντων την ευθύνη των Εξωτερικών υποθέσεων των ΗΠΑ και συμφώνησαν ότι διαφωνούν…! Η απαίτηση να καταλάβουν οι ΗΠΑ την Γροιλανδία μοιάζει με σενάριο παλιού γουέστερν, όπου οι έποικοι «γενναίοι» καουμπόϊδες, με την ισχύ των όπλων τους, κατακτούν την γη των αυτοχθόνων «κακών»  ινδιάνων…
 
Ο κεραυνός εν αιθρία και ο παραλογισμός της δια της ισχύος απαίτησης κατάσχεσης ξένου εδάφους, προκάλεσαν την παγκόσμια κοινή γνώμη και έβαλαν σε σκέψεις τους υπευθύνους του Λευκού Οίκου, που αναζητώντας δικαιολογία της απαίτησής τους, εφεύραν τον μύθο ότι αν δεν πάρουν εκείνοι το νησί θα το καταλάβουν οι Κινέζοι ή οι Ρώσοι!... Η αλαζονεία της ισχύος τους δεν τους άφησε να σκεφθούν ότι με το να ισχυρίζονται ότι έδαφος κράτους μέλους του ΝΑΤΟ κινδυνεύει από τρίτους, καταργούν τη δύναμη αποτροπής τέτοιου κινδύνου, που διαθέτει η Συμμαχία... Που φυσικά δεν προβλέπει επίθεση του ενός μέλους κατά του άλλου, κάτι που πάντως ήδη έχει συμβεί στην Κύπρο.
 
Μπορεί βεβαίως με τη συμπεριφορά του έναντι των Ευρωπαίων πολιτικών ηγετών και τη στάση του στο θέμα της Ουκρανίας ο Πρόεδρος Τραμπ να θέλει να απαλλαγεί από το άχθος της εκ μέρους των ΗΠΑ στρατιωτικής ενισχύσεως της Ευρώπης. Κατά το κύριο άρθρο της Γαλλικής εφημερίδας «Le Figaro», της 16^ης Ιανουαρίου 2026, «στη Γουάσινγκτον σύμβουλοι, που ασκούν επιρροή στον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, του προτείνουν να κυριεύσουν  την Γροιλανδία και να απαλλαγούν από αυτή την γέρικη ξεπερασμένη συμμαχία (Σημ. Εννοούν το ΝΑΤΟ…)». Η με αρκετές πιθανότητες ουσιαστική διάλυση της Δυτικής στρατιωτικής συμμαχίας θα αποκαλύψει τις αδυναμίες των ενόπλων δυνάμεων των ευρωπαϊκών κρατών και θα τα υποχρεώσει να αυξήσουν σημαντικά τις στρατιωτικές τους δαπάνες. Το πρόβλημα της ελλείψεως  πολεμικής ισχύος των Ευρωπαίων φαίνεται και στον πόλεμο της Ουκρανίας. Πολλά δισεκατομμύρια Ευρώ ξοδεύθηκαν χωρίς καμία επιτυχία στον τομέα των πολεμικών επιχειρήσεων…
 
Κατά τον αρθρογράφο της ελβετικής εφημερίδας “Blick” Richard Werly μπορεί ο Ντ. Τραμπ να απεχθάνεται τους συμμάχους του στην Ευρώπη, αλλά οι ΗΠΑ δεν θα παύσουν να τους πιέζουν για να τους τροφοδοτούν με υλικό από τις στρατιωτικές βιομηχανίες τους, με το αζημίωτο φυσικά. Άλλο οι διεκδικήσεις και άλλο το συμφέρον της πολεμικής βιομηχανίας των ΗΠΑ… Ως παράδειγμα ο ελβετός δημοσιογράφος αναφέρει την αγορά αεροπλάνων F-35 από την Ελλάδα, την Τσεχία, τη Δανία, την Ολλανδία, το Βέλγιο, ακόμη και την ουδέτερη Ελβετία. Και σημειώνει: «Μας απεχθάνεται σημαίνει ότι οφείλουμε να πληρώνουμε. Μετρητοίς και ακριβά».
 
Η απέχθεια του Προέδρου Τραμπ και των συνεργατών του προς την Ευρώπη φάνηκε μόλις ανέλαβε τα καθήκοντά του, δια του Αντιπροέδρου του Τζαίι Ντι Βανς. Στην ομιλία του στο Μόναχο, τον Φεβρουάριο του 2025, κατά τη Διάσκεψη για την Ασφάλεια της Ευρώπης, είπε μεταξύ άλλων, ότι δεν τον ανησυχούν τόσο η Ρωσία ή η Κίνα, όσο η απομάκρυνση της Ευρώπης από τις πιο θεμελιώδεις αξίες της...
 
Το χάσμα μεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ μεγαλώνει, αφού από την Ευρώπη η Γερμανία, η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ολλανδία, η Φινλανδία, η Σουηδία και η Νορβηγία έστειλαν στην Γροιλανδία στρατιωτικό προσωπικό και ο Πρόεδρος Τραμπ δήλωσε στις 17 τρ. Ιανουαρίου ότι θα επιβάλει επί πλέον δασμούς 10% από τον Φεβρουάριο 2016 στις χώρες που έστειλαν στρατιωτικές δυνάμεις στην Γροιλανδία και αντιτίθενται στα σχέδιά του για την προσάρτηση της. Αν δεν αλλάξουν άποψη οι Ευρωπαϊκές χώρες, τότε από την 1^η Ιουνίου 2026 οι δασμοί των ΗΠΑ θα αυξηθούν στο 25%... 
 
Το δράμα του δυτικού ανθρώπου είναι ακόμη και εκεί που έχει δίκιο, το συνοδεύει με τον εγωισμό του και πάλι ξεστρατίζει, ίσως και περισσότερο από την προηγούμενη κατάσταση… Κλασσικό παράδειγμα ο Λούθηρος. Είχε δίκιο στην αγανάκτησή του εναντίον του Πάπα: διαφθορά, ανηθικότητα, εξαγορά συνειδήσεων, συχωροχάρτια. Όμως δεν ταπεινώνεται, δεν ζητάει συχώρεση για τις αμαρτίες της Εκκλησίας, δεν οδηγείται στην Ορθοδοξία, ως θεματοφύλακα της Κυριακής διδασκαλίας και των αληθειών των Οικουμενικών Συνόδων και των Πατέρων της Εκκλησίας, αλλά ακολουθεί δικό του δρόμο, σύμφωνα με τον ορθολογισμό του και τις προσωπικές του αδυναμίες. Ο Καλβίνος χειρότερος. Δημιούργησε το νέο πρότυπο χριστιανού, που είναι πετυχημένος όταν έχει χρήματα, όπως και αν τα απέκτησε…
 
Ο Πρόεδρος Τραμπ πριν αναλάβει τα καθήκοντά του πήγε στην προτεσταντική Εκκλησία και προσευχήθηκε. Στη συνέχεια εξέφρασε απόψεις ορθές για το ήθος και τις αρετές του χριστιανού δυτικού ανθρώπου και είχε δίκιο στην παρακμή που παρουσιάζει η Ευρώπη σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πολιτικών ελευθεριών, ελευθερίας του Τύπου, θεμάτων βιοηθικής. Όμως όλα αυτά τα εξέφρασε χωρίς ίχνος ταπείνωσης, χωρίς ίχνος αυτοκριτικής, χωρίς να αναλογισθεί ότι πολλά από τα όσα κατηγορεί την Ευρώπη ξεκίνησαν από τις ΗΠΑ… Επίσης είναι λάθος ότι  θέλει να επιβάλλει τις απόψεις του με τη δύναμη της ισχύος της χώρας του και όχι με τους κανόνες του δικαίου.
 
Είναι πρόβλημα για την πλανητική ισορροπία ότι ο Πρόεδρος Τραμπ αντί να έχει πρότυπό του τον Χριστό, στον οποίο λέγει ότι πιστεύει, να έχει επιλέξει ως στρατηγικούς καθοδηγητές του τον Μακιαβέλλι και τους υπεύθυνους της Ιεράς Εξέτασης. Έτσι προσπαθώντας να διορθώσει την προφανή παρακμή των Ευρωπαίων μηδενιστών και ηδονιστών πέφτει σε τραγικά για την ανθρωπότητα σφάλματα. Διόρθωση της κατάστασης δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Μάλλον προς το χειρότερο βαδίζει η Δύση και μάλλον σε συγκρούσεις οδηγούνται οι ΗΠΑ. Μόνο με ένα θαύμα θα καταλάβουν οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί πολιτικοί ηγέτες πως η διόρθωση των σφαλμάτων και το σταμάτημα της παρακμής δεν έρχεται με τον ορθολογισμό, αλλά με τη μετάνοια και με τη συναίσθηση της αιωνιότητας. Έως τότε θα βολοδέρνει ο δυτικός κόσμος μεταξύ πολέμων, ανταγωνισμών, και αφανισμού.
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

50 ετών το «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ»

 
Πριν από πενήντα χρόνια και συγκεκριμένα στις 26 Δεκεμβρίου του 1973 δημοσιεύθηκε στη Γαλλία, στα ρωσικά, το συγκλονιστικό όσο και αποκαλυπτικό έργο του Αλεξάντρ Σολζενίτσιν «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ». Αυτό κατέφερε ένα ακόμη πλήγμα στο ολοκληρωτικό σύστημα εξουσίας της Σοβιετικής Ένωσης, με την εκτενή και γλαφυρή στην τραγικότητά της περιγραφή των στρατοπέδων συγκέντρωσης.
 

Το «Αρχιπέλαγος» στην ΕΣΣΔ ήσαν οι διάσπαρτες «νήσοι» και «νησίδες» από φυλακές, ψυχιατρεία  και στρατόπεδα στην εκτεταμένη αυτή χώρα. Γράφει ο Σολζενίτσιν: «Από τον Βερίγγειο Πορθμό ίσαμε τον Βόσπορο σχεδόν είναι διεσπαρμένα τα μύρια νησιά του μαγεμένου Αρχιπελάγους. Είναι αθέατα κι όμως υπάρχουν, κι από νησί σε νησί πρέπει, αθέατα επίσης, αλλά αδιάκοπα, να μεταφέρονται οι αθέατοι σκλάβοι, που έχουν σάρκα, όγκο και βάρος. Πώς όμως τους μεταφέρουν και με τί; Υπάρχουν για τον σκοπό αυτό σημαντικά λιμάνια: τα μεταγωγικά στρατόπεδα και λιμάνια πιο δεύτερα: τα μεταγωγικά στρατόπεδα. Υπάρχουν για τον σκοπό αυτό ατσάλινα σφαλισμένα καράβια: τα βαγόνια-ζακ». (Α. Σολζενίτσιν «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ», Εκδ. Οργαν. Πάπυρος, Αθήνα, 2009,  Μέρος ΙΙ, σελ. 541). Σημειώνεται ότι η λέξη «Γκουλάγκ» είναι σύντμηση των ρωσικών λέξεων «Γκλάβνογιε Ουπραβλένιγιε Λαγκερέϊ», που σημαίνουν «Γενική Διοίκηση Στρατοπέδων»…
 
Στον πρόλογο του βιβλίου ο Σολζενίτσιν γράφει: «Ήταν πάνω από τις δυνάμεις ενός ανθρώπου να γράψει μόνος του αυτό το βιβλίο. Εκτός από όσα αποκόμισα από το Αρχιπέλαγος - πάνω στο τομάρι μου, με τη θύμηση, με το αυτί και το μάτι μου - υλικό γι΄ αυτό το βιβλίο μου έδωσαν με τις αφηγήσεις, τις αναμνήσεις και τα γράμματά τους οι … (παραθέτει 227 ονόματα). Δεν εκφράζω εδώ την προσωπική μου ευγνωμοσύνη σ’ αυτούς. Τούτο το βιβλίο είναι το κοινό μας ομόψυχο μνημείο για όσους βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν».
 
Το 1970 απονεμήθηκε  στον Σολζενίτσιν το βραβείο Νόμπελ και την ίδια χρονιά, παρά την εντατική παρακολούθηση, επέτυχε να περάσει στον εκδοτικό οίκο YMCA - Press, που τον είχαν Ρώσοι λόγιοι εμιγκρέδες στο Παρίσι, το μικροφίλμ με ολόκληρο το περιεχόμενο του Αρχιπελάγους. Επί δύο χρόνια δεν έδωσε το σήμα για έκδοσή του. Όμως τον Αύγουστο του 1973 η Ελισάβετ Βορονιάνσκαγια, που είχε δακτυλογραφήσει το έργο, συνελήφθη και μετά από βασανιστική ανάκριση ομολόγησε και στο σπίτι της από την KGB βρέθηκε το δακτυλογραφημένο αντίγραφο του βιβλίου, το οποίο ο Σολζενίτσιν της είχε πει να το καταστρέψει… Ο συγγραφέας συνελήφθη και φυλακίστηκε, το αντίγραφο κατεστράφη. Τότε από τη φυλακή έδωσε το σήμα  να τυπωθεί το βιβλίο. Εκδόθηκε, όπως γράψαμε, στις 26 Δεκεμβρίου του 1973, από την YMCA - Press στα ρωσικά και είχε παγκόσμια απήχηση. Το 1974 εκδόθηκε στα γαλλικά και αργότερα σε όλες τις γνωστές γλώσσες. Στις 12 Φεβρουαρίου 1974 αφαιρέθηκε από τον Σολζενίτσιν η σοβιετική υπηκοότητα και απελάθηκε στην Ελβετία. Κατέφυγε τελικά στο Βέρμοντ των ΗΠΑ, όπου έζησε έως  το 1994. Τότε επέστρεψε στη Ρωσία και στις 3 Αυγούστου 2008 απεβίωσε. Ήταν 90 ετών.
 
Ο Σολζενίτσιν άφησε μιαν παρακαταθήκη, που είναι και η πικρή αλήθεια που ζούμε σήμερα, σε όλους τους πολίτες, που λένε ότι «ανήκουν στη Δύση» και ειδικότερα σε όσους, όπως εμείς οι Έλληνες, ακολουθούμε τον δυτικό τρόπο ζωής, χωρίς, ακόμη, να έχουμε χάσει την ταυτότητά μας, στην οποία κύρια θέση κατέχει η Ορθοδοξία. Έγραψε: «Η υπεράσπιση των δικαιωμάτων του ατόμου έχει εξωθηθεί έως τέτοιου σημείου υπερβολής, που η ίδια η κοινωνία βρίσκεται αφοπλισμένη μπρος σε ορισμένα από τα μέλη της και έφτασε η ώρα για τη Δύση να μην  τονίζει τόσο τα δικαιώματα των ανθρώπων, όσο τις υποχρεώσεις τους».
 
Βλέπουμε, δικαιώματα ζητάνε οι ομοφυλόφιλοι, δικαιώματα οι έγκυες γυναίκες, δικαιώματα οι συγγενείς επί των βαριά ασθενούντων ηλικιωμένων. Τα ζητούμενα δεν στηρίζονται σε ηθικές αρχές, αλλά στην ηδονή και στο συμφέρον και έτσι φιμώνονται οι υποχρεώσεις έναντι των παιδιών, γεννημένων ή αγέννητων, έναντι όσων βρίσκονται στο τέλος της ζωής τους και χρειάζονται την εκούσια, αγαπητική και ανακουφιστική φροντίδα των  δικών τους ανθρώπων, έναντι της συνέχειας του έθνους, στο οποίο χρωστούμε ότι υπάρχουμε με τη συγκεκριμένη βιωτή.
 
Καλή και ευλογημένη χρονιά.
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Η ποιότητα της Δημοκρατίας μας

Στην αρχή κάθε χρόνου οι ευχές σε προσωπικό και εθνικό επίπεδο πολλές, και οι προσδοκίες για ένα καλύτερο αύριο αφθονούν. Συνήθως στο τέλος του οι ευχές παραμένουν ανενεργές και οι ελπίδες φρούδες. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι θα καταργήσουμε ευχές και προσδοκίες. Αντίθετα θα πρέπει συνεχώς να επιδιώκουμε να τις υλοποιήσουμε, τουλάχιστον όσο περνάει από εμάς.

         

Σε εθνικό επίπεδο η προσδοκία μας είναι να αποκτήσουμε μια ισχυρή και σύγχρονη Δημοκρατία. Δεν είναι εύκολο. Παγιωμένες νοοτροπίες υπονομεύουν τους δημοκρατικούς θεσμούς και έχουν καθηλώσει την Ελλάδα μας σε μια καχεκτική Δημοκρατία. Οι νοοτροπίες αυτές αφορούν τον ίδιο το λαό και βεβαίως την ηγεσία του και συνιστούν τη ρίζα όλων των κακοδαιμονιών που βιώνουμε.

Η κατά τον Καστοριάδη πρότυπη δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας στηρίχθηκε στους υπεύθυνους πολίτες και στους άξιους ηγέτες τους. Για την ποιότητα της Δημοκρατίας ο Δημοσθένης στον Β΄ Ολυνθιακό τόνισε ότι ο Δήμος είναι ανάγκη να αποτελείται από ώριμους και συνειδητούς πολίτες ικανούς «να δίνουν το λόγο σε όσους ανεβαίνουν στο βήμα, αλλά εξ όσων από αυτούς ακούνε να επιλέγουν τα πιο ωφέλιμα», φυσικά για την Πατρίδα και όχι για το προσωπικό τους όφελος...

         

Ο Θουκυδίδης περιγράφει και συγκρίνει την Αθηναϊκή  Δημοκρατία επί Περικλή με αυτήν επί των μεταγενέστερών του. Όλοι τους ήσαν μετριότητες, γι’ αυτό και «ετράπησαν προς ενέργειες θωπευτικές των ορέξεων του λαού... Η συνέπεια ήταν να συμβούν πολλά πολιτικά σφάλματα, ομόλογα προς το μέγεθος της πόλεως και την ηγεμονία της επί των άλλων ελληνικών πόλεων. Η πανωλεθρία κατά την εκστρατεία στη Σικελία,  προκάλεσε σύγκρουση μεταξύ τους για την εξουσία και την καταστροφή της Δημοκρατίας».

         

Τα γράφω αυτά γιατί νιώθω άσχημα που σε όλο τον κόσμο εξακολουθούν να εκδίδονται έργα των αρχαίων ελλήνων συγγραφέων και να εκφράζεται ο θαυμασμός των επαϊόντων για αυτούς, ως να είναι κάτι ξένο προς εμάς. Πρόσφατα στη Γαλλία εκδόθηκαν για μιαν ακόμη φορά τα Άπαντα του Ομήρου, στις εκδόσεις Albin Michel. Προ τριών ετών η 32έτις ελληνίστρια Andrea Marcolongo εξέδωσε το βιβλίο «Τα ελληνικά, η μεγαλοφυής γλώσσα», που ήδη έχει κάνει έντεκα επανεκδόσεις και έχουν πωληθεί 80.000 αντίτυπα. Για εμάς τους σημερινούς Έλληνες ελάχιστοι γράφουν στο εξωτερικό... Και τι να γράψουν; Μόνο οίκτο προκαλούμε στους καλόπιστους ξένους, στους άλλους περιφρόνηση... Φτάσαμε στο σημείο ο Καναδός ελληνιστής Ζακ Μπουσάρ στην Πόλυ Κρημνιώτη  να εκφράζει τον πόνο του όταν βλέπει «μερικούς  Έλληνες να υποτιμούν την πατρίδα τους και τη γλώσσα τους» (Αμαρυσία – 4 Ιανουαρίου 2019, σελ. 10).

Η κατηφόρα πρέπει να σταματήσει. Η Δημοκρατία μας πρέπει να φτάσει σε τέτοιο επίπεδο, ώστε ο ιδιοφυής αρχιμουσικός μας Λεωνίδας Καβάκος να επιστρέψει στην Πατρίδα από την Ελβετία που αποφάσισε να μείνει. Μαζί του να επιστρέψουν και οι χιλιάδες των Ελλήνων επιστημόνων, που απηυδισμένοι από την παρακμιακή Ελλάδα πήραν των ομματιών τους.

Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Το γιοφύρι της Άρτας και το Brexit

Μια μεγάλη και προοδευμένη χώρα της Ευρώπης, το Ηνωμένο Βασίλειο, πραγματοποιεί σήμερα μια προαποφασισμένη δραστηριότητα, η οποία σε άλλη περίπτωση θα θεωρούνταν ως μια γνήσια δημοκρατική διαδικασία, αλλά δεδομένων των συνθηκών δεν μπορεί παρά να χαρακτηρισθεί ως ένα α-νόητο δημοψήφισμα.

Μια περίεργη διακομματική ανταλλαγή πολιτικών σκέψεων και πρακτικών οδήγησε τους πολίτες αυτής της χώρας σε μια κυριολεκτικά ανώριμη και σαφώς αδιέξοδη μικρο-πολιτική πορεία και στάση, η οποία δεν έχει καθόλου προδιαγεγραμμένους στόχους και προοπτικές, αλλά κατέστη φορέας κοινωνικού φόβου και τελείως αχρείαστου άγχους.

Στην ελληνική λαϊκή παράδοση, σώζεται ο ευεργετικός -αν και θλιβερός- θρύλος, που έχει αναφορά στο γιοφύρι της Άρτας.

Διαβάζουμε στον σχετικό μύθο:

Σαράντα πέντε μάστοροι κι εξήντα μαθητάδες γιοφύριν εθεμέλιωναν στης Άρτας το ποτάμι. Ολημερίς το χτίζανε, το βράδυ εγκρεμιζόταν. Μοιρολογούν οι μάστορες και κλαιν οι μαθητάδες. "Αλίμονο στους κόπους μας, κρίμα στις δούλεψές μας, ολημερίς να χτίζουμε, το βράδυ να γκρεμιέται".

Πουλάκι εδιάβη κι έκατσεν, αντίκρυ στο ποτάμι, δεν εκελάηδε σαν πουλί, μηδέ σα χελιδόνι,παρά εκελάηδε κι έλεγε ανθρώπινη λαλίτσα: "αν δε στοιχειώσετε άνθρωπο, γιοφύρι δε στεριώνεικαι μη στοιχειώσετε ορφανό, μη ξένο, μη διαβάτη, παρά του πρωτομάστορα την όμορφη γυναίκα, που έρχεται αργά τ' αποταχύ και πάρωρα το γιόμα".

Στη εποχή των μύθων και των θρύλων, η θυσία επιτελέσθηκε και το γιοφύρι εκτίσθη.

Στην εποχή της ιστορίας και της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, αυτή η πολυπόθητη γέφυρα μεταξύ Μεγάλης Βρετανίας και Ενωμένης Ευρώπης βάφτηκε με το αίμα της νέας και πολλά υποσχόμενης πολιτικού και μέλους του Βρετανικού Κοινοβουλίου Jo Cox.

Aς ευχηθούμε η θυσία της να μην πάει χαμένη, αλλά -παρότι η ψυχοσύνθεση των Άγγλων είναι πολύ διαφορετική από αυτή των υπολοίπων Ευρωπαίων- η Βρετανία να μείνει τελικά μέσα στην ευρωπαϊκή οικογένεια και να συνεχίσει την πορεία της προς τις γαλάζιες θάλασσες της ευρωπαϊκής ζωής και δράσης.

Ο Μαντέλα και οι Έλληνες πολιτικοί

Ο Νέλσον Μαντέλα πέρασε στην Ιστορία ως ο πρωταγωνιστής της ειρηνικής απαλλαγής της πατρίδας του Νοτιοαφρικανικής Ένωσης από το απάνθρωπο καθεστώς του απαρτχάϊντ και ως ο θεμελιωτής της δημιουργίας καθεστώτος ισονομίας και ισοπολιτείας στη χώρα. Όχι ότι η σημερινή εξουσία δεν έχει τα πολλά και σοβαρά προβλήματά της και πως οι φυλετικές εντάσεις έχουν εκλείψει. Όμως ο Μαντέλα έχει αφήσει τις παρακαταθήκες του, με τις οποίες οι σημερινοί και οι επόμενοι κυβερνήτες της Νοτιοαφρικανικής Ένωσης αντιπαραβάλλονται. Και εύλογα διερωτάται κανείς οι Έλληνες πολιτικοί ποιές παρακαταθήκες αφήνουν στις επόμενες γενιές.

          Η πρώτη παρακαταθήκη του μεγάλου Νοτιοαφρικανού ηγέτη είναι το όραμα του, το οποίο υπηρέτησε με συνέπεια σε όλη του τη ζωή. Οι πολυετείς φυλακίσεις, οι ανακρίσεις, τα βασανιστήρια, δεν  έκαμψαν το φρόνημά του, δεν τον λύγισαν. Έδειξε υπομονή και επιμονή στον δίκαιο αγώνα του, έως τη νίκη. Η δεύτερη ήταν η μεγαλοκαρδία του. Αν και οι λευκοί εξουσιαστές τον καταδίωκαν και τον κρατούσαν στη φυλακή για 27 χρόνια, όταν ήρθε εκείνος στην εξουσία έμπρακτα έδειξε ότι δεν είχε κανένα μίσος εναντίον των διωκτών και βασανιστών του, ούτε οποιαδήποτε διάθεση αντεκδικήσεων. Πίστη του ήταν ότι η καλλιέργεια της ενότητας μεταξύ όλων των πολιτών ήταν πρωταρχικής σημασίας για την ειρηνική συμβίωσή τους. Η τρίτη ήταν η εφαρμογή της ειρηνικής διεκδίκησης των δικαίων των μαύρων της Νότιας Αφρικής. Αν και είχε τον πειρασμό να αντιμετωπίσει με βία την καταπίεση της εξουσίας των  λευκών, εν τούτοις μέσα του κυριάρχησε η αρχή της μη βίας και δέχθηκε τον ηθικό νόμο, πως η βία φέρνει βία και δεν έχει τέλος.

          Στην ειρηνική διεκδίκηση των δικαίων των πολιτών έναντι της κρατικής βίας και καταπίεσης ο Μαντέλα ακολούθησε το παράδειγμα του   Γκάντι, που έζησε για χρόνια (1896-1914) στη Νότια Αφρική και υπεράσπισε με επιτυχία τα δίκαια των Ινδών που ζούσαν εκεί. Ο Μαντέλα μαζί με τον Γκάντι και τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ήσαν οι μεγάλες πολιτικές προσωπικότητες του 20ού αιώνα που αντιμετώπισαν με επιτυχία πανίσχυρες εξουσίες χωρίς να χρησιμοποιήσουν βία και έχοντας ως μοναδικό όπλο τη σταθερότητα στις αρχές τους και το ήθος που ανέπεμπαν. Τη λογική τους ακολούθησαν οι Χάβελ και Βαλέσα στην κομμουνιστική Ευρώπη και σήμερα ακολουθούν η πολιτική ηγέτιδα Αουνγκ Σαν Σούου Κύι στη Βιρμανία και στην Κίνα ο ευρισκόμενος στη φυλακή για τις ιδέες του και την πολιτική του δραστηριότητα αντιφρονών συγγραφέας Λίου Ξιαομπό (Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης 2010).

          Στην Ελλάδα, όπως παντού, η ιστορία μαρτυρεί πως γρήγορα ξεχνιούνται όσοι πολιτικοί ηγέτες δεν έχουν να παρουσιάσουν κάτι το θετικό, ως ήθος και ως έργο. Από αυτούς μένει μόνο μια αχνή, αρνητική όσο και πικρή ανάμνηση.

Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Φτάνει η υποκρισία για τη Συρία

          Το νέο τρομοκρατικό κτύπημα στη Συρία, σε βάρος των εκεί Ορθοδόξων Χριστιανών μοναζουσών και των ορφανών κοριτσιών που προστατεύουν, προκάλεσε παγκόσμια συγκίνηση. Οι συνεργαζόμενες με την Αλ Κάϊντα ομάδες των τζιχαντιστών ανταρτών της αλ Νούσρα για μιαν ακόμη φορά δείχνουν ότι δεν έχουν όρια στη βαρβαρότητα. Στην "παλικαριά" τους εναντίον άοπλων και αδύναμων γυναικών - μοναζουσών και κοριτσιών ορφανών οι δυτικοί πολιτικοί ηγέτες αντέδρασαν με τυπικές δηλώσεις, στις οποίες η υποκρισία περισσεύει.

Οι μεγάλες χώρες της Δύσης, που θεωρούνται και χριστιανικές, συνεργάζονται με τα ολοκληρωτικά ισλαμικά καθεστώτα της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ και μαζί τους ενισχύουν οικονομικά και με κάθε είδους όπλα τους αντάρτες της Συρίας, που θέλουν να εξοντώσουν τους Χριστιανούς, από θρησκευτικό μίσος προς αυτούς. Ως προς το ενδιαφέρον των δυτικών για την απελευθέρωση των ομήρων, αυτό είναι θεωρητικό και υποκριτικό. Αν ήθελαν θα τους ήταν πολύ εύκολο να τους απελευθερώσουν. Έχουν τόσα μέσα στη διάθεσή τους, που αν οι απαχθέντες ήσαν δικοί τους άνθρωποι ασφαλώς θα τα χρησιμοποιούσαν με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο…

Οι μεγάλες δυτικές δυνάμεις ήθελαν και θέλουν να εκδιώξουν από την εξουσία τον πρόεδρο Άσαντ, γιατί το καθεστώς του είναι αυταρχικό. Όμως υποστηρίζουν την επικράτηση ενός περισσότερο αυταρχικού καθεστώτος στη Συρία. Απλώς επιδιώκεται η συγκεκριμένη χώρα να παύσει να ελέγχεται από τους Αλαουίτες (κλάδο των Σιιτών μουσουλμάνων) και να είναι υπό την επιρροή του Ιράν, και να τεθεί υπό την εξουσία των Σουνιτών μουσουλμάνων, που έχουν την εξουσία στις χώρες της Αραβικής χερσονήσου, στην Τουρκία, στο Πακιστάν και σε άλλες. Όμως  στην εξέλιξη του εμφυλίου στη Συρία η κατάσταση φαίνεται ότι τους ξέφυγε. Οι συνεργαζόμενοι  με την Αλ Κάϊντα τζιχαντιστές αντάρτες της Συρίας φαίνεται ότι κερδίζουν έδαφος έναντι των ισλαμιστών σουνιτών ανταγωνιστών τους στην κατάληψη της εξουσίας στη Συρία και αυτοί δεν ελέγχονται από τις μυστικές υπηρεσίες των χωρών που υποστηρίζουν την ανατροπή του Ασαντ… Ενδοσουνιτικό μέτωπο έχει ανοίξει και μεταξύ των Κούρδων της Συρίας και των τζιχαντιστών ανταρτών. Σε ανταλλαγή πυρών μεταξύ τους φονεύθηκαν πενήντα αντάρτες στην περιοχή Χασάκα, στη βορειοανατολική Συρία, όπου κατοικούν οι Κούρδοι. Σημειώνεται ότι οι τζιχαντιστές επιδιώκουν την ανατροπή και των σουνιτικών καθεστώτων του Κόλπου.

Η αλήθεια είναι πως επί της εξουσίας Άσαντ και των αλαουιτών - σιιτών οι Χριστιανοί στη Συρία έχουν βρει ένα τρόπο συνεννόησης μαζί τους και απολαμβάνουν σχετικής ελευθερίας. Έχουν το υπό τον Πατριάρχη κ. Ιωάννη Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αντιοχείας, τις εκκλησίες τους, τις μονές τους, τα σχολεία τους, τους συλλόγους τους. Αντίθετα στα μέρη που καταλαμβάνουν οι τζιχαντιστές αντάρτες καταστρέφουν εκκλησίες και μονές και πραγματοποιούν απηνείς διωγμούς σε βάρος των χριστιανών. Προ μηνών απήγαγαν δύο Μητροπολίτες, τους οποίους λέγεται ότι κρατούν ομήρους, αλλά ουδείς μπορεί να δώσει τη διαβεβαίωση ότι είναι ζωντανοί. Προ ημερών κατέλαβαν την κωμόπολη Μααλούλα και απήγαγαν αδελφές μοναχές της εκεί ευρισκόμενης ιστορικής μονής της Αγίας Θέκλας και ορφανά κοριτσάκια που αυτές περιέθαλπαν. Η Μααλούλα βρίσκεται σε απόσταση περίπου πενήντα χιλιομέτρων από τη Δαμασκό και κατοικείται  κυρίως από χριστιανούς. Πολλοί από αυτούς εξοντώθηκαν, άλλοι υποχρεώθηκαν να καταφύγουν σε σχετικά ασφαλείς -προς το παρόν- γι' αυτούς περιοχές της Συρίας, κυρίως στη Δαμασκό, ενώ άλλοι πέρασαν στον γειτονικό Λίβανο. Οι χριστιανοί της Μααλούλα και της γύρω περιοχής μιλάνε και σήμερα την αραμαϊκή γλώσσα και είναι υπερήφανοι γι' αυτήν. Όπως οι ίδιοι λένε, έχουν την ίδια γλώσσα που μιλούσε ο Ιησούς Χριστός. Επίσης η μονή της Αγίας Θέκλας μαζί με την κοντινή της επίσης γυναικεία μονή της Παναγίας της Σαϊντνάγια αποτελούν τα πνευματικά κέντρα των περίπου ενός εκατομμυρίου Ορθοδόξων χριστιανών της Συρίας και είναι μεγάλα προσκυνήματα, όπως στην Ελλάδα είναι λ.χ. η Τήνος.

Οι υπεύθυνοι για την πορεία του κόσμου όλο λάθη κάνουν στη γεωστρατηγική τους. Σε κάθε τους στρατιωτική ή άλλη επέμβαση υποστηρίζουν με αξιωματικό τρόπο ότι πράττουν το σωστό και ότι οδηγούν την κατάσταση στο καλύτερο και σχεδόν πάντα συμβαίνει το αντίθετο… Στη Συρία υπεράσπισαν τους αντάρτες με κάθε μέσο για την ανατροπή του Ασαντ. Τελικά συνεργάζονται μαζί του στον προσδιορισμό και στην εξουδετέρωση των χημικών όπλων, αλλά ο ανταρτοπόλεμος συνεχίζεται… Στο Αφγανιστάν έχουν επιβάλλει ένα διεφθαρμένο καθεστώς, που είναι θνησιγενές, χωρίς και να μπορέσουν να εξουδετερώσουν τους μουτζαχεντίν. Με το Ιράν των αγιατολάχ και μετά την ένταση και τις εκατέρωθεν απειλές υποχρεώθηκαν να έρθουν σε συνεννόηση, προς απογοήτευση των Ισραηλινών…

Στη Λιβύη συνέτριψαν τον Καντάφι και οδήγησαν τη χώρα όχι στη δημοκρατία, αλλά στο χάος. Ήδη ουσιαστικά δεν υπάρχει κεντρική εξουσία. Οι φεντεραλιστές της Κυρηναϊκής, με έδρα τη Βεγγάζη, ανακοίνωσαν τη δημιουργία αυτόνομης κυβέρνησης. Την ίδια ώρα οι Βερβέροι απαιτούν την αναγνώριση της ταυτότητάς τους, οι Τουαρέγκ ανακοίνωσαν ότι έχουν δική τους υπηκοότητα και οι Τούμπου απειλούν ότι θα σχηματίσουν κυβέρνηση Νότιας Λιβύης. Στην Αίγυπτο ανέτρεψαν τον Μουμπάρακ, βοήθησαν με εκλογές να πάρουν την εξουσία οι αδελφοί Μουσουλμάνοι και μετά με στρατιωτικό πραξικόπημα τους ανέτρεψαν!

Οι Δυτικές μεγάλες δυνάμεις, με την αλαζονεία της ισχύος που τις διακρίνει, δείχνουν να μην ενδιαφέρονται να πληροφορηθούν με σοβαρότητα και σε βάθος τα όσα συμβαίνουν στο μουσουλμανικό κόσμο. Και αυτό στο μέλλον θα το πληρώσει όλη η ανθρωπότητα.

Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Δήλωση Κότσιρα στο Λονδίνο

Ένας εξαιρετικά εμπνευσμένος καλλιτέχνης, αλλά και συνειδητοποιημένος πολίτης, ο Γιάννης Κότσιρας, βρέθηκε το προηγούμενο Σάββατο στο Λονδίνο για μια συναυλία, που σύναξε πλήθη Ομογενών στο θέατρο όπου πραγματοποιήθηκε.

Ο Κότσιρας δεν δημιούργησε αίσθηση μόνο με τις φωνητικές του ικανότητες, αλλά συγκίνησε επίσης τους ακροατές και θεατές της παράστασης με τον ακραιφνώς πατριωτικό του λόγο. Αξίζει να τον ακούσουμε. Μπράβο στον Κότσιρα για την τόλμη και τη δύναμή του.

Εκλογές σήμερα στην Αγγλία

Οι εκλογές στην Αγγλία γίνονται πάντα ημέρα Πέμπτη. Όποιος θέλει ψηφίζει. Ούτε που καταλαβαίνουμε ότι διεξάγεται μια σημαντική διαδικασία, η οποία μπορεί να αλλάξει την κυβέρνηση και να φέρει πολλές κοινωνικές, οικονομικές και άλλες ανατροπές. Σήμερα μάλιστα πραγματοποιούνται γενικές - βουλευτικές αλλά και τοπικές - δημοτικές εκλογές.

Η Ελληνική Ομογένεια στη Βρετανία ψηφίζει στις βουλευτικές εκλογές με γνώμονα κυρίως τα εθνικά θέματα. Συνήθως, δηλαδή, ψηφίζει αυτούς τους υποψήφιους βουλευτές που υποστηρίζουν τις ελληνικές εθνικές θέσεις. Στις δημοτικές εκλογές συνήθως η Ομογένειά μας υποστηρίζει εκείνους από τους υποψήφιους δημοτικούς συμβούλους που συνδράμουν στις κοινοτικές, εκπαιδευτικές και άλλες δραστηριότητες της Παροικίας μας. Βέβαια το απόλυτο δεν υπάρχει πουθενά. Γι’ αυτό και η Ομογένειά μας κρατά, από πάντα, «μικρό καλάθι»!

Πάντως, πολλές Ελληνικές Κοινότητες παραχωρούν τις αίθουσές τους για να χρησιμοποιηθούν ως Εκλογικά Κέντρα, από τις κατά τόπους Δημοτικές Αρχές. Είναι κι αυτό μια οφειλή και μια υποχρέωση προς την φιλόξενη χώρα της Παροικίας μας.

Γιατί η Πατρίδα πληγώνεται

...για άλλη μια φορά;

Κυριακή απόγευμα. Διαβάζω στις ειδήσεις (στο διαδίκτυο):

Εκτεταμένα επεισόδια μεταξύ αστυνομικών και ομάδων νεαρών...

Ομάδες κουκουλοφόρων πέταξαν πέτρες, ξύλα και άλλα αντικείμενα στους αστυνομικούς...

Οι νεαροί κατέβασαν επίσης την ελληνική σημαία από το κεντρικό κτίριο του Πανεπιστημίου, αναρτώντας μία άλλη σημαία με το σήμα των αναρχικών. Κατά την έφοδο στην πρυτανεία, οι άγνωστοι τραυμάτισαν τον πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών Χρήστο Κίττα...

Ομάδες νεαρών έβαλαν φωτιά σε σακούλες σκουπιδιών, ενώ έσπασαν και βιτρίνες...

Αναρωτιέμαι, ειλικρινέστατα, για ποιό λόγο όλα αυτά;

Τι δεν πάει καλά; Τι χρειάζεται να γίνει;

Γιατί οι νέοι μας προβαίνουν σε τέτοιες ενέργειες;

Αποφασίζουν μόνοι τους για τις ενέργειες αυτές ή κατευθύνονται;

Επειδή απουσιάζω από την Πατρίδα τα τελευταία 22 χρόνια φαίνεται πως έχω χάσει κάποια... επεισόδια.

Πάντως, όταν τον προηγούμενο μήνα πέρασα από την Οδό Ερμού είδα αυτή την διαφημιστική αφίσα σε κάποια βιτρίνα καταστήματος. Κοιτάξτε τι έχουν γράψει πάνω της κάποιοι επιτήδειοι.

Αν είναι δυνατόν!!!

Eκτός λογικής

Ο Μίμης μας έκανε χθες μια μικρή βόλτα στο κέντρο της Αθήνας, για πρώτη φορά μετά τις καταστροφές των προηγούμενων ημερών. Όταν επέστρεψε στο σπίτι μου έγραψε δυο λόγια για το τι είδε εκεί. Το πιο ενδιαφέρον απ’ όλα ήταν η φωτογραφία που τράβηξε ο ίδιος σε κάποιο σημείο της ιστορικής Οδού Πανεπιστημίου. Η φωτογραφία δείχνει ένα σύνθημα αναρχικών που έχει γραφεί πάνω σε υπαίθριο χάρτη του κέντρο των Αθηνών. Το σύνθημα λέει: «ΑΣΧΗΜΗ ΠΟΛΗ ΟΜΟΡΦΑ ΚΑΙΓΕΤΑΙ».

Τα ερωτήματά μου: Το μήνυμα αυτό είναι άραγε ένα απλό λογοπαίγνιο, με αφορμή τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, ή είναι όντως μια συγκεκριμένη άποψη αναρχικών; Αυτοί που το έγραψαν είναι φιλελεύθεροι, προοδευτικοί και δημοκρατικοί; Τότε εμείς που υποστηρίζουμε την ακεραιότητα της Πατρίδας μας τι είμαστε; Τελικά υπάρχει μεγάλη παραφροσύνη εκεί έξω. Και σίγουρα, όπως αποδεικνύεται από τα γεγονότα και τις εικόνες, η τρέλα δεν πάει στα βουνά!

Η Πρεσβεία μας...

...σε κατάσταση πολιορκίας

Σκεπτόμουν να κάνω ένα αφιέρωμα στην Πρεσβεία μας στο Λονδίνο, στους σπουδαίους διπλωματικούς που έχουν υπηρετήσει εκεί (με κορυφαίο τον Νομπελίστα ποιητή μας Γιώργο Σεφέρη), στο κτίριο, στην περιοχή που βρίσκεται κ.λ.π.

Με πρόλαβαν όμως τα γεγονότα.

Τις τελευταίες ημέρες, με αφορμή το θάνατο του νεαρού μαθητή στα τραγικά επεισόδια που λαμβάνουν χώρα στην πληγωμένη Πατρίδα, Έλληνες φοιτητές και άλλοι διάφοροι διαδηλώνουν και διαμαρτύρονται έξω από την Πρεσβεία μας, την πολιορκούν, κάψαν τη σημαία μας και προκαλούν με διάφορους τρόπους την Αγγλική Αστυνομία που φυλάσσει την Πρεσβεία.

Η Αστυνομία τελικά συνέλαβε πέντε Έλληνες διαδηλωτές και έκλεισε το δρόμο, που οδηγεί στην Ελληνική Πρεσβεία.

Οι διαδηλώσεις συνεχίζονται...
.

Η υπομονή μας εξαντλείται...