Η Ουγγρική Επανάσταση και η ελληνική διανόηση

 
Στις 23 Οκτωβρίου συμπληρώθηκαν εβδομήντα χρόνια από την έναρξη της επανάστασης στην Ουγγαρία κατά του ολοκληρωτικού κομμουνιστικού καθεστώτος. Κατά τον σημαντικό και γενναίο έναντι του κομμουνισμού διανοούμενο Κώστα Παπαϊωάννου ήταν μέχρι τότε «η μόνη επανάσταση του 20ού αιώνα, που σφραγίστηκε αληθινά από την ένωση της σκεπτόμενης ανθρωπότητας και της πάσχουσας ανθρωπότητας, που ζητούσε ο Μαρξ, ήταν η εξέγερση που ένωσε διανοουμένους, εργάτες και αγρότες της Πολωνίας και της Ουγγαρίας και τους όρθωσε εναντίον του ταυτόχρονα ιδεολογικού, πολιτικού και οικονομικού δεσποτισμού των οπαδών του “ορθοδόξου μαρξισμού”…. Και πρόσθεσε: «Δεν χρειάστηκε πολύς καιρός στους Ούγγρους διανοούμενους και εργαζόμενους για να συνειδητοποιήσουν την “αλλοτρίωση” που τους επέβαλλε ένα “καθεστώς νορμών”, που το χαρακτήριζε ο παραλογισμός και η τυραννία, τόσο στο πεδίο της διανοητικής όσο και στο πεδίο της υλικής παραγωγής. Και εκείνη που πρώτη εξεγέρθηκε ήταν η Ένωση Συγγραφέων: η πάλη της “σκεπτόμενης ανθρωπότητας” για την αλήθεια προηγήθηκε της πάλης της  “πάσχουσας ανθρωπότητας” για την ελευθερία».
 

Υπενθυμίζεται ότι η Ουγγρική Επανάσταση ξεκίνησε ειρηνικά από φοιτητές, που ζητούσαν εθνική και οικονομική ανεξαρτησία. Την επομένη ημέρα προστέθηκαν οι εργάτες, ήρθαν κατόπιν οι στρατιώτες, που συναδελφώθηκαν με τους φοιτητές και τους εργάτες, μετά οι δημόσιοι υπάλληλοι και τέλος το σύνολο των διανοουμένων της χώρας, που διήγειραν συνειδήσεις και ενέπνευσαν το ιδανικό της ελευθερίας. Η Επανάσταση πνίγηκε στο αίμα από τα σοβιετικά στρατεύματα. Οι άοπλοι επαναστάτες κάθε ηλικίας ήρθαν αντιμέτωποι με τανκς, αεροπορία, και στρατό δέκα σοβιετικών μεραρχιών. Όμως ήταν μια ακόμη παρήγορη ένδειξη πως τα απάνθρωπα καθεστώτα έχουν ημερομηνία λήξεως.
           
Ο αείμνηστος πολιτικός φιλόσοφος Παναγιώτης Κανελλόπουλος σε άρθρο του στο περιοδικό «Νέα Εστία» (Τεύχος 710, Αθήναι, 1 Φεβρουαρίου 1957, σελ. 147), συμφωνώντας με τον σημαντικό ποιητή και διανοούμενο Γιώργο Σαραντάρη (1908-1941), πρόβλεψε πως τα ολοκληρωτικά κομμουνιστικά καθεστώτα έχουν ημερομηνία λήξεως: «Η ιστορία, μετά τα συμβάντα εναντίον του  λαού της Ουγγαρίας, αποφάνθηκε ότι ο κομμουνισμός έπαψε να ανήκει στο μέλλον, Μπορεί βέβαια να κρατήσει ακόμα πολλά χρόνια και να ταλαιπωρήσει τον κόσμο. Όσο, όμως, και αν κρατήσει, θα είναι μια δύναμη που όλο και θα φθείρεται και θα πέφτει περισσότερο».
           
Η ελληνική «προοδευτική» ιντελιγκέντσια, που είχε εξιδανικεύσει τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, πάγωσε από τη σφαγή αμάχων στην Ουγγαρία από τα σοβιετικά στρατεύματα. Ακούστηκαν κάποιες δικαιολογίες για την αιματηρή παρέμβαση τους, αλλά αυτές πνίγηκαν από τα ίδια τα γεγονότα. Οι περισσότεροι διανοούμενοι της Αριστεράς συμπεριφέρθηκαν ως να μη συνέβη κάτι το σοβαρό στην Ουγγαρία και έμειναν στο ότι παρέμεινε το κομμουνιστικό καθεστώς, ξεχνώντας ότι αυτό επέζησε λόγω της ισχύος των σοβιετικών όπλων και μόνον. Χαρακτηριστικό ήταν τότε το άρθρο του Αγγέλου Τερζάκη στην εφημερίδα «Το Βήμα» (31 Οκτωβρίου 1956), στο οποίο έγραψε, μεταξύ άλλων, ότι ο πνευματικός κόσμος, ο οποίος ήταν πάντοτε έτοιμος να στηλιτεύσει αδυναμίες της Δύσης, έδειχνε μια ακατανόητη απροθυμία να καταγγείλει την κατάπνιξη της ουγγρικής εξέγερσης.
 
Διαφορετική στάση από αυτήν των αριστερών διανοουμένων κράτησαν Έλληνες συγγραφείς και άνθρωποι του θεάτρου. Μένουν στην Ιστορία γιατί λόγω της αβελτηρίας της φιλελεύθερης διανόησης στην Ελλάδα η Αριστερά, με την προπαγάνδα της και την αποπληροφόρηση, που είχε αναχθεί από αυτή σε επιστήμη, είχε ηττηθεί στην ένοπλη αναμέτρηση και έτεινε να επικρατήσει στην ιδεολογική μάχη.

Το προαναφερθέν τεύχος της «Νέας Εστίας» ήταν αφιερωμένο στην Ουγγρική Επανάσταση του 1956 και είχε τίτλο «Η Ελλάδα για την Ουγγαρία». Το σκίτσο του εξωφύλλου ήταν του σημαντικού ζωγράφου Σπύρου Βασιλείου, ο οποίος έτσι έδειξε την αλληλεγγύη των Ελλήνων προς τους Ούγγρους Επαναστάτες. Τριάντα τρεις ήσαν αυτοί που εγγράφως διαμαρτυρήθηκαν. Μεταξύ αυτών ο συγγραφέας Τάσος Αθανασιάδης των «Πανθέων» και των «Παιδιών της Νιόβης» έγραψε: «Όλα τα έθνη υπήρξαμε ένοχοι θεατές στην αυθόρμητη και μεγαλειώδη εξέγερση ενός λαού, όπου σύσσωμος – με την εργατιά, τους μικροαστούς, τους αστούς και το στρατό του – ζήτησε να λευτερωθεί από ένα καθεστώς που ενώ ευαγγελίστηκε την εξύψωση του ανθρώπου, κατάντησε η δυναμική αντίφαση της ιδεολογίας του».
 
Από πλευράς του ο Θεσσαλονικιός ποιητής Τάκης Βαρβιτσιώτης έγραψε: «Ακόμα μου είναι αδύνατο να φανταστώ ότι θα υπάρξουν διανοούμενοι στον τόπο μας που θα θελήσουν ν’ αποφύγουν την ηθική και πνευματική υποχρέωση να διαδηλώσουν την αλληλεγγύη τους προς τα θύματα μιας τόσο στυγνής τυραννίας και ν’ αρνηθούν να συνασπισθούν για να καταπολεμήσουν την καταπίεση και το ψεύδος που απειλούν να γίνουν κοινή μοίρα». Ο Μ. Καραγάτσης έγραψε πως η 23^η Οκτωβρίου 1956 είναι για την Ουγγαρία ό, τι η 28^η Οκτωβρίου 1940 για την Ελλάδα: το δυναμικό ΟΧΙ που προβάλλει ένας μικρός λαός στην ιμπεριαλιστική καταπίεση μιας μεγάλης δύναμης.
 
Από τους ηθοποιούς που διαμαρτυρήθηκαν για την επέμβαση των σοβιετικών στρατευμάτων στην Ουγγαρία ο Βασίλης Λογοθετίδης έγραψε: «Το ελεύθερο πνεύμα έδωσε μια μεγάλη μάχη στην Ουγγαρία. Και αναφέρομαι ιδιαιτέρως στο πνεύμα που οιστρηλάτησε τον Ουγγρικό λαό επειδή από όσα διαβάσαμε προκύπτει καθαρά ότι επί κεφαλής της μεγάλης αυτής εξεγέρσεως ήσαν οι διανοούμενοι, οι συγγραφείς, οι καλλιτέχναι».
 
Ο Αλέξης Μινωτής δίνει μιαν άλλη διάσταση στο θέμα τονίζοντας ότι ο άνθρωπος ποτέ δεν είχε φτάσει στον παραλογισμό και τη βαρβαρότητα, που έχει φτάσει στον 20ό αιώνα ο «πολιτισμένος άνθρωπος». Και εξηγεί ότι «αυτός έστησε τα καμίνια του Buckenwald  και του Dahaw καταμεσίς της γηραιάς Ευρώπης, αυτός ξαπόλυσε την τρομοκρατία του σύγχρονου Τουρκοεμάδα Μακ Άρθι στην Αμερικανική Συμπολιτεία, αυτός από το foreign office  ατιμάζει την ανθρώπινη ιστορία με τους ανασκολοπισμούς των Κυπρίων αδελφών μας. Αυτός κατασκευάζει σε ανατολή και δύση επιστημονικά, πολιτισμένα και ψύχραιμα την ατομική μπόμπα και τους προληπτικούς πολέμους…Αυτός ο πολιτικάντης του Πολιτμπιρό, που προφέρει με σαρκασμό τη λέξη «ανθρωπότητα», σκοτώνει τα γυναικόπαιδα και το άνθος της Ουγγαρίας γιατί ξεσηκώθηκαν για την Εθνικής τους ανεξαρτησία». 
 
Τέλος ο Δημήτρης Χορν τονίζει: «Σε εμάς, τους Έλληνες, ιδιαίτερα αυτή τη στιγμή, τα γεγονότα της Ουγγαρίας μας δημιουργούν ένα αίσθημα ασφυξίας. Το αγαθό της ελευθερίας είναι το πιο πολύτιμο. Ακόμα όμως και αν δεν είχαμε ειδικούς λόγους να μας πονά η συμφορά της Ουγγαρίας, η αγανάκτηση θα ήταν η ίδια και στην ίδια ένταση».
 
Τα γεγονότα της Ουγγαρίας του 1956 ήταν μια ευκαιρία για τους έντιμους κομμουνιστές διανοουμένους να απαλλαγούν από τις ψευδαισθήσεις τους και να πολεμήσουν τον ολοκληρωτισμό. Είναι λυπηρό πως συνέβη σε ελάχιστους από αυτούς. Οι υπόλοιποι έμειναν πακτωμένοι στην «θρησκεία» τους με την βοήθεια, αστών πολιτικών και διανοουμένων που προτίμησαν από την αλήθεια τον κενό τίτλο του «προοδευτικού».
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Age Vocabulary

 
Human life is a remarkable journey, marked by different stages of growth, development, experience, and change. From infancy and childhood to adolescence, adulthood, and old age, each period brings its own characteristics, challenges, opportunities, and blessings. The accompanying image presents a useful collection of English vocabulary describing these stages, helping us understand the various terms used to identify people according to their age. Although the age ranges are approximate and some of the categories overlap, the terminology offers an interesting way to reflect upon the natural progression of human life and the different roles we assume throughout our earthly existence.
 

Yet human life cannot be measured simply by the number of years we have lived. Every stage possesses its own beauty, dignity, and significance. Childhood is often associated with innocence and discovery, youth with energy and aspirations, adulthood with responsibilities and achievements, and old age with wisdom, experience, and reflection. From a Christian perspective, every season of life is a precious gift from God, offering opportunities for spiritual growth, love, service, and communion with others. As the Psalmist reminds us, “Teach us to number our days, that we may apply our hearts unto wisdom” (Psalm 90[89]:12). Ultimately, what matters is not merely how long we live, but how meaningfully, faithfully, and lovingly we use the time entrusted to us.

Προσδόκιμο ζωής

 
Το προσδόκιμο ζωής είναι ένας από τους σημαντικότερους δείκτες της ανθρώπινης υγείας, της κοινωνικής προόδου και της ποιότητας ζωής. Μας δείχνει πόσα χρόνια αναμένεται, κατά μέσο όρο, να ζήσει ένας άνθρωπος, με βάση τα στατιστικά δεδομένα θνησιμότητας ενός πληθυσμού.
 

Με βάση πρόσφατα διεθνή δημογραφικά δεδομένα, η κύρια ενδεικτική μέση τιμή σε παγκόσμιο επίπεδο είναι: 73-74 έτη.
 
Βεβαίως υπάρχουν άνθρωποι που ξεπερνούν τα 100 χρόνια, ενώ το μεγαλύτερο πλήρως επιβεβαιωμένο ανθρώπινο όριο ζωής είναι τα 122 χρόνια και 164 ημέρες, που έζησε η Γαλλίδα Jeanne Calment (1875-1997).
 
Στην Παλαιά Διαθήκη διαβάζουμε:
 
«Αἱ ἡμέραι τῶν ἐτῶν ἡμῶν ἐν αὐτοῖς ἑβδομήκοντα ἔτη, ἐὰν δὲ ἐν δυναστείαις, ὀγδοήκοντα ἔτη» (Ψαλμός 89, 10).
 
«Καὶ εἶπε Κύριος ὁ Θεός· οὐ μὴ καταμείνῃ τὸ πνεῦμά μου ἐν τοῖς ἀνθρώποις τούτοις εἰς τὸν αἰῶνα διὰ τὸ εἶναι αὐτοὺς σάρκας, ἔσονται δὲ αἱ ἡμέραι αὐτῶν ἑκατὸν εἴκοσιν ἔτη» (Γένεσις 6, 3).
 
Είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον ότι οι βιβλικές αυτές αναφορές ταυτίζονται ακριβώς και με το σύγχρονο γενικό  προσδόκιμο ζωής, αλλά και με το ανώτερο επιβεβαιωμένο ανθρώπινο όριο ζωής στην εποχή μας.

Ελληνικά επώνυμα

 
Το ελληνικό επώνυμο κρύβει ένα μικρό κομμάτι από την ιστορία της οικογένειας αυτού που το φέρει.
 

Ορισμένες καταλήξεις επωνύμων μπορούν μερικές φορές να μας δώσουν στοιχεία για τον τόπο καταγωγής μιας οικογένειας.
 
Η κατάληξη -άκης συνδέεται συχνά με την Κρήτη, η κατάληξη -όπουλος με την Πελοπόννησο, η κατάληξη -άκος με τη Μάνη και τη Λακωνία, ενώ οι καταλήξεις -ίδης / -ιάδης συνδέονται με τους Πόντιους Έλληνες, τη Μικρά Ασία και τη Βόρεια Ελλάδα.
 
Φυσικά, αυτό δεν αποτελεί απόλυτο κανόνα, καθώς οι ελληνικές οικογένειες μετακινούνται εδώ και πολλές γενιές σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Ωστόσο, τα επώνυμα εξακολουθούν να κουβαλούν μέσα τους εκπληκτικές ιστορίες για τους τόπους καταγωγής, τους προγόνους και τις οικογενειακές ρίζες.
 
Μερικές φορές, το επώνυμο είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό όνομα… Είναι ένα μικρό κομμάτι της Ελλάδας που ταξιδεύει με αυτόν που το φέρει, όπου κι αν βρίσκεται!

Βασιλιάδες

 
Το εικονίδιο της σημερινής ανάρτησής μας παρουσιάζει με έναν απλό και ευχάριστο τρόπο ορισμένες χαρακτηριστικές ονομασίες που έχουν καθιερωθεί στη γλώσσα, στην παράδοση ή στη γενικότερη αντίληψη ως «βασιλιάδες» διαφορετικών κατηγοριών. Έτσι, συναντούμε το λιοντάρι ως «βασιλιά της ζούγκλας», τον αετό ως «βασιλιά των πτηνών», το χρυσάφι ως «βασιλιά των μετάλλων», το τριαντάφυλλο ως «βασιλιά των λουλουδιών», τον Δία ως «βασιλιά των πλανητών» και τον Ειρηνικό ως «βασιλιά των ωκεανών». Ανάμεσα στις αναφορές υπάρχουν επίσης πρόσωπα που απέκτησαν αντίστοιχους δημοφιλείς χαρακτηρισμούς, όπως ο Michael Jackson ως «βασιλιάς της ποπ».
 

Πρόκειται, βέβαια, κυρίως για ανεπίσημους, συμβολικούς ή παραδοσιακούς χαρακτηρισμούς και όχι για επιστημονικά καθιερωμένους τίτλους· ορισμένοι μάλιστα μπορεί να διαφέρουν ανάλογα με τη χώρα και την πολιτισμική παράδοση. Παρ’ όλα αυτά, τέτοιες συλλογές έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, γιατί συνδυάζουν γενικές γνώσεις, πολιτισμό, φυσικό κόσμο και ανθρώπινη δημιουργία. Μας δίνουν συγχρόνως μια όμορφη αφορμή να αναζητήσουμε γιατί κάθε ζώο, φυτό, αντικείμενο ή προσωπικότητα απέκτησε τον συγκεκριμένο χαρακτηρισμό και να εμπλουτίσουμε τις γνώσεις μας με τρόπο ευχάριστο και δημιουργικό.

Ταξιδεύοντας στον πλανήτη μας

 
Το συνημμένο εικονίδιο παρουσιάζει 17 ενδιαφέροντα στοιχεία για διάφορες χώρες του κόσμου, επιχειρώντας να αναδείξει ορισμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους. Από τη Δανία και το Μπανγκλαντές μέχρι το Μπουρούντι, το Λουξεμβούργο, τη Γαλλία και την Ισλανδία, ο κατάλογος μάς ταξιδεύει νοερά σε διαφορετικές γωνιές της Γης. Πληθυσμός, οικονομία, γεωγραφία, κλίμα, τουρισμός, ασφάλεια και τρόπος ζωής είναι μερικά από τα κριτήρια που χρησιμοποιούνται, θυμίζοντάς μας πόσο μεγάλη ποικιλία παρουσιάζει ο κόσμος στον οποίο ζούμε.
 

Τέτοιου είδους κατάλογοι έχουν ασφαλώς περισσότερο ενημερωτικό και ψυχαγωγικό χαρακτήρα και χρειάζονται κάποια προσοχή, καθώς χαρακτηρισμοί όπως «καθαρότερη», «φτωχότερη», «πιο χαλαρή» ή «πιο επικίνδυνη» χώρα εξαρτώνται από το κριτήριο, την πηγή και τη χρονική περίοδο των δεδομένων. Παρ’ όλα αυτά, μπορούν να αποτελέσουν μια όμορφη αφορμή για να γνωρίσουμε καλύτερα τη γεωγραφία και τους λαούς του κόσμου, να αναζητήσουμε περισσότερες πληροφορίες και να ανακαλύψουμε τις εντυπωσιακές διαφορές -αλλά και τις πολλές ομοιότητες- που χαρακτηρίζουν την ανθρώπινη ζωή σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

Οι 20 μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου το 2026

 
Η εικόνα των μεγαλύτερων αστικών κέντρων του πλανήτη μάς αποκαλύπτει με εντυπωσιακό τρόπο πόσο γρήγορα μεταβάλλεται η γεωγραφία του παγκόσμιου πληθυσμού. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάζονται στο εικονίδιο, η Τζακάρτα της Ινδονησίας βρίσκεται στην πρώτη θέση με 41,9 εκατομμύρια κατοίκους, ενώ ακολουθούν η Ντάκα του Μπανγκλαντές και το Τόκιο της Ιαπωνίας. Στις πρώτες θέσεις συναντούμε επίσης το Δελχί, τη Σαγκάη, την Γκουανγκζού, το Κάιρο και τη Μανίλα. Είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικό ότι η μεγάλη πλειονότητα των είκοσι μεγαλύτερων πόλεων βρίσκεται στην Ασία, γεγονός που φανερώνει τη δημογραφική και οικονομική βαρύτητα που έχει αποκτήσει η ήπειρος αυτή στον σύγχρονο κόσμο.
 

Οι τεράστιες αυτές μητροπόλεις δεν αποτελούν απλώς συγκεντρώσεις εκατομμυρίων ανθρώπων· είναι πολύπλοκα κέντρα οικονομικής δραστηριότητας, πολιτισμού, εκπαίδευσης, τεχνολογίας και κοινωνικής ζωής. Παράλληλα, η συνεχής αστικοποίηση δημιουργεί σημαντικές προκλήσεις, όπως η ανάγκη για επαρκή στέγαση, σύγχρονες μεταφορές, υποδομές, καθαρό περιβάλλον και καλύτερη ποιότητα ζωής. Ο κατάλογος αυτός μάς προσφέρει, επομένως, μια ενδιαφέρουσα αφορμή να παρατηρήσουμε όχι μόνο πού ζουν σήμερα οι μεγαλύτεροι αστικοί πληθυσμοί, αλλά και προς ποια κατεύθυνση διαμορφώνεται ο ανθρώπινος και αστικός χάρτης του 21ου αιώνα.

Οι γλώσσες του κόσμου

 
Οι γλώσσες αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της πολιτιστικής ταυτότητας των λαών και συγχρόνως ένα πολύτιμο μέσο επικοινωνίας και αλληλοκατανόησης. Το εικονίδιο παρουσιάζει είκοσι από τις γλώσσες που έχουν επίσημη αναγνώριση σε διάφορες χώρες του κόσμου, με κριτήριο τον αριθμό των κρατών στα οποία χρησιμοποιούνται ως επίσημες γλώσσες. Στις πρώτες θέσεις συναντούμε τα αγγλικά, τα γαλλικά, τα αραβικά και τα ισπανικά, γεγονός που αντανακλά ιστορικές, πολιτικές και πολιτιστικές εξελίξεις που διαμόρφωσαν τον σημερινό γλωσσικό χάρτη του πλανήτη.
 

Πίσω, όμως, από κάθε γλώσσα βρίσκεται ένας ολόκληρος κόσμος: ιστορία, παραδόσεις, λογοτεχνία, θρησκευτική και πνευματική κληρονομιά, τρόπος σκέψης και καθημερινής ζωής. Η γλωσσική πολυμορφία της ανθρωπότητας μάς υπενθυμίζει ότι η διαφορετικότητα δεν αποτελεί εμπόδιο στην επικοινωνία, αλλά πλούτο που αξίζει να γνωρίζουμε και να σεβόμαστε. Μαθαίνοντας μια άλλη γλώσσα, δεν αποκτούμε απλώς έναν διαφορετικό τρόπο να εκφράζουμε τις ίδιες σκέψεις· ανοίγουμε ένα παράθυρο προς έναν άλλο πολιτισμό και δημιουργούμε γέφυρες επικοινωνίας ανάμεσα στους ανθρώπους και στους λαούς.

Ο πειρασμός ισχύος της εξουσίας

 
Ο πειρασμός της εξουσίας να εφαρμόζει την ισχύν της για επίλυση ζητημάτων έχει πηγή τον εγωισμό και δελεάζει ιδιαίτερα τους ηγέτες των ισχυρών κρατών, αλλά και γενικά όσους κατέχουν εξουσία. Η καταπολέμηση αυτού του πειρασμού θα ήταν απλή αν οι κατέχοντες την εξουσία ακολουθούσαν μιαν απλή συνταγή. Αυτή όμως στην πράξη αποδεικνύεται ανεφάρμοστη από τον Κάιν έως σήμερα. Το δέλεαρ είναι τόσο ισχυρό που αυτή η συνταγή αγνοείται, παραβλέπεται, περιφρονείται. Η γλύκα της εξουσίας, ο πειρασμός της κατάληψης  της, η επιβολή δια της ισχύος ή της διαβολής είναι πειρασμοί ανίκητοι στον κοσμικό άνθρωπο. Για την ψυχική αυτή κατάσταση ο Θεάνθρωπος Χριστός απευθυνόμενος στους μαθητές Του, τους είπε: «Γνωρίζετε ότι οι άρχοντες που ηγεμονεύουν στα έθνη συμπεριφέρονται ως εξουσιαστές τους, σα να τους ορίζουν και σα να είναι κτήματά τους, δούλοι τους. Όποιος όμως από εσάς θέλει να είναι μέγας να είναι ευεργετικός στους άλλους και όποιος θέλει να είναι πρώτος να ασκεί την εξουσία του με ταπεινοφροσύνη σα να είναι δούλος τους». Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζον Κένεντι είχε καλές ιδέες για την εφαρμογή της εξουσίας του, αλλά δολοφονήθηκε περίπου τρία χρόνια μετά την ανάληψη των καθηκόντων του...
 

Οι άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη παρακολουθούμε με ανησυχία και με αδυναμία να αντιδράσουμε τους  λόγους και τις πράξεις του σημερινού προέδρου των ΗΠΑ, που ιδεολογική βάση έχουν το ΜΑGA (Να ξαναγίνει μεγάλη η Αμερική) και στην ουσία τους είναι επιχειρήσεις επιβολής δια της ισχύος της μεγάλης αυτής χώρας των επιδιώξεών της σε ζητήματα, που έχουν παγκοσμίως σοβαρές επιπτώσεις, οικονομικές και όχι μόνο.
 
Ο Πρόεδρος Τραμπ είχε αρνητική κληρονομιά από τον προκάτοχό του Πρόεδρο Μπάϊντεν τον ηδονισμό και την παγκοσμιοποίηση που προωθούσε, καθώς και το φιάσκο του Αφγανιστάν, όπου, αφού οι ΗΠΑ κατανάλωσαν δισεκατομμύρια δολαρίων και υπήρξαν απώλειες προσωπικού των ιδίων των ΗΠΑ και των συμμάχων τους, εγκατέλειψαν τους κατοίκους της χώρας και ιδιαίτερα τις γυναίκες έρμαια στη διάθεση των Ταλιμπάν.  Ενάντια σε αυτή την κληρονομιά ο Πρόεδρος Τραμπ  υποσχέθηκε ότι θα προσπαθεί να λύνει ειρηνικά τις υπάρχουσες ανά τον κόσμο διαφορές, ώστε να εξοικονομηθούν χρήματα υπέρ των πολιτών των ΗΠΑ.
 
Οι πράξεις του Προέδρου Τραμπ τον διαψεύδουν.  Εδώ και μήνες,  με την προτροπή του Ισραήλ και των εβραϊκών λόμπις, ενεπλάκη σε πόλεμο με το Ιράν, ο οποίος, έως σήμερα που γράφονται οι γραμμές αυτές, δεν έχει το επιθυμητό για τις ΗΠΑ αποτέλεσμα. Ενώ στην αρχή -28 Φεβρουαρίου 2026-, υπήρξαν εντυπωσιακά, για ΗΠΑ και Ισραήλ, αποτελέσματα, με τον φόνο του ανώτατου πολιτικού και θρησκευτικού ηγέτη του Ιράν Αλί Χαμενεΐ και μεγάλου μέρους της ηγεσίας της χώρας και με το κτύπημα στρατηγικών εγκαταστάσεων της χώρας σήμερα και μετά από πέντε μήνες το Ιράν όχι μόνο αντέχει, αλλά διαπραγματεύεται κιόλας με τις ΗΠΑ το καθεστώς των στενών του Ορμούζ, από τα οποία έχει άμεση εξάρτηση η παγκόσμια οικονομία! Σχεδιάζει να βάλει τέλος στο πέρασμα των στενών, κάτι όμως που σχεδιάζει και ο πρόεδρος Τραμπ! Στις 12 Ιουλίου 2026 ο Αμερικανός Πρόεδρος δήλωσε ότι θα επαναφέρει τον Ναυτικό Αποκλεισμό των Στενών, δηλαδή θα εμποδίζει τη διέλευση των πετρελαιοφόρων του Ιράν και των πελατών του και όλες οι άλλες χώρες θα έχουν ανοικτή πρόσβαση στα στενά, αλλά θα πληρώνουν στις ΗΠΑ το 20% της αξίας των διακινούμενων εμπορευμάτων, που θα είναι η αμοιβή των ΗΠΑ για την παροχή ασφάλειας στην πιο εύφλεκτη αυτή περιοχή του πλανήτη!
 
Έως σήμερα το Ιράν εξακολουθεί να δυσκολεύει τη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ και δεν έχει καταστεί ασφαλής η ναυσιπλοΐα σε αυτά. Απειλεί επίσης ότι μελλοντικά θα υπάρξουν αντίποινα σε βάρος των ΗΠΑ και των χωρών που τις συνέδραμαν στις εναντίον του επιθέσεις. Σημειώνεται ότι ο περιορισμός της διέλευσης πετρελαίου από τα στενά του Ορμούζ προκαλεί ειδικότερα στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης σημαντική αύξηση στην τιμή του αργού πετρελαίου και επομένως της βενζίνης, με φυσικό αντίκτυπο σοβαρό πλήγμα στο βαλάντιο κυρίως των μικρομεσαίου εισοδήματος καταναλωτών.
 
Η επιθετική ενέργεια Ισραήλ και ΗΠΑ κατά του Ιράν είχε σκοπό την ανατροπή του καταπιεστικού ισλαμικού καθεστώτος και την καταστροφή των πυρηνικών υποδομών του, που αποτελούν απειλή για το Ισραήλ. Έως σήμερα το θεοκρατικό ιρανικό καθεστώς δεν κλονίστηκε και μάλλον κατέστη πιο καταπιεστικό στον ιρανικό λαό, είναι δε άγνωστο αν οι πυρηνικές εγκαταστάσεις του καταστράφηκαν… Οι διαπραγματεύσεις ΗΠΑ - Ιράν συνεχίζονται, αλλά ήδη ο κ. Τραμπ έχει ξοδέψει δισεκατομμύρια δολαρίων χωρίς ακόμη να υπάρξει αποτέλεσμα…
 
Μετά τις εξελίξεις και στο Ιράν οι σχέσεις του  Προέδρου Τραμπ με τον πρωθυπουργό του Ισραήλ Βενιαμίν Νετανιάχου εξελίσσονται αρνητικά. Αιτία ότι οι ΗΠΑ δεν συμβαδίζουν πλέον με τις επιδιώξεις του Ισραήλ: Πρώτον επιδιώκουν ειρηνική λύση με το Ιράν, ενώ το Ισραήλ επιζητεί από τις ΗΠΑ την πλήρη καταστροφή των στρατιωτικών δομών της εν λόγω χώρας. Δεύτερον οι ΗΠΑ φαίνεται ότι στηρίζουν την Σαουδική Αραβία στην ανάπτυξη δυνατότητος εμπλουτισμού Ουρανίου, κάτι που αν συμβεί θα αλλάξει τις ισορροπίες στη Μέση Ανατολή και βεβαίως θα προκαλέσει σοβαρό πρόβλημα το Ισραήλ. Τρίτον δεν αποκλείουν οι ΗΠΑ να πουλήσουν στην Τουρκία τα εξελιγμένης τεχνολογίας μαχητικά αεροσκάφη F-35, κάτι που θα αυξήσει τον εκ Τουρκίας κίνδυνο για το Ισραήλ. Η τυχόν πώληση των F-35 στην Τουρκία βεβαίως θα φέρει σε δύσκολη θέση και την Ελλάδα. Τέταρτον ο Ντ. Τραμπ προχωρεί σε συμφωνία με την Χαμάς ερήμην του Ισραήλ! Ο Νετανιάχου μετέβη επειγόντως στην Ουάσινκτον και είχε μιαν κεκλεισμένων των θυρών συνάντηση με τον Πρόεδρο Τραμπ, από την οποία ουδέν ανακοινώθηκε. Η συμφωνία προβλέπει τον πλήρη αφοπλισμό της Χαμάς, αλλά και την πλήρη αποχώρηση των ισραηλινών στρατιωτικών δυνάμεων από τη Γάζα. Αυτό η κυβέρνηση του Ισραήλ δεν το δέχεται.
 
Πέμπτο η κυβέρνηση των ΗΠΑ επιδιώκει την ειρήνευση στο Λίβανο, ενώ το Ισραήλ συνεχίζει να βομβαρδίζει περιοχές της χώρας και διατηρεί εντός αυτής στρατεύματα, έως ότου εκμηδενίσει τους μαχητές της Χεζμπολάχ, κάτι που δεν το έχει πετύχει έως τώρα. Έκτο το Ισραήλ ανησυχεί για το ότι ο Πρόεδρος Τραμπ θέλει καλές σχέσεις με τον τζιχαντιστή και σουνίτη Πρόεδρο  της Συρίας Αχμεντ Χουσεΐν αλ Σάραα, φανατικό εχθρό του Ισραήλ. Ο έκπτωτος Πρόεδρος Μπασάρ αλ Άσαντ ήταν Μουσουλμάνος Αλαουίτης, προσκείμενος στο Σιιτικό Ιράν. Ο σημερινός πρόσκειται προς την Σουνιτική Τουρκία του Ερντογάν, μέγα επίσης εχθρό του Ισραήλ, που έχει ήδη κατεχόμενα εδάφη στη Συρία, όπως και το Ισραήλ κατέχει τα υψίπεδα της, του Γκολάν. 
 
Πέραν της Μέσης Ανατολής, στη  Βενεζουέλα οι ΗΠΑ, στις 3 Ιανουαρίου 2026, με μια εντυπωσιακή ενέργεια κομάντος συνέλαβαν εντός του Προεδρικού μεγάρου τον Πρόεδρο της χώρας Νικόλας Μαδούρο και τη σύζυγό του Σίλια Φλόρες και τους οδήγησαν στη Νέα Υόρκη να δικαστούν. Την ενέργεια χειροκρότησε η κύρια εκπρόσωπος στη Βενεζουέλα της φιλοαμερικανικής αντιπολίτευσης Μαρία Κορίνα Ματσάδο, βραβείο Νόμπελ Ειρήνης 2025, που πίστεψε ότι μετά την αμερικανική ενέργεια θα πέσει το σοσιαλιστικό καθεστώς και θα αναλάβει αυτή την εξουσία. Έως σήμερα δεν έχει διεξαχθεί η δίκη Μαδούρο και το καθεστώς εξακολουθεί να είναι σοσιαλιστικό, με προσωρινή πρόεδρο την αντιπρόεδρο του Μαδούρο Ντέλσι Ροντρίγκες, η οποία συνεργάζεται με την κυβέρνηση Τραμπ…
 
Μετά την ενέργεια κατά του Μαδούρο και την επιτυχημένη επίδειξη των ΗΠΑ ως παγκοσμίου χωροφύλακα το ερώτημα μεταξύ των διεθνoλόγων  που επικράτησε είναι το “who next?” (ποια η επόμενη χώρα). Ήδη είχε αρχίσει να συζητείται ότι θα είναι η Κούβα… Ο ασφυκτικός οικονομικός αποκλεισμός της κομμουνιστικής αυτής χώρας προκαλεί σοβαρά προβλήματα στη ζωή των κατοίκων της και η κυβέρνηση Τραμπ πιστεύει ότι σύντομα θα καταρρεύσει  το καθεστώς των επιγόνων του Φιντέλ Κάστρο, όπως έγινε με τις πρώην κομμουνιστικές χώρες της Ευρώπης… 
 
Ο ίδιος Πρόεδρος Τραμπ εκδήλωσε την επιθυμία οι ΗΠΑ να αγοράσουν την Γροιλανδία, το μεγαλύτερο αυτό νησί της υδρογείου, μαζί τους κατοίκους του… Εναντίον της επιδίωξης του προέδρου των ΗΠΑ ξεσηκώθηκαν οι Γροιλανδοί, με το σύνθημα πως δεν πωλείται η Πατρίδα τους και οι ίδιοι… Φυσικά αντέδρασε και η Δανία, που είναι το κυρίαρχο κράτος και σύμμαχος των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ… Συμπαράσταση στους Γροιλανδούς υπήρξε από όλες τις χώρες της Ευρώπης…
 
Ο Πρόεδρος Τραμπ έχει δηλώσει επίσης ότι ορέγεται να καταστήσει την καναδική επαρχία της Αλμπέρτα Πολιτεία των ΗΠΑ, κάτι που έχει προκαλέσει ένταση στις σχέσεις των ΗΠΑ με τον σύμμαχό τους στο ΝΑΤΟ Καναδά, οι οποίες χειροτερεύουν λόγω και του εμπορικού πολέμου που έχει ξεσπάσει μεταξύ των δύο χωρών. Τελευταίως και μετά από δεκαπέντε χρόνια απουσίας οι ΗΠΑ εκδηλώνουν διάθεση να αναμιχθούν και στα εσωτερικά της Λιβύης, που πάντα είναι σε κατάσταση προεκρήξεως…
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Αλαζονεία και εκβαρβάρωση

 
Η ιστορία της Γαλλίας θα γράψει πως το 2026 μια εξαντλημένη κρατική εξουσία, μια τυχαία σύνθεση πλειονοψηφίας στην Εθνοσυνέλευση, ένας Πρόεδρος της Δημοκρατίας που είναι ο λιγότερο δημοφιλής από όλους τους προηγούμενούς του και ο πρωθυπουργός του, που είναι ο πιο αδύναμος στην 5η Δημοκρατία, συνέθεσαν ένα σύνολο, που με κυνισμό, ποταπότητα και ιδεολογικό φανατισμό στις 15 του απερχόμενου μηνός Ιουλίου ψήφισαν στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση Νόμο, με τον οποίο το Κράτος θα διαχειρίζεται πλέον το πότε θα επέρχεται ο θάνατος των πολιτών. Αυτά αναφέρει στο κύριο άρθρο της η γαλλική εφημερίδα «Λε Φιγκαρό», στις 16 του ιδίου μηνός, και προσθέτει ότι με τον εν λόγω Νόμο επιτρέπεται ο υποβοηθούμενος θάνατος (σημείωνε φόνος) σε ανθρώπους που κρίνεται ότι πλέον αποτελούν βάρος για το Κράτος και τους οικείους τους… Κατ’ ευφημισμό η πράξη ονομάζεται «ευθανασία»…
 

Στο ίδιο κύριο άρθρο της η Φιγκαρό γράφει επίσης: «Το Γαλλικό κράτος επιμένει ματαίως να θεωρεί ηθική πρόοδο το οξύμωρο “δολοφονία σημαίνει θεραπεία”! Από της ψηφίσεως του Νόμου γέροντες, ασθενείς, απελπισμένοι μοναχικοί άνθρωποι “θα επιλέγονται στη λίστα αυτών που έχουν δικαίωμα στον θάνατο”, στην ουσία που θα ξεπαστρεύονται… Το προσωπείο του «σύγχρονου» και «προοδευτικού» Γαλλικού κράτους έπεσε στις 15 Ιουλίου 2026. Όπως έγραψε ο συγγραφέας Michel Houellebecq η ιατρική υποβοήθηση στον θάνατο (φόνος) επιστρέφει τον άνθρωπο στην προ των πολιτισμών περίοδο, χιλιάδες χρόνια πριν. Η κοινωνία μοιάζει με αγέλες ζώων, που τα ασθενικά ή γέρικα αποσπώνται και απομακρύνονται από αυτές για να ψοφήσουν μόνα, γνωρίζοντας καλά πως ουδεμία συμπάθεια και συμπαράσταση μπορούν να περιμένουν...
 
Ο ελληνικός πολιτισμός δημιούργησε τις βάσεις της ιατρικής ηθικής με τον όρκο του Ιπποκράτη (5^ος αιώνας π.Χ.), ο οποίος επιτάσσει την προστασία της ανθρώπινης ζωής, την χορήγηση θεραπείας μόνο προς ωφέλεια του ασθενούς, την άρνηση χορήγησης θανατηφόρων φαρμάκων (φόνου - ευθανασίας), την αποφυγή χορήγησης αμβλωτικών ουσιών και την αποφυγή της εκμετάλλευσης του ασθενούς. Ο όρκος πλέον στην πράξη καταρρίπτεται, με την επιβολή της αθεΐας και του ωφελιμισμού.   
 
Ο Νόμος για την βοήθεια σε φόνο των ανήμπορων συνανθρώπων μας, που ψηφίστηκε πριν από λίγες ημέρες στη Γαλλία προκάλεσε την οξεία αντίδραση του Λυκ Φερί, δοκιμιογράφου και πρώην Υπουργού Παιδείας επί προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας του Ζακ Σιράκ. Όπως έγραψε σε άρθρο του ο Φερί, εν λόγω Νόμος είναι ήττα της σκέψης και της ανθρωπότητας σε όλους τους τομείς:
 
1). Ήττα της αληθινής ελευθερίας, που απαλλάσσει την ψυχή μας από το συναίσθημα της μοναξιάς και της απελπισίας, το οποίο έχει ως συνέπεια σοβαρή καταθλιπτική κατάσταση, την οποία οι ψυχίατροι γνωρίζουν και η οποία στερεί  από τον ασθενή τη δυνατότητα επιλογής και τον ωθεί στην υποβοηθούμενη  αυτοκτονία του.
 
2). Ήττα της ισότητας των πολιτών, που μια ευνομούμενη Δημοκρατία έχει ως βάση. Όλες οι έρευνες έχουν δείξει ότι θύματα του Νόμου θα είναι κυρίως τα πτωχά και ανήμπορα πρόσωπα, που αποτελούν «αζήτητο εμπόρευμα» για το κράτος.
 
3). Ήττα του Νόμου που έδινε προτεραιότητα στις ανακουφιστικές φροντίδες και ξεκαθάριζε ότι το δικαίωμα του φόνου δεν αποτελεί «φροντίδα» για τον συνάνθρωπο.
 
4). Ήττα των ηθικών αρχών από μια πλειοψηφία που ψήφισε το Νόμο από χρησιμοθηρία, αρρώστια που εκμεταλλεύονται όλοι οι κακοποιοί του πλανήτη.
 
5). Ήττα όλων των ξεχασμένων της κοινωνίας, πασχόντων από κατάθλιψη, στους οποίους αποστέλλεται το μήνυμα ότι αποτελούν «φορτία δυσβάστακτα» στην κοινωνία και πρέπει να αδειάσουν την γωνιά…
 
6). Ήττα της καλής πίστης έναντι της υποκρισίας, αφού οι φανατικοί υπέρ του Νόμου επικαλούνται τον Σενέκα (αυτοκτόνησε μετά από διαταγή του αυτοκράτορα Νέρωνα) για να πείσουν ότι το πρόβλημα είναι η άδεια αυτοκτονίας ή όχι ενός ανθρώπου, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για άδεια σε τρίτο πρόσωπο να αποφασίσει για τη ζωή του ασθενούς.
 
7). Ήττα της υλιστικής ιδεολογίας και του αντιχριστιανικού κράτους, που λαμβάνουν τη μορφή νέας θρησκείας, και οι εκπρόσωποί τους αντικαθιστούν τον Θεό από ένα «υλιστικό», βιολογικό ή ψυχολογικό, κατασκεύασμα, με σκοπό να επιβάλλουν μια ζωή αντίθετη προς το δίκαιο και την ηθική.
 
8). Τέλος ήττα της αδελφοσύνης και της αγάπης, που νικώνται από τον εγωισμό και την ατομοκρατία, και που παραμορφώνουν την πραγματικότητα, θεωρώντας φροντίδα στον ανήμπορο συνάνθρωπο το ξεφόρτωμα του…
 
Η διαστροφή αυτή των εννοιών από τους αθέους θυμίζει την επιγραφή στις σιδερένιες πύλες των χιτλερικών στρατοπέδων συγκέντρωσης, πως « Η εργασία απελευθερώνει»… Το πολιτισμικό πισωγύρισμα της Γαλλίας είναι πως το 1981 κατάργησε την ποινή του θανάτου και τώρα την επαναφέρει και μάλιστα όχι για δολοφόνους, αλλά για ανήμπορα πρόσωπα… Μετά την συνταγματική κατοχύρωση των φόνων στα έμβρυα, αυτόν τον μήνα ψηφίστηκε ο Νόμος (291 ψήφοι υπέρ έναντι 241 κατά) για τους φόνους σε ανήμπορους συνανθρώπους μας… Οι ανήμποροι κυρίως την πληρώνουν στο ανάλγητο κράτος.
 
Στο γεγονός της ψηφίσεως του Νόμου για τον υποβοηθούμενο θάνατο εντυπωσιάζει η επιμονή του Προέδρου Μακρόν και η πρεμούρα του να ψηφιστεί το δυνατόν συντομότερα, λες και είναι το μείζον ζήτημα της Γαλλικής Δημοκρατίας, όταν όλοι γνωρίζουν τα πλείστα προβλήματα που αυτή αντιμετωπίζει: οικονομικά, επιχειρηματικά, κοινωνικά, εκπαιδευτικά… Ο Πρόεδρος είναι τόσο φανατικά άθεος, ή υπάρχει κάποια ισχυρή δύναμη που επηρεάζει τις αποφάσεις του; Μια τέτοια δύναμη είναι η μαχητικά άθεη τεκτονική «Μεγάλη Ανατολή της Γαλλίας», που αυτοεπαινείται ότι συνέβαλε στην επιβολή της Γαλλικής Επανάστασης και του αθεϊσμού στο Γαλλικό κράτος, καθώς και στην έντονη πολεμική κατά του χριστιανισμού...
 
Στις 25 Ιουνίου 2026 ο Πιέρ Μπερτινοτί, Μέγας Διδάσκαλος της Μεγάλης Ανατολής της Γαλλίας, σε ανακοίνωσή του, με τίτλο «Νόμος σχετικός με το δικαίωμα στον θάνατο. Το τέλος της ζωής: Ένα στοίχημα ελευθερίας, αξιοπρέπειας και αθεΐας», εκφράζει την ευχή να ψηφιστεί αυτός σύντομα, διότι «δεν περιορίζεται μόνο σε ένα ζήτημα τεχνικό ή ιατρικό, αλλά αφορά την ατομική ελευθερία, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια  και τον ρόλο του Νόμου σε μια άθεη Δημοκρατία». Ο Εμμανουέλ Μακρόν αποτελεί τον πρώτο Γάλλο Πρόεδρο που πραγματοποίησε επισκέψεις και ομιλίες στην Μεγάλη Ανατολή και στην Μεγάλη Στοά της Γαλλίας. Στις ομιλίες του ευχαρίστησε δημοσίως τις τεκτονικές στοές για τη συνεισφορά τους σε «κρίσιμα νομοσχέδια», όπως αυτό για το τέλος της ζωής, αλλά και, παλαιότερα, για τη συνταγματική κατοχύρωση της άμβλωσης. Ανεξαρτήτως αν είναι τέκτων ο Μακρόν δημόσια αναγνωρίζει ότι ο τεκτονισμός είναι «ενεργός πυλώνας του κοσμικού – άθεου κράτους και ότι έχει ιστορική επιρροή στην πολιτική σκηνή της Γαλλίας»…
 
Μετά την ψήφιση του Νόμου στην Εθνοσυνέλευση και για να τεθεί σε ισχύ θα περάσει από το Συνταγματικό Συμβούλιο για να αποφασίσει εντός μηνός  αν ο Νόμος προβλέπει σαφώς την συγκατάθεση  στην εκτέλεσή τους  ελεύθερων και νοημόνων προσώπων και αν επαρκώς προστατεύει τα κατά τεκμήριο, ευάλωτα αυτά πρόσωπα. Η απόφαση φαίνεται ότι είναι ήδη παρμένη. Τα έξι από τα εννέα μέλη του Συμβουλίου έχουν δημοσίως υποστηρίξει τον Νόμο. Αν δεν ζητήσουν, εκ λόγων δεοντολογίας, την εξαίρεσή τους θα εγκριθεί πανηγυρικώς και πλέον θα μένει η προσφυγή στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, που και εκεί είναι ελάχιστες οι πιθανότητες να καταρριφθεί.    
 
Το Βατικανό ήταν και είναι εναντίον όλων των σε βάρος του ανθρωπίνου προσώπου ενεργειών του Προέδρου Μακρόν και της άθεης εξουσίας του. Αναμένεται λοιπόν με ενδιαφέρον η επίσκεψη του Πάπα Λέοντος ΧΙV στη Γαλλία, «πρεσβυτέρα θυγατέρα» του Παπισμού, από τις 25 έως τις 28 Σεπτεμβρίου. Αναμένεται αυτός να θίξει, έστω και διπλωματικά, το ζήτημα της ψηφίσεως του Νόμου για τον φόνο των ανήμπορων συνανθρώπων μας. Ο επιγραμματικός τίτλος της επίσκεψης «Για να έχει ο κόσμος ζωή» είναι ενδεικτικός των προθέσεών του.
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Πώς η Ελλάδα διώχνει τα παιδιά της

 
Φίλος καλός μου διηγήθηκε μια πικρή ιστορία για το πώς το Ελληνικό κράτος ανάλγητα διώχνει ανίψια του, που ζουν στις ΗΠΑ και θέλουν να αποκτήσουν την ελληνική ιθαγένεια. Έως τώρα γνωρίζαμε ότι το υλιστικού και ωφελιμιστικού φρονήματος κράτος -με την ανοχή ή συνεργία γονέων του αυτού φρονήματος- διώχνει τα παιδιά από την Ελλάδα σε μια ξένη χώρα, όπου ωραιοποιείται ο τρόπος ζωής και εργασίας. Γνωρίζαμε επίσης ότι με το να δοθεί δικαίωμα ψήφου στους Έλληνες κατοίκους του εξωτερικού είναι ένας τρόπος διατηρήσεως των δεσμών τους με την Πατρίδα. Τώρα μάθαμε πως η γραφειοκρατία του κράτους μας προκαλεί σχεδόν ανυπέρβλητα προβλήματα σε ομογενείς, που γεννήθηκαν στο εξωτερικό και έχοντας εθνική συνείδηση επιθυμούν να καταστούν και τυπικά αυτό που είναι, Έλληνες. Σημειώνεται ότι και οι δύο γονείς των αιτούντων την ελληνική ιθαγένεια ομογενών είναι Έλληνες, γεννημένοι στην Ελλάδα!
 

Το ιστορικό της υπόθεσης. Ο παππούς τους από τη μητέρα τους γεννήθηκε στην Κρήτη και είχε μεταναστεύσει στις ΗΠΑ το 1909. Το 1912 ο αδελφός του σκοτώθηκε πολεμώντας κατά τον Α΄Βαλκανικό Πόλεμο και ο ίδιος αποφάσισε το 1913 να επιστρέψει στην Ελλάδα, όπου επιστρατεύθηκε και έλαβε μέρος στον Β΄Βαλκανικό Πόλεμο. Μετά την Μικρασιατική καταστροφή παρέμεινε στην Ελλάδα, παντρεύτηκε φυσικά Ελληνίδα και το 1942 γεννήθηκε η μητέρα των αιτούντων την Ελληνική ιθαγένεια. Το 1948 επέστρεψε στις ΗΠΑ. Ο παππούς από τον πατέρα τους γεννήθηκε στην Κεφαλονιά, όπου και παντρεύτηκε. Ο πατέρας τους γεννήθηκε στις ΗΠΑ το 1938. Το 1962 οι γονείς παντρεύτηκαν και απέκτησαν τα παιδιά που ζητούν την ελληνική ιθαγένεια και δεν τους δίδεται…
 
Η αιτία. Ο 88χρονος πατέρας των αιτούντων, κατά τη συνήθεια που κυριαρχεί στις ΗΠΑ, έκοψε το επώνυμό του και από «Καραγιώργης» (Σημ. Ψευδώνυμο, το πραγματικό επώνυμο είναι στο αρχείο του γρ.) το έκαμε «Κάρας». Αυτό κατά την ελλαδική γραφειοκρατία θεωρείται ότι μπορεί να είναι αιτία πλαστοπροσωπίας και απορρίπτεται για χρόνια η αποδοχή του αιτήματος των παιδιών του! Το πιστοποιητικό γάμου των γονέων, που εξεδόθη στις ΗΠΑ και στο οποίο αναγράφονται και τα δύο επώνυμα του «Κάρας», αυτό δηλαδή που είχε στην Ελλάδα και αυτό που μετέτρεψε στις ΗΠΑ, δεν ήταν αρκετό να πείσει την γραφειοκρατία. Ούτε η βεβαίωση του ελληνορθοδόξου ιερέα της ενορίας του στις ΗΠΑ, ότι πρόκειται περί του ιδίου προσώπου ήταν αρκετή. Σημειώνεται ότι όλη η οικογένεια είναι εκ των φιλακόλουθων  μελών της ενορίας και εκ των στελεχών της.
 
Το τμήμα ειδικού ληξιαρχείου του Ελληνικού Υπουργείου των Εσωτερικών, στο οποίο το 2024 προσκομίσθηκε η εκδοθείσα στις ΗΠΑ ληξιαρχική πράξη γάμου και αποδεικνύει την ταυτοπροσωπία του «Κάρα» με το ελληνικό του επώνυμο, απέρριψε το αίτημα. Στο αιτιολογικό γράφει: «Απαντώντας στο αίτημά σας... σας ενημερώνουμε ότι για τη διόρθωση του επωνύμου του πατρός σας… απαιτείται η έκδοση αναγνωριστικής απόφασης από ελληνικό δικαστήριο της απόφασης πολιτογράφησής του στις ΗΠΑ και στη συνέχεια η αυτοπρόσωπη εμφάνισή του στην Υπηρεσία μας με την αλλοδαπή απόφαση, επικυρωμένη με τη σφραγίδα της Συνθήκης της Χάγης, την επίσημη μετάφρασή της στα ελληνικά, την ελληνική αναγνωριστική δικαστική απόφαση και την έκθεση επίδοσής της στον εισαγγελέα… Το συνημμένο στο ηλεκτρονικό σας μήνυμα Πιστοποιητικό από τον Δήμο Κεφαλονιάς, τέλος, δεν αποδεικνύει την αλλαγή του επωνύμου του πατρός σας στα Δημοτολόγια, παρά συνιστά πιστοποιητικό ταυτοπροσωπίας, το οποίο δεν γίνεται δεκτό στην Υπηρεσία μας».    
 
Ουσιαστικά η ελλαδική γραφειοκρατία ζητεί από τον 88χρονο «Καρά» και μετά από 76 χρόνια στις ΗΠΑ με το επώνυμο αυτό να το αλλάξει. Δεν δέχεται την προφανή ταυτοπροσωπία και θέλοντας να του επιβάλλει αδύνατες γι’ αυτόν καταστάσεις, επικυρωμένες και με… τη Συνθήκη της Χάγης (!!!) ουσιαστικά του αρνείται αυτό που αισθάνεται από τότε που γεννήθηκε, ότι είναι Έλληνας!
 
Για την ιστορία πρέπει να αναφερθεί ότι όταν η γραφειοκρατία αντιμετωπίζει ελληνοποίηση, που την χρειάζεται για ωφελιμιστικούς λόγους, ξεπερνιούνται όλες οι δυσκολίες… Παράδειγμα αυτή του καλαθοσφαιριστή του Ολυμπιακού Τάϊλερ Ντόρσεϊ. Ελληνοαμερικανός  ήταν ο παππούς του από την πλευρά της μητέρας του. Όταν η Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης πείσθηκε ότι θα βοηθούσε την Εθνική Ελλάδος με την ελληνοποίησή του κινητοποιήθηκε η ίδια και, με την φροντίδα της, κυβερνητικός παράγων και η γραφειοκρατία. Ο δημοσιογράφος Νίκος Παπαϊωάννου περιγράφει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ την περίπτωση:
 
«Το θετικό ήταν πως η μητέρα του Τάιλερ Ντόρσεϊ είχε όλα τα χαρτιά. Βρέθηκε αμέσως η μερίδα του παππού του στον Δήμο Αθηναίων και ξεκίνησε ένας αγώνας δρόμου για να προλάβουμε τις ημερομηνίες. Είχαμε βοήθεια από όλους τους υπαλλήλους… Τα χαρτιά τα πήγαμε στις αρμόδιες Αρχές, όταν ο Τάιλερ ήρθε στην Αθήνα. Μέσα σε 3 εβδομάδες, σε χρόνο ρεκόρ, βγήκαν τα χαρτιά του και το διαβατήριό του... Την ταυτότητά του την πήρε μία ή δύο ημέρες πριν αρχίσει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Πήγε στο αστυνομικό τμήμα, στο Ηράκλειο Κρήτης. Εκεί είχε εκδοθεί!»…
 
Καλώς επιδείχθηκε αυτός ο ζήλος για τον Ντόρσεϊ, όμως αυτός ο ζήλος και η ίδια ευρύτητα πνεύματος θα έπρεπε να επιδεικνύεται σε κάθε πολίτη και μάλιστα όταν δεν είναι μόνο ο ένας παππούς του που γεννήθηκε στην Ελλάδα, αλλά και οι δύο γονείς του.
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Δημογραφικά Ελλάδος

 
Οι γεννήσεις στην Ελλάδα κατά το έτος 2025 ανήλθαν σε 65.594. Οι θάνατοι σε 121.566! Δηλαδή 55.972 περισσότεροι θανόντες μόνο για το έτος 2025! Είναι σαν το 2025 να αφανίστηκε μια πόλη του μεγέθους της πόλης της Κατερίνης σε ένα έτος. Ή κάθε τρία χρόνια να αφανίζεται μια πόλη σαν την Πάτρα.
 

Το εύλογο ερώτημα είναι το γιατί οι κυβερνήσεις των Αθηνών (δεν χρησιμοποιώ το επίθετο «Ελληνικές») δεν έχουν κηρύξει εθνικό συναγερμό και δεν έχουν εκτρέψει όλους τους εθνικούς πόρους για την ανάσχεση του δημογραφικού εθνοκτόνου κινδύνου.
 
Η Ελλάς με την σημερινή της μορφή στα επόμενα 30-50 χρόνια δεν θα υπάρχει. Ούτε ως κοινωνική διαστρωμάτωση και σύνθεση, ούτε ως πληθυσμιακή σύνθεση και θρησκευτική αποτύπωση. Το σε τι θα έχει διαμορφωθεί στην πραγματικότητα μένει να το δούν αυτοί που θα ζουν τότε, πάντως σίγουρα θα είναι ένα μωσαϊκό με κομμάτια που δύσκολα θα κολλάνε μεταξύ τους!
 
Εάν η Δημοκρατία λειτουργούσε στην πατρίδα μας, η συστηματική καταστροφική επιδείνωση του Δημογραφικού τα τελευταία 50 χρόνια θα είχε σημάνει συναγερμό  και θα είχε αναστραφεί…
 
Όλες ανεξαιρέτως οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσει είναι υπεύθυνες γι’ αυτήν την κατάσταση…
 
Μόνο ο Ελληνικός λαός θα μπορούσε να δώσει την λύση, αν βέβαια η Δημοκρατία λειτουργούσε, όμως αυτός ο πατριωτικός στην συντριπτική πλειοψηφία του λαός είναι σε καταστολή και βαθειά άγνοια, συστηματικά παραπληροφορημένος, με τα γνωστά φυλετικά ελαττώματά μας, καλλιεργημένα συστηματικά από σκοτεινά συμφέροντα… Γι’ αυτό φτάσαμε στα αποτελέσματα που βλέπουμε .
 
ΥΓ
Πιστεύω ότι αν κάτι θα μπορούσε να μας σώσει στην τραγική κατάσταση που βρισκόμαστε και προδιαγράφεται εναργώς μπροστά μας στο ορατό μέλλον, αυτό θα ήταν κάτι ανάλογο και συγκρίσιμο με το έργο του Πατροκοσμά (Αγίου Κοσμά του Αιτωλού) που έσωσε την Ελλάδα από τον εξισλαμισμό!
 
Aν γενναίοι αποφασισμένοι πατριώτες Έλληνες αρχίσουν να  ανεβοκατεβαίνουν ασταμάτητα την Ελλάδα πληροφορώντας τους Έλληνες για ό,τι τους μέλλεται, τότε, Θεού συνεργούντος, η κατάσταση ίσως αναστραφεί!
 
Με άλλα λόγια, όπως από θαύμα μας έσωσε ο Θεός από τον εξισλαμισμό, στέλνοντας τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, έτσι πάλι με θαύμα θα μπορούσε να μας σώσει και πάλι!!!
 
Μάνος Κανάρης

Δικαιοσύνη: Μια ουτοπία

 
Σε συνέχεια προηγουμένου μου κειμένου και με βάση τα όσα συμβαίνουν στη δικαιοσύνη στην Ελλάδα και γενικώς στον διεθνή χώρο επιβεβαιώνεται η φιλοσοφική άποψη πως η απόδοσή της αποτελεί ουτοπία. Κατά τον Άγγλο πολιτικό και φιλόσοφο Τόμας Μορ, θύμα της εκ μέρους του προασπίσεως της δικαιοσύνης έναντι της κρατικής εξουσίας, η ουτοπία (ου τόπος) αποτελεί μια ιδέα, θεωρία ή επιδίωξη που βρίσκεται τελείως εκτός πραγματικότητας.
 

Ο Πλάτωνας, συγκλονισμένος από την άδικη καταδικαστική απόφαση σε βάρος του διδασκάλου του Σωκράτη, δημιουργεί τη δική του ουτοπία στην «Πολιτεία» του, έργο το οποίο στην εποχή της Αναγέννησης ενέπνευσε τις ουτοπίες δικαιοσύνης, πλην αυτής του Μορ, των Τομάζο Καμπανέλα και Φράνσις Μπέικον. Ο καθηγητής Χανς Κέλσεν (1881 - 1973) στο πόνημά του «Τί είναι δικαιοσύνη;» (1953) αρνείται την δικαιοσύνη ως αντικειμενική αξία, επειδή η γνώση αυτής -όπως η γνώση όλων των αντικειμενικών αξιών- δεν είναι επιστημονικά δυνατή.
 
Πιο πρακτικός ο Γάλλος φιλόσοφος Μοντεσκιέ (1689-1755), στο έργο του «Το πνεύμα των Νόμων», θεωρεί ότι σε μια ευνομούμενη Πολιτεία υπάρχουν τρεις εξουσίες, η Εκτελεστική, η Νομοθετική και η Δικαστική. Από αυτές, όπως σημειώνει, η πιο αδύναμη είναι η δικαστική, αφού είναι υποχρεωμένη να αποφασίζει με βάση τις αποφάσεις της νομοθετικής εξουσίας, έστω και αν αυτές είναι άδικες, και να τις εκτελεί χρησιμοποιώντας την εκτελεστική εξουσία, χωρίς την οποία είναι ασήμαντη. Επί πλέον η ιστορία αποδεικνύει ότι η εκτελεστική εξουσία   έχει την τάση να καταχράται την ισχύ της και να χρησιμοποιεί την δικαστική για να προωθεί τις αποφάσεις της, έστω και αν αυτές είναι σε βάρος του λαού. Η προσπάθεια της χειραγώγησης της δικαιοσύνης φαίνεται και στις ΗΠΑ, όπου η ζωή εκατομμυρίων πολιτών εξαρτάται από τις τελεσίδικες αποφάσεις εννέα ισοβίων δικαστών, που αποτελούν το ανώτατο δικαστήριο. Λόγω της ισχύος αυτών των ανωτάτων δικαστών ιδιώτες, κόμματα και  ιδεολογικά λόμπις δαπανούν δεκάδες εκατομμυρίων για την υποστήριξη υποψηφίων ή / και για υπέρ αυτών αποφάσεις…
 
Δικαστές, οι οποίοι θυσίασαν τη θέση τους, τις ανέσεις τους, ακόμη και τη ζωή τους, διαφωνώντας, για λόγους συνειδήσεως,  με την κρατική εξουσία, έχουν μείνει στην Ιστορία ως μάρτυρες της Δικαιοσύνης. Ο προαναφερθείς Τόμας Μορ, ως πρωθυπουργός, για λόγους θρησκευτικής συνειδήσεως -ήταν Ρωμαιοκαθολικός-  δεν δέχθηκε τον δεύτερο γάμο του βασιλιά Ερρίκου Η΄με την Άννα Μπολέϊν, ούτε δέχθηκε αυτός να γίνει αρχηγός της Εκκλησίας της Αγγλίας, για να την ποδηγετεί. Η άρνηση προς τον βασιλιά  του στοίχισε τη ζωή. Με απόφαση του Ερρίκου εκτελέστηκε δι’ αποκεφαλισμού και κατασχέθηκε η περιουσία του.
 
Πριν κάποιους αιώνες από το γεγονός αυτό ο βυζαντινός αυτοκράτορας Λέων Στ΄ ο σοφός (866-912) θέλησε να τελέσει τέταρτο γάμο και ο πατριάρχης Νικόλαος ο Μυστικός αντέδρασε, με συνέπεια να εξοριστεί και να κατασχεθεί η περιουσία του. Κατά την βαυαροκρατία  οι δικαστές Τερτσέτης και Πολυζωίδης αρνήθηκαν να υπογράψουν την καταδίκη εις θάνατον δια καρατομήσεως των Κολοκοτρώνη και Πλαπούτα. Συνέπεια να προπηλακιστούν και να φυλακιστούν. Επί δικτατορίας των συνταγματαρχών ο τότε Πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) Μιχαήλ Στασινόπουλος ακύρωσε την δια συντακτικής πράξεως απόφαση της δικτατορίας για απολύσεις δικαστών, μην αναγνωρίζοντας, εμμέσως πλην σαφώς, τη νομιμότητα του δικτατορικού καθεστώτος. Το κόστος γι’ αυτόν ήταν να χάσει τη θέση του.
 
Στην Ελλάδα, από τη δημιουργία του κράτους, το 1830, έως  πρόσφατα η εκτελεστική εξουσία διόριζε την ηγεσία της δικαστικής εξουσίας, με συνέπεια να μην υπάρχει το τεκμήριο της αντικειμενικότητας αυτής. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη άλλαξε τη μορφή της επιλογής, χωρίς να αλλάξει την ουσία της. Παράδειγμα, πρόσφατα, μετά από πρόταση του  Υπουργού Δικαιοσύνης κ. Γ. Φλωρίδη, πρώην υπουργού και υψηλόβαθμου στελέχους  του ΠΑΣΟΚ,  επελέγη ως Πρόεδρος του ΣτΕ ο Μιχαήλ Πικραμένος, παρά το ότι στη διαδικασία προεπιλογής περισσότερες ψήφους είχε ο Διομήδης Κυριόπουλος! Δικαίως ο κ. Πικραμένος ευχαρίστησε την Πολιτεία γιατί τον τίμησε με την ανάληψη της Προεδρίας του ΣτΕ.
 
Σε λίγο καιρό από την εκλογή του κ. Πικραμένου ήλθε στην ολομέλεια του ΣτΕ η κρίση για την συνταγματικότητα του Νόμου 5089/2024 «περί δικαιώματος σύναψης πολιτικού γάμου σε πρόσωπα του ιδίου φύλου, καθώς επίσης του δικαιώματος εγγάμων ομόφυλων ζευγαριών προς υιοθεσία ανηλίκου». Η επί προεδρίας του κ. Πικραμένου πλειοψηφία της Ολομελείας του ΣτΕ  απεφάνθη ότι «ο εν λόγω Νόμος δεν αντίκειται στη διάταξη του άρθρου 21, παράγραφος 1 του Συντάγματος, περί προστασίας του γάμου, της οικογένειας, της μητρότητας και της παιδικής ηλικίας». Η απόφαση στην ουσία της υποστηρίζει ότι η ανάπτυξη του παιδιού από μάνα και πατέρα είναι το ίδιο με την ανάπτυξή του από ζεύγος ομόφυλων! Και μάλιστα σημειώνει η πλειοψηφία των μελών του ΣτΕ, το απολύτως παράλογο, πως «οι θεσμοί γάμου και οικογένειας δεν παραμένουν στατικοί και αναλλοίωτοι στη διαδρομή του χρόνου».
 
Η ύπαρξη ολιγαρίθμων αλλά ισχυρών οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά ομάδων πίεσης, που σκοπό έχουν να επιβάλουν στην εξουσία την ιδεολογία τους και τις ιδιαιτερότητές τους, τις οποίες χαρακτηρίζουν «δικαιώματα», δεν αποτελεί  επιστημονικό τεκμήριο ότι στον χρόνο αλλοιώνεται ο θεσμός του γάμου, ως ένωση ανδρός και γυναικός. Είναι ως να υποστηρίζεται ότι συν τω χρόνω ο νόμος της βαρύτητας εξελίσσεται! Ο γάμος δεν είναι μόνο θεσμός, είναι προ πάντων νόμος ηθικός και κοινωνικός για να υπάρχει κοινωνία και συνέχειά της.
 
Η διαχρονική έλλειψη δικαιοσύνης, η επιβολή του δικαίου του ισχυρού  και η τιμωρία όποιων αντιστέκονται στην αδικία και θυσιάζονται γι’ αυτήν, είναι γεγονότα, που προκαλούν θλίψη και απαισιοδοξία. Τελικά  υπάρχει ελπίδα; Δεν υπάρχει ελπίδα από ηγεσίες πολιτικές, δικαστικές, κοινωνικές, που είναι κυριευμένες από άλογα πάθη, που δεν αντιλαμβάνονται και παραγνωρίζουν την χοϊκότητα και την προσωρινότητά τους. Υπάρχει ελπίδα από τον Θεό και τους αγίους Του. Στους ανθρώπους ο Θεός έδωσε τους Νόμους Του και παράλληλα το αυτεξούσιο, και την ελευθερία σκέψης και συνειδήσεως για τα έργα τους, για τα οποία και θα κριθούν. Οι Άγιοί Του αποτελούν εστίες αντίστασης στην παρακμή και στον όλεθρο.
 
Η διαπίστωση του Ντοστογιέφσκι είναι πως «χωρίς Θεό όλα επιτρέπονται» και η προτροπή του Ιερού Αυγουστίνου είναι «αγάπα τον Θεό και κάμε ό,τι θες». Όπως είπε στο Α΄ Συνέδριο των Καλαβρύτων «Ορθόδοξη Σκέψη και Δικαιοσύνη» (28-30/5/ 2004) ο καθηγητής Σταύρος Πάνου «Η δικαιοσύνη του Θεού ταυτίζεται με την αγάπη, γιατί εκφράζει το οδοιπορικό της ανθρώπινης σωτηρίας» (Βλ. πρκτ. Εκδ. Αρμός, Αθήνα, 2005, σελ. 28). Η αγάπη στον Θεό και στον συνάνθρωπο είναι το μεγάλο μυστικό της ειρηνικής και δίκαιης ζωής, αλλά παραμένει η μεγάλη άγνωστος, αφού νικιέται  από τον εγωισμό και την αυτονόμηση του ανθρώπου από τον Θεό. Χωρίς όμως να επικρατήσει η αγάπη στις ψυχές δεν μπορεί να υπάρχει δικαιοσύνη, να υπάρχει σωτηρία ανθρώπου και κοινωνίας.
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Η Ακαδημία και η συνέχεια του Ελληνισμού

 
Στα πλαίσια της επετείου των εκατό ετών από την ίδρυσή της η Ακαδημία Αθηνών διοργάνωσε εκδήλωση στη μεγάλη αίθουσά της, την οποία τίμησε με την παρουσία και ομιλία του ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κων. Τασούλας. Μίλησε επίσης ο για το τρέχον έτος Πρόεδρος της Ακαδημίας κ. Νικηφόρος Διαμαντούρος. Ημέρα ιδρύσεως της Ακαδημίας ήταν η 25^η Μαρτίου 1926, ημερομηνία της διπλής εορτής του Ελληνισμού και συμβολική ως προς τη συνέχειά του, όπως τόνισε ο μεγάλος μας ποιητής και Ακαδημαϊκός Κωστής Παλαμάς. Η Ακαδημία έκτοτε τιμά την ημέρα αυτή με επίσημη εκδήλωση.
 

Στην πρώτη, την 25^η Μαρτίου 1927, μίλησε ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος (Παπαδόπουλος), καθηγητής Πανεπιστημίου και μέλος της Ακαδημίας. Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος μίλησε για την Παιδεία κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας και σημείωσε πως κατά τη διάρκειά της τρεις Ακαδημίες αναδείχθηκαν, η Πατριαρχική Ακαδημία της Κωνσταντινούπολης, η Αθωνιάς και η Πατμιάς. Και οι τρεις είναι εκκλησιαστικές και αποτελούν μία από τις πολλές απαντήσεις που μπορούν να δοθούν  στις αρνητικές απόψεις, που ο κ. Διαμαντούρος έχει διατυπώσει για την συμπεριφορά της Εκκλησίας επί τουρκοκρατίας.
 
Η Πατριαρχική Ακαδημία ιδρύθηκε λίγα χρόνια μετά την άλωση και πέρασε πολλές περιπέτειες. Σε αυτήν δίδαξαν εξαίρετοι διδάσκαλοι του Γένους, όπως οι Ιωάννης Ζυγομαλάς, Θεόφιλος Κορυδαλλέας, Ιωάννης Καρυοφύλλης, Σέργιος Μακραίος, Δωρόθεος Πρώιος και Στέφανος Δούγκας. Κατά την Επανάσταση ανεστάλη η λειτουργία της και επί Πατριάρχου Ιωακείμ Γ΄ανοικοδομήθηκε κοντά στο Φανάρι η Μεγάλη του Γένους Σχολή, η οποία αντικατέστησε την Ακαδημία και λειτουργεί έως σήμερα, τα πρόσφατα χρόνια με δυσκολίες.
 
Η Αθωνιάς συνδέθηκε με τον μεγάλο διδάσκαλο της Εκκλησίας και του Έθνους Αρχιεπίσκοπο Σλαβωνίου και Χερσώνος Ευγένιο Βούλγαρη. Μαθητές του υπήρξαν, μεταξύ πολλών άλλων, οι Άγιοι Κοσμάς ο Αιτωλός και Αθανάσιος ο Πάριος. Ιδρυτής, το 1713, της Πατμιάδος Σχολής ήταν ο εθνοδιδάσκαλος Άγιος Μακάριος ο Καλογεράς και αυτή μετεξελίχθηκε σε μια από τις σημαντικότερες σχολές του Ελληνισμού.
 
Η Ακαδημία Αθηνών έχει εκδώσει τόμο με τους πανηγυρικούς λόγους Ακαδημαϊκών κατά τις εθνικές επετείους της 25^ης Μαρτίου από το 1927 έως το 1976. Καλόν είναι να εκδοθούν και οι πανηγυρικοί των τελευταίων πενήντα ετών. Όλοι οι ομιλητές, των οποίων οι λόγοι υπάρχουν στον τόμο, τονίζουν την ιδιοπροσωπία των Ελλήνων, την αναγκαιότητα της συνέχειας του Έθνους και την προσφορά του στην Ευρώπη. Τονίζουν επίσης τη διαφορά της Ελληνικής Επαναστάσεως από τη Γαλλική. Χαρακτηριστικά ο Σπύρος Μελάς, στον πανηγυρικό που εκφώνησε το 1952, σημείωσε ότι «η Γαλλική Επανάσταση ήταν πρώτιστα κοινωνική με σαφέστατη αντικληρική απόχρωση, ενώ τη σημαία του Εικοσιένα ύψωσαν και κράτησαν χέρια Επισκόπων».
 
Και φθάνουμε στο σήμερα. Ο λόγος του προέδρου της Ακαδημίας κ. Νικηφόρου Διαμαντούρου σύντομος και τεχνοκρατικός, έθιξε το δημογραφικό πρόβλημα, το οποίο συνέδεσε με την Παιδεία.  Όπως είπε η Παιδεία δεν περιορίζεται μόνο στη μετάδοση γνώσεων και την επαναπρόσληψη των αξιών από τη νέα γενιά, αλλά συνδέεται άμεσα με το δημογραφικό, το οποίο αναδεικνύεται για τον Ελληνισμό ως πρόκληση υπαρξιακών διαστάσεων, καθώς η συνεχής γήρανση και η μείωση του πληθυσμού έχουν σοβαρές επιπτώσεις όχι μόνο στην οικονομία, στην αγορά εργασίας και στο ασφαλιστικό σύστημα, αλλά και στη διαγενεακή ισορροπία. Και πρόσθεσε ότι χρειαζόμαστε τεκμηριωμένο και νηφάλιο δημόσιο διάλογο για δημογραφικές τάσεις, για μακροπρόθεσμες και βιώσιμες λύσεις, για στήριξη της οικογένειας και για ενσωμάτωση ουσιαστικού μεταναστατευτικού δυναμικού, με τρόπο που να διασφαλίζει τα πολιτισμικά και κοινωνικά μας χαρακτηριστικά, ώστε η κοινωνία μας να παραμένει σταθερή, ανανεώσιμη και δίκαιη.
 
Οι επισημάνσεις του κ. Διαμαντούρου είναι ορθές και δεν συνδέονται με τον «εκδυτικισμό», δηλαδή με τον «εκσυγχρονισμό κατά τα δυτικά πρότυπα ζωής» και την αναγκαιότητα συμμόρφωσης των Ελλήνων με την ορθολογική αντίληψη των πραγμάτων. Σημειώνεται ότι τον «εκδυτικισμό», ως «ιδεολογία οδηγούσα στην πρόοδο», έχει υποστηρίξει στο βιβλίο του «Οι απαρχές της συγκρότησης συγχρόνου κράτους στην Ελλάδα 1821 - 1828» (ΜΙΕΤ, 2002). Ακριβώς όμως αυτός ο εκδυτικισμός, που υποστηρίζει -ή τουλάχιστον υποστήριζε- ο κ. Διαμαντούρος  έχει επηρεάσει τους Έλληνες και τις Ελληνίδες και έχει  προκαλέσει στην οικογένεια τα σημερινά αδιέξοδα και το δημογραφικό πρόβλημα!
 
 Αντί της ελληνικής παραδοσιακής οικογένειας οι νέοι και οι νέες μας επιλέγουν τη δυτική  αντίληψη γι’ αυτήν. Σαφές παράδειγμα αρνητικού προτύπου που ακολουθείται από τα Ελληνόπουλα είναι η Γαλλία, που πρώτη αυτή εφάρμοσε την «εκσυγχρονιστική» μορφή «οικογένειας» και έχει σοβαρότατο δημογραφικό πρόβλημα. Σε αυτή την «προοδευτική» οικογένεια ουσιαστική συζυγική ζωή δεν υπάρχει. Προηγείται η καριέρα για το ζευγάρι. Παιδιά δεν γεννιούνται ως εμπόδιο στην καριέρα. Και αν αποφασίσουν να προχωρήσουν θα είναι ένα παιδί, που, από λόγους απασχόλησης των γονέων του, θα μεγαλώνει με τον παππού και τη γιαγιά -στην καλύτερη των περιπτώσεων-, ή με κάποια γυναίκα, συνήθως ξένη, με ελάχιστη γνώση της τοπικής γλώσσας. Στη Γαλλία, ως λύση, μαζεύει το κράτος τα παιδιά από βρέφη και έτσι αυτά από τότε μαθαίνουν στον στρατωνισμό, με ό,τι αυτό μπορεί να φέρει στο μέλλον…
 
Αυτός είναι ο τρόπος ζωής στη Δύση. Προτείνει ο κ. Διαμαντούρος να γίνει διάλογος… Και πού θα οδηγήσει; Ή πουθενά, ή σε εμβαλωματικές λύσεις, κάτι που διακρίνει τον τρόπο σκέψης των ανθρώπων της Δύσης. Και αυτό γιατί είναι εγκλωβισμένοι στον εγωισμό και στην αυτονόμησή τους. Το κλειδί, που τους είναι άγνωστο, είναι η βίωση της ταπεινοφροσύνης και της μετάνοιας. Νομίζουν ότι είναι παντοδύναμοι και πως θα βρουν τη λύση… Πιστεύουν ότι μπορούν να πηγαίνουν κόντρα στη φύση και κόντρα στις αξίες και όλο αποτυγχάνουν, αλλά αυτοί επιμένουν… Αποκτούν μια παράλογη πεποίθηση ότι όλα θα τα υποτάξουν με την τεχνολογία, με την τεχνητή νοημοσύνη, με την κατάργηση των κανόνων βιοηθικής. Λόγω της επικράτησης του ατομισμού, του ηδονισμού, του δικαίου του ισχυροτέρου και της ελλείψεως ευθύνης έναντι της κοινωνίας οι εκτρώσεις έχουν πολλαπλασιαστεί και τα διαζύγια επίσης…
 
Με την επιβολή του «εκδυτικισμού» και του δικαιωματισμού επιτρέπεται η άμβλωση ακόμη και σε προχωρημένη εγκυμοσύνη, επιτρέπεται η γέννηση παιδιού έως και τα 54 χρόνια της μητέρας, επιτρέπεται η παρένθετη μητρότητα δια της εξαγοράς συνειδήσεων, επιτρέπεται η κρυοσυντήρηση ωαρίων και γονιμοποιημένων ωαρίων, καθώς και η δωρεά ωαρίων… Όμως αποδείχθηκε πως όλα αυτά έχουν αποτέλεσμα μηδέν ως προς το δημογραφικό... Το «Ποτάμι», του οποίου ο κ. Διαμαντούρος υπήρξε στην πρώτη θέση υποψήφιος βουλευτής στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας, ήταν αναφανδόν υπέρ του πολιτικού γάμου των ομοφυλοφίλων και της τεκνοθεσίας από αυτούς… Είναι και αυτή οικογένεια κατά τους «εκσυγχρονιστές»… Είναι λυπηρό ότι έτσι θυσιάζονται αθώες υπάρξεις, που δεν ρωτήθηκαν αν επιλέγουν αυτόν τον τρόπο ζωής.
 
Οι «εκδυτικισμένοι» της χώρας μας δεν αντιλαμβάνονται ότι η επιβίωση της οικογένειας και της κοινωνίας μας δεν είναι αποτέλεσμα διαλόγων και οικονομικών ή άλλων χοϊκών κινήτρων. Χρειάζεται αλλαγή της νοοτροπίας. Χρειάζεται αυτογνωσία και αυτοκριτική. Ο εγωισμός είναι η αρχή κάθε κακού. Και για τις συνέπειές του η μακρά ιστορία μας πολλά μας διδάσκει.
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου