Διαδικτυακή ομιλία για τον Άγ. Δημήτριο

 
Η Ελληνορθόδοξη Κοινότητα των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στο Bristol συνεχίζει τον κύκλο διαδικτυακών συναντήσεων και μελέτης, με τον γενικό τίτλο «Εκκλησία και Κοινωνία». Η επόμενη συνάντηση θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2026, στις 7.00 μ.μ. (ώρα Αγγλίας) και 9.00 μ.μ. (ώρα Ελλάδος και Κύπρου). Προσκεκλημένη ομιλήτρια θα είναι η κ. Βασιλική Β. Παππά, Θεολόγος, Εκπαιδευτικός και Ποιήτρια, η οποία θα αναπτύξει το θέμα «Άγιος Δημήτριος: Η αγάπη που νίκησε τον θάνατο». Η συνάντηση, που θα πραγματοποιηθεί διαδικτυακά, προσφέρει μια ακόμη ευκαιρία θεολογικού προβληματισμού, πνευματικής οικοδομής και ουσιαστικού διαλόγου γύρω από την Ορθόδοξη πίστη και τη μαρτυρία της μέσα στον σύγχρονο κόσμο. Όσοι επιθυμούν μπορούν να συμμετάσχουν μέσω του συνδέσμου που αναγράφεται στη συνοδευτική αφίσα.
 

Η συγκεκριμένη ομιλία αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς πραγματοποιείται ανήμερα της εορτής του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του Μυροβλύτου, ενός από τους πλέον αγαπητούς και τιμώμενους Αγίους της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ο Άγιος Δημήτριος, με την ακλόνητη πίστη του στον Χριστό, το θάρρος της ομολογίας του και την ολοκληρωτική προσφορά της ζωής του, αναδεικνύεται σε διαχρονικό πρότυπο αγάπης, αυτοθυσίας και πνευματικής ελευθερίας. Το μαρτύριό του δεν αποτελεί απλώς ένα ιστορικό γεγονός, αλλά μια ζωντανή μαρτυρία ότι η αληθινή χριστιανική αγάπη είναι ισχυρότερη από τον φόβο, τη βία και τον ίδιο τον θάνατο. Μέσα από το παράδειγμά του αποκαλύπτεται η βαθύτερη σημασία της χριστιανικής μαρτυρίας: η νίκη της αγάπης δεν βρίσκεται στην αποφυγή της θυσίας, αλλά στην πιστότητα προς τον Χριστό, ο Οποίος με την Ανάστασή Του νίκησε τον θάνατο. Το μήνυμα αυτό παραμένει ιδιαίτερα επίκαιρο σε μια εποχή δοκιμασιών, ανασφάλειας και πνευματικής αναζήτησης, υπενθυμίζοντάς μας ότι η πίστη, η ελπίδα και η έμπρακτη αγάπη μπορούν να μεταμορφώσουν τη ζωή του ανθρώπου.

Αγία Ταβιθά η Ελεήμων

 

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 25ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026

 

Δια χειρός Θεοδώρου Βογδάνου.

Η Αγία Ορθόδοξη Εκκλησία μας τιμά σήμερα και πανηγυρίζει την ιερή μνήμη μιας σημαντικής αγιογραφικής προσωπικότητας. Σύμφωνα με το Συναξάρι της ημέρας: «Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τῆς ἁγίας Ταβιθᾶς, ἣν ἀνέστησεν ἐκ νεκρῶν ὁ ἅγιος Ἀπόστολος Πέτρος».
 
Η Αγία Ταβιθά παρουσιάζεται στις Πράξεις των Αγίων Αποστόλων, κεφάλαιο 9, στίχοι 36-42. Το πρωτότυπο κείμενο έχει ως εξής:
 
«Ἐν Ἰόππῃ δέ τις ἦν μαθήτρια ὀνόματι Ταβιθά, ἣ διερμηνευομένη λέγεται Δορκάς· αὕτη ἦν πλήρης ἀγαθῶν ἔργων καί ἐλεημοσυνῶν ὧν ἐποίει.
    
Ἐγένετο δέ ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἀσθενήσασαν αὐτήν ἀποθανεῖν· λούσαντες δέ αὐτήν ἔθηκαν ἐν ὑπερῴῳ.
         
Ἐγγύς δέ οὔσης Λύδδης τῇ Ἰόππῃ οἱ μαθηταί ἀκούσαντες ὅτι Πέτρος ἐστίν ἐν αὐτῇ, ἀπέστειλαν δύο ἄνδρας πρός αὐτόν παρακαλοῦντες μή ὀκνῆσαι διελθεῖν ἕως αὐτῶν.
         
Ἀναστάς δέ Πέτρος συνῆλθεν αὐτοῖς· ὃν παραγενόμενον ἀνήγαγον εἰς τό ὑπερῶον, καί παρέστησαν αὐτῷ πᾶσαι αἱ χῆραι κλαίουσαι καί ἐπιδεικνύμεναι χιτῶνας καί ἱμάτια ὅσα ἐποίει μετ᾿ αὐτῶν οὖσα ἡ Δορκάς.
         
Ἐκβαλών δέ ἔξω πάντας ὁ Πέτρος θείς τά γόνατα προσηύξατο, καί ἐπιστρέψας πρός τό σῶμα εἶπε· Ταβιθά, ἀνάστηθι. Ἡ δέ ἤνοιξε τούς ὀφθαλμούς αὐτῆς, καί ἰδοῦσα τόν Πέτρον ἀνεκάθισε.
         
Δούς δέ αὐτῇ χεῖρα ἀνέστησεν αὐτήν, φωνήσας δέ τούς ἁγίους καί τάς χήρας παρέστησεν αὐτήν ζῶσαν.
         
Γνωστόν δέ ἐγένετο καθ᾿ ὅλης τῆς Ἰόππης, καί πολλοί ἐπίστευσαν ἐπί τόν Κύριον».
 
Η Αγία Ταβιθά, επονομαζόμενη και Δορκάς, ζούσε στην αρχαία πόλη Ιόππη, που σήμερα ονομάζεται Γιάφα. Χαρακτηρίζεται ως Ελεήμων, λόγω των αγαθών έργων και των ελεημοσυνών που έπραττε, σύμφωνα με το παραπάνω κείμενο. Για τον λόγο αυτό θεωρείται ως πρότυπο χριστιανικής φιλανθρωπίας και πρακτικής αγάπης.
 
Από Oρθόδοξη θεολογική άποψη, η παραπάνω περικοπή δεν αποτελεί απλά μια ιστορική διήγηση ενός θαύματος, αλλά μια αποκάλυψη της εσωτερικής ζωής της Εκκλησίας, της συνέργειας μεταξύ της θείας Χάριτος και της ανθρώπινης αρετής, καθώς και μια ζωντανή εικόνα της Αναστάσεως, η οποία ήδη ενεργεί μέσα στο Σώμα του Χριστού.
 
Ο Άγιος Λουκάς (συγγραφέας του βιβλίου των Πράξεων των Αποστόλων) αποκαλεί την Ταβιθά «μαθήτρια». Είναι η μοναδική γυναίκα στην Καινή Διαθήκη στην οποία αποδίδεται ρητά αυτός ο τίτλος. Το γεγονός αυτό είναι ήδη ιδιαίτερα σημαντικό: δεν πρόκειται απλά για μια ευσεβή γυναίκα, αλλά για ένα πρόσωπο που συμμετέχει πλήρως στη ζωή του Χριστού και της Εκκλησίας Του.
 
Η αγιότητά της περιγράφεται με συγκεκριμένο και έμπρακτο τρόπο: «Η γυναίκα αυτή ήταν γεμάτη από αγαθά έργα και ελεημοσύνες, τις οποίες έκανε».
 
Οι Άγιοι Πατέρες τονίζουν ότι η αγιότητά της δεν είναι κάτι αφηρημένο ούτε μια αποκομμένη από την καθημερινή ζωή μυστική εμπειρία, αλλά αγάπη που γίνεται πράξη. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος σχολιάζει:
 
«Δες πώς το Πνεύμα μαρτυρεί γι’ αυτήν όχι μέσω θαυμάτων, αλλά μέσω έργων ελεημοσύνης. Ήταν πλούσια σε έργα, όχι σε χρυσό. Τα χέρια της ήταν ο θησαυρός της» (Ομιλίες στις Πράξεις των Αποστόλων, 21).
 
Η Αγία Ταβιθά, μία από τις πρώτες μαθήτριες του Χριστού, ήταν ιδιαίτερα γνωστή για την προσφορά της, καθώς έραβε ενδύματα για τις χήρες και τους φτωχούς. Η βελόνα και η κλωστή της έγιναν όργανα ελέους και αγάπης προς όσους γύρω της βρίσκονταν σε ανάγκη.
 
Στην Ορθόδοξη Εκκλησία, η Αγία Ταβιθά της Ιόππης τιμάται ως προστάτιδα των μοδιστρών, των ραπτών, όσων ασχολούνται με το κέντημα και γενικότερα με τη χειροτεχνία της βελόνας, καθώς και όλων εκείνων που διακονούν τον συνάνθρωπο με έργα αγάπης. Η ζωή της φανερώνει με όμορφο τρόπο την ενότητα προσευχής και εργασίας· μας διδάσκει πως ακόμη και η πιο απλή εργασία, όταν γίνεται με αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον, μπορεί να αγιασθεί και να γίνει προσφορά στον Θεό.
 
Γι’ αυτούς τους λόγους η Βοηθητική Αδελφότητα Κυριών και Δεσποινίδων της ιστορικής Ελληνορθόδοξης Κοινότητας Απ. Πέτρου και Παύλου, στο Bristol της Δυτικής Αγγλίας, καθιέρωσε την Αγία Ταβιθά ως Προστάτιδα Αγία και Έφορό της.
 
Η Αγία Ταβιθά, με τη ζωή, το έργο και την κοινωνική προσφορά της μας διδάσκει έμπρακτα την έννοια της διακονίας εν Χριστώ, της αλληλεγγύης και της φιλανθρωπίας. Αυτό είναι το μήνυμα της εορτής της κι αυτό καλούνται όλοι οι χριστιανοί, αλλά και όλοι οι άνθρωποι, να ενστερνιστούν και να πραγματώσουν στην καθημερινή τους ζωή.
 
Πρωτοπρ. Αναστάσιος Δ. Σαλαπάτας

Διψάει η ψυχή να ξαναζήσει Οκτώβρη

 
Χρυσοκίτρινες μέρες, γαλανές ψυχές και ο Οκτώβριος ξανά να προσπαθεί εποχές να εναρμονίσει. Κουβαλάει πάνω του θύμησες καλοκαιρινές και ελπίδες του χειμώνα… Όψιμα και πρώιμα αναμετριόνται ποιο θα διαφεντέψει το μέσα μας. Και ένα χρυσάνθεμο κομμένο από στεφάνι Αγίου σε απόγευμα γιορτάδας σταυρώνεται μαζί με τα δάχτυλα που το βαστούν σφιγμένα σε Τριαδικό δοξολόγημα.
 

Νυχτώνει νωρίς πια… Παλεύει το φως να κρατηθεί κι αποσπερού σαν ξεμακραίνω απ’  το ξωκκλήσι του πυρπολητή  Αη Δημήτρη στον λόφο του τον αγιασμένο, από παπάδες ήρωες και απλούς. Παραμονή απ’ τις πιο καρτερικές της ζήσης μου. Αναρωτιέμαι ποιος με έμαθε  να αγαπώ τόσο τον Οκτώβρη, τους Αγίους του  και τα χρυσάνθεμα των προσκυνηταριών τους. Κάποτε έβαλα πολλούς στη σειρά να φτιάξω και εγώ ένα διάδημα με λέξεις και ρίμες-μνήμες.
 
Αϊ-Δημητριάτης βροχερός φόρεσε ένα ρασάκι
σε αγρυπνία ταπεινή λαλεί ένα κοντάκι.
Καλλικελάδου Ρωμανού, Οσίου Ιωάννη,
νόμισμα κράτησε χρυσό και Μαϊουμά στεφάνι.
 
Διονύσιος και Ιερόθεος, διάσημοι Αθηναίοι,
του Παύλου ήταν μαθητές, Επίσκοποι γενναίοι.
Και οι στρατιώτες του Ιησού, ο Σέργιος με το Βάκχο,
ασπάζονται Μονογενή, αρνούνται θεομάχο.
 
Απόστολοι , Ομολογητές και Θεολόγος Νέος
τις μέρες τις λαμπρύνουνε, είν’ του Οκτωβρίου κλέος.
Και τον Καψάλη ασκητή, το θαλερό Αρτέμη
εύλαλα χείλη τους φιλούν σε Εικόνα στολισμένη.
 
Κηρύττει ο Εκατόνταρχος Χριστό Αναστημένο.
Ο ιερότατος Λουκάς αγιογραφεί Παρθένο.
Της Οδηγήτριας τη ματιά με δέος να κοιτάξεις
και να θαυμάσεις ύστερα των Μαθητών τις Πράξεις…
 
Καλοκαιράκι άμοιαστο τιμά τον Πολιούχο,
γάλα για αίμα έσταξε στο λογχισμένο ρούχο.
Κι ο καβαλάρης Άγιος απίστους αφανίζει,
πεντάκλιτη Βασιλική με μύρο ξεχειλίζει.
 
Ανέμισε η Λευτεριά στης Πίνδου τα αγιομέρια
του Αργυροκάστρου οι νικητές σηκώνουνε τα χέρια !
Ευχαριστούν τη Δέσποινα, τη Σκέπη την Αγία,
Γοργουπήκοος Ουρανός πάνω απ’ την Αλβανία.
 
Βαστώ κοντάρι με Σταυρό, του Δίκαιου Ρομφαία,
χρυσάνθεμα και γαλανό στην ένδοξη σημαία.
 
Κι αποσπερού το ψιθυρίζω σαν ξεμακραίνω. Είναι πυκνό το σκοτάδι και σκληρό πια σαν τις καρδιές μας. Βοηθήστε Άγιοι του Θεού, να μαλακώσει η γη μας η άνυδρη. Λιγόστεψαν τα χρυσάνθεμα σαν τις προσευχές μας. Μην μας εγκαταλείψει το έλεος του Πλαστουργού μας… Διψάει η ψυχή να ξαναζήσει Οκτώβρη…
 
Νώντας Σκοπετέας
 
Το βίντεο είναι εδώ

Η γιορτή του Αγίου Φανουρίου

 

...μέσα από τα μάτια ενός παιδιού

 
Με ιδιαίτερη χαρά και συγκίνηση έλαβα από την ανιψιά μου, Ελένη Θεοδώρου, μαθήτρια της Α΄ Γυμνασίου, κόρη του Δημήτρη και της αδελφής μου Μαρίας και αδελφή της Αλτάνας, ένα όμορφο και πολύ προσωπικό δώρο. Με την ευκαιρία της εορτής του Αγίου Φανουρίου, η Ελένη ζωγράφισε με το χέρι της την εικόνα του Αγίου και έγραψε ένα μικρό ποίημα αφιερωμένο σε εκείνον. Μου έστειλε, μάλιστα, τα έργα της μαζί με τη φωτογραφία της φανουρόπιτας που ετοίμασαν στο σπίτι τους προς τιμήν του Αγίου.
 

Η παιδική ζωγραφιά και οι απλοί, αυθόρμητοι στίχοι της έχουν τη δική τους ξεχωριστή ομορφιά. Μέσα από αυτά διακρίνεται η αγάπη ενός παιδιού προς τον Άγιο και η επιθυμία του να εκφράσει με τον δικό του τρόπο την πίστη και την προσευχή του. Ιδιαίτερα όμορφη είναι η σκέψη που αποτυπώνει στο ποίημά της, ζητώντας από τον Άγιο Φανούριο να φανερώσει «το καλό σ’ όλον αυτόν τον χριστιανικό και μη τούτο δικό σου κόσμο». Είναι μια απλή παιδική ευχή, που όμως κρύβει μέσα της αγάπη και καλοσύνη για ολόκληρο τον κόσμο.

Φυσικά, από τον εορτασμό δεν θα μπορούσε να απουσιάζει και η φανουρόπιτα, ένα αγαπημένο έθιμο που έχει συνδεθεί στενά στη Νεοελληνική Ορθόδοξη Παράδοση με τη μνήμη του Αγίου Φανουρίου. Η παρασκευή και η προσφορά της γίνεται με ευλάβεια και προσευχή, καθώς οι πιστοί επικαλούνται τη βοήθεια και τις πρεσβείες του Αγίου. Είναι ιδιαίτερα όμορφο όταν τέτοιες παραδόσεις περνούν από τη μία γενιά στην άλλη και τα παιδιά συμμετέχουν σε αυτές όχι απλώς ως θεατές, αλλά δημιουργικά, με τη ζωγραφική, τον λόγο, την προσευχή και τη χαρά τους.
 

Χρόνια πολλά για την εορτή του Αγίου Φανουρίου! Είθε ο Άγιος να πρεσβεύει για όλους μας και να φανερώνει πάντοτε στη ζωή μας ό,τι είναι αληθινό, καλό και ωφέλιμο. Και στην αγαπημένη μας Ελένη ευχόμαστε να συνεχίσει να δημιουργεί με την ίδια παιδική καθαρότητα, ευαισθησία και αγάπη!

Παρασκευή, η Αγία, στα Θεραπειά...

 
Ιούλιος μήνας, μέσα στην ζέστη. Το ημερολόγιο είναι γεμάτο από γιορτές και τα Θεραπειά μας, τιμούν ιδιαίτερα τρεις. Της Αγίας Κυριακής, της Αγίας Μαρίνας και της  Αγίας Παρασκευής. 
 

Η πρώτη έχει το εξωκκλήσι της, στα ψηλά μέρη, η δεύτερη, έχει το παρεκκλησάκι της στα μισά, και η τρίτη που γορτάζει στις 26 του μήνα, απέναντι από την παραλία του προαστίου της καρδιάς μου. 
 
Τι να πρωτοθυμηθώ και τι να πρωτοξεχάσω; Τον χωματόδρομο του Ντερέ, περνώντας πρώτα από το καρακόλι (αστυνομία), το σπίτι της θείας Μαριέττας, στα αριστερά, το ξύλινο σπίτι της κυρίας Κατίνας, την μεγάλη βρύση αντίκρυ του και πιό πέρα το δύσβατο μονοπάτι που πήγαινε στους Σιδεράδες,  και προχωρώντας να λιγοστεύουν τα σπίτια και να συναντώ τα μποστάνια και τους μπαξέδες με τις σμέουρες; Να μην θυμηθώ τον δρόμο που ολοένα και στένευε για να γίνει μονοπάτι, κυριολεκτικά μονοπάτι για να φτάσει στην κατηφορίτσα που η βάση της  γινόταν ένα με τις ρίζες από τον πλάτανο αντάμα με τις πέτρες κάτω από το διάφανα νερά για να πατήσω πάνω τους και να ανέβω την μικρή ανηφορίτσα και να βρεθώ στην μικρή εξωκκλησιά; Να ξεχάσω το γάργαρο νερό που  ανάβλυζε  από  την καρδιά του μικρού λόφου;
 
Να παραλείψω το λιλιπούτειο ταπεινό Αγιασματάκι της Αγ. Μαρίνας, που για να το βρει κάποιος, αρκεί να στρίψει αριστερά διαβαίνοντας πέντε λεπτά από το Πάρκο προς το ρομαντικό Ροσινιόλ με τις αγριοκαστανιές; Να σβήσω με σφουγγάρι την παραμονή της γιορτής με το πλατύ δρομάκι γεμάτο από Θεραπειανούς  και καλοκαιρινούς να προσέχουν τα λόγια του Παπά - Αχιλλέα στην Παράκληση και να τσιτώνουν το αυτί τους για να ακούσουν να μνημονεύονται τα ονόματά τους; Ή τις κυρίες και τις μαμαζελίτσες με τα εμπριμέ τους να φυσιούνται με τις βαντάλιες τους, αφού έκανε ζέστη και η αύρα της θαλασσας δεν έφτανε μέχρι το Αγίασμα. Γίνονται αυτά παραλειπόμενα; Ξεχνιούνται;
 
Ο μήνας φτάνει στο τέλος του και μαζί του έρχεται και πάλι γιορτή, της Αγίας Παρασκευής. Κουβεντιάζοντας με την εξαδέλφη μου Νίτσα τις προάλλες για περιστατικά που έχουν συμβεί στην γενέτειρά μας, αναφέρθηκε στο παρακάτω: 
     
...<<Ως προς το θαύμα της Αγίας Παρασκευής.
 
Θα ήταν περιπου την εποχή του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Ήμουν μικρή. Ο μπαμπάς μου είχε το οικογενειακό κέντρο TURAN (κήπος πλατφόρμα ) με 50 τραπέζια, δεύτερος όροφος με 2-3 τραπέζια, τρίτος όροφος με 1-2 τραπέζια, που συνορεύει με τον κήπο της Αγ. Παρασκευής  δεξιά λίγο ανηφόρα πίσω από κάποιους τάφους. 
 
Απ' αυτό το σημείο  έδινε ένα καρβέλι, ένας από τους στρατιώτες που βρίσκοταν στην εκκλησία και φύλαγε την είσοδο του ναού, γεμάτο με κούτες, όπλα κ.τ.λ. ...,  στον πατέρα μου,  εις αντάλλαγμα ενός πακέτου τσιγάρων. Είχαν πιάσει φιλία.
 
Ένα βράδυ, στις 12 η ώρα το βράδυ, ακούστηκαν πυροβολισμοί. Τρομοκρατήθηκαν οι πελάτες. Με όλο που ήταν καλοκαίρι άδειασε το μαγαζί. Το πρωΐ οι χωριανοί ρώτησαν τον μπαμπά μου αν κατάλαβε από που γινόταν, τι συνέβη.
 
Αυτό το γεγονός συνέβη και την επομένη και την μεθεπομένη.
 
Ο μπαμπάς μου το πρωΐ την επομένη του τρίτου συμβάντος όταν ανέβηκε να πάρει το καρβέλι, ρώτησε τον στρατιώτη τι ήταν αυτοί οι πυροβολισμοί και ο στρατιώτης με μεγάλη επιφύλαξη του εξιστόρισε το γεγονός.
 
Το βράδυ ο φύλακας που κρατούσε  σκοπιά στην πόρτα εισόδου του Ναού είδε μια υψηλή γυναίκα  ντυμένη στα άσπρα να προχωρά προς την πόρτα του Ναού και να θέλει να μπει μέσα. Της είπε στοπ και αυτή προχώρησε, της ξαναείπε στοπ και αυτή προχώρησε, τότε εκείνος την πυροβόλησε. Αυτή χάθηκε προς τον ουρανό.
 
Την επομένη το πρωΐ πήγε στον αξιωματικό να δικαιολογήσει τη σφαίρα που χρησιμοποίησε. Εξήγησε το περιστατικό. Το επόμενο βράδυ ο αξιωματικός άλλαξε στρατιώτη στη σκοπιά. Το συμβάν έγινε και με τον δεύτερο φύλακα ο οποίος είπε τα ίδια που έζησε, όπως ο πρώτος, όταν πήγε να δικαιολογήσει τη χρήση της σφαίρας στον αξιωματικό.
 
Την τρίτη βραδιά κράτησε σκοπιά ο αξιωματικός και συνέβη το ίδιο. Την επομένη ήρθαν φορτηγά και πήραν τις κούτες με όπλα κ.τ.λ. ...
 
Οπότε άδειασε ο Ναός. Όπως σου είπα ανώτερα ο μπαμπάς τα έμαθε από πρώτο χέρι και είπε, ήταν η Αγία Παρασκευή που τους έδιωξε από το σπίτι της. Τότε ησύχασε το χωριό και οι χωριανοί...>>
 
Πόσο γνωστή ή πόσο άγνωστη είναι αυτή η ιστορία;  Την πιστεύει κανείς; Ο θείος Μόρφης, ο πατέρας της εξαδέλφης μου την πίστεψε και την εξιστόρησε στην κόρη του και από αυτήν ήρθε σε μένα για την μοιραστώ μαζί με αυτούς που διαβάζουν αυτές τις αράδες, χρόνια και χρόνια μετά από τότε που συνέβη.
 
Βρισκόμαστε στο τώρα και στην Απογευματινή, την αειθαλή εφημερίδα της Πόλης,  στην οποία η Μητρόπολη Δέρκων ανακοινώνει τις Ακολουθίες που προγραμματίζει. "Την σπουδήν σου τη κλήσει κατάλληλον..." και το κύμα της Βοσποριανής παραλίας  θα συνοδεύει το Απολυτίκιο για να κρατά το ίσον παραδοσιακά όπως γίνεται κάθε φορά από τους Ψάλτες της Βασιλεύουσας (και άνευ ηλεκτρονικών βοηθημάτων που είναι πλέον της μόδας). Πόσο θα γεμίσει η Αγιά Παρασκευή από Θεραπειανούς & καλοκαιρινούς φέτος; Πόσοι πιστοί θα απολαύσουν κομμάτια από τους Άρτους με το γλυκάνισο της Αρτοκλασίας στην φετινή Πανήγυρη;  Κύριος οίδε. Λίγοι ή πολλοί, ουκ εν τω πολλώ το ευ και όλοι οι καλοί χωρούνε.  
 
Προσκυνήματα & Χρόνια Πολλά στους συντοπίτες μου και σε όσους γιορτάζουν.
 
Νίκη Beales
Της Αγίας Παρασκευής, 2026
Μπάκινγκχαμ, Αγγλία

Κυριακή τῶν Ἁγίων Πατέρων

 
Συναξάριον
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμην ἐπιτελοῦμεν τῶν Ἁγίων ἑξακοσίων τριάκοντα θεοφόρων Πατέρων τῆς ἐν Χαλκηδόνι Ἁγίας καὶ Οἰκουμενικῆς τετάρτης Συνόδου.
Ταῖς τῶν ἁγίων Πατέρων πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.
 

Κοντάκιον τῶν Πατέρων.
Τῶν Ἀποστόλων τὸ κήρυγμα, καὶ τῶν Πατέρων τὰ δόγματα, τῇ Ἐκκλησίᾳ μίαν τὴν πίστιν ἐκράτυνεν· ἣ καὶ χιτῶνα φοροῦσα τῆς ἀληθείας, τὸν ὑφαντὸν ἐκ τῆς ἄνω θεολογίας, ὀρθοτομεῖ καὶ δοξάζει, τῆς εὐσεβείας τὸ μέγα μυστήριον.