Ανέκπτωτη αγάπη

 
Οι ταπεινοί διάκονοι της ανέκπτωτης  αγάπης, βάζουν τις πολυόμματες ψυχές τους να γονατίζουν, μετανοούν διαρκώς και επικαλούνται τον Κύριο! Με έναν ψαλμό, μια προσευχή από το ψαλτήρι, το προσευχητάρι των θλιμμένων ελπιζόντων… Και κάποιες λέξεις τις τονίζουν πιότερο και τις επαναλαμβάνουν συνεχώς!
 

Σῶσον με, Κύριε, ὅτι ἐκλέλοιπεν ὅσιος, ὅτι ὠλιγώθησαν αἱ ἀλήθειαι ἀπό τῶν υἱῶν τῶν ἀνθρώπων. …σύ, Κύριε, φυλάξαις ἡμᾶς καί διατηρήσαις ἡμᾶς ἀπό τῆς γενεᾶς ταύτης καί εἰς τόν αἰῶνα... ( Ψαλμ. 11,2,8).
 
Ω πόσο συγκλονιστικός και στο σήμερα τούτος ο ψαλμός!
 
Μείναν λίγες οι αλήθειες! Χιλιάδες χρόνους πριν γράφτηκε αυτός ο ψαλμός!
 
Αυτή η κραυγή αγωνίας! Πόσο επίκαιρη στο σήμερα, στο τώρα! Πόσο η ασέβεια και το θεοστυγές της εποχής μας πνίγουν και καταδυναστεύουν το ευσεβές και το αληθές!
 
Σώσον με Κύριε! Θυμίζει εκείνο το Επιστάτα απολλύμεθα (Λουκ.8,24)! Πού έστιν η πίστις υμών; απαντά ο Κύριος! Πλήθυνε το ασεβές και η αγάπη αφανίστηκε …πάγωσε! Τα λόγια του Προφητάνακτος στα χείλη και στην καρδιά! Οδοιπορία μακρά και κοπιώδης μέχρι να βρει η ψυχή, το ευσεβές που πλέον τόσο σπανίζει αν όχι εξαφανίζεται! Σώσον με Κύριε ότι εκλέλοιπεν όσιος! Οι πλείστοι προσκυνούν ψεύτικους θεούς! Ελάχιστοι ευσεβείς έμειναν στο θέλημά Σου! Χειροτερεύουν όλο και περισσότερο και πιο βασανιστικά Κύριε οι καιροί!
 
Φύλαξέ μας Κύριε! Θεάνθρωπε Ιησού! Από το μίσος των πολλών που πάγωσε η αγάπη τους! Σημείο των καιρών… Εψύχθη η αγάπη! Δια το πληθυνθήναι την ανομίαν (Ματθ. 24, 12).  Ετυρώθη η καρδία και η  αγάπη των πολλών! (Ψαλμ. 118, 70) Εκλέλοιπεν όσιος! Απομακρυνθήκαμε από την Σοφία Σου! Πλήθυνε η βλάσφημη ανομία! Πάγωσε η αγάπη! Όπως τότε μας το αποκάλυψες Κύριε! Φύλαξέ μας! Και κράτα μας στην πίστη και την αγάπη! Την αγάπη εν Αληθεία! Κράτα μας ως το τέλος με καρδιές καιόμενες! Γιατί όσων οι καρδιές παγώνουν καύμα τις περιμένει (Αποκ. 16, 9)! Και ας είναι Κύριε μακρύς ο δρόμος ως την Εμμαούς των Ευσεβών!
 
Νώντας Σκοπετέας
 
To βίντεο είναι εδώ

Γραμμάτια ανεξόφλητα

 
Έβαλες υπογραφή, υπογραφές αμέτρητες σε κάτι ψιλά γραμματάκια που ούτε καν μπορείς να τα διαβάσεις χωρίς τα γυαλιά σου… Ε αυτά είναι γνωστά, τα υπογράφουν όλοι σου λέει ο κύριος Διευθυντής… μην ανησυχείτε… είναι οι όροι της σύμβασης του δανείου σας για την αγορά του νέου σας αυτοκινήτου… Για τα επόμενα… 6 χρόνια  εσείς φροντίστε απλά να υπάρχει διαθέσιμο ποσό στον λογαριασμό σας και κάντε και μια πάγια εντολή να μην χρειάζεται κάθε λίγο και λιγάκι να έρχεστε στην τράπεζα, θα λαμβάνονται αυτόματα τα χρήματα…
 

Και έφτασε κάποτε η πολυπόθητη τελευταία δόση αφού πάντοτε, δόξα τω Θεώ, υπήρχε διαθέσιμο ποσό… Και εξοφλήθηκε και το τελευταίο γραμμάτιο… Σκέψου αν εσύ μετά από 6 χρόνια συγκινήθηκες που ξόφλησες, πόσο συγκίνηση νιώθει ένας που επί 30 χρόνια κάθε μήνα φρόντιζε να υπάρχει διαθέσιμο υπόλοιπο για τη δόση του σπιτιού, που επιτέλους είναι δικό του… Καμιά υποχρέωση πλέον, κανένα γραμμάτιο διαμαρτυρημένο που λέγανε παλιά… τίποτα σφραγισμένο τίποτα το εκτελεστό… Και όχι μόνο αυτό, αλλά δεν άφησες και καμιά φήμη κακοπληρωτή… αυτό κι αν είναι σπουδαίο… να την κουβαλάς και να μην σου επιτρέπεται να ξαναδανειστείς… Μακριά από μας…
 
Ας έρθει τώρα η αγία μεταστρεψιμότητα, να γίνουμε όλοι μας ευθύς αμέσως, όσοι είμαστε τούτη τη στιγμή συντονισμένοι στα ουράνια ραδιοκύματα, οφειλέτες… Και ας θυμηθούμε κάποια άλλα γραμμάτια που έχουμε αφήσει ακόμα ανεξόφλητα… Αμετανόητες και ανεξομολόγητες πράξεις… Να συντρέχουν αυτά τα δυο. Μετάνοια και εξομολόγηση. Όχι μετανοημένοι ανεξομολόγητοι και αμετανόητοι εξομολογημένοι... Δεν σβήνει το χρέος τότε… Παραμένει και συνεχώς επικαιροποιείται... Γύρνα πίσω τον χρόνο… Φτάσε ως εκεί που μπορείς να θυμηθείς και ξεκίνα να καταθέτεις… Και δημιούργησε διαθέσιμο υπόλοιπο δακρύων και στεναγμών και σβήνε συνέχεια βερεσέδια και άσπριζε της ψυχής τον λερωμένο τοίχο ξανά και ξανά μέχρι να λαμπικάρει... Πρόσεξε τι θα μείνει πίσω σου… σε λόγια,  σε πράξεις,  σε γραφτά, σε μνήμες… Θα σε ακολουθούν πάντοτε αυτά… Φρόντισε να διορθώσεις τα… κακώς κείμενα… Βγες δημόσια… ακόμα και μπροστά σε 100.000 κόσμο και όταν με την βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης συνομιλήσεις με τον 17χρονο εαυτό σου, τώρα που πέρασαν 50 χρόνια από εκείνη την κάπως αθώα εποχή, ζήτα του συγγνώμη για όσα του στέρησες… και ζήτα συγχώρεση από τον Θεό που συγχωρεί… ενώπιον όλων για όσα θλιβερά κάποτε ξεστόμισες εναντίον Του παρασύροντας εκείνους που σε λάτρευαν και έλεγαν το σύνθημα… ζούμε για να σε ακούμε!
 
Εσύ τραγουδιστή και τραγουδίστρια που γεμίζεις στάδια αχανή, ηθοποιέ διάσημε της Επιδαύρου και του Εθνικού, εσύ συγγραφέα των ευπόλητων βιβλίων και των υποψηφιοτήτων, εσύ… αντικειμενικέ δημοσιογράφε επηρεαστή της κοινής γνώμης που επιμένετε αφρόνως να διατυμπανίζετε, λόγοις και πράξεσι, ότι Θεός δεν υπάρχει… Προλαβαίνεις ακόμα αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου, να εξοφλήσεις γραμμάτια… Μην μείνουν διαμαρτυρημένα αιωνίως, γιατί είναι και δικαιοσύνη ο Θεός εκτός από αγάπη. Και υπάρχει και εκεί πάνω τοκισμός δυσβάσταχτος…
 
Νώντας Σκοπετέας
 
Το βίντεο είναι εδώ

Ζει μέσα σου ο Χριστός;

 
Περνούν τα χρόνια και όλο παίρνουν… δυνάμεις, αντοχές, υπομονές… Οι αναστολές γίνονται βάρη αβάσταγα… οι αναβολές μονιμότητες…
 

Μα ακόμα η καρδιά πάλλεται και ο Χριστός περιμένει εκείνη την ρανίδα από δάκρυ… εκείνη τη στιγμή που η κεντήστρα συνείδηση θα σπάσει τα φίμωτρά της, να κραυγάσει το εγέρθητι και το ανάστα…
 
Ω εκείνη η στιγμή η μοναδική της αυτομεμψίας… του απολογισμού, της αυτοκριτικής, χωρίς προφάσεις και βολεψά άλλοθι… Και εκείνες οι ερωτήσεις της… Αγαπάς τον Χριστό; Ζεις τον Χριστό; Ζει μέσα σου ο Χριστός;
 
Πόσο καιρό τα αποφεύγεις αυτά τα ερωτήματα αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου; Και αναβάλεις την απάντηση, και κοιτάς οπουδήποτα αλλού παρά μέσα σου, στα κατάβαθά σου; Δεν σε αγαπώ και δεν ζεις μέσα μου Χριστέ… μου!
 
Σκληρός ο λόγος τούτος, αλλά… μαλάκωσε με μιας η καρδιά, σαν πρόφερες αυτό το κτητικό δίπλα του… Χριστέ μου! Έγινε η αρχή… έστω και τώρα που πέρασαν χρόνοι και καιροί νεκροί και ξερικοί… Έπεσε η πρώτη στάλα, βρέθηκε η πρώτη χαρμάδα να παρεισδύσει Εκείνος μέσα σου να ζήσει εντός σου… Αν το θελήσεις, θα σε αξιώσει κάποτε να ψελίσεις: … ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δέ ἐν ἐμοί Χριστός… Διώκτης του ήταν εκείνος που το πρωτοείπε… Γίνε μιμητής του… Και συσταυρώσου… μην Τον ανασταυρώνεις…
 
Νώντας Σκοπετέας
 
Το βίντεο είναι εδώ

Οι λυπημένοι ελπίζοντες

 
Φέτος τον Οκτώβριο στις Εκκλησιές μας, δεν θα ακουστεί το Ευαγγέλιο του γιού της χήρας της Ναΐν. Υπάρχουν εκκλησιαστικά έτη που λόγω ενός εξαιρετικά σπάνιου συνδυασμού συμπτώσεων στην σειρά των Κυριακάτικων αναγνωσμάτων, κάποιες ευαγγελικές περικοπές όπως αυτή της Γ’ Κυριακής του Ευαγγελιστή Λουκά δεν βρίσκουν «κενές» ημέρες του Κυρίου  για να μετατεθούν…
 

Όμως όπως έχουμε ξαναπεί, στην Αγία μας Ορθόδοξη πίστη υπάρχει και συνταράσσει ο ευλογημένος ενεστώτας διαρκείας. Όλα τα αιώνια ρήματα συμβαίνουν στο τώρα… στο άληκτο και αιώνιο παρόν της πίστης. Μπορεί λοιπόν να μην ακουστεί το χωρίο με το μεγάλο θαύμα της Αναστάσεως του γιού της χήρας της Ναΐν… Αλλά είναι εδώ… ενώπιόν μας η χήρα μάνα με τον μοναχογιό της στο νεκροκρέβατο… Και ακούγεται ολοκάθαρα η φωνή του Χριστού μας να απυθύνεται σε όλους εμάς τους νεκροζώντανους μονάκριβους υιούς Του… νεανίσκε, σοί λέγω, ἐγέρθητι…Η φωνή του παρηγορητή Χριστού… στο αέναο εγερτήριό Του…
 
Μα και το στόμα του Χριστού μας, το στόμα του Αποστόλου των Εθνών μέγα Παύλου… Να μην λυπείσθε καθώς και οι λοιποί η μη έχοντες ελπίδα… εκείνοι που δεν πιστεύουν στην Ανάσταση των νεκρών και δεν προσδοκούν... εκείνοι που κυριεύονται και συνθλίβονται από την λύπη και την φθορά… Μια εκπομπή για εκείνους που αποχωρίστηκαν προσωρινά από πρόσωπα αγαπημένα. Αποχωρισμοί κάποτε απρόσμενοι και ξαφνικοί, που σκοτεινιάζουν ζωές και ψυχές ανθρώπων που γυρεύουν καταφυγές και παραμυθίες… όχι όμως κούφιες, στεγνές, ξύλινες και ψεύτικες, άνιωθες παρηγοριές, αλλά βεβαίες ελπίδες ποιητών… σαν άγκυρες ριγμένες σε ποθητό λιμάνι ουρανού.
 
Πάντοτε θα γονατίζουμε μπροστά στους ελπίζοντες… στους λυπημένους ελπίζοντες με τα δακρυσμένα μάτια που εκπέμπουν Φως αναδεμένο με χαρμολύπη… σαν ρίχνουν μια τελευταία  χούφτα από  χώμα πάνω σε σώμα πεφιλημένο, σαν δίνουν το πρόσφορο στα χέρια του παπά να μνημονεύσει αγαπημένους που πρόσκαιρα ξεμάκρυναν… Μερικούς τέτοιους θα συναντήσουμε στη σημερινή μας εκπομπή…
 
...Για κάποιους η μνήμη είναι το πολυτιμότερο εφόδιο σε αυτήν τη ζωή. Μόλις τα χρόνια κυλήσουν και ξεκινήσουν οι θλίψεις και τα χαλεπά δύσβατα και ανηφορικά, έρχεται εκείνη σαν βάλσαμο και αεράκι δροσερό, να συνανεβούν τον ολοδικό τους Γολγοθά. Έτσι συνέβη και με την Χριστίνα, σαν ο αγαπημένος της Διογένης ξεμάκρυνε για… πάνω στο ξεκίνημα εκείνης της Άνοιξης του 2019. Ο αθάνατος Διογένης της. Ο ουδαμώς εφήμερος… ο πάντοτε αιώνιος… ο τόσο ξεχωριστός... παράξενος Χριστιανός. Δεν συμβιβάστηκε ποτέ της με αυτόν τον αποχωρισμό. Δεν ήταν πένθος, ούτε  θυμωσιά με του Κυριεύοντος σε ζωή και θάνατο την απόφαση. Ήταν μια εφτάχρονη νοσταλγία και προσμονή. Μια γλυκύτατη μελαγχολία, κατάγιομη από άπαυστες  θύμησες μιας ωραιότητας, μιας όμορφης ζωής πριν τη Ζωή. Μια ασυνάντητη πληρότητα, το εις σάρκαν μίαν, ολοζώντανο μπροστά σε όσους τους έζησαν έστω και για λίγες στιγμές,  όπως ο γράφων.  Ίσως και για αυτόν τον λόγο θέλησε αυτός να πολλαπλασιάσει αυτό το λίγο, στέκοντας πάνω από το άψυχο σώμα της γαλήνιας  Χριστίνας, επτά χρόνια μετά από εκείνη την Άνοιξη. Κατακαλόκαιρο, ξεκίνημα Δεκαπενταυγούστου… Έμεινε αρκετή ώρα  να κοιτά το σκεπασμένο της σώμα, μέσα στο μνήμα του καλού της. Ξανά μαζί… Ένα λευκό υφασμάτινο σακούλι με τα γεγυμνωμένα οστά του, δίπλα στο φρεσκοσκαμμένο χώμα.  Σχεδόν όλοι είχαν απομακρυνθεί, αφού πρώτα την αποχαιρέτισαν με μια χουφτίτσα χοϊκής ελπίδας με ξεριζωμένο μέσα της το β απ’ το μακάβριο… Είχε έρθει η ώρα να ξανααγκαλιάσει ο ένας τον άλλον λοιπόν. Και τότε συνέβη κάτι αληθινά καταπληκτικό. Κάτι που μόνο όποιος αληθινά αντίκρισε την Αγάπη, μπορεί να σκεφτεί… Μια από τις θυγατέρες τους, με δάκρυα παρακάλεσε τον άνθρωπο που μεριμνούσε για την ταφή, να αποθέσει τα λείψανα του Διογένη όχι οπουδήποτε μέσα στο κοινό μνημούρι τους, μα ακριβώς πάνω στην καρδιά της Χριστίνας.
 
Ήταν μια στιγμή αληθινής μακαριότητας τούτη. Μια μνήμη που όσο ζω θα με συντροφεύει και που αυτόματα θα ανακαλείται κάθε νύχτα Μεγάλης Παρασκευής σαν ακούγεται του Ιεζεκιήλ το παγχαρμόσυνο Αναστάσιμο προσκλητήριο, μα και όποτε γίνεται γνωστό πως άλλος ένας Χριστιανός Ορθόδοξος παραδόθηκε στην θλιβερά διαβολική καύση. Κάθε μνήμα είναι του Χριστού, της Παναγάπης η θύμηση. Του Διογένη και της Χριστίνας το προσδοκώ,  αιώνια γραμμένο στο μέρος της καρδιάς τους… Έτσι μόνο θα νικά πάντοτε η μνήμη την φθορά…
 
Νώντας Σκοπετέας
 
Το βίντεο είναι εδώ

Διψάει η ψυχή να ξαναζήσει Οκτώβρη

 
Χρυσοκίτρινες μέρες, γαλανές ψυχές και ο Οκτώβριος ξανά να προσπαθεί εποχές να εναρμονίσει. Κουβαλάει πάνω του θύμησες καλοκαιρινές και ελπίδες του χειμώνα… Όψιμα και πρώιμα αναμετριόνται ποιο θα διαφεντέψει το μέσα μας. Και ένα χρυσάνθεμο κομμένο από στεφάνι Αγίου σε απόγευμα γιορτάδας σταυρώνεται μαζί με τα δάχτυλα που το βαστούν σφιγμένα σε Τριαδικό δοξολόγημα.
 

Νυχτώνει νωρίς πια… Παλεύει το φως να κρατηθεί κι αποσπερού σαν ξεμακραίνω απ’  το ξωκκλήσι του πυρπολητή  Αη Δημήτρη στον λόφο του τον αγιασμένο, από παπάδες ήρωες και απλούς. Παραμονή απ’ τις πιο καρτερικές της ζήσης μου. Αναρωτιέμαι ποιος με έμαθε  να αγαπώ τόσο τον Οκτώβρη, τους Αγίους του  και τα χρυσάνθεμα των προσκυνηταριών τους. Κάποτε έβαλα πολλούς στη σειρά να φτιάξω και εγώ ένα διάδημα με λέξεις και ρίμες-μνήμες.
 
Αϊ-Δημητριάτης βροχερός φόρεσε ένα ρασάκι
σε αγρυπνία ταπεινή λαλεί ένα κοντάκι.
Καλλικελάδου Ρωμανού, Οσίου Ιωάννη,
νόμισμα κράτησε χρυσό και Μαϊουμά στεφάνι.
 
Διονύσιος και Ιερόθεος, διάσημοι Αθηναίοι,
του Παύλου ήταν μαθητές, Επίσκοποι γενναίοι.
Και οι στρατιώτες του Ιησού, ο Σέργιος με το Βάκχο,
ασπάζονται Μονογενή, αρνούνται θεομάχο.
 
Απόστολοι , Ομολογητές και Θεολόγος Νέος
τις μέρες τις λαμπρύνουνε, είν’ του Οκτωβρίου κλέος.
Και τον Καψάλη ασκητή, το θαλερό Αρτέμη
εύλαλα χείλη τους φιλούν σε Εικόνα στολισμένη.
 
Κηρύττει ο Εκατόνταρχος Χριστό Αναστημένο.
Ο ιερότατος Λουκάς αγιογραφεί Παρθένο.
Της Οδηγήτριας τη ματιά με δέος να κοιτάξεις
και να θαυμάσεις ύστερα των Μαθητών τις Πράξεις…
 
Καλοκαιράκι άμοιαστο τιμά τον Πολιούχο,
γάλα για αίμα έσταξε στο λογχισμένο ρούχο.
Κι ο καβαλάρης Άγιος απίστους αφανίζει,
πεντάκλιτη Βασιλική με μύρο ξεχειλίζει.
 
Ανέμισε η Λευτεριά στης Πίνδου τα αγιομέρια
του Αργυροκάστρου οι νικητές σηκώνουνε τα χέρια !
Ευχαριστούν τη Δέσποινα, τη Σκέπη την Αγία,
Γοργουπήκοος Ουρανός πάνω απ’ την Αλβανία.
 
Βαστώ κοντάρι με Σταυρό, του Δίκαιου Ρομφαία,
χρυσάνθεμα και γαλανό στην ένδοξη σημαία.
 
Κι αποσπερού το ψιθυρίζω σαν ξεμακραίνω. Είναι πυκνό το σκοτάδι και σκληρό πια σαν τις καρδιές μας. Βοηθήστε Άγιοι του Θεού, να μαλακώσει η γη μας η άνυδρη. Λιγόστεψαν τα χρυσάνθεμα σαν τις προσευχές μας. Μην μας εγκαταλείψει το έλεος του Πλαστουργού μας… Διψάει η ψυχή να ξαναζήσει Οκτώβρη…
 
Νώντας Σκοπετέας
 
Το βίντεο είναι εδώ

Της Ελπίδας το ακρωνύμιο

 
Αυτή η πρόσκαιρη ευδαιμονία, είναι για την συντριπτική πλειονότητα του «Νέου Ισραήλ» το αποκλειστικό ζητούμενο.
 

Και αυτό έχει ως άμεση συνέπεια το να υπάρχει κατάρρευση και βύθισμα στην απελπισία, όταν κυκλώσουν τα πρώτα τρικυμισμένα κύματα του πόνου και της δοκιμασίας.
 
Για ποιόν ευεργέτη πόνο και για ποιόν Κύριο Καθηγητή να μιλήσει τότε κανείς;

Μα ο πανευμήχανος Κύριος πάντοτε βρίσκει τον τρόπο να θέσει Νου και να διδάξει!
 
Να σμιλεύσει ψυχές και να τις μαλακώσει! Και βρίσκει τρόπους τότε να προειδοποιήσει τις ψυχές πως έφτασε πλέον η ενδεκάτη ώρα που μπορεί να πολλαπλασιαστεί και να γίνει αιώνιο… Με ένα βιβλίο γραμμένο από ανθρώπους με χιλιοτρυπημένα από τις θεραπείες και τους ορούς χέρια. Με ένα ομίλημα από εκείνους που συμπορεύτηκαν με την ασθένεια την ανίατη, την δυσίατη, την γιατρεμένη. Σε μια σελίδα χαρτιού, σε μια διαδικτυακή όαση, σ’ έναν ραδιοφωνικό άμβωνα… Σε ένα δωμάτιο ψυχρό, στην διάρκεια μιας ΧηΜειοΘεραπείας…
 
Ω αυτά τα δωμάτια, αυτοί οι διάδρομοι- γειτονιές του Σταυρού  πόσες ψυχές έχουν λυτρώσει! Πόσο Φως βρίσκει κανείς εκεί!
 
Τόποι που αγιάστηκαν από δάκρυα και προσευχές!
 
Καρδιές που συνεχώς πλαταίνουν για να χωρούν όλο και περισσότερους…
 
Χάριν συντομίας πολλές φορές αυτές οι μέρες οι μεγάλες λέγονται από όσους πορεύονται μέρες Χ.Μ.Θ.
 
Ένα ιδιότυπο ακρωνύμιο (κάτι σαν ακρωνύμιο και αρκτικόλεξο) τόσο φοβιστικό και απευκτέο για άλλους που ίσως δημιουργήθηκε και χάριν εξορκισμού του κακού, της παλιοαρρώστιας που λέει ο λαός…
 
Δεν είναι το ακρωνύμιο αυτό που μοιάζει να φτιάχτηκε όχι μόνο χάριν συντομίας, μα σαν μυστικό πέρασμα ανώδυνης διαφυγής. Είναι και η σιωπή και η λησμονιά και ένα λευκό χαρτί να παραμένει άγραφο, γιατί δεν βαστά τις περισσότερες φορές ο πονεμένος που μένει πίσω να το συμπληρώσει με θύμησες και χαμόγελα που γίνονται δίστομες ρομφαίες, σαν η αγέραστη μνήμη τα βγάζει ξανά στην επιφάνεια μιας πένθιμης γαλήνης.
 
Εμείς ελέω Θεού σκεφτήκαμε πως ίσως στο τέλος αυτής της ωριαίας ραδιοσυμπόρευσής μας, από αυτά τα γράμματα θα δημιουργηθούν κάποια άλλα ακρωνύμια που θα γεννούν Ελπίδα και Φως και Χαρά αληθινή!
 
Χ. Μ. Θ …
Χριστός Μόνο Θαύμα,
Χριστός Μόνη Θεραπεία,
Χριστός Μαζί Θαρσείτε!
 
Νώντας Σκοπετέας
 
Το βίντεο είναι εδώ

Όρος ασύνορο

Τέλος, τέρμα και άκρια δεν έχει το Άγιον Όρος
Όπου οδηγεί η Παναγιά, γίνεσαι Χριστοφόρος
Ανόθευτή του η ομορφιά, θάλασσα  η ευλογία
αχείμαστή του η άνοιξη, ζώσα η μαρτυρία.
 

Στων πρεσβευτών του τις μορφές, θυσία  του ελαχίστου
στων καντηλιών τους τις φωτιές, η επίγνωση του απίστου.
Δεν είναι απόδημη η καρδιά που γεύτηκε το Θείο
Να μεγαλώσει σαν ποθεί της χάρης το δοχείο
 
Μύρια ψηφιά δεν μου αρκούν μια εικόνα του να φτιάξω
Σε εικονοστάσι αθωνικό να βρω να συνταιριάξω.
Και μύριες λέξεις κι αν γραφτούν το αιώνιο δεν τ’ αγγίζουν
Όνειρο αχειροποίητο πλάθουν ψυχές  που ελπίζουν...
 
Κάθε φορά που στου Άθωνα τα αγιομέρια πατάς, όταν το άμοιαστο δαντέλωμα του γαλάζιου του σε σαγηνεύει και πάλι, νιώθεις πως ξανασυναντάς μια καρδιά αφημένη, αγκυροβολημένη για πάντα εκεί. Δεν είναι απόδημη η καρδιά που επιστρέφει σε μέρη που αναπαύεται! Άκουσε κάποτε ο Κύριος το σπαραχτικό της “Καλόν εστίν ημάς ώδε είναι” και δια πρεσβειών της Μάνας όλου του κόσμου και πυλωρού του επίγειου τούτου παραδείσου, οικονόμησε ένα μόνιμο ολοδικό της στασίδι-απάγκιο, σιμά σε πολυκάντηλο Θρονί, σε Προστασία Φοβερή, σε Γοργοϋπήκοο βοηθό, σε Ελαιοβρύτισσα Γερόντισσα δεόμενη στον μέγα Χορηγό…
 
Τον πρώτο-πρώτο  ζήλο μας αναζητάμε, σαν τον δρόμο ξαναπαίρνουμε για το Όρος. Τον πλατυσμό της θηριάλωτης καρδιάς μας προσδοκάμε, σαν το άγριο στενεύει το άγιό της. Αρχινά και πάλι ένα οδοιπορικό θαυμασίων εμπειριών σε Θεοτοκοβάδιστα μονοπάτια. Εκ προοιμίου το μόνο που είναι γνωστό για της ψυχής την γραφίδα, είναι πως είναι πάμφτωχες οι λέξεις για να εξιστορήσουν όσα τα μάτια είδαν και όσα οι εύλαλες σιωπές του Όρους αντήχησαν. Ένα μικρό ψηφιδωτό ας δώσει ο Κύριος να ξαναφτιαχτεί με αυτά τα παντοτινά θυμητάρια. Στο πίσω μέρος του να στάξει καθαρό κερί και να κολλήσει άλλο ένα διαμονητήριο με τα ονόματα των φιλαγιορειτών- συνταξιδιωτών.
 
Μετά από δέκα και πλέον χρόνια καταγραφής της σωστικής μνήμης, μια ευχή μονάχα σε τούτο το ξεκίνημα. Μια ψυχή έστω, να επιστρέψει από της απιστίας την μακρινή την χώρα, να οδηγηθεί νοερά στην αιώνια άνοιξη του ασύνορου Αθωνικού λειμώνα, να γευτεί με τα ακροδάχτυλά της την γλυκύτητά του, να οσφρανθεί  τους ανθούς του,  σαν εκείνοι  προσφέρονται σε εσπερινή ατέρμονη διάχυση, να συμποθήσει τη σωτηρία με όλους εκείνους που παλεύουν καθημερινά με τον μισόθεο εχθρό, τον ακοίμητο.
 
Νέοι αθωνίτες εν σώματι άγγελοι προστίθενται στο άγιο συναξάρι παραμυθώντας τις πολιορκημένες ψυχές μας. Αναρίθμητοι αφανείς σημειώνονται  συνέχεια στα ιερά κατάστιχα του άνω στερεώματος  σαν το ζεστό σώμα τους παραδοθεί στο χώμα του περιβολιού της Κυρίας Θεοτόκου. Μια ψυχή έστω, να βρεθεί διαβάζοντας τούτες τις σελίδες, να μιμηθεί όσους στεφάνωσε ο Ουρανός…
 
Νώντας Σκοπετέας
 
To βίντεο είναι εδώ

Ο Αύγουστος της Θεογεννήτριας

 
Πιαστείτε από τον μανδύα της Παναγίας και μη χωριστείτε ποτέ από την μητέρα μας,
γιατί αυτή είναι η εγγύησις της σωτηρίας μας.
Και αμαρτωλοί να είμαστε και ανάξιοι να είμαστε η Παναγία θα μας βοηθήσει
να σωθούμε εφ’ όσον όμως και εμείς έχομε φιλότιμο και αγωνιζόμαστε.
(π. Γεώργιος Καψάνης)
 

Κάθε ημέρα μέσα στον ευλογημένο ενιαυτό της Αγίας μας Πίστης, αγιάζεται από την ολοζώντανη παρουσία της Παναγίας μας. Η Πανύμνητος Πλατυτέρα σκεπάζει ελπίδες και ικεσίες, στεναγμούς και δάκρυα, ανάγκες και περιστάσεις… Η Διαπορθμεύουσα κυρία Θεοτόκος, αναζητά εναγωνίως τις παρακλήσεις μας και τα αιτήματά μας, να τα περάσει απέναντι να τα διαβιβάσει στον Υιό και Θεό της. Είναι ο Αύγουστος τόσο δικός της. Από την πρώτη έως την τελευταία του μέρα. Ευλογημένος με την μνήμη της μεταστάσεώς της, με την μεγάλη γιορτή της, το δικό της Πάσχα. Είναι η μάνα όλου του κόσμου, η Κυρία Θεοτόκος που θα ενώνει πάντοτε γη και ουρανό.
 
«Ἀπειρόγαμε νύμφη Θεογεννήτρια, ἡ τῆς Εὔας τὴν λύπην χαροποιήσασα, ἀνυμνοῦμεν οἱ πιστοὶ καὶ προσκυνοῦμέν σε, ὅτι ἀνήγαγες ἡμᾶς ἐκ τῆς ἀρχαίας ἀρᾶς καὶ νῦν δυσώπει ἀπαύστως, πανύμνητε Παναγία, εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς.»….  «…Θεογεννήτρια, τῶν πόθῳ προσιόντων, τῇ σκέπῃ Σου τῇ θείᾳ, θεραπεύειν ἀξίωσον.»
 
Θεογεννήτρια! Πόσο συνταρακτικό αυτό το προσωνύμιο, αν συναισθανθούμε το τι περιγράφει. Μηχανικά πολλές φορές το απαγγέλουμε ή και το ψέλνουμε για Εκείνην που γέννησε τον Θεό… Αν το συλλάβουμε αδελφοί μου, κάθε φορά που θα βγαίνει από τα χείλη μας θα είναι μια τρανή ομολογία της Αγίας μας πίστης. Για αυτό το οφείλουμε στις ψυχές μας, να γνωρίζουμε την Κυρία των Αγγέλων. Να μην είναι αυτή μόνο μια καλή αφορμή για γιορτές, σχόλες, εκδρομές και πανηγύρια, αλλά για δάκρυα δοξολογικά συντριβής και μετανοίας που τολμάμε -μη μας παραδειγματίσεις Κύριε- εμείς οι Έλληνες μόνο να βλασφημούμε ανείπωτα αισχρά το Πανάγιο πρόσωπό της… Στα χέρια μας ένα βιβλίο αφιερωμένο σε Εκείνην. Γραμμένο με χάρη για την Θεογεννήτρια και Φωτογεννήτρια Μητέρα… Να μάθουμε περισσότερα, να νιώσουμε περισσότερα, να αυτομεμφθούμε περισσότερο για την ολέθρια άγνοιά μας. Τούτον τον Αύγουστο μην χωριστούμε ούτε ελάχιστα από Εκείνην.
 
Νώντας Σκοπετέας
 
Το βίντεο είναι εδώ

Οι Άγιοι Δεκαπεντιστάδες

 
Χαίρετε αγαπητοί συναμαρτωλοί αδελφοί μου… Καλωσορίσατε στα ραδιοκύματα  της   εκπομπής μας… μιας βιωματικής προσέγγισης του σωτηρίου Θεϊκού  ακαταλήπτου… μιας  προσπάθειας να δροσιστεί η άνυδρη ψυχή, να γαληνέψει η τρομαγμένη από της αμαρτίας την ταραχή ζωή μας, με  το γλυκύτερο φως του κόσμου… Το Φως του Χριστού μας… Να σπάσει το ανθρωποκτόνο σκοτάδι που γίνεται όλο και πυκνότερο…
 

Συνοδοιπόροι σε μια αγαπητική εν Κυρίω  συναλληλία, που συναντά την θέρμη και την ψυχωφελή αγωνία κάθε σύμπονου αδελφού -τεθλιμμένου συνοδίτη, στα ερτζιανά του Θεού και στα ευλογημένα  ραδιοφωνικά καταφύγια της Πατρίδας μας…
 
Νώντας Σκοπετέας
 
Το βίντεο είναι εδώ

Ο παπά Λιάς της Αργολίδας

 
...Ο μπάρμπα - Σπύρος δεν σταματούσε αχόρταγα να κοιτά! Σκούπιζε συχνά πυκνά με ένα μαντίλι τα δάκρυά του, που έβλεπε σήμερα τον γιό του τόσο ευτυχισμένο  στην μεγάλη τούτη μέρα, την γενέθλια, την αλησμόνητη… Δεν είχε ξαναπάει σε χειροτονία ποτέ του! Δεν καταλάβαινε πολλά! Δεν ήξερε και γράμματα! Φτωχός ψαράς, μια ζωή ολάκερη πάλευε μες στην αλμύρα και στα αγριέματα της δικής του απέραντης γης, να αγρέψει των παιδιών του το προσφάγιον… Μια μεγάλη αδυναμία είχε όμως… ένα ελάττωμα που έθλιβε τους γύρω του στο σπίτι! Ιδίως την γυναίκα του και τον μικρό τον γιό! Έβλαπτε την φήμη του Χριστού και της Παναγίας όποτε νευρίαζε! Είχε μάθει από μικρός σε τούτη την δαιμονοκίνητη ασχήμια  και εκείνο το βορβορώδες και φριχτό πάθος, τον κυρίευε κάθε λίγο και λιγάκι !
 

Τον παρακαλούσε ολοένα ο Ηλίας… –Βρε Πατέρα μου, μην βλαστημάς! Σε ικετεύω! Στα πόδια σου πέφτω! Να, αν θες να ξεσπάσεις, βάλτα με μένα, χτύπα με αν θες, μα μην βρίζεις έτσι απαίσια τον γλυκύτατο Χριστό μας, την Παναγία μας… Είναι η Μάνα μας!
 
–Δεν το θέλω Ηλία μου… δεν το θέλω! έλεγε και έκλαιγε σαν το μωρό παιδί! Δάγκωνε τα χείλη του εκείνο το πρωινό που έβλεπε τον γιό του πλέον ζωσμένο με τα Αγγελικά φτερά… με το οράριο, το στιχάριο τα επιμανίκια!
 
-Ο Ηλίας μου Παπάς και εγώ να βλαστημάω… μονολογούσε μέσα του!
 
–Εσείς του τα κάνατε τα άμφια του Διακόνου; τον ρώτησε μια ηλικιωμένη κυρούλα που έστεκε δίπλα του! –Ο Πατέρας του δεν είστε;
 
Πλησίαζαν να λάβουν αντίδωρο και να ευχηθούν στον νέο Διάκονο! Δεν αποκρίθηκε, γιατί δεν κατάλαβε και τίποτε ο μπαρμπα Σπύρος! Ούτε τι θα πει άμφια ήξερε, ούτε καν ποιός ήταν ο Διάκονος! Μετά το τέλος βρήκε τον γιό του έξω από τον Άγιο Πέτρο.
 
-Παιδί μου… παπά… Ηλία μου, μήπως πρέπει να κάνω και εγώ κάτι για σένα; γιατί μια γερόντισσα πριν μου είπε αν σου έκανα τα άμφια… τι είναι τα άμφια παιδί μου;
 
-Αυτά που μου φόρεσε ο Δεσπότης πατέρα!
 
-Α τώρα κατάλαβα! πρέπει να τα πληρώσω εγώ! Συγχώρα με παιδάκι μου! Που να το γνωρίζω! Αγράμματος άνθρωπος είμαι!
 
-Πατέρα, δεν θέλω σήμερα κάτι τόσο φτηνό να μου δωρίσεις! Αυτά πανιά είναι! Ευλογία έχουν βέβαια  από τον Επίσκοπο και από την Θεία χάρη! Μα εγώ θέλω σήμερα από σένα  ένα πολύ  μεγαλύτερης αξίας, ένα ασύγκριτο, ένα ανεκτίμητο δώρο!
 
-Τι θες να σου πάρω παιδί μου; Δεν έχουμε και τόσους παράδες! Στοίχισε το να έρθουμε όλοι μας εδώ! Και το ξενοδοχείο χθες το  βράδυ! Και τα εισιτήρια! Αλλά ό,τι μου πεις θα το φροντίσω! Θες κανένα ρολόι μήπως, τίποτα παπούτσια καινούργια για να έχεις; Πες μου! Θα δανειστώ αν χρειαστεί!
 
-Πατέρα μου σε τούτην την τόσο σπουδαία για την ζωή μου ημέρα την ανεπανάληπτη, που ξέρεις καλά πόσο την περίμενα πάντα, θέλω από σένα ένα και μόνο δώρο… Να σταματήσεις να βλαστημάς! Να μην το ξανακάνεις ποτέ σου! Θα είναι αυτό, σαν να μου έχεις χαρίσει τα πάντα! Αυτό είναι το δώρο που περιμένω σήμερα από σένα! Τι λες θα μου το χαρίσεις;
 
Χαμήλωσε τα μάτια ο μπαρμπα-Σπύρος! Τον συντάραξε αυτό το αίτημα του νέου Διάκου! Σαν να συνειδητοποίησε σε μια στιγμή το μέγεθος του εγκλήματός του, μα και το ανεκτίμητο δώρο της αναγέννησης δια της μετανοίας! Έγινε και για εκείνον τούτη η ημέρα γενέθλια και το Άργος… Δαμασκός!  3 Δεκεμβρίου του 1966! Ως το τέλος της ζωής του ο μπάρμπα-Σπύρος ο Τσάκωνας, ο φτωχός ψαράς, ο πατέρας του παπά, ποτέ του δεν ξαναβλαστήμησε τα Θεία! Το εξομολογήθηκε και ξαλάφρωσε! Μα  όποτε το συλλογιόταν ως τα στερνά του, σαν τον μετανοημένο Πέτρο στου ορνιθιού το λάλημα δάκρυζε και σταυροκοπιόταν!
 
Νώντας Σκοπετέας
 
Το βίντεο είναι εδώ

Με μια φυσαρμόνικα να δοξολογεί τον Θεό

 
Κρατώ τα μάτια σφαλιστά.
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με.
 

Όλα πιο καθαρά μπροστά μου. Την ομίχλη του ο Άθωνας την στολίζεται μονάχος. Και κείνη δεν παραπονιέται… Στην κορυφή της Μεταμόρφωσης προτιμά να παραμένει σαν άλλος μετανοημένος μαθητής… Καλόν ημάς εστί ώδε είναι…
 
Βήματα απαράλλαχτα, μετρημένα τώρα στο μονοπάτι του Ουρανού… Πατήματα στο χώμα, σκαμμένοι οδοδείκτες για το κελί του Αγίου. Η γη κρατά στο φόρεμά της, μονάχα όσα με φιλότιμο πόνο και πίστη χαράχτηκαν απάνω της. Για τα άλλα βρίσκει χώμα ξερικό και τα απαλείφει  στη στιγμή.
 
Κρατώ τα μάτια σφαλιστά.
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με.
 
Δεν λοξοδρομούν οι ψυχές όταν ελπίζουν. Προσμένει ο Όσιος κεραστής με γλύκα και δροσιά να τις φιλέψει. Φτάνω ξανά στην αυλή της Παναγούδας. Οι αισθήσεις, ακονισμένες ψάχνουν για ακήρατες πλευρές του Δεσπότη Χριστού να τον ψηλαφίσουν. Οι μνήμες  ερημήτικα πουλιά ταξιδευτές, σαν τον Όλετ τον φτερωτό προσκυνητή που άφοβα ακόμα τρώει και πίνει απ’ τη χούφτα του Αγίου. Θαύματα και θαυμάσια ίχνη του Γέροντα τόσα χρόνια μετά. Σαν να μην κύλησε ποτέ ο χρόνος. Όλα όπως τα άφησε, όλα όπως τα ευλόγησε. Όλα όπως τα οικονομεί.
 
Κρατώ τα μάτια σφαλιστά.
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με.
 
Τώρα στην αγιόκαρπη γη τυπώνονται ίχνη από γόνατα. Μυριαρίθμητα ζευγάρια γόνατα, που στέκουν στην μεγάλη σειρά της ευγνωμοσύνης, καρτερώντας με υπομονή και δάκρυα, λίγο-λίγο να φτάσει η ώρα που θα τον συναντήσουν, μετανοίζοντας  στο μέρος της καρδιάς του, που εκείνος έλεγε πως είναι πολύ μικρή για να χωρέσει την απέραντη αγάπη του Κυρίου. Κι όμως αυτήν την καρδιά την πλάτυνε τόσο ο Χριστός, που πάνω της ανάπαυσε και λύτρωσε έναν Παράδεισο ψυχές…
 
Ζήλεψαν τώρα τα χείλη τα ευλογημένα γόνατα. Πόθησαν κι αυτά να συναντηθούν με το ευωδιαστό χώμα στο ταπεινό του  κιβούρι, στη σκιά του Παρθένου μαθητή, στου Θεολόγου το μοναστηράκι.
 
Κρατώ τα μάτια σφαλιστά.
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με.
 
Ξανά στην ταπεινή καλύβη του Γέροντα. Παραμονές της Αγίας Ευφημίας. Μαζί κάνουν στρωτές   μπρος στη χάρτινη εικονίτσα της Αγίας Τριάδας, όπως εκείνο το πρωινό  μετά την ενάτη στο κελί, στον Τίμιο Σταυρό ήταν τότε. Και ύστερα ξανακάθονται, εκείνη στο σκαμνί κι αυτός στο μπαουλάκι του, να μιλήσουν για τα φριχτά μαρτύριά της και  το αντιδόξασμα του Ουρανού.
 
Δεν σταματά του θέρους η καμπάνα να διαλαλεί την Αγία μνήμη.  Δεν σταματά το συναξάρι να αφήνει χώρο για νέους αθλητές, για νέες παρηγορίες, νέους στρατιώτες παρακλήτους. Γεμάτος από κορυφές και ψηλώματα λιόχαρα ο Ιούλης. Στις έντεκα η Αγία Ευφημούλα! Μια μέρα ύστερα ο ασκητής της Παναγούδας, του Θεού ο ασυρματιστής, ένσαρκος Άγγελος κι αυτός σαν τον Θεσβίτη. Χωρίς πύρινο άρμα όμως στο δρομολόι του Ουρανού… Παναγούδα –Σουρωτή.
 
Με μάτια σφαλιστά και στα χείλη η ευχή του Ιησού δια πρεσβειών του.
 
Τόσο βαστάει τούτη η διαδρομή…
 
Νώντας Σκοπετέας
 
Το βίντεο είναι εδώ

Αγίου Παϊσίου καρδία καιομένη

 
Αξεθύμαστο το άρωμα της μνήμης όλων των Αγίων προστατών μας. Όσο ανασαίνουμε το οξυγόνο τούτου του κόσμου, τόσο θα εισπνέουμε και το άρωμα της Αγιότητάς τους. Ξανά θα το ανασάνουμε λοιπόν, με ακόμα μια εκπομπή-προσευχή για μεσιτεία στον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη.
 

Στο κέντρο η καρδιά του, πάντοτε φλεγόμενη από θυσιαστική αγάπη. Όλο και όλα για τους άλλους. Πόσο ταιριαστό το όνομα Κηρυναίος για αυτόν τον ταπεινό γίγαντα! Πόσους Σταυρούς δεν έπαιρνε στους δικούς του ώμους! Δεν δάνειζε, μα χάριζε έλεος και οικτιρμούς. Αναλωνόταν ολόκληρος. Δαπανούσε και την ελάχιστη ικμάδα της δύναμής του μη κρατώντας τίποτα για τον εαυτό του. Πονούσε πολύ και την πατρίδα μας! Λαχταρούσε για μια Ελλάδα Θεοβλόγητη και όχι εγκαταλελειμμένη από θεομάχους και αθεόφοβους ηγήτορες. Θρηνούσε για την πνευματική μας κατάντια η καιομένη καρδιά του.
 
Νώντας Σκοπετέας
 
Το βίντεο είναι εδώ

Ο ασπασμός Πέτρου και Παύλου

 
Δυο είναι αυτοί που συγκρατούν την Εκκλησία στη περίφημη και τόσο συχνά απαντώμενη εικόνα της συνάξεως των Αγίων Αποστόλων. Πέτρος και Παύλος! Πάντα τους θωρούμε αντικριστά στις κολώνες των μεγάλων Εκκλησιών! Ακατάβλητοι στυλοβάτες της Νύμφης του Χριστού! Και στους Ναούς που τους αφιερώνονται στέκονται στο τέμπλο και οι δυο! Ποτέ μόνος του ο ένας ή ο άλλος!
 

Κάποτε μια ευλαβής γυναίκα θέλησε να αφιερώσει ένα εικόνισμα στον Άγιο Παύλο. Το παρήγγειλε λοιπόν με χαρά να ζωγραφιστεί και έπειτα θα το πήγαινε στην ενορία της,  να το αφήσει σαν τάμα. Το ίδιο βράδυ είδε σε ζωντανό όνειρο, τον Απόστολο των Εθνών γλυκά να την μαλώνει λέγοντάς της: Μην τολμήσεις να πας εικόνισμα χωρίς τον αδελφό μου! Και έτσι εκείνη η κυρούλα, άλλαξε το σχέδιό της  και παρήγγειλε εικόνισμα και με τους δυο πρωτοκορυφαίους, όπου εξιστορήθηκε για ακόμα μια φορά ο Άγιος ασπασμός τους!
 
Γι’ αυτό και συνεορτάζουν! Γι’ αυτό και ατενίζουμε με δέος και έκσταση τον περίφημο εναγκαλισμό τους και ασπασμό της αγάπης στις κοινές ιστορικές τους εικόνες σε πολλά ορθόδοξα σεβάσματά μας, στην Πάτμο του Αγιογράφου Αγγέλου και στην Αγιορείτικη Καρακάλλου της οποίας είναι και προστάτες. Για το παμπόθητο αυτό συν της πίστης μας! Κάποιοι έχουν ιστορικά αμφισβητήσει την ομόνοιά τους και την ανόθευτη φιλαδελφία τους! Θυμούνται εκείνο το απόσπασμα από την προς Γαλάτας επιστολή του Παύλου: «Ὅτε δὲ ἦλθε Πέτρος εἰς Ἀντιόχειαν, κατὰ πρόσωπον αὐτῷ ἀντέστην, ὅτι κατεγνωσμένος ἦν» (Γαλ. 2, 11). Ατυχώς και  αβίαστα βγάζουν συμπεράσματα για ρήξεις και τσακωμούς και ψυχρότητες!
 
Οι δυο ακούραστοι εργάτες του Ευαγγελικού Νόμου δεν απώλεσαν ποτέ το συν τους! Για το  συγκεκριμένο περιστατικό αν κανείς μελετήσει βαθύτερα τις περιστάσεις και τα περιγραφόμενα μα και αν διαβάσει τα σχετικώς παραδομένα από το μελισταγές στόμα του Αγίου Χρυσοστόμου, θα διαπιστώσει ότι έλαβε χώρα προσχεδιασμένα και από τους δυο τους, προκειμένου κατ’ οικονομία να ωφεληθούν και να παραδειγματιστούν οι Ιουδαΐζοντες! Να θυμόμαστε  και τούτο: Πως και οι δυο τους έδιναν ως την τελευταία επίγεια ανάσα τους το μήνυμα της διαρκούς μετανοίας! Δεν υπήρξε ξημέρωμα  που ο Πέτρος να μην κλάψει θυμούμενος την τριπλή του άρνηση! Δεν έχανε ευκαιρία ο Παύλος να αυτομέμφεται με τον πλέον αυστηρό τρόπο οικτίροντας τον εαυτό του, αυτοαποκαλούμενος έκτρωμα και αισθανόμενος ελάχιστος και ανάξιος να λέγεται Απόστολος, θυμούμενος και αυτός τις ημέρες που εδίωκε με μανία την Εκκλησία του Θεού.
 
Αυτή η μία ψυχή των Πρωτοκορυφαίων! Το δικό μας Ένα, το Συν και το ομοθυμαδόν! Αυτή η μια ψυχή της Ορθοδοξίας που δεν διασπάται, δεν κατατέμνεται, δεν ομαδοποιείται! Είναι Μία όπως η Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία! Η Αγία Ορθοδοξία με τους ακρογωνιαίους της λίθους, τον Πέτρο και τον Παύλο! Ποίοις πνευματικοίς άσμασιν, επαινέσωμεν Πέτρον και Παύλον; τά την αθεότητα σφάττοντα, και μη αμβλυνόμενα στόματα, της φρικτής του Πνεύματος μαχαίρας…
 
Νώντας Σκοπετέας
 
Το βίντεο είναι εδώ

Οι καλύτερες κρυψώνες...

 
Δεν  θα υπάρξει ποτέ, όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσες ανακαλύψεις και αν γίνουν, όσα κι αν η τεχνολογία κι  η τεχνητή νοημοσύνη εφεύρει, καλύτερο και πιο χαρούμενο παιδικό παιχνίδι από το κρυφτό. Θυμηθείτε, πώς όλες οι αισθήσεις συμμετείχαν σε τούτο το ταπεινό παιχνίδι, την ευρηματικότητα και το ευμήχανο της καινούργιας κρυψώνας, την αγωνία, τον ενθουσιασμό, τη χαρά, την ανακάλυψη, το φτου ξελευθερία…
 

Τώρα γνωρίζετε, όσοι παρακολουθείτε την εκπομπή, ότι μετά από έναν τέτοιο πρόλογο, η Αγία μεταστρεψιμότητα θα κάνει την εμφάνισή της, να δώσει μία άλλη διάσταση σε αυτό το παιδικό παιχνίδι… Γιατί υπάρχει και ένα κρυφτό, που έχει πνευματική και σωτήρια διάσταση! Και εκείνοι που κρύβονται, δεν αγωνιούν και δεν λαχταρούν να βγουν ποτέ από την ευλογημένη τους κρυψώνα, την κρυψώνα της Αγίας ταπείνωσης, της ησυχίας, της ουράνιας κατάνυξης, της μυστικής προσευχητικής ένωσης… Ζουν κρυμμένοι το λάθε βιώσας!
 
Δεν θα το διερευνήσουμε φιλοσοφικά, όπως έκανε κάποτε ο Επίκουρος που το υπερασπιζόταν, ή ο Πλούταρχος που το αντιμαχόταν. Δεν θα είναι φιλοσοφική η αναζήτησή μας, μα φιλοθεϊκή! Δεν είναι θέμα ανθρώπινης λογικής και κριτικής σκέψης,  μα μόνο δίψας για τη σωτηρία και την ένωση με τον Άγιο Τριαδικό Θεό!
 
Όλοι εκείνοι που ζουν κρυμμένοι από τα μάτια των ανθρώπων, έχουν της καρδιάς τους τα μάτια στραμμένα στον ουρανό! Την κρυψώνα τους μόνο ο Χριστός μας την γνωρίζει. Κάποτε-κάποτε επιτρέπει Εκείνος να την ανακαλύψουν και κάποιοι άνθρωποι, για να ωφεληθούν οι ίδιοι και να ωφελήσουν και κάποιους αδελφούς τους!  Να  δοξαστεί Ο εν Τριάδι Θεός, να ελπίσει ο πολεμούμενος λαός Του, να ενισχυθεί με το ότι και στις μέρες αυτές, αλλά και πάντοτε δεν άφησε ο Κύριος αμάρτυρο το πανάγιο πρόσωπό Του!
 
Μια εκπομπή σαν συνέχεια από κάποιες προηγούμενες, ίσως και σαν συνέχεια από όλες που έχουν ως τώρα ακουστεί… Είναι η ταπείνωση, σαν τηλαυγής κρίκος που ενώνει, το  σημείο που συναντιούνται όλοι οι διαλεχτοί και διδαχτοί του Αγίου Θεού μέσα στους καιρούς, εκεί που πάντα και έως του αιώνος, κρυμμένοι στις οπές της, θα ανταμώνουν όσοι διψούν αξεδίψαστα την Ουράνια Βασιλεία! Τέτοιες γυναίκες Αγίες της ταπείνωσης, σήμερα στην εκπομπή μας. Η  Αγία Ισιδώρα η δια Χριστόν σαλή και η γλυκύτατη Γερόντισσα Παρασκευούλα!  Έζησαν σε πολύ μακρινές χρονικά εποχές, μα  τώρα σεργιανούν μαζί, εκεί που πάντοτε επιποθούσαν να Ζήσουν. Ας τρυγήσουμε ως φίλεργες μέλισσες τους ταπεινούς αυτούς ανθούς, τα περιφρονημένα μοναχικά λουλούδια του Παραδείσου. Ας  τις γνωρίσουμε,  και ας διδαχτούμε και ας πληροφορηθούμε πού βρίσκονται οι καλύτερες κρυψώνες…
 
Νώντας Σκοπετέας
 
Το βίντεο είναι εδώ

Θα έχει πολλές εκπλήξεις ο Παράδεισος

 
Στο άγιο συναξάρι δεν υπάρχει τελεία, μήτε αμήν για κατακλείδα. Όπως ο Πραξαπόστολος, έτσι και εκείνο, συνεχώς θα πλουταίνει με διαμαντένιες σελίδες από τα δάκρυα της μετανοίας τα καθαρτήρια. Είναι ένα… δυναμικό σύστημα, αλλιώτικο και απαλλαγμένο από μαθηματικούς τύπους εξέλιξης και προόδου. Χωράει απειράριθμες ουρανοθρονίσεις και ουρανοκατατάξεις… Και μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο ο χορός των Αγίων Πάντων. Μα μόνο ο Κύριος γνωρίζει τον καθένα τους ξεχωριστά και μόνο Αυτός θα φανερώσει κάποτε, το δυσαρίθμητο πλήθος των αμαράντων βλαστών του Ευαγγελίου. Και τότε! Ω τότε! Τι κατάπληξη και συντριβή για εκείνους που καταδίκασαν πολλούς στο αιώνιο αφεγγές πυρ και  τι χαρά και έκσταση, για εκείνους που ποτέ τους δεν κατέκριναν τους άλλους και του βίου τους τα άσωτα σπαταλήματα, μήτε Θεοδίκησαν, μα όλους μέσα στον υπέρλαμπρο Παράδεισο λογάριαζαν, εκτός από τον εαυτό τους τον άθλιο και αξιοκατάκριτο.
 

Ούτω δέξαι με τον πόρνον και τον άσωτον οικτίρμον εν ψυχή συντετριμμένη, νυν με προσερχόμενόν σοι… Έτσι προσέρχονται στο μυστήριο των μυστηρίων το ζωοποιητικό, θαρρούντες τω ελέει Του… όπως κάθε μετανοημένος οικήτορας του Παραδείσου, γνήσιος φίλος του οικοδεσπότη Χριστού. Όπως ο Μιχάλης μας από την Κρήτη ο… Αγιοταφίτης… Κοιμήθηκε  μέσα στο Άγιο Τριώδιο των ρόδων, στο παγχαρμόσυνο Πεντηκοστάρι. 15 χρόνια ακριβώς μετά από εκείνη την αλησμόνητη Κυριακή του Πάσχα στα Ιεροσόλυμα. Εκεί βρέθηκε μαζί με έναν από τους πολλούς εφήμερους και διαβατάρικους έρωτές του… εκδρομή για τις ημέρες του Πάσχα....
 
Και έτσι βρέθηκαν  ανήμερα Μεγάλης Παρασκευής στην Ιερουσαλήμ. Το ξενοδοχείο τους, λίγες εκατοντάδες μέτρα από τον Πανάγιο Τάφο… Μεσημέρι μεγάλου Σαββάτου... Η τελετή της αφής του Αγίου Φωτός! Το μεγάλο θαύμα της Ορθοδοξίας! Η τρανή και πανηγυρική φανέρωση της Ορθής μόνης πίστης των Ορθοδόξων Χριστιανών! Τάμα ζωής για εκατομμύρια ανθρώπων σε όλη τη γη... Και ο Μιχάλης, εκείνη ακριβώς  την συνταρακτική ώρα, να γιορτάζει στο πολυτελές δωμάτιο με σαμπάνιες και πλούσια εδέσματα…
 
...Είχε ολοκληρωθεί πριν από αρκετές ώρες και ο εσπερινός της αγάπης... Άγνωστα όλα τούτα για τον Μιχάλη ως τότε... Δεν ήξερε στ' αλήθεια τότε που πατούσε και που βρισκόταν... Μια μέρα πριν, τούτος ο παναμόλυντος τόπος ασφυκτικά γεμάτος από χιλιάδες πιστών που ενθουσιωδώς καρτερούσαν να στείλει ο Φωτοδότης Κύριος το Άγιο Του Φως, να θερμάνει την  πολεμουμένη πίστη των παιδιών Του. Τώρα ολότελα άδειος… Απομεσήμερο Κυριακής του Πάσχα και του Μιχαήλ τα Θεοδηγούμενα βήματα, τον φέρνουν εκεί, που μόνο αν θελήσεις, θα ακούσεις με της ψυχής σου τα ώτα, την καρδιά του Ζώντος Θεού να χτυπά εκκωφαντικά  Με το κεράκι στο χέρι μπήκε μηχανικά στο ιερό κουβούκλιο να προσκυνήσει. Ήταν εντελώς μόνος του. Και ο Κύριος που επιποθεί κάθε πλάσμα του να σωθεί και να γνωρίσει την Αλήθεια, έστειλε εκείνη την αλησμόνητη στιγμή το γαλαζόλευκο ανέσπερο Άγιο σημάδι του και με μιας άναψε το κερί που ο Μιχαήλ κρατούσε στο χέρι του! 
 
Δεν υπήρξε σχεδόν κανείς που να μην δυσπιστήσει στην εξιστόρηση τούτου του μεγάλου προσωπικού του θαύματος, όλα τα κατοπινά 15 χρόνια… Μα και  ούτε ένας, που να μην διαπιστώσει την συγκλονιστική αλλοίωση και μεταμόρφωση του Μιχάλη, από εκείνο το ευλογημένο απομεσήμερο της  Κυριακής του Πάσχα. Βίωσε Χριστό εν μετανοία και καρδία συντετριμμένη, σαν μοναχός μέσα στον κόσμο, τα επόμενα 15 χρόνια της ζωής του. 15 σαραντάρια Χριστουγέννων, 15 κατανυκτικά Τριώδια, 15 ΣταυροΑναστάσιμες Σαρακοστές, και… περίπου 15 καταχαρούμενα Πεντηκοστάρια… Γευόμενος δίχως παύση, αχόρταστα και αξεδίψαστα  την χρηστότητα του Κυρίου, την απερίγραπτη με λέξεις συγχώρεση, την απελευθέρωση από τα δεσμά της αμαρτίας, την βαθιά και ακλόνητη πίστη στην αιώνια Ζωή. Κοιμήθηκε αφού πάλεψε με τον ευεργέτη πόνο και τον καρκίνο σε ηλικία 55 ή πιο σωστά… 15 ετών. Στην ασύνορη  χορεία των Αγίων Πάντων, ομόσκηνος της Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας, να δέεται για όλους μας, τον φανταζόμαστε και τον μακαρίζουμε εξαιρέτως κάθε Μεγάλο Σάββατο σαν ξημερώνει η εις Άδου κάθοδος του Ελευθερωτή Φιλανθρώπου Χριστού και το ανέσπερό Του Φως κατέρχεται για να θερμάνει την παγωμένη αγάπη!...
 
Νώντας Σκοπετέας
 
Το βίντεο είναι εδώ