Greek tomb for an English Poet

 
Rupert Chawner Brooke (3 August 1887 - 23 April 1915) was an English poet known for his idealistic war sonnets written during the First World War, such as "The Dead" and "The Soldier".
 

In October 1906, he went up to King's College, Cambridge, to study Classics. There, among other activities, he acted in the Cambridge Greek Play, which is a play performed in Ancient Greek by students and alumni of the University of Cambridge. The event is held once every three years and is a tradition which started in 1882.
 
He died of septicaemia following a mosquito bite whilst aboard a French hospital ship moored off the island of Skyros in the Aegean Sea.
 
Rupert Brooke wrote that a corner of a foreign field would be forever England, probably similar to the Greek phrase, written by Pericles in his work Epitaphios «Ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος» (For illustrious men have the whole earth for their tomb).
 
He was buried on Skyros by his friends on 23 April 1915, by lamplight, in a grove above Tris Boukes bay. The grave is reached by a rough road in the south of the island.

30 Years Ledbury Poetry

 
An important birthday for the Poets’ diary.
 

Ledbury Poetry Festival returns 2-11 July 2027, and it will be the thirtieth.
 
Established in 1996, Ledbury Poetry held its first festival in 1997. The thirtieth-anniversary programme honours how poetry has evolved since it began, its place in the present, and the role it will play in the future.
 
Next year, the festival will celebrate thirty years of poets with a core programme of live readings, conversations, workshops, film and music, alongside an imaginative year-round education programme (a strand of Ledbury Poetry close to the director's heart) and a series of community-led poetry projects in and around Herefordshire.
 
Tickets for the festival go on sale in early spring. In the meantime, put 2-11 July 2027 in the diary. If you've never been, it will be a good year to go. If you've been going for years, thank you.

Το φθινόπωρο στο Μετρό

 
Μια ιδιαίτερα όμορφη και αξιέπαινη πολιτιστική πρωτοβουλία συναντά κανείς στο Μετρό του Λονδίνου, όπου, ανάμεσα στις διαφημίσεις και τις καθημερινές ανακοινώσεις, αναρτώνται ποιήματα σπουδαίων δημιουργών της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Πρόκειται για το γνωστό πρόγραμμα Poems on the Underground, που προσφέρει στους επιβάτες μια μικρή ανάπαυλα από τη βιασύνη και την ένταση της καθημερινότητας. Έτσι, το μάτι του ταξιδιώτη ξεκουράζεται, ο νους ταξιδεύει και η ψυχή βρίσκει λίγες στιγμές γαλήνης και περισυλλογής. Στη φωτογραφία μας παρουσιάζεται ένα ποίημα της Έμιλυ Μπροντέ (Emily Brontë, 1818–1848), της σπουδαίας Αγγλίδας ποιήτριας και μυθιστοριογράφου, που έμεινε γνωστή κυρίως για το αριστουργηματικό μυθιστόρημά της Ανεμοδαρμένα Ύψη.
 

Το ποίημα έχει τον χαρακτηριστικό τίτλο «Fall leaves, fall» («Φύλλα του φθινοπώρου, πέφτουν») και αποτελεί έναν τρυφερό, λυρικό ύμνο στο φθινόπωρο και στον αέναο κύκλο της φύσης. Η ποιήτρια αντικρίζει με ιδιαίτερη ευαισθησία τα φύλλα που πέφτουν, τα λουλούδια που μαραίνονται και τις ημέρες που μικραίνουν, ανακαλύπτοντας ομορφιά ακόμη και στη μελαγχολία της εποχής. Εκεί όπου άλλοι βλέπουν φθορά και τέλος, εκείνη διακρίνει μια βαθύτερη αρμονία, μια ήρεμη χαρά και την υπόσχεση της ανανέωσης. Ακόμη και ο χειμώνας, με το χιόνι και τις σκοτεινές του νύχτες, γίνεται αφορμή για χαμόγελο και τραγούδι. Ένα μικρό αλλά υπέροχο ποίημα, που μας υπενθυμίζει ότι κάθε εποχή της φύσης, όπως και κάθε εποχή της ανθρώπινης ζωής, κρύβει τη δική της ξεχωριστή ομορφιά.
 
Φωτογραφία: Δρ. Αιμιλία Μωραΐτη

Ένα μπουκέτο παρηγοριάς

 
Το ποίημα «A Bunch of Consolation» («Ένα μπουκέτο παρηγοριάς») της Βρετανίδας ποιήτριας Maura Dooley συναντά τον ταξιδιώτη μέσα στα βαγόνια του Μετρό του Λονδίνου, στο πλαίσιο του γνωστού προγράμματος Poems on the Underground, που εδώ και δεκαετίες φέρνει την ποίηση μέσα στην καθημερινότητα εκατομμυρίων επιβατών. Το ποίημα προέρχεται από την ποιητική συλλογή Five Fifty-Five, που κυκλοφόρησε το 2023 από τις εκδόσεις Bloodaxe Books, και συμπεριλήφθηκε στη θερινή επιλογή ποιημάτων του 2026 για το London Underground και το London Overground. Έτσι, ανάμεσα στις στάσεις, στις μετακινήσεις και στους γρήγορους ρυθμούς της μεγαλούπολης, λίγοι στίχοι προσφέρουν στον επιβάτη μια απρόσμενη ευκαιρία για περισυλλογή.
 

Στο «A Bunch of Consolation», η Maura Dooley μιλά με απλότητα και τρυφερότητα για την απώλεια, τη μνήμη και εκείνους τους ανθρώπους που θεωρούμε πως θα βρίσκονται πάντοτε κοντά μας, μέχρι τη στιγμή που φεύγουν. Οι άνθρωποι αυτοί μάς έδειξαν τον δρόμο -όχι τον δικό τους, αλλά τον τρόπο να αναζητήσουμε τον δικό μας- και η απουσία τους μάς αφήνει αντιμέτωπους με όσα προλάβαμε ή δεν προλάβαμε να μάθουμε από αυτούς. Το ποίημα δεν επιχειρεί να εξαλείψει τη θλίψη· αναζητά μάλλον έναν τρόπο να σταθούμε μέσα σε αυτήν. Η αγάπη, η έκφραση των συναισθημάτων και η εσωτερική σταθερότητα προβάλλουν τελικά ως μικρές αλλά ουσιαστικές μορφές παρηγοριάς απέναντι στην αναπόφευκτη εμπειρία του αποχωρισμού.

Φωτογραφία: Δρ. Αιμιλία Μωραΐτη

A Poem on the Freshers’ Fair

 
My good friend, Philhellene and Poet Richard Devereux, sent me a message and a new Poem.
 

His message:
 
Friday, a week ago, I drove up to the Downs about 10:00 am to go for a walk. Behind a high metal fence were several large marquees and a crowd of students queuing to enter the site. It was Freshers' Fair - to welcome the first-year students who have just arrived in Bristol.
 
I thought I would see if I could get in as I thought it would be interesting to talk the Greeks and the Poets. The attached poem tells what happened next.
 
I noticed the Skopians, a pleasant young man and woman, had a banner, white letters on red: MAKEDONIA. To gain their confidence, I told them how moved I had been as a boy by the Skopje earthquake, how I had visited Lake Doiran and looked over the border but our car hire insurance prevented us from going there. Then I lectured them on the terms of the Prespa Agreement. Their only defence was we have been calling it Makedonia since we were small children.
 
His Poem:
 
 
On Blagging My Way Into Freshers’ Fair, Aged 72
 
 
Stall Holders Only the sign says.
I lower my eyes and carry on walking
briskly past the girl manning the barrier –
“Greek Club”, I boom. I’m in.
 
In long marquees, Clubs and Societies
have set up stalls on trestle tables.
Just turned ten – Freshers’ Fair is now open
 
and I am
as if a boy playing ball on some forbidden lawn.
 
In the International tent,
about fifty clubs in national colours
offer nibbles of native foods,
flyers for coming events,
photos, posters, keyrings,
and most of all, connections.
 
No show from the Hellenic Society
but it could be kicking off when they do;
their neighbours – the Makedonia Society –
fly a flag without the ‘North’.
I lecture them on the Prespa Agreement;
they shrug and offer a pepper dip.
 
In the Performance marquee, no sign
of the Poetry Society. The Pantomime Club
suggest I try the Hobbies tent “behind you”.
 
Near the Scouts, Chess and the 20 Minute Club –
the Poetry Society stall. Unmanned, of course.
A metaphor of absence
 
that I complete with my presence
in this forbidden place.
There is nowhere poets cannot go.

30th anniversary Isaak and Solomou

 
Isaak and Solomou
 
          11 and 14 August 1996
 
 

Anastasios Isaak,
only twenty-four
and married just a few weeks,
 
snared in the barbed wire
of the Buffer Zone –
the Grey Wolves beat you to death.
 
I watched the film:
Canadian hunters
clubbing a seal pup.
 
A photographer caught
Rauf Denktaş
snapping away with his long lens.
 
Tasos, if only
you had stayed at home.
 

Solomos Solomou,
mad with grief
at your cousin’s death
 
what nerve to climb that flagpole
in front of the Turkish troops,
intent on tearing down
their flag.
 
They were always going to
shoot you dead.
 
You weren’t even
a third of the way up
when the guns pop-popped.
 
In Paralimni they’ve named
a scruffy little Square after you both:
Plateia Isaak kai Solomou.
 
You didn’t even get one each.
It’s the one near the butcher’s shop
where I bought two skinned rabbits.
 
 
                   Richard Devereux

Poem “William”

 
A good friend of mine, who travels regularly with the London Underground and knows that I collect Poems that have been posted on train wagons, has sent me the following photo with a nice and sweet Poem.
 

Jack Underwood's Poem, William at four days old, offers an intimate reflection on his first moments with his newborn son, in which Underwood describes the mixture of emotions he felt as a new father.

Φωτογραφία: Δρ. Αιμιλία Μωραΐτη

Book launch - Coal and Fire

 
On Monday 29 June 7:30 pm for an 8:00 pm start at the downstairs bar, the Berkeley Square Hotel, Clifton BS8 1HP, Richard Devereux will launch his new Poetic Collection, entitled Coal and Fire.
 

The pamphlet has recently been published by Culture Matters.
 
There will also be short readings by Robin Kidson and Jan Swann and music by Mike Cohen and Chris Speller.
 
For a flavour of the poems:
 
https://www.culturematters.org.uk/cm-publications/books/coal-and-fire-poems-of-labour-memory-and-inheritance/

‘Winter Words’

 
Four days of poetry, performance and creative sparkle running from Thursday 20 to Sunday 23 November across venues in Ledbury.
 

Celebrating imagination, creativity and community spirit, Winter Words celebrates the joy of words and coming together, uniting some of the UK’s most exciting voices on the poetry scene with plenty of free events and family fun.
 
Festival Highlights Include:
 
UK Poet Laureate Simon Armitage shares his new collection, New Cemetery. Ledbury Poetry is offering Ledbury residents a FREE ticket to this event, but be quick, this offer ends on Monday, 3 November -  this project is part-funded by the UK government through the UK Shared Prosperity Fund.
 
Carol Ann Duffy and John Sampson present Christmas Ghosts – a spookily enchanting evening of poetry and music. Your ticket includes mulled wine or apple juice.
 
Len Pennie, Sunday Times bestselling author and performance poet sensation, as seen on Instagram and YouTube, showcases her fiercely honest second collection, Poyums Annaw, confronting violence, patriarchy, and injustice with tenderness, quick wit, and righteous fury. 
 
Ledbury Poetry’s Community Steering Group, made up of local members of the community, have curated a series of events by and for the community, ranging from free sing-a-longs, card making and protest poetry with viral sensation Louise Fazakerley.

Βαγόνι και Ποίημα

 
Δεν το είχα ξανακάνει. Σε κάθε στάση έτρεχα από το ένα βαγόνι στο άλλο. Σκέφθηκα ότι θα με προσέξει ο μηχανοδηγός και θα κάνει καμμιά ανακοίνωση από τα μεγάφωνα του τραίνου.
 

Αλλά ήμουν αποφασισμένος. Ήθελα να βρω, να ελέγξω, να ανακαλύψω, να διαβάσω, να φωτογραφίσω... το Ποίημα σε κάθε βαγόνι!
 
Κάθε βαγόνι και Ποίημα!
 
Σε ένα από αυτά βρήκα το Ποίημα της παρούσας ανάρτησης... το... Τζάμι!
 
Είναι εξαιρετικά πρωτότυπο στιχούργημα της νεαρής (21 ετών) Σκωτζέζας (από το Εδιμβούργο) βραβευμένης Ποιήτριας Anna Gilmore Heezen, η οποία παρατηρεί με ευγένεια και γλυκύτητα μια οικιακή μύγα, μέσα στη ζέστη του Αυγούστου...
 
Βαγόνι, Ποίημα, διαλεκτική...

Γένεση στον Υπόγειο

 
Χρησιμοποίησα πρόσφατα το μετρό του Λονδίνου και στη γραμμή Jubilee βρήκα αναρτημένο το Ποίημα της παρούσας ανάρτησης.
 

Είναι το Ποίημα «Γένεση» του Gboyega Odubanjo, που περιλαμβάνεται στη σειρά «Ποιήματα στον Υπόγειο» και αποτελεί μέρος της συλλογής Καλοκαίρι 2025 και εξερευνά τη σχέση μεταξύ της ανθρωπότητας και του φυσικού κόσμου.
 
Το εν λόγω Ποίημα κυκλοφόρησε στο μετρό του Λονδίνου στις 2 Ιουνίου, σύμφωνα με την Poetry Society.
 
Αναγνώσεις ποιημάτων του Odubanjo, συμπεριλαμβανομένης της «Γένεσης», πραγματοποιήθηκαν στον σταθμό Covent Garden στις 11 Ιουνίου.
 
Ο Gboyega Odubanjo (30 Ιανουαρίου 1996 - Αύγουστος 2023) ήταν Βρετανο-Νιγηριανός ποιητής από το Νότιο Λονδίνο και απεβίωσε το 2023 σε νεαρή ηλικία.

Ο βασιλικός Ποιητής διαβάζει...

 

Ledbury Poetry Festival (27^th June - 6^th July 2025)

 

Στην Αγγλία υπάρχει ο θερμός του «βασιλικού Ποιητή» (Poet Laureate), ο οποίος αλλάζει κάθε λίγα χρόνια. Τα τελευταία χρόνια αυτή την εξαιρετικά τιμητική θέση κατέχει ο Simon Armitage.
 
Στο επικείμενο ετήσιο Φεστιβάλ Ποίησης στη μικρή πόλη Ledbury, στα δυτικά της Αγγλίας, ο εν λόγω Ποιητής θα παρουσιάσει (το Σάββατο 5 Ιουλίου, 8.00-9.00 μ.μ.) την τελευταία του Ποιητική συλλογή, με τον γενικό τίτλο «Dwell» και θα αναγνώσει αποσπάσματα.
 
Η νέα αυτή συλλογή βρίσκεται στον κατάλογο των 10 καλύτερων βιβλίων αυτής της εποχής, σύμφωνα με τους Κυριακάτικους Times.
 
Εμπνευσμένη από τους ανακαινισμένους Χαμένους Κήπους του Χέλιγκαν στην Κορνουάλη, αυτή η νέα συλλογή Ποιημάτων φωτίζει και επαναπροσδιορίζει τις ευφυείς, εύθραυστες κατοικίες των ζωντανών πλασμάτων γύρω μας. Χρησιμοποιώντας στοιχεία αινίγματος και λαογραφίας, ο Ποιητής δημιουργεί μια ζωντανή αφήγηση της «ασταμάτητης ζωής».
 
Όπως ένας κήπος παρέχει καταφύγιο για την άγρια ​​ζωή, έτσι και αυτά τα περίπλοκα ποιήματα προσφέρουν διαρκή κατοικία σε όσους κατοικούν μέσα στους στίχους τους.
 
Το βιβλίο είναι υπέροχα εικονογραφημένο και εμπλουτίζεται με έργα τέχνης που δημιούργησε η χαράκτρια Μπεθ Μάνρο.

Μνήμη Μπουμπουλίνας

 

Επέτειος 200 ετών από τον θάνατο της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας

 

Ο Οικουμενικός Ελληνισμός τίμησε χθες μια σημαντική, αν και θλιβερή, επέτειο, αυτή των 200 ετών από την αποφράδα ημέρα της δολοφονίας της Μπουμπουλίνας.
 
Η ιστορία έχει καταγράψει λεπτομερειακά τα στοιχεία του πλούσιου βιογραφικού της Καπετάνισσας. Εκείνο που ενδιαφέρει όλους τους Έλληνες είναι αποκλειστικά η τεράστια προσφορά της στην Πατρίδα.
 
Ο αυτοκράτορας Αλέξανδρος Α΄ απένειμε στην Μπουμπουλίνα τον τίτλο της Ναυάρχου του ρωσικού στόλου. Έτσι, έγινε η πρώτη γυναίκα Ναύαρχος του ρωσικού στόλου στην ιστορία της Ρωσίας και μια από τις πρώτες ναυάρχους στην παγκόσμια ιστορία.
 
Ο φίλος και εξαίρετος Ποιητής Richard Devereux έγραψε και αφιέρωσε το παρακάτω Ποίημα στη Μπουμπουλίνα. Η σύζυγός του Υβόννη δε, τράβηξε πέρσι στις Σπέτσες τη φωτογραφία της παρούσας ανάρτησης, που απεικονίζει το άγαλμα της Καπετάνισσας.
 
Bouboulina
 
Rear Admiral Laskarina Pinotsi (1771 – 22 May 1825)
 
The young widow watched two husbands die,
inheriting from each a merchant fleet.
 
Wedded, next, to the cause of Greece,
she launched a mighty man-of-war
 
and stood on the deck, cutlass raised,
ready to cut the Ottoman short.
 
Revolution, she said, was woman’s work –
like gutting fish and stirring stew.

Ode to Poseidon

 

A Poem by David Punter, Professor Emeritus of Poetry

 

Ι’ve met David Punter a while ago, at the Lansdown Poetic Club in Bristol. I immediately realised that he is an highly academic person, whose Poetry is of a very advanced level. Then I realised that he is Professor Emeritus of Poetry at the University of Bristol and his research interests range from eighteenth-century to contemporary literature, and he has written most extensively about the romantic and the Gothic. Apart from having served at various Universities, he is a renowned writer and a Poet, having published extensively on his academic fields, as well as five volumes of Poetry.
 
At a recent cultural event in Bristol, where our friend Richard Devereux had presented his latest Poetic collection “Echoes from the Cave”, David had read his Poem “Ode to Poseidon”, as that event in a way celebrated the Greek life, the Greek spirit, the Greek history and civilisation.
 
As I’ve heard it, I felt a calling to study this Poem more and possibly to translate it into Greek. I mentioned my wish to David and he agreed to allow this to happen.
 
Because of my heavy work-load and my very busy programme, it took me ages to find the appropriate time and space to work on this Poem. I eventually did and I was very pleased that I had completed the task. Then I shared the translation with our friend Richard, who had studied carefully both the original Poem and the translation. After we both agreed on certain adjustments, we now have the final version of the translation and we are quite satisfied with it.
 
Here is the original Poem:
 
Ode to Poseidon
 
O Poseidon, son of Rhea and Cronos,
called by the Latin poets Saturnius.
 
Brother of Zeus and Hades,
called by lot to rule over the vast seas.
 
Like your brothers and sisters, swallowed
by your father Cronos, but life again followed.
 
Equal in dignity to Zeus, no lower,
though always lesser in power.
 
Resentful of Zeus’ attempts to intimidate,
incurrer of your mighty brother’s hate.
 
Conspirator with Hera and Athena, his sisters and betters
to put the supreme god in fetters.
 
Your palace is in the depths of the sea and there of old
you keep your horses with brazen hooves and manes of gold
 
When you ride in your chariot over the waves they dance
and become smooth to your advance.
 
The monsters of the deep play around your coach
and the great whales bow at your approach.
 
For Laomedon you built the walls of Troy
but he betrayed you, treated you as a toy.
 
So you sent a sea monster to devour his daughter
but it was killed in Heracles’ general slaughter.
 
Ulysses rendered your son Polyphemus blind
rendering your undying hatred unbound.
 
You created the horse; or, perhaps, when idle,
you taught the art of managing horses by the bridle.
 
You had many, many children - Triton, Rhode and Benthesicyme
are among those we remember and celebrate to this day.
 
Your sacrifices are bulls both black and white;
but also the wild boars and rams of fate.
 
Your trident you use to shatter rocks with a curse,
to subdue storms or to shake the earth.
 
Yours then, O Poseidon, is the great power
of the natural world to challenge and shatter
all our assumptions of stable matter;
in your hands and at the point of a feather
are earthquake, tsunami, cataclysmic weather;
you are the god to be propitiated for ever,
not to be polluted, so that the avenger
may not rise up green and terrible in his anger
and bury our puny human concerns in terror
beneath the roaring oceans where your power
and your palaces have obtained for time and time over
immemorial and will continue long after
our race is run, an end has come to our grandeur.
 

And the translation into Greek:
 
Ωδή στον Ποσειδώνα
 
Ω Ποσειδών, γιε της Ρέας και του Κρόνου,
Saturnius σε λένε οι Λατίνοι ποιητές.
 
Του Δία αδελφέ και του Άδη,
τις απέραντες θάλασσες να κυβερνήσεις εκληρώθης.
 
Όπως τα αδέρφια και τις αδερφές σου, σε κατάπιε
ο πατέρας σου ο Κρόνος, αλλά η ζωή πήρε το δρόμο της ξανά.
 
Ισότιμος σε αξιοπρέπεια με τον Δία, όχι κατώτερος,
αν και πάντα μικρότερος σε δύναμη.
 
Αγανακτισμένος από τις εκφοβιστικές ενέργειες του Δία,
το μίσος του πανίσχυρου αδελφού σου υφιστάμενος.
 
Συνωμότης με την Ήρα και την Αθηνά, τις αδερφές και τις ανώτερές του,
δέσμιο να εκλωβίσει τον υπέρτατο θεό.
 
Στα βάθη της θάλασσας βρίσκεται το παλάτι σου κι εκεί παλαιόθεν
κρατάς τα άλογά σου με χάλκινες οπλές και χαίτη χρυσαφένια.
 
Όταν καβαλάς στο άρμα σου πάνω από τα κύματα αυτά χορεύουν
και ομαλοποιούνται καθώς προελαύνεις.
 
Του βυθού τα τέρατα παιχνιδίζουν γύρω από την άμαξά σου
και οι μεγάλες φάλαινες υποκλίνονται καθώς πλησιάζεις.
 
Για τον Λαομέδοντα έχτισες της Τροίας τα τείχη
μα εκείνος σε πρόδωσε, σαν παιχνίδι σε μεταχειρίστηκε.
 
Έτσι έστειλες ένα θαλάσσιο τέρας την κόρη του να καταβροχθίσει
αλλά σκοτώθηκε στου Ηρακλή τη γενική σφαγή.
 
Ο Οδυσσέας τύφλωσε τον γιο σου τον Πολύφημο
το αθάνατο μίσος σου καθιστώντας αδέσμευτο.
 
Εσύ το άτι εφηύρες· ή, ίσως, όταν βρισκόσουν σε πλήξη,
δίδαξες την τέχνη της διαχείρισης των αλόγων με το χαλινάρι.
 
Είχες πολλά, πολλά παιδιά - ο Τρίτων, η Ρόδη και η Βενθεσικύμη
είναι από αυτά που θυμόμαστε και μέχρι σήμερα εξυμνούμε.
 
Οι θυσίες σου είναι ταύροι, μαύροι κι άσπροι.
Ακόμα δε αγριόχοιροι και κριάρια της μοίρας.
 
Την τρίαινά σου χρησιμοποιείς για να συντρίψεις βράχους με μια κατάρα,
να υποτάξεις καταιγίδες ή να ταρακουνήσεις τη γη.
 
Δική σου λοιπόν, ω Ποσειδώνα, η μεγάλη δύναμη
του φυσικού κόσμου αμφισβήτηση και συντριβή
όλων των υποθέσεων μας για ύλη σταθερή.
Στα χέρια σου και στην άκρη του φτερού
είναι σεισμός, τσουνάμι, κατακλυσμικός καιρός.
Είσαι ο θεός που πρέπει πάντα να εξευμενίζεσαι,
να μη μιανθείς, ώστε ο εκδικητής
να μην ξεσηκωθεί πράσινος και τρομερός από θυμό
και θάψει με τρόμο τις αδύναμες ανθρώπινες ανησυχίες μας
κάτω από τους ωκεανούς που βρυχώνται όπου η δύναμή σου
και τα παλάτια σου έχουν αποκτηθεί με το πέρασμα
αμνημόνευτων χρόνων και θα συνεχιστούν για πολύ ακόμα
ο αγώνας μας έχει ολοκληρωθεί, το μεγαλείο μας έχει τελειώσει.
 
This captivating Poem will definitely have a new independent life in Greek, which according to Cicero it is “the language of the gods”, while according to Johann Wolfgang von Goethe is like “a bright star in the night”.
 
I am happy to have worked on this project and to present into the Greek speaking world such an eloquent and inspiring Poet and his Poem, which compliments the Hellenic Poetic spirit.
 
Note: The statue of Poseidon on this post is found at the centre of Bristol. Recognisable holding a trident in his right hand, while holding the tail of a big fish struggling to free itself in the left hand.

Peace Poem

 
The winning poem in the Mist and Mountain International Poetry Prize on the theme of ‘peace’ is ‘Beirut’ written by Richard Devereux, a member of the Community of Apostles Peter and Paul, Bristol. He has never visited Lebanon. There are no limits on how far imagination can fly. Warm congratulations to Richard on winning this prestige Poetry Prize.
 

Α dove of peace flying the flag of Lebanon

Beirut  
 
I fell in love with you that spring
the bombing stopped. The trees welcomed peace
with such a sigh, with such a blossoming and
promises of such a weight of fruit.
 
I pushed your soft-top out and washed away
the dust, tinkered with the plugs and carb
till she fired up and we set sail along
the ocean road, your hair full to the wind.
 
I remember, we turned off into the hills.
How pleased your father was we had come
to see him. I reminded him of himself, he said,
when he was young, and you reminded him
 
of your mother. He knew both love and peace
are sometimes gone as soon as they arrive.

Exploring the Grecian journey

 

“Echoes from the Cave”

Presentation of the new Poetic collection of Richard Devereux

 

Yesterday we had the privilege to attend a very exceptional and inspiring kind of event, where Richard our good friend and cowalker in the paths of Poetry, had presented at the Commonwealth House in Bristol his new Poetic collection. It was an amazing evening, filled with Poetic verses, Greek and English music, dancing, delicious Greek food (prepared by Yvonne, Richard’s good wife), excellent Greek wine, as well as with warm feelings of friendship and respect.
 
I was kindly offered the chance to say a few words and here they are:
 

I feel quite privileged and honoured to have been asked by Richard to say a few words at the presentation of his new Poetic collection, entitled with the mysterious, profound and even mystical phrase: “Echoes from the Cave”, while the sub-title is: “a fifty-year love affair with Greece”!

 
In regards to the title, I can assure you all that I have myself heard and experienced -in a supernatural way- the “ECHOES from THE CAVE”, that have been, not simply produced but, radiated, by the mind and the soul of Richard Devereux, a man of great Poetic talent, of undoubted literary intellect and of high human integrity.

“A fifty-year love affair”, to me, is not just spending some holidays now and then in Greece, neither reading a book about Greece, her history, archaeology, mythology etc. It is rather building a bridge between two great nations, namely Britain and Hellas.
 

With the publication of this new Poetic collection, I personally feel that I am actually standing here and right now on this majestic, iconic and graceful bridge.

Allow me please to share a personal experience with you. Years ago, I was coming from London and going to Cardiff. In the car there was a retired captain of the Greek Merchant Navy, who had enormously missed the sea. We were passing over the Severn Bridge and suddenly he exclaimed with joy and anticipation: “please open the window, I want to feel the breeze of the ocean and smell the scent of the sea”.
 

I have a similar feeling right now! Richard’s Poetry, as a literary bridge, brings together and intertwines the echoes from the Aegean islands and the fragrance of the Celtic seas. 
 

When I firstly read the echoing Poems, I thought that there is a dialectic which is being built there and brings into the same stadium (like the one in Olympia, where Richard had recently run, across the same length as the Ancient Greeks) the old and the new, the earliest and the modern, the historic and the contemporary. In any case, one meets this dialectic wherever they go in the Hellenic places.
 

Richard likes conversing -in the realm of his Poetry- with original creators of Poetry, like the Philhellene Lord Byron and Constanine Cavafy. Greek words embellish his verses, while humour permeates the lines. His sensitive Poetic soul cannot stand the “killing of so many flowers” and his elegant work acts like a lasting defence of lyricism, in the following verses: “fields of sea stretched out”, “In an olive grove, I grade the shades of silence”, “debating the dialectic of love”, as well as everywhere!
 

I am absolutely convinced that my thoughts and words are very poor in presenting to you accurately the power of Richard’s Poetic work. It is only his actual Poems that are able enough and highly gifted to convey this feeling of true artistic creation.
 

Thus, I shall read to you now a Richardian Poem that I have translated into Greek and have included it in my latest Poetic collection. It is one of the best Poems that I have ever read. It’s title: “Winter on Athos”! I shall read it to you in the Greek translation. Those who do not understand Greek, just close your eyes and get the feel of it…
 

Χειμώνας στον Άθωνα
 
Καθώς ο Χειμώνας ανοίγει διάπλατα την αγκαλιά του
Να αγκαλιάσει και να διατηρήσει το Άγιο Όρος,
Η χιονοθύελλα εμποδίζει και επιβραδύνει
Την ανάληψη των Προσευχών του Ιησού στον Ουρανό.
 
Η χιονόπτωση είναι πυκνή. Τοίχοι χτισμένοι για να κρατηθούν
Οι πειρατές έξω, τώρα ζωσμένοι και μονωμένοι
Ενάντια στη λεηλασία του ανελέητου ψύχους
Που απειλεί να αρπάξει τους αδύναμους και ηλικιωμένους.
 
Ένας πεινασμένος λύκος κατεβαίνει επιφυλακτικά
Και κλείνει το μονοπάτι προς το κελί ενός ερημίτη.
Οι κραυγές των τσακαλιών σχίζουν την ησυχία της νύχτας
Οι πνιγμένες όχθες των απόκρημνων χαραδρών.
 
Σε μια από τις οποίες έπεσε ο Leigh Fermor,
Και δεν ήταν καν είκοσι ακόμα. Μίλησε με τον Θάνατο
Αλλά ένας φύλακας άγγελος τον έβγαλε έξω
Και τον παρέδωσε σε μια βρυχώμενη εστία.
 
Πάνω από τις κεραμιδένιες σκεπές, υψώθηκαν,
Τους περασμένους χειμώνες, ψηλοί καπνοί,
Απαλό γκρι ενάντια στο λευκό, από φωτιές
Όπου τα δάχτυλα άνοιγαν πλατιά για να ζεσταθούν.
 
Νεαροί μικρόσχημοι μοναχοί και δόκιμοι,
Όταν το χιόνι κείται παχύ, είναι και πάλι παιδιά -
Κάποιος ξεκινά έναν αγώνα χιονοπόλεμου
Και τα μαύρα ράσα σύντομα γεμίζουν με άσπρες κηλίδες.
 
Αυτό που χρειάζονται είναι ένας φίλος χιονάνθρωπος:
Ένας αρπάζει ένα φτυάρι, ένας άλλος ένα καρότο
Και ένας θρασύς τολμά να κρεμάσει
Το μαύρο επανωκαλύμμαυχο ενός μοναχού στο παγωμένο στέμμα.
 
Αλλά δεν έχουν την ευλογία του Ηγουμένου.
Αυτό σημαίνει μπελάδες. Εκείνος έχει δει τα παιχνίδια τους.
Κι αποφάσισε να στρέψει το βλέμμα του αλλού,
Σίγουρος πως κι ο Θεός χαμογελάει επίσης.
 

Allow me to finish by saying that, to the worthy readers of this collection, I do not simply recommend some nice or even lyrical verses, I propose them to enjoy the abundance of light which is being radiated from the sky of Richard’s soul!
 
Tasos Vyzantios