‘Winter Words’

 
Four days of poetry, performance and creative sparkle running from Thursday 20 to Sunday 23 November across venues in Ledbury.
 

Celebrating imagination, creativity and community spirit, Winter Words celebrates the joy of words and coming together, uniting some of the UK’s most exciting voices on the poetry scene with plenty of free events and family fun.
 
Festival Highlights Include:
 
UK Poet Laureate Simon Armitage shares his new collection, New Cemetery. Ledbury Poetry is offering Ledbury residents a FREE ticket to this event, but be quick, this offer ends on Monday, 3 November -  this project is part-funded by the UK government through the UK Shared Prosperity Fund.
 
Carol Ann Duffy and John Sampson present Christmas Ghosts – a spookily enchanting evening of poetry and music. Your ticket includes mulled wine or apple juice.
 
Len Pennie, Sunday Times bestselling author and performance poet sensation, as seen on Instagram and YouTube, showcases her fiercely honest second collection, Poyums Annaw, confronting violence, patriarchy, and injustice with tenderness, quick wit, and righteous fury. 
 
Ledbury Poetry’s Community Steering Group, made up of local members of the community, have curated a series of events by and for the community, ranging from free sing-a-longs, card making and protest poetry with viral sensation Louise Fazakerley.

Χειμωνιάτικο ηλιοβασίλεμα

 
Το χειμωνιάτικο ηλιοβασίλεμα, που παρακολούθησα και κατέγραψα με την κάμερα, στο Kingswood Park του Ανατολικού Bristol, φέρει σίγουρα την αίσθηση μιας μαγευτικής και ήρεμης στιγμής. Η καθαρότητα του ουρανού, τόσο σπάνια στις χειμερινές μέρες, επιτρέπει τα χρώματα να λάμψουν με ένταση και ποικιλία. Ο συνδυασμός του πορτοκαλί, του ροζ, του μωβ και του χρυσού στον ορίζοντα δημιουργεί μια εντυπωσιακή αντίθεση με τις πιο ψυχρές αποχρώσεις του χειμώνα.
 

Η φύση φαίνεται να αναστενάζει στον τελευταίο ήλιο της ημέρας, με τη γαλήνη της στιγμής να ενισχύεται από την ηρεμία του τοπίου. Είναι σαν μια μικρή όαση, όπου το ηλιοβασίλεμα προσφέρει μια τελευταία δόση ζεστασιάς πριν τη νύχτα, που έρχεται με τη δροσιά του χειμώνα.

Χειμερινό Ηλιοστάσιο

 
Το Χειμερινό Ηλιοστάσιο συμβαίνει συνήθως γύρω στις 21-22 Δεκεμβρίου και σηματοδοτεί την ημέρα με τη μικρότερη διάρκεια φωτός και τη μεγαλύτερη νύχτα του έτους στο βόρειο ημισφαίριο. Στο νότιο ημισφαίριο, αντιθέτως, είναι η ημέρα με τη μεγαλύτερη διάρκεια φωτός. Αυτό το φαινόμενο συμβαίνει επειδή η γη είναι κεκλιμένη ως προς τον άξονά της, και όταν το βόρειο ημισφαίριο βρίσκεται πιο μακριά από τον ήλιο, η ηλιακή ακτινοβολία είναι λιγότερο έντονη και η ημέρα μικρότερη.
 

Το Χειμερινό Ηλιοστάσιο έχει σημαντική πολιτιστική και θρησκευτική σημασία σε πολλές κουλτούρες και παραδόσεις. Συχνά συνδέεται με εορτές που γιορτάζουν την επιστροφή του φωτός, καθώς από τη στιγμή αυτή η ημέρα αρχίζει να μεγαλώνει σταδιακά και η νύχτα να μικραίνει. Σε πολλές αρχαίες κοινωνίες, όπως οι Ρωμαίοι και οι Δρυίδες, το Χειμερινό Ηλιοστάσιο θεωρούνταν μια περίοδος ανανέωσης και γιορτής.

Χειμωνιάτικες όψεις Παλαμηδιού

Το Παλαμήδι είναι το ονομαστό κάστρο του Αναπλιού! Ένα υπέροχο πετρόχτιστο Ενετικό κάστρο, που εκπέμπει ιστορικό φως και πολιτιστική γοητεία!

Στο Παλαμήδι βλέπει κανείς προμαχώνες, που φέρουν αρχαιοελληνικά ονόματα, τη φυλακή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και τον μικρό ναό του Αγίου Ανδρέα. Η φυσική ομορφιά μέσα και γύρω από αυτό αξεπέραστη!

Η θέα του Ναυπλίου από το Παλαμήδι είναι βέβαια μοναδική και ανταμείβει πλουσιοπάροχα τους επισκέπτες του. Οι επισκέπτες του Παλαμηδιού μπορούν επίσης να θαυμάσουν από ψηλά και την περίφημη πλαζ της Αρβανιτιάς.

Το κάστρο έλαβε το όνομά του από τον γιατρό και αστρονόμο Παλαμήδη, γιο του Ναυπλίου και της Ησιόνης και εγγονό του Ποσειδώνα. Υπήρξε ήρωας του Τρωικού πολέμου.

Κατά τη μυθολογία ήταν εκείνος που επινόησε τα σταθμά και τα μέτρα, ορισμένα γράμματα της αλφαβήτου, τις φρυκτωρίες (σταθμοί μετάδοσης μηνυμάτων με φωτιά), τα παιχνίδια των πεσσών (ζάρια), τους αστρονομικούς υπολογισμούς και τη χρήση του νομίσματος.

Οἱ λησμονημένες εὐωδιές τοῦ χειμώνα

(ἤ, Μνῆμες παλιὲς ἀπὸ τὸ Κλήμα τῆς δεκαετίας τοῦ 1950)

Εἶναι ἀλήθεια πὼς κάθε φορὰ ποὺ ὁ καιρός, τώρα τὸ χειμώνα, γυρίσει στὸ χιονιά, στὸ νοῦ ἀνεβαίνουν παλιὲς εἰκόνες ἀπὸ τὸ παλιό μας τὸ χωριό, τὸ Κλήμα. Εἰκόνες, ποὺ συλλαβίζουν στὴν ψυχή, ρήματα κατανύξεως καὶ ἄφατης συγκινήσεως, ἀφοῦ σὲ φέρνουν σιμὰ σὲ ἄχραντες ὧρες. Ὧρες, ποὺ ἔχουν κρυσταλλώσει μέσα μας βιώματα ἱερά, ἀφοῦ δὲν εἶναι εὔκολο νὰ λησμονήσει κανεὶς ἐκεῖνα τὰ λευκά, τὰ χιονισμένα πρωϊνά, ποὺ ὅλος ὁ τόπος ἡσύχαζε, λὲς καὶ δὲν ὑπῆρχε κανεὶς νὰ κατοικεῖ αὐτὰ τὰ σπίτια. Μέχρι νὰ θραυστεῖ αὐτὴ ἡ σιωπὴ ἀπὸ τὸ βαρὺ περπάτημα κάποιου μέσα στὰ χιονισμένα καντερίμια ἤ καὶ ν᾿ ἀκουστεῖ καμμιὰ φωνή. Φωνή, ποὺ ἔλεγες ὅτι ἔβγαινε ἀπὸ βαθὺ φαράγγι, μ᾿ ἕνα ἦχο ξηρό, λὲς καὶ τὸν ἔκοβαν στημένα φράγματα στὴ μέση.

Ὅμως τὸ πιὸ χαρακτηρηστικὸ αὐτῶν τῶν ἡμερῶν ἦταν ἐκεῖνες οἱ μυρωδιὲς ποὺ διαχέονταν στὸ χωριό, με πρώτη ἐκείνη τῆς κάπνας, ποὺ ἔβγαζαν οἱ μικροὶ καπνοδόχοι τῶν σπιτιῶν. Τῶν σπιτιῶν, ποὺ οἱ παραστιὲς αὐτὲς τὶς μέρες δὲ σταματοῦσαν νὰ καὶνε. Νὰ καῖνε ξύλα ἄγρια, τοῦ δάσους ξερὰ καὶ κομμένα στὸν καιρό τους ξύλα, ποὺ εὐωδίαζαν σχοίνο, κουμαριά, ρείκι, ἀλλὰ και ρετσίνα ἀπὸ τὰ πευκόξυλα ἤ τ᾿ «ἀριτσνουπίασματα», τὰ πελεκούδια δηλαδή, ποὺ ἦταν έξαίρετη πρώτη ὕλη γιὰ νὰ «πιάσει»ἡ φωτιά.

Κι ὕστερα ἀκολουθοῦσε ἐκείνη ἡ εὐωδιὰ τοῦ τηγανισμένου λαδιοῦ γιὰ νὰ ψηθοῦν οἱ τηγανίτες καὶ σιμὰ σ᾿ αὐτὴ ἡ μοσχοβολιὰ τοῦ ψημμένου κρεμυδιοῦ, ἀλλὰ καὶ τοῦ φασκόμηλου, τὸ μπρίκι τοῦ ὁποίου περίμενε σιμὰ στὴ φωτιά, πάντα ἕτοιμο, ἀλλὰ τοῦ καφέ τὸ ἀπομεσήμερο. Ἄν πήγαινες δε πρωϊνὴ ὥρα σὲ σπίτι Κληματιανὸ θὰ εὐφραινόταν ἡ καρδιά σου ἀπὸ τὴ «μπαζίνα» καὶ τὶς «ρατστὲς» ποὺ ἑτοίμαζαν οἱ νοικοκυρές, γιὰ νὰ τὶς φᾶνε ζεστὲς μὲ μπόλικο ντόπιο πετιμέζι. 

‘Αλησμόνητες κι οἱ «φουσκάλις», δηλ. τὰ σημερινὰ «ξενικῶς» ὀνομαζόμενα «πὸπ-κόρν», ποὺ τὰ φτιάχνανε μέσα στὰ παλιὰ τὰ «καρβουτστίρια», ὅπου καβούρτιζαν τὸν καφέ. Τὸ καλαμπόκι ἦταν δικό τους, ἀπὸ τὰ κηπάκια τους τὰ καλοκαιρινά. Τρελαίνονταν τότε τὰ παιδιά,  ποὺ γεύονταν αὐτὸν τὸ φρέσκο λευκοκίτρινο καρπό, ζεστὸ ἀκόμα...

Πάλι, κάποιοι ἀπὸ τοὺς ἄντρες τῆς γειτονιᾶς, ὅταν τελείωναν μὲ τὸ πάχνιασμα τῶν «πραμάτων» τους, γυρνώτας στὸ σπίτι κατὰ τὸ σούρουπο, φώναζαν καὶ κανένα γείτονα γιὰ νὰ τᾶ ποῦνε, πίνοντας παράλληλα καὶ λίγο κρασί. Βάζανε, λοιπόν, γιὰ μεζὰ  δυὸ-τρία κομμάτια ἀπὸ καλαμάρι λιαστὸ πάνω στὴ θράκα καὶ μοσχοβολοῦσε τότε ὅλο τὸ σπίτι κι ὅλο τὸ χωριὀ.

Ἔξω μπορεῖ νὰ χιόνιζε, ὅμως μέσα στὸ σπίτι ἑνωμένη ἡ οἰκογένεια σιμὰ στὴν παραστιὰ περίμενε... Νὰ φέξει ὁ Θεός, νὰ ὑπομείνουν καὶ τοῦτο τὸν ἔγκλειστο βίο καὶ νὰ περιμένουν ν᾿ ἀνθίσει ἡ ἀμυγδαλιά, ὥστε νὰ ξέρουν ὅτι ἔρχεται ἡ ἄνοιξη...

Χειμῶνες Κληματιανιοί, τῆς νοσταλγίας καὶ τῆς ὁμορφιᾶς ἄχραντα κατοικητήρια, μὲ τὶς εὐωδιές τους τὶς μοναδικές, ὅπου ἀναπαύεται ἡ ψυχή, ὅταν τὶς θυμηθεῖ...

π. K.N. Καλλιανός

Χειμώνιασε στο Marlow

Eίναι ήδη Νοέμβριος μήνας. Σήμερα μάλιστα είναι κι η Εορτή του Πρωτόκλητου Μαθητή Αγ. Ανδρέα. Την ημέρα αυτή η ελληνική παράδοση αναφέρει πως «ανδρειώνεται» το κρύο, και σιγά - σιγά μπαίνουμε στον παγωμένο Δεκέμβριο, στην καρδιά του χειμώνα.

Ο χειμώνας είναι ήδη εδώ, ειδικά στην Αγγλία, με συννεφιές, βροχές και ιδιαίτερα χαμηλές θερμοκρασίες. Πάντως χιόνι δεν έχουμε δει ακόμα.

Το αγαπημένο Marlow έχει φορέσει κι αυτό τα χειμωνιάτικά του. Φώτα χριστουγεννιάτικα παντού, συναυλίες με εποχιακή μουσική και τραγούδια στις όμορφιες εκκλησίες του και πάνω απ’ όλα ένας Τάμεσης «να τον πιείς στο ποτήρι»! Μια επίσκεψη στην πόλη αυτή των σπουδαίων ποιητών είναι φυσικά απαραίτητη, για να λάβουμε μια βιωματική εμπειρία της χειμωνιάτικης αγγλικής φύσης και εξοχής.