Προσευχή

Είναι το όπλο κάθε Χριστιανού εναντίον κάθε επίβουλου εχθρού, και ο εχθρός ο αδυσώπητος ειναι ο διάβολος, ο οποίος δεν χάνει στιγμή να μη προκαλεί τους ανθρώπους με τεχνάσματα ποικιλόμορφα, προκειμένου να εγκαταστήσει το βασίλειό του και να μας κάνει δικούς του μέσω της αμαρτίας, η οποία είναι το αγκίστρι του. Βλέπεις η αμαρτία παρουσιάζεται γλυκύτατη, μέχρι να σε ρίξει στους κόλπους του διαβόλου, μόλις το καταφέρει αυτό έχεις εγκλωβιστεί στα δίκτυα του και χρειάζεται μεγάλη πνευματική δύναμη και προσευχή να απελευθερωθείς.

Αυτά με λίγα λόγια για το διάβολο και τα έργα του. Εμείς όμως ως άνθρωποι αδύναμοι τί κάνουμε να αντισταθούμε στην καθημερινή μάχη κατά του διαβόλου; Την απάντηση μας την έδωσε ο ίδιος ο Χριστός: Προσευχή και εγκράτεια, κατά την δύναμη ενός εκάστου.

Είναι αλήθεια ότι πολλές φορές ερχόμαστε στα όρια της απελπισίας, προερχόμενη από κάποιο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε και φαίνεται άλυτο. Τότε λες -Θεέ μου, μου έρχεται τρέλα πως θα αντιμετωπίσω την κατάσταση αυτή που μου παρουσιάστηκε στιγμιαία ή και χρόνια; Υπάρχει αγαπητοί φίλοι λύση και εάν την ζητήσουμε με ταπείνωση και εγκράτεια χρησιμοποιώντας το πανίσχυρό μας όπλο το οποίο μας εχάρισε ο ίδιος ο Χριστός, την ΠΡΟΣΕΥΧΗ, ζητώντας από τον ίδιο την βοήθειά Του. Ο Θεός ως παντογνώστης, που αγαπά τον άνθρωπο και μάλιστα περισσότερο αυτόν που προσπαθεί να κάνει το θέλημά του αποφεύγοντας την αμαρτία, η οποία τον απομακρύνει από τη αγάπη Του. Αργά ή γρήγορα το θαύμα επιτελείται με τρόπο πολλές φορές ακατανόητο για  μας τους ανθρώπους, κατανοητό για την θεϊκή δύναμή Του.

Προσευχή λοιπόν σε κάθε αντιξοότητα της ζωής μας, η οποία γίνεται το αμυντικό αλλά και επιθετικό μας όπλο κατά της αμαρτίας, η οποία όπως είπαμε είναι το αγκίστρι του διαβόλου, που η αμαρτία μας έχει κάνει σαν τα ψάρια που εύκολα πιανόμαστε.

Νικόλαος Πούλιος

Ομότιμος Αρχιγραμματέας Ι.Α. Θυατείρων & Μ.Β.

Νόμος και Τάξη

Οι δύο αυτές λέξεις στοιχειοθετούν  την ύπαρξη ενός υγιειούς και δυναμικού Κράτους, από το οποίο οι νομοταγείς πολίτες προσδοκούν δικαιοσύνη με όλα τα συνεπακόλουθα, δηλαδή προστασία, υγεία, εργασία, ούτως ώστε να διάγουν οι πολίτες ειρηνική και ασφαλή ζωή.

Ας αρχίσουμε πρώτα με την  δικαιοσύνη, η οποία, όπως δείχνουν τα πράγματα, απονέμεται μετά πάροδο μεγάλου χρονικού διαστήματος  και ως εκ τούτου η υπόθεση εξανεμίζεται.  Γνωρίζω  υπόθεση η οποία  εξεδικάσθηκε μετά πάροδο πέντε ετών με αποτέλεσμα οι αιτούντες δικαιοσύνη αδικήθηκαν, γιατί ο υπάρχων νόμος αγνοήθηκε και δεν εφαρμόσθηκε, δίδοντας  το δικαίωμα  στους πολίτες  να αισθάνονται την ανυπαρξία Νόμου και Τάξης.

Κάθε ημέρα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι πλούσια σε ειδήσεις παρουσιάζοντας εμπόλεμη κατάσταση, ιδιαίτερα  σε αδυνάτους πολίτες  λόγω ηλικίας, δηλαδή ληστείες διαρρήξεις και πράξεις τρομοκρατίας.

Οι  νεαροί,  όπως τους ονομάζουν μπαχαλάκηδες  κουκουλοφόροι, έχουν ξεπεράσει κάθε όριο. Έχουν δημιουργήσει ορμητήριο και καταφύγιό τους την περιοχή Εξαρχείων από όπου εκδράμουν για νά κάνουν κάθε ανομία μετατρέποντας  τα πάντα σε γυαλιά καρφιά. Γι’ αυτούς  δεν υπάρχει Κράτος, γιατί εκ των πραγμάτων αποδεικνύεται η ανυπαρξία του, την οποία και επιδιώκουν, σύμφωνα με την ιδεολογία της αναρχίας.

Το κράτος μένει απλός θεατής δημιουργώντας το αίσθημα ότι συμμετέχει στην ανομία.

Η υγεία είναι κάτι πανάκριβο. Όταν συμβεί κάποιος να αρρωστήσει και τα Δημόσια Νοσοκομεία ευρίσκονται σε απεργία, τότε ο δύστυχος τρέχει στα ιδιωτικά Νοσοκομεία, τα οποία είναι πανάκριβα, πολλά δε εξ αυτών  στοιχίζουν περίπου 1000 ευρώ ημερησίως. Εάν πάλι είσαι  ασφαλισμένος  του ΙΚΑ και ζητήσεις  μέρος  της δαπάνης που υπέστεις, με τον μανδύα της νομιμότητος σου προσσφέρουν ψυχία κλάσματος του δαπανηθέντος ποσού, σε σημείο γελοιότητος.

Είναι γνωστό πόσο υποφέρει ο νομοταγής πολίτης εξ αιτίας της ανεργίας, η οποία είναι καθαρώς δημιούργημα της κακής διοικήσεως  της χώρας.

Αναλύοντας τα αίτια ερχόμαστε τώρα στο παζάρι που γίνεται από μέρους των πολιτικών προ και μετά από εκλογές. Οι περισσότεροι πολιτικοί έχουν δημιουργήσει  την λεγομένη πελατεία προκειμένου να εκλεγούν. Οι πελάτες επιδιώκουν μία θέση στο δημόσιο,  το οποίο  διατηρούν με νύχια και με δόντια εμποδίζοντας ευθέως ή και πλαγίως κάθε ιδιωτική πρωτοβουλία προς επίτευξη  επενδύσεων.

Ένας  ευρωπαίος πολιτικός τις δύσκολες ημέρες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου είπε τα  απλά και σοφά λόγια: «ο σωστός άνθρωπος στη σωστή δουλειά». Με αυτό τον τρόπο επιτυγχάνεται η επιδιωκόμενη επιτυχία σε οποιαδήποτε εργασία.

Η πατρίδα μας προσφέρει ΓΗ, ΟΥΡΑΝΟ και ΘΑΛΑΣΣΑ. Σε μας  εναπομένει να τα αξιοποιήσουμε με σοφία.

Πρέπει να μάθουμε να προγραμματίζουμε τις μαζικές εργασίες και να απλοποιούμε το κάθε τι. Για παράδειγμα, σε όλη την Ευρώπη  χρησιμοποιούν  ένα αριθμό για  το ΑΦΜ και για το ΑΜΚΑ μειώνοντας την πελατεία στο ήμισυ. Χωρίς οργάνωση να μήν περιμένουμε πρόοδο ιδίως στην διευκόλυνση των πολιτών που έρχονται σε επαφή με τις δημόσιες υπηρεσίες.

Το κρατικό σύστημα υστερεί στους τομείς του ΝΟΜΟΥ και της ΤΑΞΗΣ. Έξω από αυτά δεν έχουμε Δημοκρατία, αλλά αυτή τότε μετατρέπεται σε ΑΝΑΡΧΙΑ.

Νικόλαος Πούλιος

Ομότιμος Αρχιγραμματέας Ι.Α. Θυατείρων & Μ.Β.

Συναίσθημα και προσφορά

Γεγονός είναι ότι προ της προσφοράς προηγείται το συναίσθημα που μας καταβάλλει ψυχή και σώματι και μας προκαλεί να προσφέρουμε στον συνάνθρωπό μας ό,τι είναι δυνατόν, οικονομική ή και εθελοντική εργασία. Δεν μπορεί να υπάρχει προσφορά παντοίου είδους χωρίς  την δημιουργία συναισθηματικής ερεθίσεως. 

Ένας ερεθισμός μπορεί να προέρχεται από πόνο από τον οποίο κάποιος να πάσχει σε σημείο αβάσταχτο. Εδώ η αγάπη μας για τον συνάνθρωπο μετατρέπεται σε πράξη βοηθείας προς θεραπεία του δεινοπαθούντος.

Άλλος ερεθισμός μπορεί να προέρχεται ίσως από κατάσταση λιμοκτονούντων  ανθρώπων. Έχων ως παράδειγμα μία οικογένεια με δύο ή και τρία παιδιά, της οποίας οι γονείς είναι άνεργοι. Η οικογένεια αυτή ευρίσκεται στο έλεος των ανθρώπων που προσφέρουν σιωπηλώς ό,τι είναι δυνατόν από το στέρημά των.

Γονείς κλαίνε γοερά γιατί έχασαν το μονάκριβο παιδί τους. Ποιός είναι εκείνος που μπορεί να αντισταθεί και να αρνηθεί να προσφέρει την παρηγοριά στους χαροκαμένους γονείς, απαλύνοντας τον αβάσταχτο πόνο τους.

Παιδιά με διάκριση στην μάθηση, αριστούχοι στο σχολείο, αλλά προερχόμενα από πάμπτωχες οικογένειες, παιδιά έτοιμα να προσφέρουν στην κοινωνία την ικανότητά τους σε γνώσεις. Ποιός είναι εκείνος που είναι οικονομικώς δυνατός να προσφέρει την βοήθειά του και την αρνείται.

Παιδιά στην εφηβική ηλικία γυρίζουν σαν αδέσποτα σκυλιά για να επιζήσουν εργαζόμενα ως πλανόδιοι πωλητές.  Τα παιδιά αυτά αντί να είναι μαθητές σε κάποιο σχολείο στερούνται την μάθηση. Αλλά λαχταρούν όμως τη μάθηση. Πρωτοβουλία μιας ομάδας εκπαιδευτικών επενόησαν και δημιούργησαν το νυκτερινό σχολείο στο οποίο πολλά παιδιά από αυτά σήμερα διαπρέπουν στην κοινωνία.

Ποιός μπορεί να μή συμετάσχει σε κάποια δυσκολία που παρουσιάζεται  σε συνάνθρωπό μας και συνειδητά να αποφεύγει την προσφορά του  απαλύνοντας τον πόνο του πάσχοντος;

Όλοι οι άνθρωποι από κάτι πάσχουμε, άλλος πολύ και άλλος λίγο. Δεν είναι ντροπή να ζητήσουμε την βοήθεια από τον πλησίον συνάνθρωπό μας.

Ευτυχείς είναι εκείνοι που μπορούν να προσφέρουν στους αδυνάτους, γιατί την εδώ προσφορά τους θα την λάβουν πολλαπλάσια όταν έλθουν σε συνάντηση με Αυτόν που είπε «ό,τι προσφέρατε στον δεινοπαθούντα συνανθρωπό σας, είναι το ίδιο σαν να το προσφέρατε σε  ΕΜΕΝΑ».

Νικόλαος Πούλιος

Ομότιμος Αρχιγραμματέας Ι.Α. Θυατείρων & Μ.Β.

Οι Γιατροί μας φεύγουν

Την Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017 η εφημερίδα των Αθηνών ΤΑ ΝΕΑ δημοσίευσε ένα άρθρο αναφερόμενο στην πνευματική μετανάστευση του Ελληνισμού, δηλαδή των νέων Ιατρών, οι οποίοι άμα τη λήξει των σπουδών τους, ετοιμάζονται να εργασθούν στο εξωτερικό. Και η εφημερίδα εν συνεχεία αναλύει πόσο στοιχίζει στον Έλληνα φορολογούμενο, αλλά και στις οικογένειες των Ιατρών, το έξοδο της σπουδής αυτών.

Οι Έλληνες που εδιάβασαν το εν λόγω άρθρο αναρωτούνται, που βαδίζει η χώρα μας. Οι ξένοι μετά χαράς βέβαια τους υποδέχονται, γιατί το Ελληνικό Πανεπιστήμιο που προετοιμάζει τους Γιατρούς μας, θεωρείται ότι είναι ένα από τα πλέον, θεωρητικώς τουλάχιστον, υψηλού επιπέδου παγκοσμίως.

Ερωτά ο σκεπτόμενος πολίτης της χώρας τούτης, που οφείλεται το κατάντημα τούτο, η πνευματική διανόηση της χώρας να ξερριζώνεται και να φεύγει εκτός της πατρίδος του.

Είναι καιρός να αντιληφθούμε ότι λείπουν πολλά από τη χώρα, παρ’ όλη την ευκολία πού προσφέρει η ηλεκτρονική εξυπηρέτηση. Όλα τα δημόσια λειτουργήματα στενάζουν από την γραφειοκρατία. Πολύ αμφιβάλλω εάν οι δημόσιοι υπάλληλοι που πρέπει να διεκπεραιώνουν με ευχέρεια τη δουλειά που τους έχει ανατεθεί  είναι σωστά εκπαιδευμένοι και ικανοί. 

Αλλά το σημαντικώτερο απ’ όλα είναι τα αναχρονιστικά συστήματα που χρησιμοποιούν για να φέρουν είς πέρας  μία υπόθεση. Είναι αυταπόδεικτο ότι δεν διοικούν ικανοί διευθύνοντες.

Τώρα έρχεται στην σκέψη ευλόγως η κομματική πελατεία η οποία έχει κυριολεκτικώς βαλτώσει την χώρα. Δυστυχώς, υπεύθυνη κατά την γνώμη μου, είναι η πανθομολογούμενη κομματική πελατεία, η οποία σαν σαράκι τρώγει το υγειές κορμί του Ελληνισμού, μέρος του οποίου είναι και οι Γιατροί μας, οι οποίοι παίρνουν τα μάτια τους και φεύγουν, στερώντας την πατρίδα των καλών υπηρεσιών τους. Το βλέπουμε πως ενεργούν οι πολιτικοί μας προκειμένου να συντηρήσουν το δημόσιο από το οποίο ζούν και εκτρέφονται από την πελατεία.

Αυτοί  που διοικούν την χώρα για το κατάντημα  αυτό είναι υπεύθυνοι, οι οποίοι κάθε φορά που γίνονται εκλογές υπόσχονται λαγούς και πετραχήλια προκειμένουν να επανεκλεγούν, χρησιμοποιώντας θεμιτά και αθέμιτα μέσα, υποσχόμενοι θέσεις στο δημόσιο για τούς ψηφοφόρους. Αλλά δεν είναι μόνον αυτοί που ενεργούν και κάνουν τα πάντα για να επιτύχουν τόν σκοπό τους και ο ΛΑΟΣ είναι εξίσου υπεύθυνος και αυτό είναι καιρός να το καταλάβουν όλοι οι Έλληνες. 

Λυπούμαι να είπω ότι όπως πάμε το μέλλον μας είναι όχι μόνο ζοφερό, αλλά θα προκαλέσει τον αφελληνισμό της πατρίδος μας. Έλληνες ξυπνήστε, οι πρόγονοί μας  έχυσαν αίμα και υδρώτα να  ελευθερώσουν την πατρίδα μας, η οποία  είναι το ΔΙΑΜΑΝΤΙ  της Μεσογείου, καταλάβετέ το. Η Ελλάδα εάν αποκτήσει σωστούς πολιτικούς να την διοικήσουν, η χώρα θα μεγαλουργήσει. Θα γίνει κραταιά χώρα της Μεσογείου, οι φίλοι θα την σέβονται  και οι εχθροί θα την φοβούνται, γιατί έχει τα πάντα, δεν της λείπει τίποτα, ΓΗ και ΘΑΛΑΣΣΑ, ΓΑΛΑΖΙΟ ΟΥΡΑΝΟ. Οι βόρειοι ευρωπαίοι τα ζηλεύουν όλα αυτά και εμείς καθόμαστε και κλαίμε την μοίρα μας.  Αυτά όλα εάν αξιοποιηθούν με την τεχνική που σήμερα προσφέρει η επιστήμη, κανείς δεν θα μείνει άνεργος.

Νικόλαος Πούλιος

Ομότιμος Αρχιγραμματέας Ι.Α. Θυατείρων & Μ.Β.

Η συνείδηση

Ο μέγας κριτής των πράξεων ακόμη και σκέψεών μας είναι αναμφίβολα η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ μας. Γι’ αυτό έχει καθιερωθεί η φράση «ενέργησε κατά συνείδηση».

Η συνείδηση είναι θεϊκό δώρο στον άνθρωπο για να διάγει την ζωή του ειρηνικά. Βεβαίως, όταν κάνουμε κάτι που αντίκειται στο δίκαιο, ο λαός πάλι λέγει «το άδικο δεν ευλογείται». Η συνείδηση αρχίζει να διαμαρτύρεται, σε σημείο μάλιστα που να μην μπορούμε το βράδυ ούτε να κοιμηθούμε.

Αυτό συμβαίνει στον ειρηνικό άνθρωπο, τον άνθρωπο που πιστεύει στα λόγια του Χριστού, «ό σύ μισείς ετέρω μή ποιήσεις», δηλαδή αυτό που εσύ μισείς να σου κάνουν, μήν κάνεις στον συνάνθρωπό σου. Λόγια σοφά, λόγια συγκλονιστικά, γιατί είναι θεϊκά.

Αυτό όμως δεν συμβιβάζεται με τον άνθρωπο που είναι βουτηγμένος στην παρανομία. Η συνείδηση προφανώς του ανθρώπου αυτού, βρίσκεται σε κατάσταση νάρκης. Ο άνθρωπος αυτός είναι έτοιμος να διαπράξει κάθε αδίκημα, ακόμη και έγκλημα. 

Έτσι εξηγείται η απάνθρωπη πράξη και αδιαφορία  του ανθρώπου  με ελαστική ή και ακόμη νεκρή συνείδηση. Καθημερινά ο τύπος και τα μέσα ΜΜΕ μας πληροφορούν για γεγονότα που διέπραξαν άνθρωποι κτηνώδους συμπεριφοράς προς  τους συνανθρώπους των.

Και διερωτάται κανείς, που οφείλεται η συμπεριφορά των ανθρώπων που διαπράτουν τέτοια αδικήματα; Εάν αφήσουμε το κουβάρι να ξετυλιχθεί και ερευνήσουμε το παρελθόν των ανθρώπων αυτών, θα δούμε ότι οι άνθρωποι αυτοί εμεγάλωσαν από παιδιά  χωρίς σωστή φροντίδα και οικογενειακή αγάπη, αγάπη που γλυκαίνει την ψυχή των παιδιών, αγάπη που μετατρέπει τους ανθρώπους  σε επίγειους αγγέλους.

Η πνευματική μας ανάπτυξη συμβαδίζει με την ευαισθησία που υπαγορεύει η συνείδηση στον  άνθρωπο, γενόμενος ανίκανος να διαπράξει αδίκημα. Αυτή όμως προϋποθέτει παιδεία από την παιδική ηλικία. Η συνήθεια γίνεται δευτέρα φύση και εάν η συνήθεια αυτή είναι καλή και ευλογημένη, τότε είναι ευχάριστη, είναι πολιτισμένη.

Ο ίδιος ο Θεός κατέβηκε στη γη για να μας ξυπνήσει από τον λήθαργο που είχαμε πέσει. Στην προ Χριστού περίοδο αδικήματα που σήμερα θεωρούνται καταδικαστέα, τότε ήσαν καλά και αρεστά. Ένα από τα παραδείγματα είναι και η ύπαρξη της ανθρώπινης δουλείας. Με την απελευθέρωση και κατάργηση της δουλείας, η ανθρωπότητα απελευθερώθηκε, γενόμενη πολιτισμένη που σέβεται τον άνθρωπο.  

Νικόλαος Πούλιος

Ομότιμος Αρχιγραμματέας Ι.Α. Θυατείρων & Μ.Β.

Το χέρι του Θεού

Ο Θεός είναι Πνεύμα άυλο και κανείς δεν μπορεί να δικαιολογήσει την ύπαρξή του, δηλαδή πως δημιουργήθηκε. Εμείς οι άνθρωποι που είμαστε δικό Του δημιούργημα μας έχουν δοθεί όρια νοημοσύνης και αντιλήψεως για να κρίνουμε  τον Πανάγαθο Θεό. 

Ο Θεός είναι παντοδύναμος ενώ εμείς  αδύναμοι  και γι’ αυτό ζητούμε το χέρι μας να γίνει άξιο  για να συλλάβουμε, νοητά βέβαια, την θεική δύναμη, δύναμη χωρίς κανένα όριο που θα μας σώσει από τις αδυναμίες μας πρώτα και μετά από το οτιδήποτε άλλο του ζητήσουμε. Αυτή η επαφή με τον Θεό δεν είναι όπως η ανθρώπινη, δηλαδή ζητάς κάτι και την ίδια ώρα προσφέρεις ότι σου ζητήσει ο συνδιαλεγόμενος.  

Το μόνο που ζητάει ο Θεός  είναι το  ΘΕΛΗΜΑ Του. Το δε θέλημα του Θεού  πρώτα απ’ όλα  είναι η αποχή από την ΑΜΑΡΤΙΑ στην οποία ευκόλως  πέφτουμε. Είναι αυτή που μειώνει τον άνθρωπο στα μάτια του Θεού. Γι’ αυτό τα μικρά παιδιά λάμπουν στην όψη γιατί είναι  αναμάρτητα.

Λέγεται ότι στην Ανάσταση επί του Τάφου του Χριστού, όταν ο Πατριάρχης προσεύχεται για να λάβει θαυματουργηκά το Άγιο Φώς, οι πιστοί το πιάνουν και κανείς δεν καίγεται, αλλά μετά από λίγο αυτό αποκτά την κοινή ιδιότητα δηλαδή να καίει. Νομίζω ότι αυτή η αλλαγή οφείλεται στην ανθρώπινη αμαρτωλότητα.

Δός μου το χέρι να διαβώ λέγει κάποιο τραγούδι. Αυτό και εμείς οι αδύναμοι άνθρωποι το ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ζητάμε κάθε μέρα  για να περάσουμε αλώβητοι  από τα δύσκολα της ζωής, να αποφύγουμε τα δεινά που προκαλεί η αμαρτία. Στο σώμα αλλά προ πάντων στην ψυχή μας, την οποία οφείλουμε να ντύσουμε με παιδική αγνότητα, για να έχουμε τη δύναμη να αντικρύσουμε τον ΘΕΟ κατά μέτωπο όταν έλθει  η ώρα.

Νικόλαος Πούλιος

Ομότιμος Αρχιγραμματέας Ι.Α. Θυατείρων & Μ.Β.

Μοναξιά και Ανάσταση

Είναι μερικές δεαετίες που η ζωή των ανθρώπων, και ιδιαίτερα στις μεγάλες πόλεις, έχει ριζικά αλλάξει. Εκείνο που είναι χαρακτηριστικό φαίνεται στην μοναξιά που επικρατεί στον σημερινό μας άνθρωπο.

Οι άνθρωποι που μένουν σε πολυκατοικία π.χ., μόλις και μετά βίας ο ένας καλημερίζει τον άλλο, πέραν αυτού υπάρχει νέκρα που δημιουργεί αδιαφορία για την ύπαρξη των συνανθρώπων μας, οι οποίοι ζούμε και υπάρχουμε στον ίδιο τόπο και χώρο.

Η δικαιολογία, όπως μερικοί λέγουν, οφείλεται στο ότι ο κόσμος τώρα είναι πάρα πολύ απασχολημένος. Είναι πάρα πολύ απασχολημένος για να ικανοποιήσει αυτά τα μέσα που προ μερικών δεκαετιών του ήταν αδιανόητο να φανταστεί.

Και αυτό είναι αλήθεια. Δεν είχε όμως διανοηθεί την πνευματική φτώχεια που δημιουργεί αυτή η φοβερή μοναξιά. Οι μεγαλυτέρας ηλικίας άνθρωποι το ζούν πιο έντονα.

Μικρά παιδιά μεγαλώσαμε παίζοντας στις γειτονιές κάνοντας τους πρώτους μας φίλους. Και είχαμε αγάπη μεταξύ μας. Όταν είχαμε κάποιο πρόβλημα το μοιραζόμαστε και έτσι η δυσκολία γινότανε ελαφρύτερη. Από τη άλλη μεριά αν κάτι χαρούμενο συνέτρεχε, εξομολογούμενο στους φίλους η χαρά πολλαπλασιαζότανε.

Είμασταν φτωχότεροι σε ύλη, αλλά συγκρίνοντας με την σημερινή ζωή των νέων πλουσιώτεροι σε πνεύμα. Το κάθε τι μας γέμιζε με χαρά και αισιοδοξία.

Στο Σχολείο μαθαίναμε όχι μόνο γράμματα, αλλά οι περισσότεροι δασκάλοι μας εμφορούμενοι από πληθώρα ιδανικών, μας ενεφύτευαν την αγάπη μεταξύ των ανθρώπων, την αγάπη προς την πατρίδα και την πίστη στον Θεό.

Τί είναι αυτό λοιπόν που έφυγε από την ζωή των ανθρώπων, ίσως κάποιος σκεφθεί και ερωτήσει τον εαυτό του. Τώρα δεν μπορούμε να επαναφέρουμε τον τρόπο της ζωής για να μη αισθανόμαστε έρημοι και αφήνουμε την δυστυχία που προκαλεί η μοναξιά να γίνεται βίωμα στη ζωή μας;

Αυτό που λείπει από την ζωή μας είναι ολοφάνερο. Κολλήσαμε στην ύλη και μόνο για να ικανοποιήσουμε τα υλικά μας αγαθά και μόνο και παραμελήσαμε, το πνεύμα, την γεννήτρα της ψυχής του ανθρώπου.

Μας λείπει η δύναμη που κάποτε ήταν πληθωρική στις καρδιές των ανθρώπων, και αφήσαμε την ψυχή μας και αδυνάτισε και δεν μπορούμε να δούμε αυτά που μας μειώνουνε.

Ω! Χριστέ μου δείξε μας και φέτος με την ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΟΥ το μεγαλείο ΣΟΥ, με την ΑΓΑΠΗ και την ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΣΟΥ, για να σωφρονισθούμε από την κρεπάλη στην οποία έχουμε -δυστυχώς- περιπέσει, και τη δίψα για ύλη και δόξα. Γιατί ΕΣΥ και μόνον είσαι ο πλούτος και η δόξα των ανθρώπων.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Νικόλαος Πούλιος

Ομότιμος Αρχιγραμματέας Ι.Α. Θυατείρων & Μ.Β.

Πάσχα 2017

Τα θαύματα που έκαμε ο Χριστός όσο ήταν στη γή, χωρίς καμία αμφιβολία, ήσαν θεϊκή πρωτοβουλία και δύναμη αδιάσειστη. Θαύμα για την εποχή εκείνη που οι άνθρωποι δεν εγνώριζαν τον αληθινό Θεό, ήταν κάτι που ξεπερνούσε την ανθρώπινη φαντασία.

Η ανάσταση του Λαζάρου, κατακεραύνωσε τους εν αμφιβολία ανθρώπους που ζούσαν, άκουγαν και έβλεπαν την διδασκαλία του Χριστού κάνοντας τους να δεχθούν τον Χριστό ότι είναι Υιός του Θεού. 

Η Μεγάλη Πέμπτη φέρνει στην επιφάνεια την ανθρώπινη αδυναμία στο πρόσωπο του Πέτρου, αρνούμενος τον Χριστό, με αποκορύφωμα την Μεγάλη Παρασκευή, όταν ο αναμάρτητος Χριστός θα καρφωθεί σε ένα ξύλινο σταυρό σαν ληστής. 

Θεέ μου το μέγεθος της ταπεινώσεως Σου και τούτο για να μας παραδειγματίζεις στη συμπεριφορά που πρέπει να έχουμε εμείς οι θνητοί. 

Όλα όμως ίσως μπορούμε να πούμε ότι είναι μυθεύματα, αλλά η ΑΝΑΣΤΑΣΗ του Χριστού ήλθε να επισφραγίσει όχι μόνο την ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ, αλλά και την εμπέδωση του ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ στους λαούς που τον εδέχθησαν. 

Αυτή είναι η γιορτή των Χριστιανών, γιατί η Ανάσταση του Χριστού προμηνύει την Ανάσταση την δική μας, από τις ατέλειες και τα βάσανα της παρούσης ζωής.

Πανηγυρίζει ο άνθρωπος και με το δίκιο του γιατί η χαρά που ένοιωσαν οι Απόστολοι όταν είδαν τον Κύριο Αναστημένο ολοζώντανο να τους μιλάει και να τους νουθετεί, δίδοντας οδηγίες για το μέλλον της Διακονίας, που ανελάμβανον, από την στιγμή που ο Χριστός θα έφευγε από κοντά τους. Τους εβεβαίωνε όμως ότι ανά πάσα στιγμή θα είναι δίπλα τους. 

Η χαρά αυτή είναι χαρά των Χριστιανών, οι οποίοι εναποθέτουν την ύπαρξή τους στο θέλημα του Θεού. Ενός Θεού τέλειου ολοζώντανου τον οποίο βλέπουν και αισθάνονται οι Χριστιανοί στην ψυχή τους σε κάθε βήμα της ζωής, χωρίς να φοβούνται από τίποτε, γιατί αυτή είναι η πίστη των Χριστιανών.

Χαίρονται οι Χριστιανοί και μαζί τους χαίρεται η φύση ολόκληρη, ζώα και φυτά, γιατί όλοι είμαστε δημιούργημα του Θεού και ως εκ τούτου σεβαστά.

Αυτός είναι ο ολοζώντανος ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ο οποίος εμπεδώθηκε με την ΑΝΑΣΤΑΣΗ του ΧΡΙΣΤΟΥ. 

Νικόλαος Πούλιος

Ομότιμος Αρχιγραμματέας Ι.Α. Θυατείρων & Μ.Β.

Τί τηνικάδε ἀφῖξαι, ὦ Κρίτων;

Με αυτά τα λόγια υποδέχεται ο μεγάλος σοφός της αρχαιότητας Σωκράτης τον επιστήθιο φίλο του Κρίτωνα στη φυλακή όπου ήταν τιμωρημένος. Και ο μεν Κρίτωνας ήλθε να πείσει τον Σωκράτη να βγει από την φυλακή προσφέροντας τον τρόπο που ήταν έτοιμος να κάνει για να έλευθερωθεί ο αγαπητός του φίλος και δάσκαλος Σωκράτης.

Ο Σωκράτης ήταν φυλακή με την κατηγορία ότι ο ίδιος ήτο άθεος εξ αιτίας των προφητικών του λόγων, θα λέγαμε σήμερα, διότι προανήγγειλε την ύπαρξη του αληθινού Θεού, λέγων «αυτά τα οποία σήμερα πιστεύετε θα τα βλέπετε και θα γελάτε, ο Θεός είναι ένας». Φοβούμενοι οι Αθηναίοι την ύπαρξη κάποιου αγνώστου Θεού, αφιέρωσαν ναόν στον άγνωστο Θεό.

O Σωκράτης έβλεπε πολύ μακρυά, είχε πνεύμα αριστοκρατικό, πιστεύων στον ένα άξιο για κάθε εργασία και για κάθε είδους εργασία και προπαντός για την διοίκηση του κράτους, στον επαΐοντα όπως θα λέγαμε. Λόγια που επανελήφθησαν από ικανούς ηγέτες παγκοσμίου εμβέλειας, όπως ήταν ο Τσώρτσιλ κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου και γι΄αυτό επετύχαν τον σκοπό τους στη διοίκηση.

Τί και αν του είπε ο Κρίτων προκειμένου να τον πείσει να βγει από την φυλακή, ο Σωκράτης δεν μετεπείθετο με τίποτε μπροστά στα πιστεύω του. Εγνώριζε πολύ καλά ότι εάν έβγαινε από την φυλακή, προφανώς με δωροδοκία, η διδασκαλία του θα έμενε στο κενό και κανείς δεν θα τον πίστευε πιά. Δυστυχώς αυτό ακριβώς συμβαίνει ως επί το πλείστον με τους σημερινούς πολιτικούς μας. Ολίγοι που μετρούνται στα δάκτυλα είναι εκείνοι που εξελέγησαν να υπηρετήσουν την Πατρίδα και είναι έτοιμοι να πεθάνουν επάνω στο καθήκον τους μιμούμενοι τον αθάνατο Σωκράτη, ο οποίος άφησε ανεξίτηλο παράδειγμα στη ζωή των αρχαίων Ελλήνων. 

Θαυμάζουμε και προκαλούμε και τους ξένους να θαυμάζουν την αρχαία Ελλάδα και έχουμε καταντήσει να γίνουμε προγονολάτρες χωρίς καν να τους μιμούμαστε. Θαυμασμός των αρχαίων κολακεύοντας τον εαυτό μας είναι ένα είδος ναρκισσισμού, χωρίς στην πράξη εφαρμογή των όσων μαθαίνουμε από τους αρχαίους προγόνους μας. 

Το διαμάντι της Μεσογείου που ονομάζεται ΕΛΛΑΔΑ μένει ανεκμετάλλευτο και σε ύλη και σε πνεύμα. Σε ύλη μιλούν πόσα χρόνια «οι άξιοι πολιτικοί μας» για την εκμετάλλευση του γήινου και θαλασσίου πλούτου που προσφέρει ο τόπος μας. Και είναι φυσικό αυτή η ανευθυνότητα να οδηγεί σε ανεργία προκαλώντας δυστυχία στους κατοίκους.

Το ίδιο και χειρότερα συμβαίνει με την φυγή της διανόησης, των νέων επιστημόνων μας οι οποίοι δεν βλέπουν λύση στο πρόβλημά τους και φεύγουν στο εξωτερικό προσφέροντας δωρεάν τις γνώσεις που απέκτησαν στην Ελλάδα με έξοδα των φορολογουμένων Ελλήνων.

Συγχαρητήρια νεοέλληνες πολιτικοί, καταφέρατε και μηδενίσατε τον τόπο που γέννησε το πνεύμα, την παληκαριά και την δόξα.

Θα πρέπει να προσευχόμαστε η χώρα μας να αναγεννηθεί στο πρότυπο αυτών που θαυμάζουμε των αρχαίων προγόνων μας.

Νικόλαος Πούλιος

Ομότιμος Αρχιγραμματέας Ι.Α. Θυατείρων & Μ.Β.

25η Μαρτίου, η Εθνική μας Εορτή

Δύο είναι τα Ευαγγέλια της χαράς που γιορτάζουμε σήμερα, και τα δύο εστάλησαν εκ των άνω, γι’ αυτό και τα δύο είναι Άγια και Ιερά και Σεβαστά από τον ευσεβή λαό μας.

Το πρώτο εστάλη με τον άγγελο από το Θεό στην Παρθένο Μαρία, γιατί αυτή επρόκειτο να γίνει η Μάνα που θα κρατούσε Εκείνον που έμελλε να σηκώσει το μεγάλο βάρος των αμαρτιών μας και που με το αίμα του θα ξέπλενε όλες τις ακαθαρσίες της ψυχής μας, για να κάμει τον άνθρωπο εικόνα και παιδί του Θεού. Γι' αυτό λοιπόν ο άγγελος χαιρετίζει την Μαρία λέγοντάς της «χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία» και χαιρετίζοντας την Παρθένο Μαρία, χαιρετίζει εμάς τους ανθρώπους ο απεσταλμένος άγγελος του Θεού.

Αλήθεια πόσο μεγάλη τιμή για την απλή και αγνή αυτή κόρη της Ναζαρέτ;  Να μάθει από το στόμα του αγγέλου ότι επρόκειτο τα σπλάχνα της να γίνουν ο δρόμος και η γέφυρα του ερχομού Εκείνου ο οποίος θα άλλαζε την ιστορία του κόσμου. Εκείνου που θά  έφερε  την αληθινή αλλαγή στην ανθρωπότητα. Την αλλαγή που τόσους αιώνες  η ανθρωπότητα ονειρευόταν και που τόσοι Προφήτες προείπαν και περίμεναν. Τιμή και η τιμή αυτή γίνεται δεκτή με ταπείνωση και καρτερία από την απλή Μαρία, γιατί όλη η καρδιά της, η ψυχή της και ο νους της ακουμπούσε πάνω στην εμπιστοσύνη που της έδινε η πίστη στο Θεό.

Και με το χαίρε του αγγέλου προς την Παναγία, χαίρεται και γιορτάζει ο κόσμος όλος, γιατί μια νέα εποχή  ανατέλλει,  το φως της οποίας θα είναι  ο ίδιος ο Χριστός, ο Θεός, ο Δημιουργός των πάντων.

Κι αυτή την χαρά ήλθαμε εμείς εδώ να γιορτάσουμε.  Χαρά  που ξεκινάει από πάνω, από τα ουράνια, γι’ αυτό και  έγινε η χαρά αυτή από τότε αιώνια. Δεν είναι  μικρή  η χαρά μας, σαν αυτές τις μικροχαρές που προσφέρουμε εμείς οι άνθρωποι που το τέλος τους ίσως να κρύβουν πίκρα  και απογοήτευση, υστεροβουλία και μικροσυμφέροντα. Είναι σίγουρη η χαρά μας και αληθινή, όπως αληθινός είναι και ο Θεός στον οποίο πιστεύουμε.

Το δεύτερο Ευαγγέλιο το έστειλε και αυτό ο Θεός στο πρόσωπο του Αρχιεπισκόπου Παλαιών Πατρών Γερμανού, στις ψυχές του τυραννισμένου και σκλαβωμένου Ελληνικού Λαού, στο Μοναστήρι της Αγίας Λαύρας την 25^η Μαρτίου 1821, όταν οι ΄Ελληνες αποκαμωμένοι  από το σκοτάδι της σκλαβιάς παίρνουν  την απόφαση να ζήσουν ή να πεθάνουν ελεύθεροι  και να αποτινάξουν τον Τουρκικό ζυγό. Ένα ζυγό βαρύ και δυβάστακτο, που όμοιά του η ανθρώπινη ιστορία δεν έχει, γεμάτο πόνο, στέρηση θυσία, αίμα και περιφρόνηση.  Γι’ αυτό ο Εθνικός μας ποιητής λέγει ότι «τα πάντα έσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά». Ένα ζυγό που μόνον ελεύθεροι στην ψυχή άνθρωποι νοιώθουν την έκταση και το βάθος του πάνω σ΄ ένα Λαό που προσέφερε πολλά στην υπόθεση του πολιτισμού της ανθρωπότητος. Και αυτό το ήξεραν καλά οι ΄Ελληνες σκλάβοι,  παρ΄ όλο  το σκατάδι της αγραμματοσύνης που βασίλευε κάτω από την σκλαβιά. Εγνώριζαν οι Έλληνες  την ανωτερότητά των απέναντι στον τύραννο, κι αυτό τούς έκαμε να μη θέλουν να σκύψουν κεφάλι υποταγής.

Και τί αλήθεια δεν έκαμε ο τύραννος για να λυγίσει την αγωνιστικότητα του σκλαβωμένου Λαού μας, ώστε νά χάσει την Εθνική και Θρησκευτική του συνείδηση και πίστη.  Ευκαιρία ζητούσε για να πνίξει το κάθε τι στο αίμα. Κι αυτό το βλέπουμε κάθε φορά που ξεσηκώνει για λίγο το κεφάλι ο ραγιάς, ο τύραννος τότε μετατρέπει τον ξεσηκωμό σε ποταμούς αιμάτων.  Κι ήταν τότε το δράμα ενός Λαού σκλαβωμένου προερχόμενο από τον πιό άξεστο τύραννο που εγνώρισε ποτέ η ανθρώπινη ιστορία. Άξεστο γιατί και  άλλοι  λαοί σκλαβώθηκαν από άλλους λαούς, αλλά βλέπουμε τους λαούς να αδελφώνονται  και να συμβάλει ο ένας λαός στην πρόοδο του άλλου λαού. Στην περίπτωση όμως των Ελλήνων δεν υπάρχει τέτοια αδελφοσύνη με τους Τούρκους. Το είδαμε και το βλέπουμε και σήμερα στην πολυβασανισμένη μας Κύπρο. Όπου πάτησε ο τύραννος αυτός το πόδι του είναι σαν να έπεσε οξύ και έκαψε από ρίζα κάθε βλάστηση ανθρωπισμού.

Και τότε αντέταξαν οι Έλληνες τα στήθη τους μόνοι  κατά  του τυράννου,  γιατί είχαν ορκιστεί πάνω στο Ευαγγέλιο να πολεμήσουν για την πατρίδα και του Χριστού την πίστη την Αγία, ή να πεθάνουν. Δεν υπήρχε άλλη λύση  γι αυτούς, γιατί τέτοιος ήταν και έπρεπε να είναι  στην πράξη, ο όρκος  «ελευθερία ή θάνατος».

Πόση δύναμη θα ένιωθαν οι άνθρωποι τούτοι για να πολεμούν νύχτα - μέρα, πότε νυστικοί και άϋπνοι και πότε γυμνοί και ξυπόλητοι σαν τσακάλια. Τίποτε δεν μπορούσε να τους σταματήσει, παρά μόνον η πραγμάτωση της ελευθερίας των.

Και μετά από μύριες θυσίες και ποταμούς αιμάτων έδιωξαν σιγά - σιγά τον τύραννο. Ο τύραννος 400 χρόνια είχε για τα καλά ριζώσει στον τόπο μας.

Τώρα πιά οι Έλληνες αναπνέουν ελεύθεροι για  πολλά χρόνια. Βλέπουμε την πατρίδα να αναγεννιέται, ενώ ο τύραννος,  αν εξαιρέσουμε τις μεγάλες της Τουρκίας πόλεις, η ζωή  του είναι  απολίτιστη.  Το κοράνιο στο οποίο πιστεύει δεν περιέχει την κοσμοθεωρία του Χριστιανισμού, που είναι υπεύθυνος  για την πνευματική πρόδο των λαών που  τον ασπάσθηκαν.

Νικούσαν οι ΄Ελληνες,  γιατί τους ένωνε ο όρκος στο Ευαγγέλιο για την ελευθερία της πατρίδος των, και νικούσαν μόνοι, χωρίς καμία βοήθεια από τους τότε μεγάλους ξένους.  Κάθε φορά που τόλμησαν και ζήτησαν βοήθεια, την επλήρωναν μετά πολύ ακριβά. Είχαν πετάξει στην άκρη κάθε τι που μπορούσε να τους διχάσει. Πάνω απ΄ όλα  έστεκε η Πατρίδα.  Τι θα πεί περιουσία μπρός την πατρίδα; Ήξεραν καλά ότι δεν μπορούσαν  να έχουν σίγουρη περιουσία, όταν η πατρίδα τους  ήταν σκλαβωμένη. Όλα στον αγώνα κατά  του βάρβαρου  τυράννου που σαν παράσιτο ρουφούσε το αίμα του σκλαβωμένου Λαού μας.

400 χρόνια σκλαβιάς ήσαν ικανά να διδάξουν τους ΄Ελληνες ότι μόνον ενωμένοι θα έφερναν πίσω στον τόπο τους την χαμένη ελευθερία  και αξιοπρέπεια  ενός Λαού  εκ φύσεως ελευθέρου και φιλοτίμου, ποτισμένου με τις αρχές  της Δημοκρατίας και της ανώτερης  πνευματικά ζωής.

Γι’ αυτό και πάλι τονίζουμε το κραταιό της ενότητας του Λαού, που θα αντιμετωπίζει κάθε δυσκολία και θα  γίνεται ο σεβασμός των φίλων και ο φόβος των εχθρών, που δυστυχώς  τους έχουμε γειτόνους.

Ζήτω η 25^η Μαρτίου, Ζήτω η Πατρίδα, Ζήτω ολόκληρο το Ελληνικό Έθνος εντός και εκτός των γεωγραφικών ορίων του.

Νικόλαος Πούλιος

Ομότιμος Αρχιγραμματέας Ι.Α. Θυατείρων & Μ.Β.

Σκόλοψ τῇ σαρκί

Ἐδόθη μοι σκόλοψ τῇ σαρκί, ἵνα μὴ ὑπεραίρωμαι

Αυτή είναι η μεγάλη εξομολόγηση του κορυφαίου Αποστόλου Παύλου, ο οποίος είχε γνώση μεγάλη των ανθρωπίνων αδυναμιών και δι’ αυτού του τρόπου δικαιολογούσε την ασθένεια από την οποία υπέφερε αδιαμαρτύρητα, προφανώς ίνα μη ενδώσει σε αναδυόμενη πιθανή ανθρωπίνη αδυναμία.

Θεέ μου, το μεγαλείο της ψυχής του ανθρώπου αυτού, ο οποίος συνετέλεσε στην διάδοση του Χριστιανισμού, ιδίως στις χώρες της Ανατολής Μικράς Ασίας. Του είχαν δοθεί από άνωθεν δυνάμεις και αυτό τον έκαμε να δέχεται την ταλαιπωρία της ασθενείας του φοβούμενος την κατά κόσμο αδυναμία του. ΄Ηταν γνώστης των πάντων και εγνώριζε πώς ο διάβολος ενεργεί μέσω του εγωϊσμού να καταστρέψει τα πάντα. Είναι ο Παύλος που από το πνευματικό του περίσσευμα επότιζε τις ψυχές των ολιγοπιστούντων.

Kαι τί δεν έχει γράψει σε παραινέσεις υπό μορφή επιστολών, τις οποίες εμείς σήμερα διαβάζουμε κάθε Κυριακή στην Εκκλησία πρό του Ευαγγελίου. Λόγια θεία, γεμάτα αγάπη, γιατί ο Παύλος συμμετείχε ενεργά στην ζωή, εργαζόμενος ως σκηνοποιός. ΄Ηταν ο πιο μορφωμένος κατά κόσμο από τους Αποστόλους και αυτό δεν τον πείραζε να εργάζεται τις πλέον ταπεινές εργασίες για τα πρός το ζήν, σκεπτόμενος ότι οποιαδήποτε εργασία και εάν κάνει είναι καλή και τιμημένη. Δεν ήθελε να ζει είς βάρος κανενός, είχε πνευματική υπερηφάνεια.

Για τον Απόστολο Παύλο έχουν γραφεί πολλά, με κύριο μέρος την βιογραφία του, η οποία είναι γεμάτη περιπέτειες, προκειμένου να διαδώσει τον Χριστιανισμό στους Εθνικούς, όπως ονομάζονταν τότε, χωρίς ποτέ να το βάζει κάτω. 

Ζούσε βιώνοντας τον Χριστό ενεργά στη ζωή του. Και έκανε πολλά θαύματα ένα από τα οποία είναι συναρπαστικό. Στους Φιλίππους ο Παύλος και ο Σίλας, που ακολουθούσε τον Παύλο, κατηγορούνται ως πρόξενοι ανωμαλίας στην πόλη και ως φορείς απαγορευμένων για τους Ρωμαίους συνηθειών. Οι δύο άντρες ραβδίζονται και φυλακίζονται αλλά τρομερός σεισμός προκαλεί τη νύχτα πανικό. Οι πόρτες της φυλακής ανοίγουν και ο δεσμοφύλακας αποπειράται να αυτοκτονήσει. Εμποδίζεται όμως από τους δύο Αποστόλους. Αυτός πιστεύει στο Θεό και βαπτίζεται με όλη την οικογένειά του φιλοξενώντας στο σπίτι την ιερά συνοδεία.

Ήταν ο Απελευθερωτής από τη μιζέρια, τη δουλεία και την εκμετάλλευση που γινότανε στον αδαή λαό, διδάσκοντας την αληθινή ελευθερία που τους προσέφερε ο Χριστιανισμός.

Όταν μάλιστα έφθασε στην Αθήνα, αμέσως παρετήρησε ότι οι ΄Ελληνες ήταν θρησκευόμενος λαός, που επίστευε στα είδωλα. Είδε τον βωμό που είχαν στον άγνωστο θεό και άρπαξε την ευκαιρία λέγοντας ότι ήλθε να τους διδάξει τον Θεό που ήταν άγνωστος γι’ αυτούς.

Για εμάς ο Θεός είναι γνωστός, μένει μόνο να δεχθούμε το θέλημά Του.

Νικόλαος Πούλιος

Ομότιμος Αρχιγραμματέας Ι.Α. Θυατείρων & Μ.Β.

Η πίστη

«Εάν στο μέγεθος κόκου σινάπεως έχετε ΠΙΣΤΗ, τότε μπορείτε και βουνά να μετακινήσετε».

Τα παραπάνω λόγια του Χριστού είναι η παραγγελία που άφησε σε μας τους ανθρώπους προτού αναληφθεί στους ουρανούς.

Ω! Θεέ μου, πόση πίστη και αγάπη πρέπει να έχουμε στο Πρόσωπό Σου για να αποκτήσουμε τον ποθητό κόκο πίστεως που θα μας κάνει γνήσια παιδιά σου; Η συνείδησή μου λέγει απεριόριστη, δηλαδή χωρίς κανένα όριο, γιατί και του Θεού η αγάπη είναι απεριόριστη. 

Τί είναι όμως το εμπόδιο της πίστεώς μας στο θέλημα του Θεού; Είναι οφθαλμοφανές ότι πρώτα απ΄ όλα η αμαρτία, η οποία μπαίνει μπροστά σαν σιδηρούν παραπέτασμα και εμποδίζει την πίστη μας στο Θεό, ο Οποίος επιθυμεί υπακοή στο θέλημά του. Η αμαρτία, η οποία έχει πολλές μορφές στη ζωή μας, ξεκινώντας από τις αδυναμίες μας και παρουσιάζεται απλή και αγαθή και ωφέλιμη στις δυσκολίες μας ή και στις απαιτήσεις μας στη ζωή που διάγουμε.

Ο Χριστός όμως μας έδωσε ένα από τα μεγαλύτερα όπλα που υπάρχουν και αυτή είναι η προσευχή με την οποία ζητάμε την βοήθεια του Θεού σε κάθε δυσκολία μας. 

Πίστη λοιπόν σε κάθε δύσκολο διάβα της ζωής μας, που οι καιροί ή και άνθρωποι μας δημιουργούν ανυπέρβλητα εμπόδια. Εκείνο που δημιουργεί τρομερό εμπόδιο είναι η υγεία που δεν θεραπεύεται, όπως ο καρκίνος σε προσφιλή μας πρόσωπα ή ακόμη και από άλλες ανίατες ασθένειες.

Η μόνη απάντηση είναι η θερμή προσευχή, με γονυκλισία και ταπείνωση, μπροστά στο σύμπαν που επικρατεί η ύπαρξη και το θέλημα του Θεού, ζητώντας την θεραπεία του ασθενούς. Το θαύμα επιτελείται εφ’ όσον εμείς έχουμε αγάπη και υποταγή στο θέλημα του Θεού και η ίαση πραγματοποιείται. Έχουμε παρόμοια παραδείγματα που ασθενείς με ανίατες ασθένειες θεραπεύθηκαν δοξάζοντας τον Πανίσχυρο Θεό, στον οποίο τίποτε δεν αντιστέκεται. Η δική μας αγάπη απαραιτήτως πρέπει να συνυπάρχει σε κάθε μας αίτηση στο θέλημα του Παντοκράτορος Θεού.

Νικόλαος Πούλιος

Ομότιμος Αρχιγραμματέας Ι.Α. Θυατείρων & Μ.Β.

Χριστούγεννα 2016

Σε λίγες ημέρες έρχεται η μεγάλη εορτή των Χριστουγέννων. Το γεγονός που έμελλε να αλλάξει τον άνθρωπο και από τρωγλοδύτη σε ήμερο, λαμπροφόρο και πολιτισμένο. Και είναι πολιτισμό που μας έφερε ο Χριστός στη γή με τον πιό θείο τρόπο. Τον τρόπο που γνωρίζει μόνον η ΑΓΑΠΗ. Η οποία διαπερνά καρδιά και σωθικά του ανθρώπου. 

Τί πιο δυνατή από την ακρινοβολία της ΑΓΑΠΗΣ η οποία δεν γνωρίζει κανένα εμπόδιο προκειμένου να εισχωρίσει στο νου και την καρδιά κάθε καλοπροαίρετου ανθρώπου. Ευτυχείς είναι λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι που εκπέμπουν και λαμβάνουν δια των πράξεών τους αγάπη.

Ο Χριστός ενίκησε την κακοδαιμονία που υπήρχε στον άνθρωπο εξημερώνοντάς τον με δύο όπλα το ΑΓΑΠΑΤΕ ΑΛΛΗΛΟΥΣ και ΑΓΑΠΑΤΕ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΥΜΩΝ. Όταν οι πρώτοι Χριστιανοί άκουσαν τα παραπάνω λόγια, τους εφάνηκαν παράξενα αν όχι αδιανόητα. Δεν μπορούσαν να διανοηθούν το να αγαπάς τους εχθρούς σου. 

Ό,τι απολαμβάνουμε λοιπόν σήμερα, είναι απόρροια ΑΓΑΠΗΣ. Νόμοι εθεσπίσθησαν για να βελτιώσουν την ζωή σε ύλη και πνεύμα. Πόσοι συγγραφείς επηρεασμένοι από την διδασκαλία του Χριστιανισμού δεν συνετέλεσαν να αλλάξουν τον τρόπο της ζωής. Έμαθαν τον άνθρωπο να σκέπτεται αλλά και να ενεργεί με τον τρόπο που λέγεται σήμερα πολιτισμένος.

Το κήρυγμα του Χριστού που ακούγεται στις Εκκλησίες μας είναι ο οδηγός πολιτισμού στη διαμόρφωση του χαρακτήρος των ανθρώπων που πιστεύουν στον ΧΡΙΣΤΟ.

Είναι η επέτειος των Γενεθλίων του Χριστού κατά κόσμο από την Παρθένο Μαρία που κατ’ επέκταση είναι τα Γενέθλια της Πολιτισμένης Ανθρωπότητος.

Λυπηρόν είναι ότι μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων που κατοικούν στη γη, δεν γνωρίζουν ακόμη το βαθύ νόημα του Χριστιανισμού που εξισώνεται μόνον με Πολιτισμό.

Νικόλαος Πούλιος

Ομότιμος Αρχιγραμματέας Ι.Α. Θυατείρων & Μ.Β.

«Ού παρανομούμεν δια δέος μάλλον»

Θέλων να εξυμνήσει το Δημοκρατικό Πολίτευμα των Αθηναίων ο Περικλής, στον επικήδειο λόγο του πρός τους πεσόντες στρατιώτες Αθηναίους, κατά τους πελοποννησιακούς πολέμους, είπε και τα εξής: «ού παρανομούμεν δια δέος μάλλον».

Δηλαδή δεν παρανομούμεν έναντι των νόμων της πολιτείας, όχι από φόβο αλλά από σεβασμό πρός αυτούς. Μέσα στα λόγια αυτά αναφέρεται η λέξη δέος που δεν είναι τίποτε άλλο από τον σεβασμό στην πολιτεία που έχει νομοθετήσει νόμους και στους οποίους όλοι οι πολίτες οφείλουν να υπακούουν. 

΄Ετσι και μόνο εξηγείται το δημοκρατικό πολίτευμα, το οποίο στο πέρασμα των αιώνων, έχει αποδειχθεί το καλύτερο μέχρι σήμερα που έχει χρησιμοποιηθεί παγκοσμίως.

Το πολίτευμα αυτό όμως για να εφαρμοσθεί χρειάζεται ο σεβασμός πρός τους νόμους που ψηφίζει η ολομέλεια της Βουλής των αντιπροσώπων και αυτό προυποθέτει παιδεία από μέρους των πολιτών.

Σεβασμός λοιπόν προς κάθε τι που νομοθετείται από την πλειονότητα των πολιτών προυποθέτει υψηλό αίσθημα ευθύνης και αγάπης σε ότι είναι ωραίο και ως εκ τούτου ακμαίο να αγκαλιάζει όλους τους συμπολίτες. Είναι ο σεβασμός που καταδεικνύει το επίπεδο πολιτισμού που επικρατεί σε κάθε χώρα που πιστά εφαρμόζεται το «ου παρανομούμεν δια δέος μάλλον».

Και τώρα ας έλθουμε στην περίφημη επίσκεψη στην Αθήνα του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Ομπάμα, η οποία κατέδειξε τον άνδρα, ο οποίος όχι μόνο έχει μελετήσει το Δημοκρατικό Πολίτευμα από την γέννησή του αλλά και μέχρι σήμερα. Λάτρης και Υμνιστής του Δημοκρατικού Πολιτεύματος θέλησε στο τέλος της προεδρικής θητείας του να καταθέσει στέφανο τιμής και αγάπης στον τόπο που γέννησε το Πολίτευμα αυτό.

Και μίλησε και είπε λόγια μπροστά σε ελληνικό ακροατήριο ξεσηκώνοντας όρθιους όλους να τον χειροκροτούν, πολλοί δε από το ακροατήριο ονόμαζαν τον Ομπάμα νέο Περικλή. Τέτοια αγάπη και αφοσίωση στο Δημοκρατικό Πολίτευμα ομολόγησε, φανερώνοντας την παιδεία που έλαβε από τα σπουδαία σχολεία που έχει περάσει, και πραγματώνοντας στην προεδρική του θητεία το φρόνημά του.

Ας ευχηθούμε ολόψυχα η σταδιοδρομία αυτού του σώφρονα ηγέτη να γίνει πρότυπο στην παγκόσμια πολιτική, προς μίμηση των νεωτέρων. 

Νικόλαος Πούλιος

Ομότιμος Αρχιγραμματέας Ι.Α. Θυατείρων & Μ.Β.

Αρμονία

Αρμονία είναι ο κατά Θεό παγκόσμιος νόμος που διέπει τα πάντα. Κάθε παρανομία που ευρίσκεται εκτός αρμονίας χάνεται και εξαφανίζεται γιατί έρχεται αντιμέτωπη με το θέλημα του δημιουργού της ΑΡΜΟΝΙΑΣ που δεν είναι άλλος παρά ο ίδιος ο ΘΕΟΣ.

Ο ΘΕΟΣ δημιούργησε την αρμονία στα ουράνια σώματα και γενικά σε ολόκληρο το σύμπαν το οποίο στηρίζεται, κατά τον άνθρωπο, στο θεώρημα ότι το «αλγεβρικό άθροισμα σε οποιοδήποτε σημείο του σύμπαντος , ισούται με το μηδέν» για να υπάρχει ισοζύγιο στο σύμπαν. Το ίδιο ισχύει και για όλα τα στατικά σώματα επί της γης. Αυτός είναι νόμος του Θεού που τον εφαρμόζουν οι άνθρωποι με επιτυχία.

Η ανθρώπινη έκφραση εκδηλώνεται στις καλές τέχνες, στη φιλολογία, στη μουσική, στο αθλητισμό. Όλες αυτές οι ανθρώπινες εκδηλώσεις έχουν παγκόσμια επιτυχία εφόσον ευρίσκονται στα όρια της ΑΡΜΟΝΙΑΣ, οι δε άνθρωποι που τις αναδεικνύουν γίνονται πρόσωπα παγκοσμίου φήμης. Τα δε πρόσωπα αυτά, στο διάβα των αιώνων, είναι αμέτρητα. 

Στη μουσική επί παραδείγματι, είναι οι συνθέτες που αγάπησαν το έργο τους τόσο πολύ, δίδοντας σε αυτό αρμονία την οποία εμείς σήμερα απολαμβάνουμε θαυμάζοντας την ζωντάνια που προσφέρει η αρμονία της συνθέσεώς των.

Οι ύμνοι, τους οποίους απολαμβάνουμε στην Εκκλησία, είναι η απόλυτη αρμονία! ΄Ενας από τους πλέον δημοφιλής είναι ο Ακάθιστος ΄Υμνος, τα επίθετα του οποίου στολίζουν αυτόν δημιουργώντας μεγαλειώδες κάλλος σε βάθος νοήματος, πράγμα που συγκλονίζει τον σκεπτόμενο άνθρωπο.

Πόσοι και πόσοι είναι οι καλλιτέχνες που δημιούργησαν την ωραιότητα που στολίζουν σήμερα οι πινακοθήκες ανά την υφήλιο. Γνώμονάς των ήταν πάντα η αρμονία, γι’ αυτό θεωρούνται και είναι αριστουργήματα. Από την αρχαιότητα χρησιμοποίησαν οι άνθρωποι τις καλές τέχνες, όπως ονομάζονται. Οι αρχαίοι ΄Ελληνες πρωτοστάτησαν στις τέχνες, προσφέροντας έργα ανεπαναλήπτου κάλλους και σοφίας, όπως είναι ο Παρθενώνας.

Τέλος, ο αθλητισμός δεν είναι αυτός που προσφέρει την ευρωστία στα σώματα των αθλουμένων δημιουργώντας μία ευγενή απασχόληση στους νέους; Οι Ολυμπιονίκες μας είναι το καμάρι μας για τους οποίους αισθανόμαστε εθνική υπερηφάνεια. 

Αυτά τα ολίγα για την ωραιότητα του θεϊκού νόμου, του νόμου της ΑΡΜΟΝΙΑΣ.

Νικόλαος Πούλιος

Ομότιμος Αρχιγραμματέας Ι.Α. Θυατείρων & Μ.Β.