Η Ουγγρική Επανάσταση και η ελληνική διανόηση

 
Στις 23 Οκτωβρίου συμπληρώθηκαν εβδομήντα χρόνια από την έναρξη της επανάστασης στην Ουγγαρία κατά του ολοκληρωτικού κομμουνιστικού καθεστώτος. Κατά τον σημαντικό και γενναίο έναντι του κομμουνισμού διανοούμενο Κώστα Παπαϊωάννου ήταν μέχρι τότε «η μόνη επανάσταση του 20ού αιώνα, που σφραγίστηκε αληθινά από την ένωση της σκεπτόμενης ανθρωπότητας και της πάσχουσας ανθρωπότητας, που ζητούσε ο Μαρξ, ήταν η εξέγερση που ένωσε διανοουμένους, εργάτες και αγρότες της Πολωνίας και της Ουγγαρίας και τους όρθωσε εναντίον του ταυτόχρονα ιδεολογικού, πολιτικού και οικονομικού δεσποτισμού των οπαδών του “ορθοδόξου μαρξισμού”…. Και πρόσθεσε: «Δεν χρειάστηκε πολύς καιρός στους Ούγγρους διανοούμενους και εργαζόμενους για να συνειδητοποιήσουν την “αλλοτρίωση” που τους επέβαλλε ένα “καθεστώς νορμών”, που το χαρακτήριζε ο παραλογισμός και η τυραννία, τόσο στο πεδίο της διανοητικής όσο και στο πεδίο της υλικής παραγωγής. Και εκείνη που πρώτη εξεγέρθηκε ήταν η Ένωση Συγγραφέων: η πάλη της “σκεπτόμενης ανθρωπότητας” για την αλήθεια προηγήθηκε της πάλης της  “πάσχουσας ανθρωπότητας” για την ελευθερία».
 

Υπενθυμίζεται ότι η Ουγγρική Επανάσταση ξεκίνησε ειρηνικά από φοιτητές, που ζητούσαν εθνική και οικονομική ανεξαρτησία. Την επομένη ημέρα προστέθηκαν οι εργάτες, ήρθαν κατόπιν οι στρατιώτες, που συναδελφώθηκαν με τους φοιτητές και τους εργάτες, μετά οι δημόσιοι υπάλληλοι και τέλος το σύνολο των διανοουμένων της χώρας, που διήγειραν συνειδήσεις και ενέπνευσαν το ιδανικό της ελευθερίας. Η Επανάσταση πνίγηκε στο αίμα από τα σοβιετικά στρατεύματα. Οι άοπλοι επαναστάτες κάθε ηλικίας ήρθαν αντιμέτωποι με τανκς, αεροπορία, και στρατό δέκα σοβιετικών μεραρχιών. Όμως ήταν μια ακόμη παρήγορη ένδειξη πως τα απάνθρωπα καθεστώτα έχουν ημερομηνία λήξεως.
           
Ο αείμνηστος πολιτικός φιλόσοφος Παναγιώτης Κανελλόπουλος σε άρθρο του στο περιοδικό «Νέα Εστία» (Τεύχος 710, Αθήναι, 1 Φεβρουαρίου 1957, σελ. 147), συμφωνώντας με τον σημαντικό ποιητή και διανοούμενο Γιώργο Σαραντάρη (1908-1941), πρόβλεψε πως τα ολοκληρωτικά κομμουνιστικά καθεστώτα έχουν ημερομηνία λήξεως: «Η ιστορία, μετά τα συμβάντα εναντίον του  λαού της Ουγγαρίας, αποφάνθηκε ότι ο κομμουνισμός έπαψε να ανήκει στο μέλλον, Μπορεί βέβαια να κρατήσει ακόμα πολλά χρόνια και να ταλαιπωρήσει τον κόσμο. Όσο, όμως, και αν κρατήσει, θα είναι μια δύναμη που όλο και θα φθείρεται και θα πέφτει περισσότερο».
           
Η ελληνική «προοδευτική» ιντελιγκέντσια, που είχε εξιδανικεύσει τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, πάγωσε από τη σφαγή αμάχων στην Ουγγαρία από τα σοβιετικά στρατεύματα. Ακούστηκαν κάποιες δικαιολογίες για την αιματηρή παρέμβαση τους, αλλά αυτές πνίγηκαν από τα ίδια τα γεγονότα. Οι περισσότεροι διανοούμενοι της Αριστεράς συμπεριφέρθηκαν ως να μη συνέβη κάτι το σοβαρό στην Ουγγαρία και έμειναν στο ότι παρέμεινε το κομμουνιστικό καθεστώς, ξεχνώντας ότι αυτό επέζησε λόγω της ισχύος των σοβιετικών όπλων και μόνον. Χαρακτηριστικό ήταν τότε το άρθρο του Αγγέλου Τερζάκη στην εφημερίδα «Το Βήμα» (31 Οκτωβρίου 1956), στο οποίο έγραψε, μεταξύ άλλων, ότι ο πνευματικός κόσμος, ο οποίος ήταν πάντοτε έτοιμος να στηλιτεύσει αδυναμίες της Δύσης, έδειχνε μια ακατανόητη απροθυμία να καταγγείλει την κατάπνιξη της ουγγρικής εξέγερσης.
 
Διαφορετική στάση από αυτήν των αριστερών διανοουμένων κράτησαν Έλληνες συγγραφείς και άνθρωποι του θεάτρου. Μένουν στην Ιστορία γιατί λόγω της αβελτηρίας της φιλελεύθερης διανόησης στην Ελλάδα η Αριστερά, με την προπαγάνδα της και την αποπληροφόρηση, που είχε αναχθεί από αυτή σε επιστήμη, είχε ηττηθεί στην ένοπλη αναμέτρηση και έτεινε να επικρατήσει στην ιδεολογική μάχη.

Το προαναφερθέν τεύχος της «Νέας Εστίας» ήταν αφιερωμένο στην Ουγγρική Επανάσταση του 1956 και είχε τίτλο «Η Ελλάδα για την Ουγγαρία». Το σκίτσο του εξωφύλλου ήταν του σημαντικού ζωγράφου Σπύρου Βασιλείου, ο οποίος έτσι έδειξε την αλληλεγγύη των Ελλήνων προς τους Ούγγρους Επαναστάτες. Τριάντα τρεις ήσαν αυτοί που εγγράφως διαμαρτυρήθηκαν. Μεταξύ αυτών ο συγγραφέας Τάσος Αθανασιάδης των «Πανθέων» και των «Παιδιών της Νιόβης» έγραψε: «Όλα τα έθνη υπήρξαμε ένοχοι θεατές στην αυθόρμητη και μεγαλειώδη εξέγερση ενός λαού, όπου σύσσωμος – με την εργατιά, τους μικροαστούς, τους αστούς και το στρατό του – ζήτησε να λευτερωθεί από ένα καθεστώς που ενώ ευαγγελίστηκε την εξύψωση του ανθρώπου, κατάντησε η δυναμική αντίφαση της ιδεολογίας του».
 
Από πλευράς του ο Θεσσαλονικιός ποιητής Τάκης Βαρβιτσιώτης έγραψε: «Ακόμα μου είναι αδύνατο να φανταστώ ότι θα υπάρξουν διανοούμενοι στον τόπο μας που θα θελήσουν ν’ αποφύγουν την ηθική και πνευματική υποχρέωση να διαδηλώσουν την αλληλεγγύη τους προς τα θύματα μιας τόσο στυγνής τυραννίας και ν’ αρνηθούν να συνασπισθούν για να καταπολεμήσουν την καταπίεση και το ψεύδος που απειλούν να γίνουν κοινή μοίρα». Ο Μ. Καραγάτσης έγραψε πως η 23^η Οκτωβρίου 1956 είναι για την Ουγγαρία ό, τι η 28^η Οκτωβρίου 1940 για την Ελλάδα: το δυναμικό ΟΧΙ που προβάλλει ένας μικρός λαός στην ιμπεριαλιστική καταπίεση μιας μεγάλης δύναμης.
 
Από τους ηθοποιούς που διαμαρτυρήθηκαν για την επέμβαση των σοβιετικών στρατευμάτων στην Ουγγαρία ο Βασίλης Λογοθετίδης έγραψε: «Το ελεύθερο πνεύμα έδωσε μια μεγάλη μάχη στην Ουγγαρία. Και αναφέρομαι ιδιαιτέρως στο πνεύμα που οιστρηλάτησε τον Ουγγρικό λαό επειδή από όσα διαβάσαμε προκύπτει καθαρά ότι επί κεφαλής της μεγάλης αυτής εξεγέρσεως ήσαν οι διανοούμενοι, οι συγγραφείς, οι καλλιτέχναι».
 
Ο Αλέξης Μινωτής δίνει μιαν άλλη διάσταση στο θέμα τονίζοντας ότι ο άνθρωπος ποτέ δεν είχε φτάσει στον παραλογισμό και τη βαρβαρότητα, που έχει φτάσει στον 20ό αιώνα ο «πολιτισμένος άνθρωπος». Και εξηγεί ότι «αυτός έστησε τα καμίνια του Buckenwald  και του Dahaw καταμεσίς της γηραιάς Ευρώπης, αυτός ξαπόλυσε την τρομοκρατία του σύγχρονου Τουρκοεμάδα Μακ Άρθι στην Αμερικανική Συμπολιτεία, αυτός από το foreign office  ατιμάζει την ανθρώπινη ιστορία με τους ανασκολοπισμούς των Κυπρίων αδελφών μας. Αυτός κατασκευάζει σε ανατολή και δύση επιστημονικά, πολιτισμένα και ψύχραιμα την ατομική μπόμπα και τους προληπτικούς πολέμους…Αυτός ο πολιτικάντης του Πολιτμπιρό, που προφέρει με σαρκασμό τη λέξη «ανθρωπότητα», σκοτώνει τα γυναικόπαιδα και το άνθος της Ουγγαρίας γιατί ξεσηκώθηκαν για την Εθνικής τους ανεξαρτησία». 
 
Τέλος ο Δημήτρης Χορν τονίζει: «Σε εμάς, τους Έλληνες, ιδιαίτερα αυτή τη στιγμή, τα γεγονότα της Ουγγαρίας μας δημιουργούν ένα αίσθημα ασφυξίας. Το αγαθό της ελευθερίας είναι το πιο πολύτιμο. Ακόμα όμως και αν δεν είχαμε ειδικούς λόγους να μας πονά η συμφορά της Ουγγαρίας, η αγανάκτηση θα ήταν η ίδια και στην ίδια ένταση».
 
Τα γεγονότα της Ουγγαρίας του 1956 ήταν μια ευκαιρία για τους έντιμους κομμουνιστές διανοουμένους να απαλλαγούν από τις ψευδαισθήσεις τους και να πολεμήσουν τον ολοκληρωτισμό. Είναι λυπηρό πως συνέβη σε ελάχιστους από αυτούς. Οι υπόλοιποι έμειναν πακτωμένοι στην «θρησκεία» τους με την βοήθεια, αστών πολιτικών και διανοουμένων που προτίμησαν από την αλήθεια τον κενό τίτλο του «προοδευτικού».
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος: Οι σύμμαχοι τί μας ανταπέδωσαν;

 
Στις 28 Οκτωβρίου του 1957 και στην πανηγυρική συνεδρίαση της Ακαδημίας Αθηνών για την επέτειο του έπους του ΟΧΙ των Ελλήνων και του θριάμβου τους κατά των ανάνδρων φασιστών εισβολέων, ομιλητής ήταν ο κατά το 1946 Πρόεδρος του Συμβουλίου Επικρατείας και προσωρινός πρωθυπουργός Παναγιώτης Πουλίτσας. Θέμα του ήταν το «Τί ανταπέδωκαν ημίν;» οι σύμμαχοι.
 

Μεταξύ των διδαγμάτων, που θα έπρεπε να συναγάγουν οι Έλληνες από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Παν. Πουλίτσας σημείωσε ότι ήταν η μετά τον πόλεμο προς αυτούς διαγωγή των ισχυρών της Γης. Και εξήγησε (Σημ. μεταφορά στην καθομιλουμένη): «Ενώ από της ενάρξεως και καθ΄ όλη τη διάρκειά του εξυμνούσαν μέχρις εβδόμου ουρανού την προβληθείσα αντίσταση και τα περίλαμπρα πολεμικά κατορθώματα της Ελλάδος και ομολογούσαν την από την προβληθείσα αντίστασή Της επελθούσα ευνοϊκή υπέρ τους τροπή του πολέμου, αναγνώριζαν τις βαρύτατες θυσίες Της και με μελιστάλακτους και πομπώδεις λόγους υπόσχονταν την μετά τη λήξη του πολέμου πλήρη ικανοποίηση των δικαίων εθνικών αξιώσεών Της, μετά τον πόλεμο οι ύμνοι εσίγησαν και οι υποσχέσεις λησμονήθηκαν τελείως».
 
Και εξηγεί ο Παν. Πουλίτσας ότι η, μετά τη νίκη των Ελλήνων επί των φασιστικών στρατευμάτων της Ιταλίας, απελευθερωθείσα για τρίτη φορά Βόρειος Ήπειρος, με την δια της ισχύος των ισχυρών της Γης επιβολή της θέλησης των, επανήλθε πάλι υπό τον ζυγό της δουλείας, ο οποίος μάλιστα υπό το κομμουνιστικό καθεστώς του Ενβέρ Χότζα, κατέστη ακόμη περισσότερο αμείλικτος και φρικτότερος και απείλησε με ολοκληρωτική εξόντωση τον απομείναντα πολυπαθή και μαρτυρικό ελληνικό, ελληνικότατο, λαό της. Τα όσα είπε το 1957 ο Παν. Πουλίτσας ισχύουν και σήμερα και με το, υποτίθεται, δημοκρατικό καθεστώς της Αλβανίας.
 
Εξίσου χειρίστη ήταν η κατά την μεταπολεμική περίοδο στάση των Άγγλων στην Μεγαλόνησο Κύπρο. Είπε στην ομιλία του, το 1957, ο Παν. Πουλίτσας (Μετ. στην καθομιλουμένη): «Εις δε τον δικαιότατο πόθο της αυτοδιαθέσεως του επίσης ελληνικότατου και περιουσίου λαού του άλλου προσφιλέστατου και πολυπόθητου ακραίου τμήματος της Ελληνικής Πατρίδας, της μεγαλονήσου Κύπρου, αντιτάσσεται πεισματική η άρνηση  της κατέχουσας Αυτήν δύναμης. Προς υποστήριξη αυτής της άρνησης (Σημ. γρ. Από τους «πολιτισμένους» κατακτητές της) γίνεται χρήση παντός αθέμιτου μέσου, που προκαλεί την εύλογη αγανάκτηση κάθε έντιμου και φιλελευθέρου ανθρώπου, ενώ οι άλλες συμμαχικές δυνάμεις και τα αυτοαποκαλούμενα φιλελεύθερα κράτη -από των κυβερνήσεων των οποίων πρέπει πάντοτε να ξεχωρίζονται οι λαοί τους- νίπτουν, όπως ο Πιλάτος, τα χέρια τους. Η στάση τους θυμίζει τη σύσταση του ψαλμωδού, «μη πεποίθατε  επ’ άρχοντας, επί υιοίς ανθρώπων, οις ουκ έστι σωτηρία», κάτι που επανέλαβαν για τους Έλληνες οι Ρήγας Βελεστινλής, Διονύσιος Σολωμός, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και Ιωάννης Καποδίστριας.
 
Η εθνική συνείδηση των Ελλήνων της Κύπρου έχει γαλβανιστεί επί οκτακόσια χρόνια, από την καταπιεστική εξουσία που υπέστησαν. Όλοι οι κατακτητές, Άραβες, Σταυροφόροι, Φράγκοι,  Οθωμανοί και  Άγγλοι θέλησαν να αλλάξουν τη συνείδηση των Ελλήνων της Κύπρου. Δεν τα κατάφεραν γιατί αντιμετώπισαν τον ηρωισμό τους και την εκούσια επιλογή τους να υποστούν ταπεινώσεις, φρικτά βασανιστήρια και μαρτυρικό θάνατο παρά να αλλαξοπιστήσουν.          
 
Κατά τον 20ό αιώνα και ιδιαίτερα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο εντάθηκε  η θέληση των Ελλήνων της Κύπρου για αυτοδιάθεση και ένωσή τους με την Ελλάδα. Το 1925 η Αγγλία κήρυξε επίσημα τη Μεγαλόνησο «αποικία» και έπραττε ό, τι μπορούσε για να κάμψει το εθνικό φρόνημα των Ελλήνων. Σε απάντηση το 1931 εξερράγη λαϊκή επανάσταση, η οποία πνίγηκε στο αίμα από τους αποικιοκράτες. Επειδή οι Άγγλοι θεώρησαν ως πρωταίτιους της εξέγερσης τους Μητροπολίτες Κιτίου Νικόδημο και Κυρηνείας Μακάριο, τους συνέλαβαν και τους εξόρισαν. Επίσης κατάργησαν όλες τις ελευθερίες, επέβαλαν να μη διδάσκεται στα σχολεία η ελληνική ιστορία και απαγόρευσαν ακόμη και να κτυπάνε οι καμπάνες. Το 1933 απεβίωσε ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Κύριλλος Γ΄ και η αγγλική διοίκηση επέβαλε να μην εκλεγεί άλλος. Για την περίοδο 1933-1947 η Εκκλησία της Κύπρου είχε μόνον έναν Μητροπολίτη, τον Πάφου Λεόντιο…
 
Μεταπολεμικά και μετά τον ηρωισμό των Ελλήνων -Ελλαδιτών και Κυπρίων- κατά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο και την επέμβαση των Άγγλων στον Εμφύλιο πόλεμο υπέρ των δημοκρατικών δυνάμεων και κατά των κομμουνιστών επικράτησε μια αίσθηση ότι θα επαναληφθεί η ενέργεια του 1864, όταν το Ηνωμένο Βασίλειο, εν όψει της αφίξεως του βασιλιά Γεωργίου Α΄ παραχώρησε στην Ελλάδα τα υπό την κατοχή του Ιόνια νησιά. Πιστεύτηκε ότι εν όψει του Δημοψηφίσματος για την επιστροφή του Γεωργίου του Β΄ θα επανελάμβανε  στην Κύπρο αυτό που έπραξε  για τα Επτάνησα. Την ελπίδα επέτεινε η τότε δήλωση του Υφυπουργού Εξωτερικών της Βρετανίας Sir Orme Sargent, στην οποία σημείωσε:
 
«Η απαίτηση για την Κύπρο συνιστά μια από τις βασικές γραμμές επίθεσης εναντίον της θέσης μας στην Ελλάδα. Η παραχώρησή της θα αποστερούσε [από τους κομμουνιστές] αυτό το χρήσιμο όπλο και θα ισχυροποιούσε τη θέση του Αντιβασιλέως [Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού] και των δυνάμεων που μας ευνοούν […]. Πιθανότατα θα υποχρεωθούμε να απογοητεύσουμε όλες τις υπόλοιπες εδαφικές αξιώσεις της Ελλάδος εκτός από τα Δωδεκάνησα (Σημ. γρ., τα οποία πάντως δεν ανήκαν στους Άγγλους, αλλά στους ηττημένους Ιταλούς και ουδέν επομένως αυτοί θα έχαναν με την απελευθέρωσή  τους…). Η προσάρτηση της Κύπρου (στην Ελλάδα) θα αποτελούσε σημαντική παρηγοριά για τέτοιες απογοητεύσεις (Σημ. γρ. των Ελλήνων)». (Robert Holland - Diana Markides «Οι Βρετανοί και οι Έλληνες - Αγώνες εξουσίας στην ανατολική Μεσόγειο, 1850-1960», Εκδ. Πατάκη, Αθήνα, 2011, σελ. 391).
 
Όμως του δικαίου αιτήματος των Ελλήνων επικράτησε το συμφέρον του «αγγλικού στέμματος». Συν τω χρόνω παγιώθηκε η βρετανική αντίληψη, ότι η Κύπρος είναι «αναντικατάστατο περιουσιακό στοιχείο της αυτοκρατορίας». Τί βαρβαρότητα! Περιουσιακό στοιχείο όχι μόνο το έδαφος της  Μεγαλονήσου, λόγω της θέσης της στη Μεσόγειο, αλλά και  οι καταπιεζόμενοι και βασανιζόμενοι από τους Άγγλους κατακτητές τους  Έλληνες κάτοικοί της… Οι Άγγλοι έβλεπαν τον Έλληνα της Κύπρου, όπως ο Ρωμαίος τον  δούλο του, ως «res» (κτήμα του, περιουσία του).
 
Η πολιτική της Βρετανικής κυβέρνησης προκάλεσε τον ένοπλο αγώνα του Κυπριακού Ελληνισμού, η καταπολέμηση του οποίου θύμιζε χιτλερικές μεθόδους και τα όσα έπρατταν  οι Βρετανοί στην Ιρλανδία και στις άλλες αποικίες τους. Η αισχίστη συμπεριφορά ήταν του τότε Υπουργού Εξωτερικών της Βρετανίας Μακ Μίλαν, ο οποίος για να αποτρέψει την πραγματοποίηση του πόθου των Ελλήνων της Κύπρου για ένωσή τους με την Ελλάδα επινόησε το σατανικό σχέδιο να τους φέρει σε ευθεία αντιπαράθεση με τους Τούρκους. Το σχέδιό του ο Μακ Μίλαν το αποκάλεσε «τριμερή συγκυριαρχία», κάτι που σε μεγάλο μέρος του ταλανίζει έως και σήμερα τον Κυπριακό Ελληνισμό. (Αυτ. σελ. 409-410). Οι Άγγλοι αποικιοκράτες κατέχουν το 3% του Κυπριακού εδάφους ως «ιδιοκτησία του Στέμματος», διατηρούν σε αυτό στρατιωτικές βάσεις και «σφυρίζουν αδιάφορα» για την κατοχή του 36% της Κύπρου από τους Τούρκους… 
 
Ο Παν. Πουλίτσας στον επίλογο του πανηγυρικού λόγου του τονίζει κάτι που αποτελεί και παράπονο όλων των Ελλήνων (Μετ. στην καθομιλουμένη): «Βεβαίως θα έπρεπε να παραμένει αιωνίως η μνήμη, η ευγνωμοσύνη και ο θαυμασμός των ανθρώπων, προς την Ελλάδα που τους έδωσε τα φώτα του πολιτισμού. Ατυχώς φαίνεται πως αυτά γέρασαν και λησμονήθηκαν από τους ισχυρούς της Γης και τους κυβερνήτες των λαών. Αλλά εμείς έχουμε το δικαίωμα να τα υπομνήσουμε με την ευκαιρία της μεγάλης επετείου της 28^ης Οκτωβρίου, και να φωνάξουμε προς αυτούς: Έναντι των μεγίστων πνευματικών υπηρεσιών, τις οποίες προσέφερε σε όλους σας η Ελλάδα και της πολύτιμης συνδρομής της κατά την κρισιμότατη περίοδο του τελευταίου πολέμου και των μεγίστων θυσιών Της ΕΣΕΙΣ τί μας ανταποδώσατε;»...
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Το Νόμπελ της Χημείας…

 

…τα παράδοξα της φύσης και ο Θεός

 

Το φετινό Νόμπελ της Χημείας απονεμήθηκε στον 96χρονο Γάλλο καθηγητή Ανρί Καγκάν και στον 76χρονο Ιάπωνα καθηγητή Κένσο Σοάϊ. Ο Καγκάν ανακάλυψε τα παράδοξα σε χημικές ενώσεις που έχουν σχέση  με ζώντες οργανισμούς και φάρμακα και ο Σοάϊ προχώρησε στην πράξη τις ανακαλύψεις του Γάλλου καθηγητού. Πιο συγκεκριμένα οι δύο καθηγητές ανακάλυψαν  τα παράδοξα που συμβαίνουν στη φύση και στους  ζώντας οργανισμούς. Στο σώμα μας λ.χ. οι πρωτεΐνες συντίθενται από αμινοξέα, που υπάρχουν στη λεγόμενη «αριστερή» μορφή τους, και τα ίδια υπάρχουν και στη «δεξιά»  μορφή… Η διαφορά τους δηλαδή δεν είναι στη δομή της χημικής ένωσης αλλά στη μορφή της. Δηλαδή είναι όπως το δεξιό και το αριστερό χέρι μας, γι’ αυτό και το φαινόμενο ονομάστηκε διεθνώς «χειρομορφία», από τις ελληνικές λέξεις «χέρι» και «μορφή».
 
Το φαινόμενο της χειρομορφίας έχει συνέπειες πολύ συγκεκριμένες  στον οργανισμό του ανθρώπου. Όταν οι πρωτεΐνες δεχθούν εξωτερική επέμβαση θα αντιδράσει θετικά μόνο η μία από τις δύο μορφές τους. «Είναι εξαιρετικά σημαντική η εργασία  του Καγκάν και στη συνέχεια του Σοαΐ για την παραγωγή φαρμάκων, διότι ανακάλυψαν πως το ίδιο μόριο, στη δεξιά ή στην αριστερή μορφή του, μπορεί να έχει πολύ διαφορετικά βιολογικά αποτελέσματα» δήλωσε ο Ολιβιέ Ριάντ, καθηγητής του Πανεπιστημίου της Λουβαίν και πρώην φοιτητής του Καγκάν.
 
Το τραγικό γεγονός το οποίο έκαμε τον Καγκάν να επιτείνει την έρευνά του για τη διαφορετική συμπεριφορά των ίδιων βιοχημικών ενώσεων του οργανισμού, που έχουν χειρομορφία, και για την αντιμετώπισή αυτής της συμπεριφοράς  ήταν  τα τραγικά αποτελέσματα από τη χορήγηση του φαρμάκου  της θαλιδομίδης. Το 1957 η Γερμανική Εταιρεία Chemie Grunenthal, έθεσε σε κυκλοφορία το εν λόγω φάρμακο, ως πρωτοποριακό για τις εγκύους γυναίκες. Κατά τη δήλωση της Εταιρείας αυτές με τη χρήση του θα ηρεμούσαν και θα απέφευγαν τη ναυτία, τους εμετούς και άλλες δυσάρεστες καταστάσεις. Στην έρευνά τους βρήκαν μεν το δραστικό του φαρμάκου, αλλά δεν βρήκαν ότι ο βιοχημικός τύπος του ήταν χειρόμορφος και πως η μεν αριστερή μορφή του είχε αποτελέσματα  για τις εγκύους, ενώ η δεξιά του προκαλούσε σοβαρές δυσμορφίες και αναπηρίες στο νεογέννητο! Το σκάνδαλο ήταν τεράστιο, γιατί το γερμανικό εργοστάσιο που παρήγαγε την βλαβερή θαλιδομίδη προκάλεσε δυστυχία σε χιλιάδες οικογενειών παγκοσμίως.
 
Ο Καγκάν αναγνωρίζοντας ότι δεν μπορεί να εξηγήσει την προέλευση της χειρομορφίας των χημικών ενώσεων που αφορούν στον άνθρωπο προχώρησε στην έρευνα για χρήση ουσιών που να μεγιστοποιούν το αποτέλεσμα της επιλογής της καλής μορφής των χειρόμορφων χημικών ενώσεων. Με αυτή την έρευνα του βοήθησε σημαντικά στην έρευνα για την αποφυγή του συμβάντος με την θαλιδομίδη στην παραγωγή φαρμάκων.
 
Στο σημείο αυτό πρέπει να τονισθεί ότι επί χιλιάδες χρόνια οι χειρόμορφες βιοχημικές ενώσεις λειτουργούν φυσιολογικά στον άνθρωπο και στους άλλους ζώντες οργανισμούς με απόλυτη ακρίβεια και χωρίς επιπτώσεις στην υγεία του! Μόνο όταν ο άνθρωπος θέλησε να παρέμβει και να τις χρησιμοποιήσει προκλήθηκε η τραγωδία της θαλιδομίδης.
 
Όλα τα φάρμακα έχουν τις παρενέργειές τους, αλλά εγκρίνονται από τους Οργανισμούς Ελέγχου όταν το όφελος από την χρήση τους θεωρείται  ότι είναι πολύ μεγαλύτερο από την τυχόν ζημία που προκαλούν. Παράδειγμα είναι και τα εμβόλια που κυκλοφορήθηκαν κατά του κορωνοϊού. Από τα όσα έχουν δημοσιευθεί πολλές ζωές σώθηκαν, αλλά γεγονός είναι πως τα κέρδη των εταιρειών που τα παράγουν είναι τεράστια και οι παρενέργειες σε πολλές περιπτώσεις είναι σοβαρές, όπως φαίνεται στα ολίγα που έχουν δει το φως της δημοσιότητας... 
 
Ο επιστήμονας Καγκάν βρήκε τρόπο να χρησιμοποιούνται χειρόμορφες ενώσεις στα φάρμακα χωρίς επιπτώσεις στην υγεία του ανθρώπου, κάτι πολύ θετικό για τη θεραπεία ασθενειών. Όμως δεν μπόρεσε να εξηγήσει το γιατί από της δημιουργίας του ανθρώπου οι χειρόμορφες ενώσεις λειτουργούσαν άψογα αυτές, ενώ όταν αυτός παρενέβη προκάλεσαν τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα.
 
Γενικά τα περί του σκοπού της ζωής και οι βαθύτερες αιτίες των φαινομένων δεν μπορούν να εξηγηθούν. Σχετικά ο Αμερικανός Νομπελίστας φυσικός και κβαντομηχανικός Ρίτσαρντ Φάινμαν είπε σε εκπομπή του BBC πως όταν ένας επιστήμονας ερωτάται το «γιατί» για κάποιο φαινόμενο απαντά  μόνο με το «πώς», καθώς το απόλυτο «γιατί» οδηγεί σε μια ατέρμονη σειρά ερωτημάτων χωρίς επιστημονική απάντηση. Και ο επίσης Νομπελίστας Ιταλός φυσικός και εφευρέτης του ασυρμάτου και της τηλεφωνίας Γκουλιέλμο Μαρκόνι δήλωσε για τη σχέση του με τον Θεό: « Η επιστήμη μόνη της δεν μπορεί να ερμηνεύσει πολλά πράγματα και προ πάντων το μυστήριο της ύπαρξής μας. Ποιοι είμαστε; Ποιος ο σκοπός της ζωής μας; Ο άνθρωπος επιδόθηκε  στην έρευνα των προβλημάτων αυτών, αλλά αυτά έως σήμερα μένουν άλυτα. Προσωπικά διακηρύττω με υπερηφάνεια ότι είμαι πιστός Χριστιανός. Πιστεύω στη δύναμη της προσευχής. Πιστεύω σε αυτήν όχι μόνο ως πιστός Χριστιανός, αλλά συγχρόνως και ως επιστήμονας». Διακήρυξη πίστεως υπέγραψαν και 222 κορυφαίοι Έλληνες επιστήμονες, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Ακτίνες» στο υπ’ αριθμόν 61-62 τεύχος του 1946.
 
Ο σεμνός και ταπεινόφρονας επιστήμονας Καγκάν ανακάλυψε κάτι  χρήσιμο για την υγεία του ανθρώπου, χρησιμοποιώντας την συνθετική οργανική χημεία. Έτσι διόρθωσε ένα σοβαρό λάθος ενός άλλου επιστήμονα… Μας δίνει και αυτός την ευκαιρία να σκεφθούμε όσα, μεταξύ άλλων, είπε ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρός Χριστόδουλος στο Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο, το οποίο διοργάνωσε υπό την αιγίδα του η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος στην Αθήνα, το 2000:
 
«Η αλήθεια είναι ότι ερωτήματα περί του αν η επιστήμη τελικά αναβαθμίζει τη ζωή, αν διευρύνει τους ορίζοντες της αναζητήσεως του ανθρώπου, αν αυξάνει την ευτυχία μας και βελτιώνει την γενικότερη ποιότητα ζωής, αν πρέπει να της επιβληθούν όρια και αν διέπεται από αρχές η έρευνα, είναι ερωτήματα που απασχολούν ευρέως τις κοινωνίες μας.
 
Η Εκκλησία ευνοεί την επιστήμη, αναγνωρίζοντας το γεγονός ότι κάθε ανακάλυψη αποτελεί διείσδυση στα μυστικά της θεϊκής σοφίας. Αντικρύζει όμως και μία κοινωνία που δεν διακρίνεται για την πνευματική ποιότητά της και την προσήλωσή της σε αρχές και αξίες, μια κοινωνία που έχει την ιδιότητα να γεννά περισσότερα προβλήματα από όσα λύνει, που χαρακτηρίζεται από παθολογικό εγωισμό και αλαζονεία, που στερείται από κάθε ίχνος αιώνιας προοπτικής».
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Πού κατευθύνονται οι Έλληνες

 
Η απάντηση στο πού κατευθύνονται οι Έλληνες δίδεται από πρόσφατο ντοκουμέντο. Καθημερινή εφημερίδα ζήτησε από γνωστούς συγγραφείς και κριτικούς λογοτεχνίας να προτείνουν ο καθένας από ένα βιβλίο για κάθε δεκαετία ηλικίας, από των δέκα μέχρι των ενενήντα ετών, που πρέπει ο Έλληνας στο διάβα αυτών των χρόνων και κατά δεκαετία οπωσδήποτε να διαβάσει. Τα βιβλία που προτείνονται ως αναγκαία για κάθε δεκαετία της ζωής του ανθρώπου είναι συνολικά 95 (εννέα δεκαετίες επί δέκα ή έντεκα προτάσεις). Από αυτά τα 75 είναι ξένων συγγραφέων και μόνον είκοσι είναι Ελλήνων!
  

Με τις προτεινόμενες επιλογές από της παιδικής ηλικίας έως τα ενενήντα του χρόνια ο Έλληνας δεν είναι αναγκαίο να έχει διαβάσει  Δάντη, Γκαίτε, Ντοστογιέφσκι, Πούσκιν, Άντερσεν, Αδελφούς Γκριμ, Ζαμιάτιν, Ονέ, Μαλό, Μπαλζάκ, Σκοτ, Βερν, Κορνέϊγ, Ώστεν, Μολιέρο και πολλούς ακόμη. Οι Έλληνες που αγνοούνται στις προτάσεις είναι οι περισσότεροι, από τον Πλάτωνα,  τον Αριστοτέλη, τον Αισχύλο και όλους τους φιλοσόφους, έως όλη τη Βυζαντινή και την Πατερική γραμματεία, έως όλους τους σημαντικούς συγγραφείς της νεοελληνικής γραμματείας, μεταξύ των οποίων και όλοι οι σημαντικοί ιστορικοί από τους Ζαμπέλιο και Παπαρρηγόπουλο έως τον Ζακυθηνό και την Αρβελέρ. Επίσης αγνοούνται τα απομνημονεύματα αγωνιστών του 1821, όπως των Κολοκοτρώνη, Μακρυγιάννη, Καραϊσκάκη και τόσων άλλων.
 
Αγνοούνται συγγραφείς βιβλίων για παιδιά και νέους, που έθεσαν τις βάσεις του σύγχρονου παιδικού βιβλίου στην Ελλάδα. Μεταξύ αυτών πρώτη η Πηνελόπη Δέλτα και οι Λότη Ανδρουτσοπούλου, Αγγελική Βαρελά, Ζωή Κανάβα, Τάκης Λάππας και Γαλάτεια Γρηγοριάδου - Σουρέλη. Επίσης αγνοούνται όλοι οι Νεοέλληνες ποιητές πλην των Σολωμού, Σεφέρη, Ελύτη, Καβάφη και Ζωής Καρέλλη.
   
Είναι λυπηρό πως δεν προβάλλεται η σημαντική διαχρονική Ελληνική γραμματεία, η οποία, πέραν των άλλων, ωφελεί την αυτογνωσία και τη σύνδεση της κάθε γενιάς με την Εθνική Παράδοση και την Πολιτισμική κληρονομιά. Ο Έλληνας με το να γνωρίζει από πού έρχεται, ποιοι οι πρόγονοί του και σε τί συνετέλεσαν στον παγκόσμιο, δυτικό λεγόμενο, πολιτισμό αποκτά γερά θεμέλια της διαχρονικότητας του και τη συνείδηση ευθύνης του να συνεχίσει αυτήν την προσφορά του Ελληνισμού.
   
Αρκετά των προτεινόμενων βιβλίων από τους συγγραφείς και τους κριτικούς λογοτεχνίας, είναι αξιόλογα και επίσης αρκετά έχουν παγκόσμια εμπορική επιτυχία. Όμως η από τα προτεινόμενα βιβλία διαμορφούμενη κατάσταση είναι μιας Ελλάδας παγκοσμιοποιημένης, που τείνει να δημιουργήσει Έλληνες κοσμοπολίτες. Σε αυτούς καίρια πλέον θέση λαμβάνουν τα βιβλία πολυεθνούς ανάγνωσης, που οδηγούν σε ομογενοποιημένη σκέψη και σε περιθωριακή θέση τα ελληνικά βιβλία  αξιόλογων συγγραφέων, που έχουν σύγχρονη σκέψη αλλά και επίγνωση της ιδιοπροσωπίας τους.
   
Η αλλαγή ύφους και αντίληψης ζωής στα βιβλία που προτείνεται σήμερα να διαβάζονται διαφέρει καθαρά από τί προτεινόταν παλαιότερα στους Έλληνες.
 
Υπήρχε τότε μια κάποια αρμονία στα μηνύματα του ξένου δόκιμου βιβλίου με το ελληνικό και διαμόρφωνε σωστούς χαρακτήρες. Για την παιδική ηλικία, έως τα δέκα χρόνια, προτείνονταν, μεταξύ άλλων, οι μύθοι του Αισώπου, ο «Γέρο Στάθης» του Λέοντος Μελά, οι «Δέκα Άνθρωποι» του Δημήτρη Γιάκου, «Ο τρελλαντώνης» και το «Παραμύθι χωρίς όνομα» της Πηνελόπης Δέλτα και από Έλληνες ποιητές οι Δροσίνης, Πολέμης, Βαλαωρίτης, Βιζυηνός. Από ξένα βιβλία αυτά των Ιουλίου Βερν και Κρόνιν, παραμύθια του Άντερσεν και των αδελφών Γκριμ.
 
Για τις ηλικίες από τα έντεκα έως τα είκοσι χρόνια προτείνονταν, μεταξύ άλλων, τα έργα των Κίπλινγκ, Ντίκενς, Βερν, Ντεφόε, Σκοτ, Χάριετ Μπίτσερ Στόου (Η καλύβα του Μπάρμπα Θωμά), Μπέρι (Πίτερ Παν), Δουμά, Μαρκ Τουέιν, Σαιντ - Εξιπερί, και από των νεοελλήνων ποιητών και συγγραφέων των Σολωμού, Παλαμά, Σικελιανού, Βιζυηνού, Θανάση Πετσάλη - Διομήδη, Τερζάκη, Πηνελόπης Δέλτα (π.χ. «Στα μυστικά του Βάλτου» και «Τον Καιρό του Βουλγαροκτόνου»), Καρκαβίτσα. Προτείνονταν επίσης θρησκευτικού περιεχομένου βιβλία, όπως τα «Ο Χιτών», «Κβο Βάντις;», Βίβια Περπέτουα, Φαβιόλα κ.α.
   
Για τις ηλικίες από τα 21 έως τα τριάντα χρόνια και κατά τη δεκαετία του 1950 προτείνονταν τα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη, τα έργα των αρχαίων Ελλήνων ποιητών και τραγικών ποιητών, φιλοσόφων, επιστημόνων, των βυζαντινών ποιητών, ιστορικών και εκκλησιαστικών συγγραφέων, πνευματικά βιβλία όπως αυτό του Βίργκιλ Γκεοργκίου «Η 25η ώρα». Από τους νεοέλληνες, μεταξύ των πολλών άλλων, προτείνονταν τα έργα των  Κάλβου, Παπαδιαμάντη, Μυριβήλη, Βενέζη, Κανελλόπουλου, Ρίτσου, Καζαντζάκη, Μελισσάνθης, Βαρβιτσιώτη, Βρεττάκου, Βάρναλη, Καβάφη, Θεοτόκη. Από τους ξένους συγγραφείς οι Ντοστογιέφσκι, Γκόγκολ, Στάινμπεκ, Καμύ, Γκαίτε, Ντάντε, Όστεν, Ουγκό, Μπαλζάκ, Όργουελ και άλλοι.
   
Για τις ηλικίες από τα σαράντα χρόνια έως και τα ενενήντα χρόνια συμπληρώνονταν οι γνώσεις πάνω σε όλους τους Έλληνες συγγραφείς και ιστορικούς, που ασχολήθηκαν με όλες τις περιόδους του Ελληνισμού, αρχαιότητα, βυζαντινή αυτοκρατορία, σκλαβιά, επιχειρήσεις υπέρ της ελευθερίας, φραγκοκρατία, τουρκοκρατία, διατήρηση της αυτοσυνειδησίας μας καθώς και για την απελευθέρωση του Έθνους, τα της Φιλικής Εταιρείας, της Επανάστασης του 1821, της ιδρύσεως του Κράτους, της λιγόχρονης εποχής Καποδίστρια και των έκτοτε, έως τη δεκαετία του 1950, περιπέτειές του. Συνεχίζονταν επίσης οι γνώσεις στο έργο δυτικών συγγραφέων, όπως των Σαίξπηρ, Θερβάντες, Μολιέρου, Στάϊνμπεκ, Μποντλέρ, Μπροντέ, Ντίκενς, Ουάιλντ, Καμύ, Σίλερ.
   
Ουδέποτε, ως Έλληνες, θελήσαμε να αποκοπούμε από τη Δύση, αφού εμείς τη δημιουργήσαμε. Όσο και αν αυτό φαίνεται εγωιστικό και υπερβολικό είναι αληθινό. Όμως είμαστε μικροί στο δέμας και οι γίγαντες της κοσμικής ισχύος μας επιστρέφουν διαστρεβλωμένα αυτά με τα οποία τους φωτίσαμε. Τώρα κατασκευάζουν ένα αυτοκαταστροφικό πολιτισμό, στον οποίο επιχειρούν με όλα τα μέσα να μας παρασύρουν. Τώρα πλέον δεν είναι η αγάπη που τα θεραπεύει όλα τα προβλήματα, του εσωτερικού μας κόσμου και τα κοινωνικά. Τώρα προωθείται με βιβλία η «θεραπευτική λογοτεχνία» (εφεύρεση της Άπω Ανατολής), με την οποία δίδεται η υπόσχεση ότι φέρνει «συναισθηματική αποφόρτιση και σταδιακή επανασύνδεση του ανθρώπου με τον εαυτό του και τους άλλους»….
   
Τα δεδομένα είναι αρνητικά για το μέλλον του πολιτισμού μας και της ύπαρξής μας. Ο μιμητισμός ξένων προς την ζωή και το ήθος μας ιδεολογιών, ο «γάμος» των ομοφυλοφίλων, το θέσφατο της αρμόδιας Υπουργού ότι η παραδοσιακή οικογένεια απεβίωσε, η προώθηση του ηδονιστικού τρόπου ζωής, το παράλογο που προωθείται ως «προοδευτικό» και το αφύσικο που μετατρέπεται σε «εκσυγχρονιστικό» είναι σοβαρότατα ζητήματα, που η άμεση αντιμετώπισή τους έχει στενή σχέση με την επιβίωση του Ελληνισμού. Στη φιλοπατρία όλων των Ελλήνων και ιδιαίτερα εκείνων που έχουν την ευθύνη δημιουργίας και αγωγής της επόμενης γενιάς,  εναπόκειται η σωτηρία της ύπαρξης του Έθνους μας, ως ανεξάρτητης και ζωογόνου οντότητας.
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Ο πειρασμός ισχύος της εξουσίας

 
Ο πειρασμός της εξουσίας να εφαρμόζει την ισχύν της για επίλυση ζητημάτων έχει πηγή τον εγωισμό και δελεάζει ιδιαίτερα τους ηγέτες των ισχυρών κρατών, αλλά και γενικά όσους κατέχουν εξουσία. Η καταπολέμηση αυτού του πειρασμού θα ήταν απλή αν οι κατέχοντες την εξουσία ακολουθούσαν μιαν απλή συνταγή. Αυτή όμως στην πράξη αποδεικνύεται ανεφάρμοστη από τον Κάιν έως σήμερα. Το δέλεαρ είναι τόσο ισχυρό που αυτή η συνταγή αγνοείται, παραβλέπεται, περιφρονείται. Η γλύκα της εξουσίας, ο πειρασμός της κατάληψης  της, η επιβολή δια της ισχύος ή της διαβολής είναι πειρασμοί ανίκητοι στον κοσμικό άνθρωπο. Για την ψυχική αυτή κατάσταση ο Θεάνθρωπος Χριστός απευθυνόμενος στους μαθητές Του, τους είπε: «Γνωρίζετε ότι οι άρχοντες που ηγεμονεύουν στα έθνη συμπεριφέρονται ως εξουσιαστές τους, σα να τους ορίζουν και σα να είναι κτήματά τους, δούλοι τους. Όποιος όμως από εσάς θέλει να είναι μέγας να είναι ευεργετικός στους άλλους και όποιος θέλει να είναι πρώτος να ασκεί την εξουσία του με ταπεινοφροσύνη σα να είναι δούλος τους». Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζον Κένεντι είχε καλές ιδέες για την εφαρμογή της εξουσίας του, αλλά δολοφονήθηκε περίπου τρία χρόνια μετά την ανάληψη των καθηκόντων του...
 

Οι άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη παρακολουθούμε με ανησυχία και με αδυναμία να αντιδράσουμε τους  λόγους και τις πράξεις του σημερινού προέδρου των ΗΠΑ, που ιδεολογική βάση έχουν το ΜΑGA (Να ξαναγίνει μεγάλη η Αμερική) και στην ουσία τους είναι επιχειρήσεις επιβολής δια της ισχύος της μεγάλης αυτής χώρας των επιδιώξεών της σε ζητήματα, που έχουν παγκοσμίως σοβαρές επιπτώσεις, οικονομικές και όχι μόνο.
 
Ο Πρόεδρος Τραμπ είχε αρνητική κληρονομιά από τον προκάτοχό του Πρόεδρο Μπάϊντεν τον ηδονισμό και την παγκοσμιοποίηση που προωθούσε, καθώς και το φιάσκο του Αφγανιστάν, όπου, αφού οι ΗΠΑ κατανάλωσαν δισεκατομμύρια δολαρίων και υπήρξαν απώλειες προσωπικού των ιδίων των ΗΠΑ και των συμμάχων τους, εγκατέλειψαν τους κατοίκους της χώρας και ιδιαίτερα τις γυναίκες έρμαια στη διάθεση των Ταλιμπάν.  Ενάντια σε αυτή την κληρονομιά ο Πρόεδρος Τραμπ  υποσχέθηκε ότι θα προσπαθεί να λύνει ειρηνικά τις υπάρχουσες ανά τον κόσμο διαφορές, ώστε να εξοικονομηθούν χρήματα υπέρ των πολιτών των ΗΠΑ.
 
Οι πράξεις του Προέδρου Τραμπ τον διαψεύδουν.  Εδώ και μήνες,  με την προτροπή του Ισραήλ και των εβραϊκών λόμπις, ενεπλάκη σε πόλεμο με το Ιράν, ο οποίος, έως σήμερα που γράφονται οι γραμμές αυτές, δεν έχει το επιθυμητό για τις ΗΠΑ αποτέλεσμα. Ενώ στην αρχή -28 Φεβρουαρίου 2026-, υπήρξαν εντυπωσιακά, για ΗΠΑ και Ισραήλ, αποτελέσματα, με τον φόνο του ανώτατου πολιτικού και θρησκευτικού ηγέτη του Ιράν Αλί Χαμενεΐ και μεγάλου μέρους της ηγεσίας της χώρας και με το κτύπημα στρατηγικών εγκαταστάσεων της χώρας σήμερα και μετά από πέντε μήνες το Ιράν όχι μόνο αντέχει, αλλά διαπραγματεύεται κιόλας με τις ΗΠΑ το καθεστώς των στενών του Ορμούζ, από τα οποία έχει άμεση εξάρτηση η παγκόσμια οικονομία! Σχεδιάζει να βάλει τέλος στο πέρασμα των στενών, κάτι όμως που σχεδιάζει και ο πρόεδρος Τραμπ! Στις 12 Ιουλίου 2026 ο Αμερικανός Πρόεδρος δήλωσε ότι θα επαναφέρει τον Ναυτικό Αποκλεισμό των Στενών, δηλαδή θα εμποδίζει τη διέλευση των πετρελαιοφόρων του Ιράν και των πελατών του και όλες οι άλλες χώρες θα έχουν ανοικτή πρόσβαση στα στενά, αλλά θα πληρώνουν στις ΗΠΑ το 20% της αξίας των διακινούμενων εμπορευμάτων, που θα είναι η αμοιβή των ΗΠΑ για την παροχή ασφάλειας στην πιο εύφλεκτη αυτή περιοχή του πλανήτη!
 
Έως σήμερα το Ιράν εξακολουθεί να δυσκολεύει τη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ και δεν έχει καταστεί ασφαλής η ναυσιπλοΐα σε αυτά. Απειλεί επίσης ότι μελλοντικά θα υπάρξουν αντίποινα σε βάρος των ΗΠΑ και των χωρών που τις συνέδραμαν στις εναντίον του επιθέσεις. Σημειώνεται ότι ο περιορισμός της διέλευσης πετρελαίου από τα στενά του Ορμούζ προκαλεί ειδικότερα στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης σημαντική αύξηση στην τιμή του αργού πετρελαίου και επομένως της βενζίνης, με φυσικό αντίκτυπο σοβαρό πλήγμα στο βαλάντιο κυρίως των μικρομεσαίου εισοδήματος καταναλωτών.
 
Η επιθετική ενέργεια Ισραήλ και ΗΠΑ κατά του Ιράν είχε σκοπό την ανατροπή του καταπιεστικού ισλαμικού καθεστώτος και την καταστροφή των πυρηνικών υποδομών του, που αποτελούν απειλή για το Ισραήλ. Έως σήμερα το θεοκρατικό ιρανικό καθεστώς δεν κλονίστηκε και μάλλον κατέστη πιο καταπιεστικό στον ιρανικό λαό, είναι δε άγνωστο αν οι πυρηνικές εγκαταστάσεις του καταστράφηκαν… Οι διαπραγματεύσεις ΗΠΑ - Ιράν συνεχίζονται, αλλά ήδη ο κ. Τραμπ έχει ξοδέψει δισεκατομμύρια δολαρίων χωρίς ακόμη να υπάρξει αποτέλεσμα…
 
Μετά τις εξελίξεις και στο Ιράν οι σχέσεις του  Προέδρου Τραμπ με τον πρωθυπουργό του Ισραήλ Βενιαμίν Νετανιάχου εξελίσσονται αρνητικά. Αιτία ότι οι ΗΠΑ δεν συμβαδίζουν πλέον με τις επιδιώξεις του Ισραήλ: Πρώτον επιδιώκουν ειρηνική λύση με το Ιράν, ενώ το Ισραήλ επιζητεί από τις ΗΠΑ την πλήρη καταστροφή των στρατιωτικών δομών της εν λόγω χώρας. Δεύτερον οι ΗΠΑ φαίνεται ότι στηρίζουν την Σαουδική Αραβία στην ανάπτυξη δυνατότητος εμπλουτισμού Ουρανίου, κάτι που αν συμβεί θα αλλάξει τις ισορροπίες στη Μέση Ανατολή και βεβαίως θα προκαλέσει σοβαρό πρόβλημα το Ισραήλ. Τρίτον δεν αποκλείουν οι ΗΠΑ να πουλήσουν στην Τουρκία τα εξελιγμένης τεχνολογίας μαχητικά αεροσκάφη F-35, κάτι που θα αυξήσει τον εκ Τουρκίας κίνδυνο για το Ισραήλ. Η τυχόν πώληση των F-35 στην Τουρκία βεβαίως θα φέρει σε δύσκολη θέση και την Ελλάδα. Τέταρτον ο Ντ. Τραμπ προχωρεί σε συμφωνία με την Χαμάς ερήμην του Ισραήλ! Ο Νετανιάχου μετέβη επειγόντως στην Ουάσινκτον και είχε μιαν κεκλεισμένων των θυρών συνάντηση με τον Πρόεδρο Τραμπ, από την οποία ουδέν ανακοινώθηκε. Η συμφωνία προβλέπει τον πλήρη αφοπλισμό της Χαμάς, αλλά και την πλήρη αποχώρηση των ισραηλινών στρατιωτικών δυνάμεων από τη Γάζα. Αυτό η κυβέρνηση του Ισραήλ δεν το δέχεται.
 
Πέμπτο η κυβέρνηση των ΗΠΑ επιδιώκει την ειρήνευση στο Λίβανο, ενώ το Ισραήλ συνεχίζει να βομβαρδίζει περιοχές της χώρας και διατηρεί εντός αυτής στρατεύματα, έως ότου εκμηδενίσει τους μαχητές της Χεζμπολάχ, κάτι που δεν το έχει πετύχει έως τώρα. Έκτο το Ισραήλ ανησυχεί για το ότι ο Πρόεδρος Τραμπ θέλει καλές σχέσεις με τον τζιχαντιστή και σουνίτη Πρόεδρο  της Συρίας Αχμεντ Χουσεΐν αλ Σάραα, φανατικό εχθρό του Ισραήλ. Ο έκπτωτος Πρόεδρος Μπασάρ αλ Άσαντ ήταν Μουσουλμάνος Αλαουίτης, προσκείμενος στο Σιιτικό Ιράν. Ο σημερινός πρόσκειται προς την Σουνιτική Τουρκία του Ερντογάν, μέγα επίσης εχθρό του Ισραήλ, που έχει ήδη κατεχόμενα εδάφη στη Συρία, όπως και το Ισραήλ κατέχει τα υψίπεδα της, του Γκολάν. 
 
Πέραν της Μέσης Ανατολής, στη  Βενεζουέλα οι ΗΠΑ, στις 3 Ιανουαρίου 2026, με μια εντυπωσιακή ενέργεια κομάντος συνέλαβαν εντός του Προεδρικού μεγάρου τον Πρόεδρο της χώρας Νικόλας Μαδούρο και τη σύζυγό του Σίλια Φλόρες και τους οδήγησαν στη Νέα Υόρκη να δικαστούν. Την ενέργεια χειροκρότησε η κύρια εκπρόσωπος στη Βενεζουέλα της φιλοαμερικανικής αντιπολίτευσης Μαρία Κορίνα Ματσάδο, βραβείο Νόμπελ Ειρήνης 2025, που πίστεψε ότι μετά την αμερικανική ενέργεια θα πέσει το σοσιαλιστικό καθεστώς και θα αναλάβει αυτή την εξουσία. Έως σήμερα δεν έχει διεξαχθεί η δίκη Μαδούρο και το καθεστώς εξακολουθεί να είναι σοσιαλιστικό, με προσωρινή πρόεδρο την αντιπρόεδρο του Μαδούρο Ντέλσι Ροντρίγκες, η οποία συνεργάζεται με την κυβέρνηση Τραμπ…
 
Μετά την ενέργεια κατά του Μαδούρο και την επιτυχημένη επίδειξη των ΗΠΑ ως παγκοσμίου χωροφύλακα το ερώτημα μεταξύ των διεθνoλόγων  που επικράτησε είναι το “who next?” (ποια η επόμενη χώρα). Ήδη είχε αρχίσει να συζητείται ότι θα είναι η Κούβα… Ο ασφυκτικός οικονομικός αποκλεισμός της κομμουνιστικής αυτής χώρας προκαλεί σοβαρά προβλήματα στη ζωή των κατοίκων της και η κυβέρνηση Τραμπ πιστεύει ότι σύντομα θα καταρρεύσει  το καθεστώς των επιγόνων του Φιντέλ Κάστρο, όπως έγινε με τις πρώην κομμουνιστικές χώρες της Ευρώπης… 
 
Ο ίδιος Πρόεδρος Τραμπ εκδήλωσε την επιθυμία οι ΗΠΑ να αγοράσουν την Γροιλανδία, το μεγαλύτερο αυτό νησί της υδρογείου, μαζί τους κατοίκους του… Εναντίον της επιδίωξης του προέδρου των ΗΠΑ ξεσηκώθηκαν οι Γροιλανδοί, με το σύνθημα πως δεν πωλείται η Πατρίδα τους και οι ίδιοι… Φυσικά αντέδρασε και η Δανία, που είναι το κυρίαρχο κράτος και σύμμαχος των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ… Συμπαράσταση στους Γροιλανδούς υπήρξε από όλες τις χώρες της Ευρώπης…
 
Ο Πρόεδρος Τραμπ έχει δηλώσει επίσης ότι ορέγεται να καταστήσει την καναδική επαρχία της Αλμπέρτα Πολιτεία των ΗΠΑ, κάτι που έχει προκαλέσει ένταση στις σχέσεις των ΗΠΑ με τον σύμμαχό τους στο ΝΑΤΟ Καναδά, οι οποίες χειροτερεύουν λόγω και του εμπορικού πολέμου που έχει ξεσπάσει μεταξύ των δύο χωρών. Τελευταίως και μετά από δεκαπέντε χρόνια απουσίας οι ΗΠΑ εκδηλώνουν διάθεση να αναμιχθούν και στα εσωτερικά της Λιβύης, που πάντα είναι σε κατάσταση προεκρήξεως…
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Αλαζονεία και εκβαρβάρωση

 
Η ιστορία της Γαλλίας θα γράψει πως το 2026 μια εξαντλημένη κρατική εξουσία, μια τυχαία σύνθεση πλειονοψηφίας στην Εθνοσυνέλευση, ένας Πρόεδρος της Δημοκρατίας που είναι ο λιγότερο δημοφιλής από όλους τους προηγούμενούς του και ο πρωθυπουργός του, που είναι ο πιο αδύναμος στην 5η Δημοκρατία, συνέθεσαν ένα σύνολο, που με κυνισμό, ποταπότητα και ιδεολογικό φανατισμό στις 15 του απερχόμενου μηνός Ιουλίου ψήφισαν στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση Νόμο, με τον οποίο το Κράτος θα διαχειρίζεται πλέον το πότε θα επέρχεται ο θάνατος των πολιτών. Αυτά αναφέρει στο κύριο άρθρο της η γαλλική εφημερίδα «Λε Φιγκαρό», στις 16 του ιδίου μηνός, και προσθέτει ότι με τον εν λόγω Νόμο επιτρέπεται ο υποβοηθούμενος θάνατος (σημείωνε φόνος) σε ανθρώπους που κρίνεται ότι πλέον αποτελούν βάρος για το Κράτος και τους οικείους τους… Κατ’ ευφημισμό η πράξη ονομάζεται «ευθανασία»…
 

Στο ίδιο κύριο άρθρο της η Φιγκαρό γράφει επίσης: «Το Γαλλικό κράτος επιμένει ματαίως να θεωρεί ηθική πρόοδο το οξύμωρο “δολοφονία σημαίνει θεραπεία”! Από της ψηφίσεως του Νόμου γέροντες, ασθενείς, απελπισμένοι μοναχικοί άνθρωποι “θα επιλέγονται στη λίστα αυτών που έχουν δικαίωμα στον θάνατο”, στην ουσία που θα ξεπαστρεύονται… Το προσωπείο του «σύγχρονου» και «προοδευτικού» Γαλλικού κράτους έπεσε στις 15 Ιουλίου 2026. Όπως έγραψε ο συγγραφέας Michel Houellebecq η ιατρική υποβοήθηση στον θάνατο (φόνος) επιστρέφει τον άνθρωπο στην προ των πολιτισμών περίοδο, χιλιάδες χρόνια πριν. Η κοινωνία μοιάζει με αγέλες ζώων, που τα ασθενικά ή γέρικα αποσπώνται και απομακρύνονται από αυτές για να ψοφήσουν μόνα, γνωρίζοντας καλά πως ουδεμία συμπάθεια και συμπαράσταση μπορούν να περιμένουν...
 
Ο ελληνικός πολιτισμός δημιούργησε τις βάσεις της ιατρικής ηθικής με τον όρκο του Ιπποκράτη (5^ος αιώνας π.Χ.), ο οποίος επιτάσσει την προστασία της ανθρώπινης ζωής, την χορήγηση θεραπείας μόνο προς ωφέλεια του ασθενούς, την άρνηση χορήγησης θανατηφόρων φαρμάκων (φόνου - ευθανασίας), την αποφυγή χορήγησης αμβλωτικών ουσιών και την αποφυγή της εκμετάλλευσης του ασθενούς. Ο όρκος πλέον στην πράξη καταρρίπτεται, με την επιβολή της αθεΐας και του ωφελιμισμού.   
 
Ο Νόμος για την βοήθεια σε φόνο των ανήμπορων συνανθρώπων μας, που ψηφίστηκε πριν από λίγες ημέρες στη Γαλλία προκάλεσε την οξεία αντίδραση του Λυκ Φερί, δοκιμιογράφου και πρώην Υπουργού Παιδείας επί προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας του Ζακ Σιράκ. Όπως έγραψε σε άρθρο του ο Φερί, εν λόγω Νόμος είναι ήττα της σκέψης και της ανθρωπότητας σε όλους τους τομείς:
 
1). Ήττα της αληθινής ελευθερίας, που απαλλάσσει την ψυχή μας από το συναίσθημα της μοναξιάς και της απελπισίας, το οποίο έχει ως συνέπεια σοβαρή καταθλιπτική κατάσταση, την οποία οι ψυχίατροι γνωρίζουν και η οποία στερεί  από τον ασθενή τη δυνατότητα επιλογής και τον ωθεί στην υποβοηθούμενη  αυτοκτονία του.
 
2). Ήττα της ισότητας των πολιτών, που μια ευνομούμενη Δημοκρατία έχει ως βάση. Όλες οι έρευνες έχουν δείξει ότι θύματα του Νόμου θα είναι κυρίως τα πτωχά και ανήμπορα πρόσωπα, που αποτελούν «αζήτητο εμπόρευμα» για το κράτος.
 
3). Ήττα του Νόμου που έδινε προτεραιότητα στις ανακουφιστικές φροντίδες και ξεκαθάριζε ότι το δικαίωμα του φόνου δεν αποτελεί «φροντίδα» για τον συνάνθρωπο.
 
4). Ήττα των ηθικών αρχών από μια πλειοψηφία που ψήφισε το Νόμο από χρησιμοθηρία, αρρώστια που εκμεταλλεύονται όλοι οι κακοποιοί του πλανήτη.
 
5). Ήττα όλων των ξεχασμένων της κοινωνίας, πασχόντων από κατάθλιψη, στους οποίους αποστέλλεται το μήνυμα ότι αποτελούν «φορτία δυσβάστακτα» στην κοινωνία και πρέπει να αδειάσουν την γωνιά…
 
6). Ήττα της καλής πίστης έναντι της υποκρισίας, αφού οι φανατικοί υπέρ του Νόμου επικαλούνται τον Σενέκα (αυτοκτόνησε μετά από διαταγή του αυτοκράτορα Νέρωνα) για να πείσουν ότι το πρόβλημα είναι η άδεια αυτοκτονίας ή όχι ενός ανθρώπου, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για άδεια σε τρίτο πρόσωπο να αποφασίσει για τη ζωή του ασθενούς.
 
7). Ήττα της υλιστικής ιδεολογίας και του αντιχριστιανικού κράτους, που λαμβάνουν τη μορφή νέας θρησκείας, και οι εκπρόσωποί τους αντικαθιστούν τον Θεό από ένα «υλιστικό», βιολογικό ή ψυχολογικό, κατασκεύασμα, με σκοπό να επιβάλλουν μια ζωή αντίθετη προς το δίκαιο και την ηθική.
 
8). Τέλος ήττα της αδελφοσύνης και της αγάπης, που νικώνται από τον εγωισμό και την ατομοκρατία, και που παραμορφώνουν την πραγματικότητα, θεωρώντας φροντίδα στον ανήμπορο συνάνθρωπο το ξεφόρτωμα του…
 
Η διαστροφή αυτή των εννοιών από τους αθέους θυμίζει την επιγραφή στις σιδερένιες πύλες των χιτλερικών στρατοπέδων συγκέντρωσης, πως « Η εργασία απελευθερώνει»… Το πολιτισμικό πισωγύρισμα της Γαλλίας είναι πως το 1981 κατάργησε την ποινή του θανάτου και τώρα την επαναφέρει και μάλιστα όχι για δολοφόνους, αλλά για ανήμπορα πρόσωπα… Μετά την συνταγματική κατοχύρωση των φόνων στα έμβρυα, αυτόν τον μήνα ψηφίστηκε ο Νόμος (291 ψήφοι υπέρ έναντι 241 κατά) για τους φόνους σε ανήμπορους συνανθρώπους μας… Οι ανήμποροι κυρίως την πληρώνουν στο ανάλγητο κράτος.
 
Στο γεγονός της ψηφίσεως του Νόμου για τον υποβοηθούμενο θάνατο εντυπωσιάζει η επιμονή του Προέδρου Μακρόν και η πρεμούρα του να ψηφιστεί το δυνατόν συντομότερα, λες και είναι το μείζον ζήτημα της Γαλλικής Δημοκρατίας, όταν όλοι γνωρίζουν τα πλείστα προβλήματα που αυτή αντιμετωπίζει: οικονομικά, επιχειρηματικά, κοινωνικά, εκπαιδευτικά… Ο Πρόεδρος είναι τόσο φανατικά άθεος, ή υπάρχει κάποια ισχυρή δύναμη που επηρεάζει τις αποφάσεις του; Μια τέτοια δύναμη είναι η μαχητικά άθεη τεκτονική «Μεγάλη Ανατολή της Γαλλίας», που αυτοεπαινείται ότι συνέβαλε στην επιβολή της Γαλλικής Επανάστασης και του αθεϊσμού στο Γαλλικό κράτος, καθώς και στην έντονη πολεμική κατά του χριστιανισμού...
 
Στις 25 Ιουνίου 2026 ο Πιέρ Μπερτινοτί, Μέγας Διδάσκαλος της Μεγάλης Ανατολής της Γαλλίας, σε ανακοίνωσή του, με τίτλο «Νόμος σχετικός με το δικαίωμα στον θάνατο. Το τέλος της ζωής: Ένα στοίχημα ελευθερίας, αξιοπρέπειας και αθεΐας», εκφράζει την ευχή να ψηφιστεί αυτός σύντομα, διότι «δεν περιορίζεται μόνο σε ένα ζήτημα τεχνικό ή ιατρικό, αλλά αφορά την ατομική ελευθερία, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια  και τον ρόλο του Νόμου σε μια άθεη Δημοκρατία». Ο Εμμανουέλ Μακρόν αποτελεί τον πρώτο Γάλλο Πρόεδρο που πραγματοποίησε επισκέψεις και ομιλίες στην Μεγάλη Ανατολή και στην Μεγάλη Στοά της Γαλλίας. Στις ομιλίες του ευχαρίστησε δημοσίως τις τεκτονικές στοές για τη συνεισφορά τους σε «κρίσιμα νομοσχέδια», όπως αυτό για το τέλος της ζωής, αλλά και, παλαιότερα, για τη συνταγματική κατοχύρωση της άμβλωσης. Ανεξαρτήτως αν είναι τέκτων ο Μακρόν δημόσια αναγνωρίζει ότι ο τεκτονισμός είναι «ενεργός πυλώνας του κοσμικού – άθεου κράτους και ότι έχει ιστορική επιρροή στην πολιτική σκηνή της Γαλλίας»…
 
Μετά την ψήφιση του Νόμου στην Εθνοσυνέλευση και για να τεθεί σε ισχύ θα περάσει από το Συνταγματικό Συμβούλιο για να αποφασίσει εντός μηνός  αν ο Νόμος προβλέπει σαφώς την συγκατάθεση  στην εκτέλεσή τους  ελεύθερων και νοημόνων προσώπων και αν επαρκώς προστατεύει τα κατά τεκμήριο, ευάλωτα αυτά πρόσωπα. Η απόφαση φαίνεται ότι είναι ήδη παρμένη. Τα έξι από τα εννέα μέλη του Συμβουλίου έχουν δημοσίως υποστηρίξει τον Νόμο. Αν δεν ζητήσουν, εκ λόγων δεοντολογίας, την εξαίρεσή τους θα εγκριθεί πανηγυρικώς και πλέον θα μένει η προσφυγή στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, που και εκεί είναι ελάχιστες οι πιθανότητες να καταρριφθεί.    
 
Το Βατικανό ήταν και είναι εναντίον όλων των σε βάρος του ανθρωπίνου προσώπου ενεργειών του Προέδρου Μακρόν και της άθεης εξουσίας του. Αναμένεται λοιπόν με ενδιαφέρον η επίσκεψη του Πάπα Λέοντος ΧΙV στη Γαλλία, «πρεσβυτέρα θυγατέρα» του Παπισμού, από τις 25 έως τις 28 Σεπτεμβρίου. Αναμένεται αυτός να θίξει, έστω και διπλωματικά, το ζήτημα της ψηφίσεως του Νόμου για τον φόνο των ανήμπορων συνανθρώπων μας. Ο επιγραμματικός τίτλος της επίσκεψης «Για να έχει ο κόσμος ζωή» είναι ενδεικτικός των προθέσεών του.
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Πώς η Ελλάδα διώχνει τα παιδιά της

 
Φίλος καλός μου διηγήθηκε μια πικρή ιστορία για το πώς το Ελληνικό κράτος ανάλγητα διώχνει ανίψια του, που ζουν στις ΗΠΑ και θέλουν να αποκτήσουν την ελληνική ιθαγένεια. Έως τώρα γνωρίζαμε ότι το υλιστικού και ωφελιμιστικού φρονήματος κράτος -με την ανοχή ή συνεργία γονέων του αυτού φρονήματος- διώχνει τα παιδιά από την Ελλάδα σε μια ξένη χώρα, όπου ωραιοποιείται ο τρόπος ζωής και εργασίας. Γνωρίζαμε επίσης ότι με το να δοθεί δικαίωμα ψήφου στους Έλληνες κατοίκους του εξωτερικού είναι ένας τρόπος διατηρήσεως των δεσμών τους με την Πατρίδα. Τώρα μάθαμε πως η γραφειοκρατία του κράτους μας προκαλεί σχεδόν ανυπέρβλητα προβλήματα σε ομογενείς, που γεννήθηκαν στο εξωτερικό και έχοντας εθνική συνείδηση επιθυμούν να καταστούν και τυπικά αυτό που είναι, Έλληνες. Σημειώνεται ότι και οι δύο γονείς των αιτούντων την ελληνική ιθαγένεια ομογενών είναι Έλληνες, γεννημένοι στην Ελλάδα!
 

Το ιστορικό της υπόθεσης. Ο παππούς τους από τη μητέρα τους γεννήθηκε στην Κρήτη και είχε μεταναστεύσει στις ΗΠΑ το 1909. Το 1912 ο αδελφός του σκοτώθηκε πολεμώντας κατά τον Α΄Βαλκανικό Πόλεμο και ο ίδιος αποφάσισε το 1913 να επιστρέψει στην Ελλάδα, όπου επιστρατεύθηκε και έλαβε μέρος στον Β΄Βαλκανικό Πόλεμο. Μετά την Μικρασιατική καταστροφή παρέμεινε στην Ελλάδα, παντρεύτηκε φυσικά Ελληνίδα και το 1942 γεννήθηκε η μητέρα των αιτούντων την Ελληνική ιθαγένεια. Το 1948 επέστρεψε στις ΗΠΑ. Ο παππούς από τον πατέρα τους γεννήθηκε στην Κεφαλονιά, όπου και παντρεύτηκε. Ο πατέρας τους γεννήθηκε στις ΗΠΑ το 1938. Το 1962 οι γονείς παντρεύτηκαν και απέκτησαν τα παιδιά που ζητούν την ελληνική ιθαγένεια και δεν τους δίδεται…
 
Η αιτία. Ο 88χρονος πατέρας των αιτούντων, κατά τη συνήθεια που κυριαρχεί στις ΗΠΑ, έκοψε το επώνυμό του και από «Καραγιώργης» (Σημ. Ψευδώνυμο, το πραγματικό επώνυμο είναι στο αρχείο του γρ.) το έκαμε «Κάρας». Αυτό κατά την ελλαδική γραφειοκρατία θεωρείται ότι μπορεί να είναι αιτία πλαστοπροσωπίας και απορρίπτεται για χρόνια η αποδοχή του αιτήματος των παιδιών του! Το πιστοποιητικό γάμου των γονέων, που εξεδόθη στις ΗΠΑ και στο οποίο αναγράφονται και τα δύο επώνυμα του «Κάρας», αυτό δηλαδή που είχε στην Ελλάδα και αυτό που μετέτρεψε στις ΗΠΑ, δεν ήταν αρκετό να πείσει την γραφειοκρατία. Ούτε η βεβαίωση του ελληνορθοδόξου ιερέα της ενορίας του στις ΗΠΑ, ότι πρόκειται περί του ιδίου προσώπου ήταν αρκετή. Σημειώνεται ότι όλη η οικογένεια είναι εκ των φιλακόλουθων  μελών της ενορίας και εκ των στελεχών της.
 
Το τμήμα ειδικού ληξιαρχείου του Ελληνικού Υπουργείου των Εσωτερικών, στο οποίο το 2024 προσκομίσθηκε η εκδοθείσα στις ΗΠΑ ληξιαρχική πράξη γάμου και αποδεικνύει την ταυτοπροσωπία του «Κάρα» με το ελληνικό του επώνυμο, απέρριψε το αίτημα. Στο αιτιολογικό γράφει: «Απαντώντας στο αίτημά σας... σας ενημερώνουμε ότι για τη διόρθωση του επωνύμου του πατρός σας… απαιτείται η έκδοση αναγνωριστικής απόφασης από ελληνικό δικαστήριο της απόφασης πολιτογράφησής του στις ΗΠΑ και στη συνέχεια η αυτοπρόσωπη εμφάνισή του στην Υπηρεσία μας με την αλλοδαπή απόφαση, επικυρωμένη με τη σφραγίδα της Συνθήκης της Χάγης, την επίσημη μετάφρασή της στα ελληνικά, την ελληνική αναγνωριστική δικαστική απόφαση και την έκθεση επίδοσής της στον εισαγγελέα… Το συνημμένο στο ηλεκτρονικό σας μήνυμα Πιστοποιητικό από τον Δήμο Κεφαλονιάς, τέλος, δεν αποδεικνύει την αλλαγή του επωνύμου του πατρός σας στα Δημοτολόγια, παρά συνιστά πιστοποιητικό ταυτοπροσωπίας, το οποίο δεν γίνεται δεκτό στην Υπηρεσία μας».    
 
Ουσιαστικά η ελλαδική γραφειοκρατία ζητεί από τον 88χρονο «Καρά» και μετά από 76 χρόνια στις ΗΠΑ με το επώνυμο αυτό να το αλλάξει. Δεν δέχεται την προφανή ταυτοπροσωπία και θέλοντας να του επιβάλλει αδύνατες γι’ αυτόν καταστάσεις, επικυρωμένες και με… τη Συνθήκη της Χάγης (!!!) ουσιαστικά του αρνείται αυτό που αισθάνεται από τότε που γεννήθηκε, ότι είναι Έλληνας!
 
Για την ιστορία πρέπει να αναφερθεί ότι όταν η γραφειοκρατία αντιμετωπίζει ελληνοποίηση, που την χρειάζεται για ωφελιμιστικούς λόγους, ξεπερνιούνται όλες οι δυσκολίες… Παράδειγμα αυτή του καλαθοσφαιριστή του Ολυμπιακού Τάϊλερ Ντόρσεϊ. Ελληνοαμερικανός  ήταν ο παππούς του από την πλευρά της μητέρας του. Όταν η Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης πείσθηκε ότι θα βοηθούσε την Εθνική Ελλάδος με την ελληνοποίησή του κινητοποιήθηκε η ίδια και, με την φροντίδα της, κυβερνητικός παράγων και η γραφειοκρατία. Ο δημοσιογράφος Νίκος Παπαϊωάννου περιγράφει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ την περίπτωση:
 
«Το θετικό ήταν πως η μητέρα του Τάιλερ Ντόρσεϊ είχε όλα τα χαρτιά. Βρέθηκε αμέσως η μερίδα του παππού του στον Δήμο Αθηναίων και ξεκίνησε ένας αγώνας δρόμου για να προλάβουμε τις ημερομηνίες. Είχαμε βοήθεια από όλους τους υπαλλήλους… Τα χαρτιά τα πήγαμε στις αρμόδιες Αρχές, όταν ο Τάιλερ ήρθε στην Αθήνα. Μέσα σε 3 εβδομάδες, σε χρόνο ρεκόρ, βγήκαν τα χαρτιά του και το διαβατήριό του... Την ταυτότητά του την πήρε μία ή δύο ημέρες πριν αρχίσει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Πήγε στο αστυνομικό τμήμα, στο Ηράκλειο Κρήτης. Εκεί είχε εκδοθεί!»…
 
Καλώς επιδείχθηκε αυτός ο ζήλος για τον Ντόρσεϊ, όμως αυτός ο ζήλος και η ίδια ευρύτητα πνεύματος θα έπρεπε να επιδεικνύεται σε κάθε πολίτη και μάλιστα όταν δεν είναι μόνο ο ένας παππούς του που γεννήθηκε στην Ελλάδα, αλλά και οι δύο γονείς του.
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Η πολιτισμική κρίση στη Δύση

 
Η πολιτισμική κρίση στη Δύση είναι άποψη σημαντικών διανοουμένων της του 20ού αιώνα. Μεταξύ αυτών είναι ο Γερμανός φιλόσοφος του πολιτισμού και της ιστορίας Όσβαλντ Σπένγκλερ, του οποίου φέτος είναι τα 90χρονα από τον θάνατό του (1880-1936). Ο Σπένγκλερ έγραψε μεταξύ του 1918 και του 1922 το κλασσικό δίτομο ογκώδες έργο του «Η παρακμή της Δύσης», το οποίο κυκλοφορείται και στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Τυπωθήτω - Γιώργος Δαρδανός». Ένας άλλος σημαντικός λόγιος του 20ού αιώνα που υπήρξε κριτικός προς την πολιτισμική πορεία της Δύσης είναι ο Γάλλος Αντρέ Μαλρό, που φέτος συμπληρώνονται 50 χρόνια από τον θάνατό του (1901-1976).
 

Ένα από τα πολλά θέματα που θίγει στο πολυδιαβασμένο έργο του ο Σπένγκλερ είναι η στειρότητα του τεχνικά δυτικού «πολιτισμένου» ανθρώπου. Κατά την άποψή του υπάρχει «μια οπωσδήποτε στροφή προς τον θάνατο», με την έννοια ότι «ο άνθρωπος των κοσμοπόλεων δεν θέλει πια να ζήσει: ως άτομο θέλει ασφαλώς, αλλά όχι ως σύνολο… Τα παιδιά δεν εκλείπουν μόνον επειδή έγινε αδύνατο  να τα έχει κανείς, αλλά προ πάντων επειδή… δεν βρίσκει λόγους για την ύπαρξή τους». Ο διαρκής και βαθύς δεσμός του δυτικού ανθρώπου με την θρησκεία, την πατρίδα, τα ήθη και τα έθιμα του έθνους του, το μέλημά του να υπάρξει συνέχεια στην οικογένειά του δεν υπάρχουν στον «τελευταίο άνθρωπο» του (Όσβαλντ Σπένγκλερ «Η παρακμή της Δύσης», Β’ Τόμος σελ. 131).
 
Ο σημαντικός Έλληνας κοινωνιολόγος Ευάγγελος Λεμπέσης (1909-1968) στην εισαγωγή του στη φιλοσοφία του Σπένγκλερ, την οποία έγραψε το 1937, σημειώνει επί των όσων γράφει ο Γερμανός λόγιος: «Ευρισκόμεθα εις την εποχήν του ορθολογισμού, η οποία ήρχισε κατά τον 18^ον και τερματίζεται κατά τον 20όν αιώνα. Είμεθα όλοι τέκνα του ορθολογισμού, είτε το θέλομεν είτε όχι. Το υγιές ένστικτον, η πείρα παλαιών γενεών της υπαίθρου και αι ριζωμέναι αξίαι αντικατεστάθησαν υπό της «κριτικής» των ξερριζωμένων τύπων των μεγάλων πόλεων, που έχουν χάσει πλέον κάθε επαφήν με την φύσιν, με το έδαφος και με την ιστορίαν. Ό,τι δεν μπορούν να αισθανθούν και να ζήσουν οι άνθρωποι αυτοί το μεταβάλλουν εις ψυχράς λογικάς εννοίας, δια των οποίων νομίζουν ότι αιχμαλωτίζουν την ζωντανήν πραγματικότητα και τας οποίας αναλύουν, συνθέτουν εις μάταια σχήματα και συστήματα και επικρίνουν, ζώντες μιαν ζωήν μηχανικήν και αφόρητον, αβεβαίαν και ασταθή. Όλα αυτά τα ονομάζουν «πρόοδον» και όποιος δεν πιστεύει εις αυτήν την μηχανοποίησιν της σκέψεως χαρακτηρίζεται ως “καθυστερημένος”, ως “αντιδραστικός” και ως “δημοκόπος”. Πνευματική έπαρσις και φαντασίωσις, ψυχική πενία, έλλειψις σεβασμού, προσπαθούν ματαίως να υπερνικήσουν την αγωνίαν προ της πραγματικότητος, υπό της οποίας κατατρύχονται» (Η μελέτη του Ευαγ. Λεμπέση αναδημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Εποπτεία», τ. 80, Ιούνιος 1983, σελ. 523 κ.ε.).
 
Ο Σπένγκλερ από το 1920 διείδε αυτό που ζούμε και στην Ελλάδα κυρίως κατά τα πρόσφατα σαράντα χρόνια. Γράφει ο Λεμπέσης επί της μελέτης του Γερμανού φιλοσόφου για το πώς κατέρρευσε πολιτισμικά η Ευρώπη: «Η στιβαρά πνευματική και καλλιτεχνική δημιουργία ριζωμένων εποχών και ριζωμένων ανθρώπων ετράπη εις φυγήν προ των ωρυομένων τυχοδιωκτών και απατεώνων… Αισθητισμός και γενικός βερμπαλισμός εκυριάρχουν εις την ατμόσφαιραν του πολιτισμού της Ευρώπης και όλοι οι “σκάρτοι”, οι στερούμενοι ταλάντου, όλοι οι άγονοι και στείροι…, όλοι με μίαν λέξιν οι αποτυχημένοι κατείχον καλπάζοντες εν αλαλαγμώ τον πνευματικόν και καλλιτεχνικόν της Ευρώπης στίβον… Όλος αυτός ο πνευματικός συρφετός εχόρευεν αναιδώς γύρω από τον πολιτισμόν της γηραιάς Ευρώπης».
 
Ο Αντρέ Μαλρώ το 1984 έδωσε συνέντευξη στο περιοδικό Reader’s Digest με θέμα τον δυτικό πολιτισμό. Τίτλος της συνέντευξης στην ελληνική έκδοση του περιοδικού «Ο πολιτισμός μας σε κρίση». Ο Γάλλος διανοούμενος σημειώνει πως στη Δύση η τεχνολογία διαμορφώνει τον άνθρωπο και θριαμβεύει σε βάρος της πνευματικής ζωής του: «Η μηχανή είναι ο κυρίαρχος του κόσμου και αφού υπάρχει μια δομή εξουσίας της μηχανής, όλες οι επενδύσεις, ακόμα και υπό κομμουνιστικό καθεστώς, τείνουν προς όλο και περισσότερες μηχανές. Υπάρχει λοιπόν ένας αγώνας ανάμεσα σε μας και στις μηχανές. Λόγω αυτού του αγώνα ο πολιτισμός μας βρίσκεται σε κρίση - δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία» (Τεύχος 15 στην ελληνική έκδοση του περιοδικού, Δεκέμβριος 1984, σελ. 38-41). 
 
Πολυάριθμα ζητήματα που θέτει ο Σπένγκλερ, δικαιολογώντας την παρακμή της Δύσης, υπάρχουν έως σήμερα. Ο επίτιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου της Σορβόνης Ζιλμπέρ Μερλιό επιβεβαιώνει αυτήν την πραγματικότητα  στο άρθρο του, που δημοσιεύθηκε στο εκτός σειράς περιοδικό της εφημερίδας «Λε Μοντ» (Έκδοση του 2021 «Περί της ιστορίας της Δύσης», σελ. 146-147). Αναφέρει συγκεκριμένα τις ακόλουθες πραγματικότητες: Την κριτική του Σπένγκλερ στον διεθνή χρηματοπιστωτικό καπιταλισμό, που είναι ολέθριος για τις εθνικές οικονομίες. Την κριτική του προς τις φατριαστικές ολιγαρχίες, που επιβάλλουν τα συμφέροντά τους επί του συνόλου του πληθυσμού. Την αυστηρή κριτική του προς τον Τύπο, ο οποίος είναι εξαγορασμένος από πλουτοκράτες και υποδουλωμένος σε ένα παγκόσμιο επικοινωνιακό δίκτυο, που ομογενοποιεί τη σκέψη. Την αναφορά του για το επερχόμενο τέλος των ιδεολογιών και για την υποχώρηση της Δημοκρατίας. Την προειδοποίησή του για την παράνομη μετανάστευση στη Δύση εργατών από πρώην αποικίες της. Την κριτική του για την καταστροφή του περιβάλλοντος και την εμμονή του στην πρόβλεψη ότι θα υπάρξει σύγκρουση πολιτισμών.
 
Γενικά η σκέψη του Σπένγκλερ επηρέασε τη σκέψη νεότερών του λογίων, όπως των Όργουελ, Τόινμπι, Χάντινγκτον κ.α. Η επιρροή του αυτή εξηγεί και την διάρκεια της αποδοχής του. Ο Αντόρνο είπε ότι ο Σπένγκλερ «με το δίκιο του εκδικείται με την πένα του τα όσα συνέβησαν στην εποχή του». Σημείωση του γράφοντος: Πού να ζούσε κατά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο και έως τις ημέρες μας…
 
Τα προαναφερθέντα, που πρόβλεψε ο Σπένγκλερ, βρίσκουν εφαρμογή και στην τρέχουσα ελληνική πραγματικότητα. Πολλοί Έλληνες νέοι λ.χ., λόγω της παραζάλης στην οποία τους έχει οδηγήσει ο περιρρέων  ατομισμός, αποκόπτονται από τα ζωτικά τους στοιχεία, που είναι η Γη τους, η Πατρίδα τους, η Ορθοδοξία τους, η οικογένειά τους και προτιμούν τον κοσμοπολιτισμό και την κατάληξή τους στον παγκοσμιοποιημένο μαζάνθρωπο. Επιλέγουν αντί να ζήσουν στην Πατρίδα που τους γέννησε, τους ευεργέτησε και τους ανέδειξε και να ανταποδώσουν έστω λίγα από όσα τους παρέσχε, να ρομποτοποιηθούν σε έναν κόσμο ξένο, παγωμένο.
 
Ο Γιώργος Σαραντάρης το 1937, αφού είχε ζήσει και σπουδάσει στην Ιταλία, έγραψε σχετικά με την επιλογή του να ζήσει στην Ελλάδα:
 
«Νομίζω πως η σημερινή  Ελλάδα μπορεί να κρίνει τον λεγόμενο δυτικό πολιτισμό. Μπορεί και πρέπει να κρίνει αυτόν τον πολιτισμό, αν θελήσει να σωθεί από την επιρροή που η ίδια η Ευρώπη εξάσκησε πάνω μας έναν ολάκερο αιώνα κ’ επιθυμήσει να βρει την καθαρότητα μιας παρθενικής θέας και το αυτούσιο κάλλος της δικής μας χώρας και των ανθρώπων της. Κριτήριο αλήθειας για όλους τους ανθρώπους της  γης» (Από τον πρόλογο στο φιλοσοφικό του δοκίμιο «Συμβολή σε μια φιλοσοφία της ύπαρξης». Επανέκδοση «Ευθύνης» το 1999).
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Ένωση Επτανήσου με Ελλάδα

 
Η χαρούμενη επέτειος της ενώσεως της Επτανήσου με την μητέρα Ελλάδα ημερομηνιακά είναι κοντά με την θλιβερή επέτειο της αλώσεως της Βασιλεύουσας. Στην Κέρκυρα ο κεντρικός εορτασμός θύμισε Βυζάντιο. Τελέστηκε η Θεία Λειτουργία και η Δοξολογία προεξάρχοντος του Μητροπολίτου, ο οποίος φορούσε άμφια και μίτρα (στέμμα) - που φορούσαν ο Αυτοκράτορας της Ρωμιοσύνης και οι αξιωματούχοι της. Επλαισιούτο από πλήθος λαού, από σημαίες, λάβαρα, εξαπτέρυγα και από την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων. Και μετά η παρέλαση, την οποία κοσμούσαν και με τοπικές φορεσιές οι νέοι και οι νέες, ήταν και οι πολυπληθείς μπάντες, που ενίσχυαν μελωδικά τον πανηγυρικό τόνο.
 

Παρούσα και η πολιτική εξουσία δια του ανωτάτου άρχοντος, του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Κων. Τασούλα, θυμίζουσα τις καλές ημέρες των σχέσεων Εκκλησίας και Πολιτείας και αυτό που γράφει ο μέγας Βυζαντινολόγος Στίβεν Ράνσιμαν για τον Ιουστινιανό, ο οποίος υποστήριζε τη διάκριση μεταξύ του sacerdotium και του imperium και πίστευε πως η μεταξύ τους αρμονική σχέση είναι ουσιαστική για την ευημερία του κόσμου και ότι το ιμπέριουμ πάντοτε οφείλει να υποστηρίζει τις αποφάσεις και το κύρος του κλήρου («Η Βυζαντινή θεοκρατία», Εκδ. «Δόμος», 1982, σελ. 51).
 
Μετά το 1204 και την πρώτη άλωση από τους «χριστιανούς» Ενετούς και Φράγκους η πίεση στη Ρωμέικη Αυτοκρατορία γινόταν όλο και πιο μεγάλη. Από τη μία οι στην Ανατολή οθωμανοί οσμανλήδες πίεζαν κατακτώντας εδάφη, και από την άλλη στη Δύση οι «χριστιανοί» πίεζαν να υποκύψουμε στον Πάπα και να απωλέσουμε την ταυτότητά μας, χωρίς να μας εγγυώνται ότι θα μας προστάτευαν από τον εξ Ανατολής κίνδυνο... Ο μεγαλοφυής ιστοριοδίφης Σπυρίδων Ζαμπέλιος περιγράφει με ακρίβεια και αντικειμενικότητα την προ της Αλώσεως κατάσταση:
 
«Οφείλει το γένος των Ελλήνων, παραιτούμενον των περί Ορθοδοξίας αξιώσεών του, και επί σκοπώ του να διαφυλαχθή από τους άκρους κινδύνους, να στρέψει όμμα συνδιαλλακτικόν προς την Δύσιν, να παραδεχθή τον Παπισμόν, να συγχωνευθή μετά των εσπερίων εθνών, να απολέση την αρχαιόγονον φύσιν του, να εξουθενηθή εις τον ωκεανόν των δυτικών εθνικοτήτων, να αποταχθή της αυθεντίας του παρελθόντος, να απεκδυθή της ιστορικής ηγεμονίας του και ταύτα πάντα χωρίς της βεβαιότητος ότι θέλει σωθή ποτέ από της ημέρας παρ’ ημέραν αναβαινούσης βαρβαρικής πλημμύρας. Ή μάλλον, οφείλει προς τον βάρβαρον μεν να παραχωρήση την αυτονομίαν, τον βυζαντινόν θρόνον, την πολιτείαν, εις εαυτό δε να φυλάξη την κατοχήν του θρησκεύματος, ως παλλάδιον εντός του οποίου ήθελε καταφύγει και κρυφθή ο σπόρος της ελευθερίας; Εις άλλας λέξεις, τί μέλλει να δώση βοράν εις τον της Ανάγκης αδυσώπητον δράκοντα; Την ύλην ή το πνεύμα; Να δώση το θρήσκευμα και την εν τω θρησκεύματι μέλλουσαν αναγέννησιν προς τους Δυτικούς, ή να παραδώση το μεσαιωνικόν ατελέστατον πολίτευμα προς τους διαδόχους του Οτμανίου; Δεξιόθεν κρημνός, αριστερόθεν τάφος. Τα εθνικά στοιχεία ηθέλησαν να ριφθώσιν εις τον κρημνόν κατά προτίμησιν, με την ελπίδα την προς τον Θεόν και την βοήθειαν της Ιστορίας» («Άσματα δημοτικά και μελέτη περί μεσαιωνικού Ελληνισμού», Κέρκυρα, 1852, ανατύπ. Βιβλιοπωλείο Διονυσίου Νότη Καραβία, Αθήνα, 1986, σελ. 503).
 
Από την Άλωση αρχίζει ο αγώνας επιβίωσης του Ελληνισμού. Μακρά η περίοδος, 400 χρόνια, σκλαβιάς και τυραννίας υπό αλλόθρησκο κατακτητή. Κατ’ αυτήν συνέβη το δυσκατόρθωτο για όλους τους λαούς της Γης, επιβίωσε το Έθνος χάρη στην Εκκλησία και τους πιστούς λαϊκούς, που διατήρησαν με θυσίες ζωντανές την γλώσσα και την ιστορία μας. Ο Σάμιος  λόγιος Επαμεινώνδας Σταματιάδης (1835-1901) σημειώνει ότι δύο τάξεις υποβάσταξαν κατά τους χαλεπούς εκείνους χρόνους το βαρύ και δυσβάστακτο της Ελληνικής εθνότητος φορτίο, η Εκκλησία και οι αρματωλοί - κλέφτες. Ειδικότερα  γράφει, μεταξύ άλλων:
 
«Οι Έλληνες, ως Χριστιανοί, οφείλουν σεβασμό προς την αγίαν αυτών εκκλησίαν, ως έθνος όμως οφείλουν προς αυτήν και ευγνωμοσύνην, διότι υπό της αγάπης και προνοίας αυτής περιβαλλόμενοι διήλθον σώοι το σκιερό και ζοφώδες διάστημα τεσσάρων όλων αιώνων, υπ’ αυτής εκτρεφόμενοι με το μάνα της εις Θεόν πίστεως, παρηγορούμενοι με την αλάνθαστον παρηγορίαν της ελπίδος, θωρακιζόμενοι με τον αδιαπέραστον θώρακα της υπομονής, υποβασταζόμενοι τέλος με το έρεισμα της προς αλλήλους ευαγγελικής αγάπης» («Βιογραφίαι των Ελλήνων Μεγάλων Διερμηνέων», Αθήνησι, 1865, Ανατύπ. Εκδ. Πουρναρά, Θεσσαλονίκη, 1973, σελ. 8-10).
 
Ο Ελληνισμός δεν θα υπήρχε χωρίς το Βυζάντιο, υποστήριξε σε συνέντευξή της η βυζαντινολόγος Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ: «Τί είναι ο Νεοελληνισμός; Ορθοδοξία και ελληνική γλώσσα. Χωρίς το Βυζάντιο δεν θα υπήρχε Ορθοδοξία, όπως επίσης δεν θα είχε συντηρηθεί και διαδοθεί η ελληνική γλώσσα, η οποία δεν έγινε ποτέ νεκρή γλώσσα και μόνον οι Έλληνες τη μιλάμε, αφού δεν υπάρχουν ελληνογενείς γλώσσες, όπως υπάρχουν οι λατινογενείς».
 
Μια πλευρά του παρόντος έζησε η Κέρκυρα πριν από  λίγες ημέρες, όπως την ζούμε οι περισσότεροι Έλληνες σε κάθε εθνική και θρησκευτική μας εορτή. Ο Ελληνισμός εκφράζεται έτσι ως συνέχεια του Βυζαντίου και με ευθύνη για τα πεπρωμένα του. Υπάρχει και η άλλη πλευρά. Την εκπροσωπούν οι οπαδοί του δυτικού «προοδευτισμού». Από τη μεταπολίτευση έως σήμερα υπάρχει μια αυξανόμενη πίεση από ολιγάριθμες, αλλά ισχυρές αντίθεες δυνάμεις στο εσωτερικό και στο εξωτερικό της χώρας, για περιθωριοποίηση της Εκκλησίας, για κατάργηση των συμβόλων που θυμίζουν το παρελθόν των Ελλήνων και προσχώρηση στον τύπο του δυτικού ανθρώπου, του αποδεχόμενου ή ανεχόμενου την εφαρμογή των ιδεολογιών του ηδονισμού, του ατομισμού και του μηδενισμού, που τις παραποιεί και τις μετατρέπει σε «δικαιώματα». Και είναι εντυπωσιακό ότι πολιτικοί και του κυβερνώντος Κόμματος, οπαδοί του Σημιτισμού, επιχειρούν να συνδυάσουν τα μη αναμιγνυόμενα, Εκκλησία και δυτικό «εκσυγχρονισμό».
 
Παράδειγμα ο 38ετής κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης. Μετά την πρόσφατη συνάντησή του στην Αθήνα με τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο δήλωσε: «Η σοφία, η νηφαλιότητα και το κύρος του αποτελούν διαρκή πηγή έμπνευσης και καθοδήγησης για την απαιτητική συνέχεια του έργου μας». Όμως τον Ιανουάριο του 2026 μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό ΣΚΑΪ είχε πει για τις αμβλώσεις: «Είναι αδιανόητο το 2026 να συζητάμε για το τί θα κάνει μια γυναίκα με το σώμα της, αυτά η χώρα μας τα έχει λύσει πολλές δεκαετίες πριν». Επισημαίνεται στον κ. Μαρινάκη πως η «έμπνευσή» του από τον Πατριάρχη δεν πρέπει να είναι επιλεκτική και κατά τη βούλησή του, αλλά οφείλει να είναι σύμφωνη με τα όσα αυτός πρεσβεύει. Αλλιώς η συνάντηση ήταν μια τυπική κοινωνική επαφή, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί κατά τις προσεχείς εκλογές και η δήλωσή του χωρίς περιεχόμενο. Τα ίδια ισχύουν για όσους βουλευτές, ερήμην του λαού και κατά παράβαση των κανόνων της Φύσεως, της Ηθικής και της διδασκαλίας της Εκκλησίας, ψήφισαν υπέρ του γάμου των ομοφυλοφίλων, αλλά επιδιώκουν και καλές σχέσεις με τον κλήρο...
 
Ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός στον Εθνικό μας  Ύμνο μιλάει για τα περασμένα μεγαλεία που έζησε ο Ελληνισμός και επισημαίνει πως διηγώντας τα είναι να κλαις για το πού κατάντησε… Ο στίχος του, από την πέμπτη στροφή του Ύμνου, αναφέρεται στην εποχή της τουρκοκρατίας, αλλά για κάποιους Έλληνες παραμένει επίκαιρος…
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου