Μόνο εκεί

 
Μόνο εκεί
 

Που κρατώντας την Εσθήτα Της τη θάλασσα θωρεί,
ξέρει στα φυλλοκάρδια Της πάντα να καρτερεί.
στα γόνατα που έμαθε ψιθύρους να λικνίζει
όταν το Χαίρε έρχεται και βρέφη νανουρίζει.
Κληρονομιάς θησαύρισμα και δεν θα το αφήσει.
 
Αν όμως κάποτε το άφρισμα, του κύματος θα σβήσει,
και αν απ’ την Ανατολή φως πια δεν θα ξυπνήσει
και αν τ’ αστέρια του ουρανού παντοτινά χαθούν
και χρώματα της Ίριδος δεν θα φανερωθούν,
αν τα πουλιά σιωπήσουνε λαλιά μην ακουστεί
κι αδειάσει ο Κεράτιος κι ο Βόσπορος στερέψει
κι όταν βραδιάσει ο ήλιος δεν πάει να βασιλέψει,
αν τα βουνά μαυρίσουνε και λιώσουνε τα χιόνια,
μέσ’ στους αιώνες από παλιά, από χιλιάδες χρόνια.
 
Και αν πιά δεν θα κτίζονται από τα χελιδόνια
φωλιές την Άνοιξη στις κόγχες και στα κλώνια,
κι άμα σωπάσει ο βοριάς κι η μέρα δεν χαράζει
και αν της γης η βλάστηση παγώσει σαν χαλάζι,
και αν τα όρη αρχινούν περίπατο να κάνουν
κι οι αστραπές τις λάμψεις τους για πάντα να τις χάνουν,
 
Εάν χαθούν οι ποταμοί και οι άνεμοι κοπάσουν
και οι βροντές τα σύννεφα δεν θα διαπεράσουν,
εάν χαθούν παντοτινά όλοι της άμμου οι κόκκοι
και στης στεριάς τα χώματα βουλιάξουν όλοι οι λόφοι,
κι αν από τους επτά ο ένας σαν θα λείψει
και αν από όλους τους πιστούς χαθεί για πάντα η πίστη
κι όταν ο ορίζοντας τη γη ποτέ πια δεν ζυγώσει
και τα χωράφια δεν θα υπάρχει πιά, χέρι να τα οργώσει,
και αν το φως του φεγγαριού πάψει να σελαγίζει
κι όταν η Άνοιξη απ' ευωδιές πια δεν θα πλημμυρίζει.
 
Και αν η γη απρόσμενα αδειάσει από διαβάτες
κι ολότελα ερημωθούν του κόσμου όλες οι στράτες,
μα αν ο Πλάστης ορατών κι αυτών των αοράτων
με μιά μονοκοντυλιά θέλει να τ' αφανίσει,
και πρωτοστάτη Άγγελο στείλει να Της μηνύσει
θα υπακούσει πρόθυμα, θα’ ναι το θέλημά Του.
Τότε η Κυρά των Βλαχερνών το πέπλο Της θ’ αφήσει
από τα χέρια Της στη γη, με λύπη να κυλήσει.
Τότε μονάχα θα δεχτεί πως ο καιρός επέστη
τον μήνα που ήταν Αύγουστος, Εξακόσια είκοσι έξι,
να τον ξεγράψει ριζικά, με πλήρη παρρησία
πιστεύοντας πως αυτό δεν ήταν τίποτα,
παρά μια οπτασία!
 
Αυτά όμως δεν γίνονται ούτε και ομιλούνται
και η Παναγιά μας Δέσποινα το έχει πιά συνήθεια
να προφυλά, να μαρτυρά της Πόλης την αλήθεια.
Την Πόλη, που για αυτήν γράφτηκαν τόσοι και τόσοι στίχοι
κάστρα, παλάτια χτίστηκαν εκεί κοντά στα τείχη,
παρ’ όλο που κατά καιρούς απ’ τους σεισμούς κλονίζεται, 
σείεται η Βασιλεύουσα, μα δεν καταποντίζεται.
 
Κι όπως Της ανατέθηκε κι όπως Θεός ορίζει
και με τον νου και την καρδιά πάντα θα την φροντίζει.
 
Της σιγουριάς είν’ φύλακας, ακοίμητο λυχνάρι
τους ναυαγούς φωτίζοντας, σήμα Της το Φανάρι,
που μέρες και απόβραδα, νυχτιές και χαραυγή
πόνου και θλίψης είν’ γιατρειά, αστείρευτη πηγή, 
το βλέμμα Της είν’ βάλσαμο, με πλήρη ευφροσύνη,
εκεί που πάλλει η καρδιά, εκεί στην Ρωμιοσύνη.
 
Στους λίγους που είναι αμέτρητοι, η σκέπη Της ελπίδα
στα βέλη που τους απειλούν μοναδική ασπίδα.
Αγάπη και παρηγοριά, χαρίζει πέρα ως πέρα,
απλόχερα κι απ’ την ψυχή, μοναδική μητέρα.
 
Είναι ο ήλιος της νυχτιάς μέσα στην σιγαλιά 
αγάπης καταφύγιο, στοργή και αγκαλιά.
Της Πόλης που στα πόδια της, της Προποντίδας η αύρα
έρχεται συνδρομήτρια για να διωχθούν τα μαύρα
που όταν τα όρνια τ’ άγρια τον ουρανό μαυρίζουν
του τόξου του ουράνιου οι ακτίνες την φωτίζουν  
σ’ όποια σταγόνα της βροχής, σ’ όποιο τ’ αγέρα χάδι
σε κάθε ρέμα, ρεματιά, κλαδί και παρακλάδι,
κάθε γωνιά και σπιθαμή, λίθο και κάθε βράχο
Πόλη της γης και τ’ ουρανού, Πόλη του ΤΗ ΥΠΕΡΜΑΧΩ!
 
Κυρά μας Βλαχερνίτισσα, με τον Σταυραετό
την Πόλη σαν τα μάτια Σου
κρυφό μου φυλαχτό!
 
 
Νίκη Beales

Χίλια τετρακόσια χρόνια μετά

Αφιέρωμα στον Ιμβριολάτρη και Φυσιολάτρη Πατριάρχη μας
για τα τριάντα πέντε χρόνια στον Οικουμενικό Θρόνο
 
Buckingham, Αγγλία 2026

Κωνσταντινούπολη - Istanbul

 

Μία πόλη, δύο αυτοκρατορίες

 

Έκθεση στο μουσείο Victoria & Albert του Λονδίνου

 

Mια σημαντική έκθεση που εγκαινιάζεται τον Νοέμβριο του 2026 και θα εξερευνήσει 1.600 χρόνια εξαιρετικής καλλιτεχνικής δημιουργίας σε μία από τις πόλεις με τη μεγαλύτερη επιρροή παγκοσμίως.
 
Τα εισιτήρια είναι πλέον διαθέσιμα.

Άσωμεν...

 
Όταν και μόλις δοθεί η ευκαιρία. Και η Γιορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού στα μισά του Σεπτέμβρη αυτό έπραξε προσφέροντας όπως <άδομεν ασμένως> ακολουθώντας τα <Κύριε Ελέησον> του λαού και το  απολυτίκιο της Εορτής διά στόματος ψαλτών στο ψαλτήρι. 
 

Ευωδιαστός ο Βασιλικός βασιλικός, σγουρός κατά προτίμηση ή πλατύφυλλος, γεμάτος υπομονή, περιμένει ολόκληρο το καλοκαίρι μέσα στην γλάστρα να τον πάρει αγκαλιά η νοικοκυρά που με τόση αγάπη τον φρόντιζε για να τον πάει στην Εκκλησιά. Να τον παραδώσει στον καντηλανάφτη, πρωί-πρωί,  αν δεν τον πήγε από παραμονή, <για Τον Σταυρό στον δίσκο>. Σαν δώρο, ας πούμε,  για την Γιορτή Του. Συνοδός Του  από τον καιρό της Αγίας Ελένης, όπως λέει η παράδοση και από όσο ξέρουμε από τα βιβλία και από αυτά που έλεγαν  (μπορεί και να τα λένε ακόμα) οι γιαγιάδες. Γιορτή  από τις μεγάλες και τις πιό όμορφες που μιλούν στην καρδιά, στο τέλος του θέρους, πριν κιτρινίσουν τα φύλλα στα δέντρα και εμφανιστούν οι κοκκινολαίμηδες στα κλαριά τους.
 
Πηγαίνει ο κόσμος στην Εκκλησιά της γειτονιάς του μια τέτοια μέρα και αν δεν έχει στην γειτονιά του, πηγαίνει σε μιά άλλη.  Αθρόα προσέλευση. Να ακούσει  το ασματικόν «Άγιος ο Θεός...» και να δει τους λαμπαδούχους και τα Εξαπτέρυγα να προπορεύονται, τον Λειτουργό να κρατά ψηλά Τον Σταυρό, στην μέση του στολισμένου δίσκου με τα τρια αναμμένα κεριά, για να Τον τοποθετήσει τελικά στο Δισκέλι. Και να ψάλλει μαζί με άλλους « Σώσον Κύριε τον λαόν σου». Γεμίζουν οι Ναοί αυτή την μέρα, γέμισε και η δική μας. Μοίρασε ο Παπάς Βασιλικό μαζί με το Αντίδωρο.
 
Όπως οι συν-εκκλησιαζόμενοι πήρα και εγώ το μερτικό μου. Ένα μικρό κλαδάκι που μέσα στο νερό θα ριζώσει για να φυτευτεί αρχικά σε ένα μικρό γλαστράκι και μετά σε μεγαλύτερο ώσπου να έρθει η ώρα για πιό μεγάλη γλάστρα. Mε λίγο νεράκι, φροντίδα και κανάκεμα στο περβάζι της κουζίνας, θα ξεχειμωνιάσει. Θα φουντώσει το κλαδάκι, θα πάρει τα επάνω του για να το βρει το ερχόμενο καλοκαίρι μεγαλωμένο και δυναμωμένο με την αίσθηση πλήρη για τον προορισμό του. Την συμβασιλεία του στον δίσκο με τα τρία κεριά με τον Σταυρό.
 
Αυτά έκανε η θεία μου, και το μικρό ταπεινό βότανο της γής άρχιζε την δική του ιστορία, σαν οικογενειακό δέντρο από την μια γενιά στην άλλη, δίχως οικόσημο. Όνομα και επώνυμο, ένα και αυτό: Βασιλικός. Διακριτικός και ταπεινός που δεν επιδιώκει την προβολή του. Ένα ελαφρό απλό ακούμπισμα αρκεί για να γίνει αντιληπτός και να δεσπόσει τον χώρο που βρίσκεται, σαν πραγματικός άρχοντας. 
 
Λέγεται πως το καλύτερο φιλοφρόνημα είναι η μίμηση και ακολουθώ το παράδειγμα της αδελφής της μάνας μου, με την αρμόζουσα ευλάβεια παρακολουθώντας από κοντά τον λεπτό μίσχο μέσα στο γυάλινο ποτηράκι,  να γεννά τρυφερές λευκές ρίζες για να βλαστήσουν αργότερα. Σαν έναν μικρό πρίγκιπα που μεγαλώνοντας θα γίνει βασιλιάς, όπως λεν’ τα παραμύθια.
 
Η σκέψη της αγαπημένης μου θείας με φέρνει στα μονοπάτια που κάθουνται αναπαυτικά στα πούπουλα της αλησμόνητης αλήθειας. Στις αγριοκαστανιές του Ροσινιόλ, στις κουκουναριές στα ψηλά μέρη του τόπου μου, στο κλειστό, πλέον, και βουβό Σχολείο μου, στην κυρία Ασπασία με τα γελαστά μάτια πίσω από τα ματογυάλια της να κτυπά τον <κώδωνα> στο πλατύσκαλο και στα νερά του Βοσπόρου να θωπεύουν τις βάρκες στο λιμανάκι. Εκεί που στα χρόνια τα αλλοτινά,  ο Πατριάρχης Αττικός βρίσκοντας γιατρειά,  μετονόμασε το παραλιακό προάστιο στο οποίο έκανα τα πρώτα μου βήματα,  από Φαρμακεία σε Θεραπεία.  
 
Πολλά τα μονοπάτια της σκέψης στα Θεραπειά με την Αγία Παρασκευή και τον άδικα κατεδαφισμένο Αη Γιώργη, που η πολυκαιρία τα έκανε να αποκτούν δικαιώματα με το κάθε ένα να νομίζει πως έχει προτεραιότητα. Σε ένα από αυτά βλέπω δύο  παπαδάκια, τον Νίκο της θείας Ελένης, τον Γιαννάκη του θείου Μόρφη, και ένα τρίτο, τον Άκη (μετέπειτα Μητροπολίτη Ικονίου Θεόληπτο, που πρόσφατα έφυγε για άλλα μονοπάτια), να προπορεύονται με τα Εξαπτέρυγα και τις Ντόλτσες και σε ένα άλλο, με τον Νίκο απέναντι στον Δεσποτικό Θρόνο, <Κέλευσον Δέσποτα...> και ο Δέρκων Ιάκωβος, και αυτός με γελαστά μάτια πίσω από τα ματογυάλια, να τείνει το δεξί του χέρι για ασπασμό. Το μουρμουρητό της θάλασσας συντροφιά στην συναυλία των ασμάτων, πότε σιγανό, πότε θλιμμένο και πότε οργισμένο, ανάλογα με τα κέφια της, θάλασσα είναι αυτή, απαραίτητη παρουσία στην όχθη του γιαλού. 
 
Παιδί της θάλασσας, γέννημα - θρέμμα της Πόλης, αθεράπευτα Θεραπειανή, και με Ιμβριώτικες σταγόνες στις φλέβες μου, παιδί της Επαρχίας Δέρκων, από τον Βόσπορο βρέθηκα και ρίζωσα στην Επαρχία Θυατείρων, σε ένα κομμάτι γης της Αγγλίας, Της μοίρας τα γραμμένα. Επαρχία η μία, επαρχία και η άλλη. Φτάνει να κρατιούνται οι παραδόσεις όσο γίνεται για να μην φτάσει κάποιος να αναγνωρίσει τον εαυτό του  σαν έναν Ποσειδωνιάτη ανάμεσα στους Ποσειδωνιάτας του χρυσόστομου Κ. Καβάφη, που είχαν χάσει τα νερά τους. 
 
Φροντίζοντας να μην λησμονιούνται αυτές οι παραδόσεις ταξιδεύουμε μέσα σε μια κιβωτό με την συντροφιά τους. Και  όταν έρχονται οι Μεγάλες Μέρες τις μοιραζόμαστε με όσους νιώθουν την ανάγκη της μοιρασιάς. 
 
Γιορτή μεγάλη και πάλι. Γέμισε ο Ναός, Δύο οι Πολιούχοι Άγιοι του, ο Στυλιανός με το μωρό στα χέρια και ο Αμβρόσιος. Και σε μια γωνίτσα, η  Βλαχερνίτισσα Παναγιά στο Παρεκκλήσι Της. Το Δισκέλι στο κέντρο του Σολέα αναμένει. Γνωστοί, άγνωστοι, δικοί και ξένοι, ενορίτες και μη, αναμένουν και αυτοί με τα μάτια έτοιμα να σηκώνουν το βλέμμα τους όταν ο Σταυρός θα αποχωρίζεται την αγκαλιά του Βασιλικού με τον δίσκο και τα τρία κεριά για δουν την 'Υψωση Του. 
 
Άσωμεν...
 
Νίκη Beales
Της Υψώσεως Του Σταυρού 2026
Μπάκινγχαμ, Αγγλία

...Και το όνομα αυτού: Σεπτέμβριος

 
Χρόνος μπαίνει, χρόνος βγαίνει, αυτός δεν παραλείπει να εμφανίζεται και να μπαινοβγαίνει. Ο ένατος μήνας του χρόνου που θα έπρεπε να  ήταν ο έβδομος, το λέει και η ονομασία του, αλλά πολλά πράγματα έχουν καθιερωθεί με τα  δικά τους "γιατί" και  "επειδή"  και άντε να βρεις άκρη. 
 

Ο λόγος περί μηνός Σεπτεμβρίου με όλα τα πολλά που βρέθηκε να κουβαλά στην πλάτη του. Σαν να είναι φορτωτική της στο τέλος της εποχής των Απελάσεων. Των απελάσεων Ελλήνων Υπηκόων από την Τουρκια το 1964. Γεμάτα τα σακιά, τα τσουβάλια, τα ταγάρια, τα ρακοφαγωμένα  σεντούκια και οι χειραποσκευές του από διάφορα και μέσα σε όλα τα θησαυρισμένα,  γιορτές έθιμα και αναμνήσεις.
 
Η πρώτη μέρα του αρχίζει από την τον Εσπερινό της παραμονής, προμηνύοντας  το ξεκίνημα του Εκκλησιαστικού Έτους. Έτσι λέει το Ημερολόγιο και για να το λέει, έτσι είναι. Θα αμφισβητούσε κάτι τέτοιο η Λωξάντρα; Όχι βέβαια.  Η σειρά των πραγμάτων. Το Τυπικό και η τάξη. Η Τάξη συνδυασμένη με το γερό δέσιμο της  συνύπαρξης. Απλότητα και αρχοντιά. Αρχοντική και απέριττη η σειρά των πραγμάτων στο Πατριαρχείο μας. Στην Πόλη,  στη δική μας Πόλη, στην Πόλη του Κωνσταντίνου και πάνω από όλα στην Πόλη Της Παναγιάς. Αυτό λέει η κληρονομιά και η παράδοση. Τι, αλλαγές θα κάνουμε τώρα;
 
Σεπτέμβρης με τα <Σεπτεμβριανά> του που δεν ξεχνιούνται από αυτούς που τα έζησαν. Αφηγήσεις, φωτογραφίες, εκθέσεις για να μάθουν οι υπόλοιποι που ενδιαφέρονται να μάθουν  αυτά που έγιναν τότε σε μια νύχτα από τις 6 μέχρι τις 7 του μήνα, σε λίγες ώρες για να αλλάξει η πορεία της ζωής μιας μεγάλης μερίδας Ρωμιοσύνης. Συμβάντα που όπως ό,τι γίνεται δεν ξεγίνεται, αγιοκατατάχτηκαν ανεπισήμως στα κιτάπια των αναμνήσεων. Υπήρξαν μάρτυρες και μάρτυρες που υπέκυψαν ποικιλοτρόπως σε αυτά που υπέστησαν. Μάρτυρες των Γεγονότων που τα ονόματα τους είναι γραμμένα στα μεριδοχάρτια των απογόνων τους, μέχρι που θα έρθει η επόμενη, άντε ας είναι η μεθεπόμενη, γενιά για να τα ρίξει στον κάδο της ανακύκλωσης.  Κάτι είναι και αυτό. 
 
Αίθριος καιρός, και γιορτές η μια πίσω από την άλλη, <Στέλιο, αύριο είναι του Αγίου Νεκταρίου, να πάμε στην Σηλυβριά; Να το πούμε και στην Ελένη και στον Κώτσο, να πάρουμε και γιαούρτι, ε, τι λές;>, πρότεινε η μαμά μου. στον πάτερ-φαμίλια της οικογένειας, μπαμπά μου. Πρόταση που δεν δεχόταν αντίρρηση. Και αφού θα πηγαίναμε, θα παίρναμε και γιαούρτι. 
 
Ήρεμη και γαλήνια η θάλασσα όταν πλησίαζε το Πανηγύρι του Γενεσίου της Παναγίας, στις οκτώ του μήνα, στο Γκιοκσουγιού, στην Ασιατική πλευρά του Βοσπόρου. Παραμονιάτικα το ρίχναμε στις προετοιμασίες για το τι θα ακολουθούσε ύστερα από την Θ. Λειτουργία, έξω από το εκκλησάκι. Ευκαιρία να ανταμωθούμε με την κ. Σοφία και τις κόρες της με τον μικρό Γιαννάκη από  το Τσεγκέλκιοϊ, και  να παίξουμε. Να ξαναδ(ι)ούμε την κυρία Μαρίκα, τον Γιωργάκη και την Νανά με τα χρυσά μαλάκια από το Σελβί Μπουρνού, την κυρία Αιμιλία, τον Σταυρίκο με την κυρία Ελένη από το Πέρα. Παρέα των γονιών μου από μια σύντομη παραμονή στην Αλεξανδρέττα. Σε εκείνο τον τόπο, σε εκείνα τα ζεστά μέρη που άνθιζαν πορτοκαλιές και χουρμαδιές εν αφθονία, εργάστηκαν οι Γαλλομαθείς (και περιζήτητοι) σύζυγοι τους, δημιουργήθηκαν δεσμοί και φιλίες που ακόμα συνεχίζονται από τα παιδιά τους, σκορπισμένα σήμερα σε άλλα μέρη του πλανήτη. 
 
Και μετά από το Γκιοκσουγιού, ο Σταυρός με συντροφιά τον σγουρό βασιλικό να υψώνεται στις δεκατέσσερις, στον Σολέα της Αγίας Παρασκευής. Την άλλη μέρα στις δεκαπέντε, εκδρομή από τα Θεραπειά στο Κεφελίκιοϊ, στους ταρλάδες (χωράφια) και στα τσαϊρια που κάποτε ήταν ο τόπος της Εκκλησίας του Αη Νικήτα. Το όνομα του Αγίου με ενδιέφερε ιδιαίτερα, αφού, όπως με εξήγησε η γιαγιά μου, η προέλευσή του ερχόταν από την νίκη του Χριστού ενάντια στον θάνατο,<σαν το Χριστός Ανέστη; Ναί, έτσι ακριβώς...>. Νίκη του Χριστού ο Νικήτας, Νίκη κι εγώ από την κυρά Δέσποινα την Παναγία και τα νικητήριά Της. Απλά πράγματα. Ταύτιση, σε πλήρη αρμονία. Αχ, γιαγιά, πως έκρυβες τέτοια σοφία μέσα σου; 
 
Γραμμή λοιπόν για το Κεφελικιόϊ που δεν βλέπαμε τίποτα εκεί για να το προσκυνήσουμε. Εμείς όμως πηγαίναμε και με το που φτάναμε η γιαγιά μου μαζί με την θεία Μαρούλα μουρμούριζαν: <Νίκην έστησαν κατά της πλάνης...> η νίκη, πανταχού παρούσα και μέσα σε όλα για να καμαρώνει η αφεντιά μου...
 
Έχει κι άλλη αρχή ο Σεπτέμβρης, της Σχολικής χρονιάς, καινούργια βιβλία, τετράδια, μολύβια και στυλό. Κιμωλίες και μαυροπίνακες -ανύπαρκτοι ίσως πια- τσάντες και μαθητικά ρούχα. Μαύρες μπροστέλες με άσπρα γιακαδάκια, μυρωδιά Σχολείου διάχυτη παντού, το ίδιο και σήμερα, όπως και τότε που ο Peppino di Capri τραγουδούσε... Melancolie in Settembre...
 
Νίκη Beales
6 Σεπτεμβρίου 2026
Μπάκινγχαμ, Αγγλία

Ταξίδια στη Βασιλεύουσα

 
Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης Κωνσταντινοπολιτών Ηνωμένου Βασιλείου ενημερώνει τα μέλη του για το παρακάτω:
 

Σχέδια για ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη τον Μάϊο του 2027
 
Όπως πολλοί από εσάς γνωρίζετε ήδη, εδώ και αρκετό καιρό εξετάζουμε και συζητούμε το ενδεχόμενο μιας επίσκεψης στην Πόλη. Φαίνεται πως η κατάλληλη στιγμή έφτασε επιτέλους και σχεδιάζουμε το ταξίδι μας για την περίοδο της Spring Bank Holiday του επόμενου έτους, γύρω στις 31 Μαΐου 2027. Παρακαλούμε σημειώστε την ημερομηνία στο ημερολόγιό σας! Θα επανέλθουμε με περισσότερες λεπτομέρειες εν ευθέτω χρόνω.
 
Μιλώντας για επισκέψεις στην Πόλη, το αδελφικό μας σωματείο στην Ελβετία, AGCOS, προγραμματίζει το δικό του ταξίδι για τον προσεχή Οκτώβριο. Εάν ενδιαφέρεστε για περισσότερες πληροφορίες, παρακαλούμε επικοινωνήστε μέσω email με την Αθηνά Καντιφέλη στο athinakanti@gmail.com

Τα Νικητήρια «Ευχαριστώ» της Πόλης

 
Στις Βλαχέρνες σήμερα με ευλάβεια η Ανάμνηση.
 

Και σαν σήμερα,  στον τόπο τον ίδιο, τον δικό μας και της καρδιάς μας γονατίζουμε και δεν λησμονούμε  αυτά που διαδραματίστηκαν τότε, πολλά - πολλά χρόνια πριν.
 
Παρών, πρώτος και καλύτερος - ποιός άλλος; - ο Πατριάρχης μας, που ζει και αναπνέει την Πόλη και την πόλη Της Παναγιάς, την δική Του Πόλη,  αντιπροσωπεύοντας όλους εμάς που η απόσταση μόνο νοερά μας αφήνει να Την πλησιάσουμε.

Τότε, όταν γιορτάζοντας τα έπαθλα της νίκης, η Πόλη δωρίστηκε για πάντα στην Παναγία. Όταν  εμπνεύστηκαν  οι στίχοι του  «Τη Υπερμάχω...» για να αποδώσουν όσο πιό εκφραστικά και όμορφα γίνεται, μέσα από τον μοναδικό συνδυασμό της υμνωδίας και της μελωδίας, απεριόριστη ευγνωμοσύνη στην Θεοτόκο.
 
Από το Άλφα μέχρι το Ωμέγα, συλλαβές - λέξεις - λόγια - ποίηση - μουσική,  που μας αγγίζουν εδώ και αιώνες και μας προσφέρονται σαν Αντίδωρα. 
 
Με ένα δικό μου "Ευχαριστώ" 
 
Νίκη Beales
Μπάκινγκχαμ - Αγγλία
7 Αυγούστου 2026
1.400 χρόνια μετά

Παρασκευή, η Αγία, στα Θεραπειά...

 
Ιούλιος μήνας, μέσα στην ζέστη. Το ημερολόγιο είναι γεμάτο από γιορτές και τα Θεραπειά μας, τιμούν ιδιαίτερα τρεις. Της Αγίας Κυριακής, της Αγίας Μαρίνας και της  Αγίας Παρασκευής. 
 

Η πρώτη έχει το εξωκκλήσι της, στα ψηλά μέρη, η δεύτερη, έχει το παρεκκλησάκι της στα μισά, και η τρίτη που γορτάζει στις 26 του μήνα, απέναντι από την παραλία του προαστίου της καρδιάς μου. 
 
Τι να πρωτοθυμηθώ και τι να πρωτοξεχάσω; Τον χωματόδρομο του Ντερέ, περνώντας πρώτα από το καρακόλι (αστυνομία), το σπίτι της θείας Μαριέττας, στα αριστερά, το ξύλινο σπίτι της κυρίας Κατίνας, την μεγάλη βρύση αντίκρυ του και πιό πέρα το δύσβατο μονοπάτι που πήγαινε στους Σιδεράδες,  και προχωρώντας να λιγοστεύουν τα σπίτια και να συναντώ τα μποστάνια και τους μπαξέδες με τις σμέουρες; Να μην θυμηθώ τον δρόμο που ολοένα και στένευε για να γίνει μονοπάτι, κυριολεκτικά μονοπάτι για να φτάσει στην κατηφορίτσα που η βάση της  γινόταν ένα με τις ρίζες από τον πλάτανο αντάμα με τις πέτρες κάτω από το διάφανα νερά για να πατήσω πάνω τους και να ανέβω την μικρή ανηφορίτσα και να βρεθώ στην μικρή εξωκκλησιά; Να ξεχάσω το γάργαρο νερό που  ανάβλυζε  από  την καρδιά του μικρού λόφου;
 
Να παραλείψω το λιλιπούτειο ταπεινό Αγιασματάκι της Αγ. Μαρίνας, που για να το βρει κάποιος, αρκεί να στρίψει αριστερά διαβαίνοντας πέντε λεπτά από το Πάρκο προς το ρομαντικό Ροσινιόλ με τις αγριοκαστανιές; Να σβήσω με σφουγγάρι την παραμονή της γιορτής με το πλατύ δρομάκι γεμάτο από Θεραπειανούς  και καλοκαιρινούς να προσέχουν τα λόγια του Παπά - Αχιλλέα στην Παράκληση και να τσιτώνουν το αυτί τους για να ακούσουν να μνημονεύονται τα ονόματά τους; Ή τις κυρίες και τις μαμαζελίτσες με τα εμπριμέ τους να φυσιούνται με τις βαντάλιες τους, αφού έκανε ζέστη και η αύρα της θαλασσας δεν έφτανε μέχρι το Αγίασμα. Γίνονται αυτά παραλειπόμενα; Ξεχνιούνται;
 
Ο μήνας φτάνει στο τέλος του και μαζί του έρχεται και πάλι γιορτή, της Αγίας Παρασκευής. Κουβεντιάζοντας με την εξαδέλφη μου Νίτσα τις προάλλες για περιστατικά που έχουν συμβεί στην γενέτειρά μας, αναφέρθηκε στο παρακάτω: 
     
...<<Ως προς το θαύμα της Αγίας Παρασκευής.
 
Θα ήταν περιπου την εποχή του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Ήμουν μικρή. Ο μπαμπάς μου είχε το οικογενειακό κέντρο TURAN (κήπος πλατφόρμα ) με 50 τραπέζια, δεύτερος όροφος με 2-3 τραπέζια, τρίτος όροφος με 1-2 τραπέζια, που συνορεύει με τον κήπο της Αγ. Παρασκευής  δεξιά λίγο ανηφόρα πίσω από κάποιους τάφους. 
 
Απ' αυτό το σημείο  έδινε ένα καρβέλι, ένας από τους στρατιώτες που βρίσκοταν στην εκκλησία και φύλαγε την είσοδο του ναού, γεμάτο με κούτες, όπλα κ.τ.λ. ...,  στον πατέρα μου,  εις αντάλλαγμα ενός πακέτου τσιγάρων. Είχαν πιάσει φιλία.
 
Ένα βράδυ, στις 12 η ώρα το βράδυ, ακούστηκαν πυροβολισμοί. Τρομοκρατήθηκαν οι πελάτες. Με όλο που ήταν καλοκαίρι άδειασε το μαγαζί. Το πρωΐ οι χωριανοί ρώτησαν τον μπαμπά μου αν κατάλαβε από που γινόταν, τι συνέβη.
 
Αυτό το γεγονός συνέβη και την επομένη και την μεθεπομένη.
 
Ο μπαμπάς μου το πρωΐ την επομένη του τρίτου συμβάντος όταν ανέβηκε να πάρει το καρβέλι, ρώτησε τον στρατιώτη τι ήταν αυτοί οι πυροβολισμοί και ο στρατιώτης με μεγάλη επιφύλαξη του εξιστόρισε το γεγονός.
 
Το βράδυ ο φύλακας που κρατούσε  σκοπιά στην πόρτα εισόδου του Ναού είδε μια υψηλή γυναίκα  ντυμένη στα άσπρα να προχωρά προς την πόρτα του Ναού και να θέλει να μπει μέσα. Της είπε στοπ και αυτή προχώρησε, της ξαναείπε στοπ και αυτή προχώρησε, τότε εκείνος την πυροβόλησε. Αυτή χάθηκε προς τον ουρανό.
 
Την επομένη το πρωΐ πήγε στον αξιωματικό να δικαιολογήσει τη σφαίρα που χρησιμοποίησε. Εξήγησε το περιστατικό. Το επόμενο βράδυ ο αξιωματικός άλλαξε στρατιώτη στη σκοπιά. Το συμβάν έγινε και με τον δεύτερο φύλακα ο οποίος είπε τα ίδια που έζησε, όπως ο πρώτος, όταν πήγε να δικαιολογήσει τη χρήση της σφαίρας στον αξιωματικό.
 
Την τρίτη βραδιά κράτησε σκοπιά ο αξιωματικός και συνέβη το ίδιο. Την επομένη ήρθαν φορτηγά και πήραν τις κούτες με όπλα κ.τ.λ. ...
 
Οπότε άδειασε ο Ναός. Όπως σου είπα ανώτερα ο μπαμπάς τα έμαθε από πρώτο χέρι και είπε, ήταν η Αγία Παρασκευή που τους έδιωξε από το σπίτι της. Τότε ησύχασε το χωριό και οι χωριανοί...>>
 
Πόσο γνωστή ή πόσο άγνωστη είναι αυτή η ιστορία;  Την πιστεύει κανείς; Ο θείος Μόρφης, ο πατέρας της εξαδέλφης μου την πίστεψε και την εξιστόρησε στην κόρη του και από αυτήν ήρθε σε μένα για την μοιραστώ μαζί με αυτούς που διαβάζουν αυτές τις αράδες, χρόνια και χρόνια μετά από τότε που συνέβη.
 
Βρισκόμαστε στο τώρα και στην Απογευματινή, την αειθαλή εφημερίδα της Πόλης,  στην οποία η Μητρόπολη Δέρκων ανακοινώνει τις Ακολουθίες που προγραμματίζει. "Την σπουδήν σου τη κλήσει κατάλληλον..." και το κύμα της Βοσποριανής παραλίας  θα συνοδεύει το Απολυτίκιο για να κρατά το ίσον παραδοσιακά όπως γίνεται κάθε φορά από τους Ψάλτες της Βασιλεύουσας (και άνευ ηλεκτρονικών βοηθημάτων που είναι πλέον της μόδας). Πόσο θα γεμίσει η Αγιά Παρασκευή από Θεραπειανούς & καλοκαιρινούς φέτος; Πόσοι πιστοί θα απολαύσουν κομμάτια από τους Άρτους με το γλυκάνισο της Αρτοκλασίας στην φετινή Πανήγυρη;  Κύριος οίδε. Λίγοι ή πολλοί, ουκ εν τω πολλώ το ευ και όλοι οι καλοί χωρούνε.  
 
Προσκυνήματα & Χρόνια Πολλά στους συντοπίτες μου και σε όσους γιορτάζουν.
 
Νίκη Beales
Της Αγίας Παρασκευής, 2026
Μπάκινγκχαμ, Αγγλία

Constantinople Lecture

 
On Tuesday 24th of June 2026, the AECA held its Annual Constantinople Lecture at St John’s Notting Hill. This year’s lecture was given by Dr Sharon J Kaithavana, who is a medical doctor and a member of the Malankara Orthodox Church, on ‘“Your faith has saved you” Medicine, Faith and Healing – Insights from Indian Orthodoxy and the Ayurvedic Tradition.
 

The evening began with a Choral Evensong, led by our Treasurer, Fr Alan Trigle. Before the main Lecture, The Bishop of Southwark Christopher Chessun, who is also our Anglican President, greeted everyone to this year’s event.
 

The Treasurer, Fr Alan Trigle, introduced our speaker. Dr Sharon J Kaithavana shared his lecture with the participants, so everyone could follow the interesting and engaging talk, linking practice and theory to cultural and religious beliefs found within Indian Orthodoxy.
 

After the Lecture, Fr Will Gibbs thanked the speaker and gave final remarks and comments. The evening ended with a wonderful reception where everyone was able to enjoy the warm weather with a glass of wine and some nibbles. The Lecture will be published in our journal, Koinonia, for our members to read.
 
Dr. Dimitrios Salapatas

Τ’ Αη-Γιαννιού oi φωτιές που γίνονται λουλούδια

 
Σαν σήμερα το βράδυ, αλλά πρώτα η Παράκληση...
 

Μέσα, η φλόγα στο καντηλάκι και ο Πατ. Αχιλλέας, άντε και το πολύ κάποιος άλλος.  Μπροστά στην ανοικτή πόρτα ένα τραπεζάκι, ένα ντεφτέρι με μια άσπρη πέτρα πάνω στις ανοιγμένες σελίδες για να μην τις τραβολογά το Θεραπειανό αεράκι πέρα δώθε και ένα μολύβι για τα ονόματα υπέρ υγείας.
 
Το μικρό Αγίασμα, κολλημένο στα πετρωμένα πόδια του βουνού, έχει στα αριστερά του ένα στενό μονοπάτι που κάνοντας παρέα με το κελαριστό ντερεδάκι του χωριού  βγαίνει σε μια άλλη γειτονιά. Δίπλα στο μονοπάτι ήταν το σπίτι της κυρίας Άννας και  απέναντί του,  μια  μικρή πολυκατοικία.  Εκεί διέμενε ο Πάτ. Γερμανός με την μητέρα του, όπως και η οικογένεια του  Γιώργου & της Όλγας Φενερλή, με τα παιδάκια τους, τον Άκη με τα όμορφα ματάκια και την Σμαρούλα. 
 
Μπροστά,  σχηματίζεται  μια πλατειούλα, κατάλληλη για να ανάβουμε τις φωτιές του Αη Γιάννη.
 
Λείπω. Λείπω εδώ και πολλά χρόνια και όλα αυτά μένουν θησαυρισμένα και αστείρευτα.  Κλείνω όμως τα μάτια για να βλέπω βαθιά. Ανιχνεύω ανάμεσα στις φλόγες και αφουγκριέμαι τα ψιθυρίσματα από τις άλικες τσιμπλίδες που λαμπυρίζουν. Τα ακούω να αντιλαλούν ανεβαίνοντας προς τον ουρανό που έχει τον Βόσπορο υπό την σκέπη και θωρώ τις σπίθες να γίνονται λουλούδια. Λουλούδια με βαθύ κόκκινο πορφυρένιο χρώμα που ακροπατώντας στην κλίμακα ανάβασης χρυσίζουν σαν τον ήλιο που βασιλεύει με ευπρέπεια καταλήγοντας σε ένα άυλο και διάφανο φως. Τα βλέπω να γίνονται κόκκοι θυμιάματος που ευωδιάζει για να προσπερνούν τα σύννεφα και να φτάνουν χάρισμα σε αυτούς που ξέρουν να περιμένουν.
 
Από την μιά ο Βόσπορος και από την άλλη ο Κεράτιος και κάπου παρακάτω, η Μεταμόρφωση. Η Πόλη Της Θεοτόκου.
 
Ιούνιος και είκοσι τρεις του μήνα σήμερα,  παραμονή χρονιάρας μέρας, μια από αυτές που τα Θεραπειά τιμούν. Το αγοράκι με τα όμορφα μάτια που έβλεπαν το Αγιασματάκι του Αη Γιάννη και το λιμάνι με τις βάρκες,  έτσι και στα καλά καθούμενα, πήρε την άγουσα προς τις αιώνιες στράτες όπου οι φλόγες στα καντήλια δεν κοιμούνται, κομίζοντας  προσκυνήματα σε αγαπημένες καρδιές και ψυχές...
 
Ώρα του καλή.
 
Νίκη Beales
Παραμονή του Αη Γιάννη 2026
Μπάκινγκχαμ, Αγγλία

Το κτίσιμο της Αγια-Σοφιάς / το βίντεο

 
Πραγματοποιήθηκε χθες Κυριακή 7 Ιουνίου 2026 μια Πνευματική Σύναξη, στον Ιερό Ναό των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στο Bristol.
 

Σε αυτήν ομίλησε ο κ. Κυριάκος Βάσιλας, Πολιτικός Μηχανικός και Ιεροψάλτης στον εν λόγω Ιερό Ναό.
 

Το θέμα της ομιλίας ήταν: «Το κτίσιμο της Αγια-Σοφιάς»!

Συγχαίρουμε τον ομιλητή, για την εμπεριστατωμένη ομιλία του, η οποία είχε επιστημονική αρτιότητα και γλαφυρότητα.
 
Το βίντεο είναι εδώ

Το κτίσιμο της Αγια-Σοφιάς

 
Η ενορία των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στο Bristol συνεχίζει για πέμπτη χρονιά τον θεσμό των «Πνευματικών Συνάξεων», προσφέροντας ευκαιρίες πνευματικού εμπλουτισμού, γνώσης και γόνιμου διαλόγου γύρω από θέματα εκκλησιαστικού, ιστορικού και πολιτιστικού ενδιαφέροντος. Στην τρίτη συνάντηση του φετινού κύκλου, η οποία θα πραγματοποιηθεί σήμερα Κυριακή 7 Ιουνίου 2026, φιλοξενούμε τον κ. Κυριάκο Βάσιλα, Πολιτικό Μηχανικό και Ιεροψάλτη, ο οποίος θα μοιραστεί με το ακροατήριο τις γνώσεις και τις εμπειρίες του γύρω από ένα από τα σπουδαιότερα μνημεία της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.
 

Η ομιλία με θέμα «Το κτίσιμο της Αγια-Σοφιάς» θα επικεντρωθεί στην ανέγερση του μεγαλοπρεπούς Ναού της του Θεού Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη, ενός έργου που σημάδεψε όχι μόνο τη βυζαντινή αρχιτεκτονική αλλά και την ιστορία του χριστιανικού κόσμου. Μέσα από ιστορικές πηγές, αρχιτεκτονικά δεδομένα και τεχνικές πληροφορίες, θα αναδειχθούν οι συνθήκες, οι προκλήσεις και το όραμα που οδήγησαν στη δημιουργία αυτού του μοναδικού οικοδομήματος, το οποίο επί δεκαπέντε αιώνες εξακολουθεί να προκαλεί θαυμασμό για την αισθητική, τη μηχανική αρτιότητα και τον βαθύ θεολογικό του συμβολισμό.

Ήχοι & απόηχοι...

 
Τις προάλλες, όχι μακριά από τον Τάμεση, στην καρδιά του Λονδίνου μια συντροφιά από αναπνοές, που κρατούσαν διακριτικά το ίσον σε αυτά που έλεγαν μια ο ένας και μια η άλλη, οι δύο καλεσμένοι.  Έφτασαν από τα αιώνια χώματα της Πόλης του Κωνσταντίνου αλλά και της Παναγίας.  
 

Μια φούχτα ψυχές γέννημα θρέμμα της Πόλης, δυό, ίσως τρεις φούχτες με καταγωγή από εκεί και μερικές άλλες επειδή την σέβονται, την λαχταρούν και την αγαπούν. Την αγαπούν γιατί είναι <Η Πόλη> και επειδή είναι <<η Πόλη της καρδιάς μας>>.  Ο λόγος που γέμισε ο φιλόξενος χώρος  στο Ελληνικό Κέντρο του Λονδίνου. Στιγμές ανεπανάληπτες Ρωμιοσύνης και Ορθοδοξίας, χέρι-χέρι, μαζί.  
 
Σημαντικό, συναρπαστικό και συγκινητικό το θέμα και το θέαμα, <Η Αναβίωση Της Ακουστικής της Αγίας Σοφίας> στην Παναγία του Μπαλίνου,  με αρωγό το PeopleCert και την τεχνολογία στην παρουσίαση τους. Εξαιρετικοί οι ομιλητές  που, μαζί με τα υπόλοιπα, έφεραν αέρα Πολίτικο στις αποσκευές τους για να μας μεταφέρει, βλέποντας και ακούγοντας, στις όχθες του Βοσπόρου, στην Προποντίδα, στην παλιά πόλη, στον Κεράτιο Κόλπο για να φτάσουμε στο Φανάρι. Εκεί, που το  φανάρι τo βαστούν χέρια στιβαρά για να κρατιέται η φλόγα άσβεστη μέρα-νύχτα και οι ακτίνες της να βρίσκουν δίαυλο για να προσπερνούν θάλασσες και βουνά δίχως να χάνει ούτε δράμι από την λάμψη της.
 
Και η φλόγα, πρόσφατα βρέθηκε στην Μαλακοπή της Καππαδοκίας. Με συνοδεία, την διακριτική και ταπεινή λαμπρότητα όπως αρμόζει στην περίπτωση. Γέμισαν από  ψαλμωδίες τα πάντα. Οι κολώνες,  παρέα με το φως πού έμπαινε από το τοξωτά παράθυρα για να την ανταμώσει ανάμεσα στους αιωνόβιους χώρους που ακόμα και αν είχαν λαλιά  δεν θα μπορούσαν να αρθρώσουν λέξη, αρκέστηκαν και αυτές σε ένα βουβό ισοκράτημα... Γέμισαν και οι στήλες στις εφημερίδες και στο διαδίκτυο σηματοδοτόντας το γεγονός. Απέραντο το νόημα, βαθύ και αμέτρητο, Derin kuyu σήμερα. Κληρονομιά και παρακαταθήκη. 
 
Σαν το "ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ 1922 ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΟΣ ΜΑΛΑΚΟΠΗΣ".  Ένα κειμήλιο που βρέθηκε ανάμεσα σε διάφορα χαρτιά,  βιβλία και έγγραφα του μπαμπά μου. Ταξίδεψε  από την Πόλη στην Αθήνα όταν παρατήσαμε το μέρος που αγαπούσαμε ακολουθώντας την μοίρα των εξαναγκασθέντων. "J'ai quitté mon pays" (εγκατέλειψα την πατρίδα μου) έπαιζε στο μαγνητόφωνο συνέχεια ο πατέρας μου μέχρι να φτάσουμε,  οδικώς,  στην Αθήνα. Μαύρο με ασημένια γράμματα, το ημερολόγιο, το θυμούμαι. Όταν ήμουν παιδάκι, σε ένα ράφι ανάμεσα στα λεξικά, πως το κοίταζα, πως το έπαιρνα στα χέρια μου  και το φυλλομετρούσα  για να βλέπω τις φωτογραφίες και να χαίρουμαι σαν  έφτανα στην σελίδα 253 που ήταν η φωτογραφία των Θεραπειών, και την γιαγιά μου να λέει, <πρόσεχε, πρόσεχε, είναι από τον Δεσπότη>.  Βέβαια, εννοούσε τον Μητροπολίτη Δέρκων, Ιάκωβο Παπαϊσίου, κατά κόσμον Ιορδάνη, τον λεγόμενο Αζιζ, τον Δεσπότη μας, που όπως είναι γνωστό ήταν από εκείνα τα μέρη.  Καταχωρημένα στις 6 Ιανουαρίου υπάρχουν, γραμμένα στο χέρι, το Απολυτίκιο Των Θεοφανείων και στις 11 του ίδιου μήνα, "Ταις των δακρύων σου ροαίς". Το πως και το γιατί ήταν εκεί, παραμένει και θα παραμείνει άγνωστο. Δεν ρώτησα τότε και δεν ζει κανείς από αυτούς που θα μπορούσαν να με διαφωτίσουν. Το 1922 ο πατέρας μου θά ήταν μικρό παιδάκι. Πόλη- Αθήνα και γιαγιά-Αλβιώνα! Κόσμος πάει κι’ έρχεται...
 
Το προσκυνηματικό ταξίδι του Πατριάρχη μας στην γενέτειρα του μακαριστού μας Δεσπότη που σε μιά φωτογραφία, γελώντας  <παίζει> μπάλα με γελαστά παιδιά, έγινε αφορμή για ρίξω μια ματιά στο Ημερολόγιο..., να φτάσω στην σελίδα με την ξεθωριασμένη στο χαρτί φωτογραφία του Θεραπειανού κόλπου για να με πλησιάσει ο απόηχος της φωνής της γιαγιάς μου, <πρόσεχε...>. 
 
Η παρουσίαση από την Μαρία Δήμου & τον Συμεών Σολταρίδη, μερικές εβδομάδες πριν, μας έδωσε την ευκαιρία να πάμε κοντά σε ήχους και να πάρουμε μια γεύση από  <όπως θα ακουγόταν κάτω από τον τρούλο της Αγίας Σοφίας τα χρόνια εκείνα.> Συγχαρητήρια στον Πρόεδρο του Συλλόγου Κωνσταντινουπολιτών Η.Β. Πάνο Αναγνωστόπουλο και στους συνεργάτες του για την έμπνευση και την διοργάνωση.
 
Οι ήχοι γεννούν απόηχους και ταξιδεύοντας νοερά στην Νίκαια πλησιάσαμε αυτούς που είπαν ότι είπαν και τα λεγόμενά τους έμειναν για να ταξιδεύουν, αιώνας μπαίνει-αιώνας βγαίνει μέχρι τις μέρες μας και έπεται συνέχεια. 
 
Ψυχοσάββατο, <Πάτερ, Πάτερ, ελάτε και απ’ εδώ, αχ, Πάτερ, γιατί φεύγετε...> στην Αγία Ελένη, εκεί που κοιμούνται μακαρίως οι μακαριστοί, κόλλυβα και λουκούμια, badem ezmesi (αμυγδαλόψιχα) και <Θεός σχωρέστους...>. Θεραπειά, κυπαρίσσια, αηδόνια και Ροσινιόλ. Τα Πενήντα της Πασχαλιάς και της Αγίας Τριάδος. Οι μέρες ποτισμένες με αθάνατο νερό δεν κουράζονται. Οι απόηχοι της καμπάνας στο Ταξίμ και του παφλασμού της θάλασσας που περνώντας ανάμεσα από τα πεύκα στο Τσαμ Λιμάνι της φτάνει στα ψηλά μέρη, στον Λόφο της Χάλκης και ως διά μαγείας φτάνουν και σε μένα.
 
Καλοκαίριασε...
 
Νίκη Beales
Μπάκινγκχαμ, Αγγλία

Ευχές Μητροπολίτου Πριγκηποννήσων

 
Με μεγάλη χαρά γίναμε αποδέκτες της πανέμορφης εόρτιας κάρτας και των πολύτιμων ευχών του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Γέροντος Πριγκηποννήσων κ. Δημητρίου.
 

Ο Σεβασμιώτατος μας απευθύνει πασχάλιες ευχές, αλλά επίσης μας στέλνει θερμές ευχαριστίες για τις συνεχείς κοινοτικές μας ενημερώσεις, καθώς και συγχαρητήρια για το έργο μας.

Είμαστε ευγνώμονες στη Σεβασμιότητά του για την Πολίτικη ευγένεια και την εγκαρδιότητά του, αντευχόμενοι ολοψύχως το Ιερό Φως της Αναστάσεως να καταυγάζει πάντα τον Σταυρικό δρόμο του στην ιστορική Ιερά Μητρόπολη Πριγκηποννήσων.

Εγκαίνια της Βασιλίδος των πόλεων

 

Συναξάριον

 

Τῇ ΙΑʹ τοῦ αὐτοῦ μηνὸς τὴν ἀνάμνησιν πνευματικῶς ἐπιτελοῦμεν τοῦ Γενεθλίου, ἤτοι τῶν Ἐγκαινίων ταύτης, τῆς Θεοφυλάκτου καὶ βασιλίδος τῶν πόλεων, τῆς κατʹ ἐξαίρετον ἀνακειμένης τῇ Δεσποίνῃ ἡμῶν καὶ ἁγίᾳ Θεοτόκῳ, καὶ ὑπʼ αὐτῆς διὰ παντὸς σῳζομένης.
 
Τα γενέθλια της Κωνσταντινούπολης εορτάζονται κάθε χρόνο από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 11 Μαΐου, σε ανάμνηση των εγκαινίων της «Νέας Ρώμης» από τον Μεγ. Κωνσταντίνο. Η επίσημη ίδρυσή της, που σηματοδότησε τη μεταφορά της πρωτεύουσας, πραγματοποιήθηκε στις 11 Μαΐου του 330 μ.Χ..
 
Οι τελετές εγκαινίων ξεκίνησαν στις 2 Απριλίου 330 μ.Χ. κι αφού πραγματοποιήθηκαν ιπποδρομίες, θρησκευτικές πομπές και λαϊκές γιορτές, ολοκληρώθηκαν με την επίσημη ανακήρυξη στις 11 Μαΐου.
 
Το γεγονός των εγκαινίων θεωρήθηκε κορυφαίο δείγμα της γενναιοδωρίας της αυτοκρατορικής αυλής προς τους κατοίκους της Πόλης. Ο αυτοκράτορας συνοδευόμενος από μέλη της αυτοκρατορικής αυλής πήγε στο κέντρο της νέας αγοράς, στο Φόρο, όπου πραγματοποιήθηκε η τελετή «αφιέρωσης» της στήλης. Η τελετή έγινε στο σημείο όπου ο Κωνσταντίνος είχε δει θείο όραμα το οποίο τον καθοδήγησε να οριοθετήσει τη νέα πόλη.