Αγιασμός των Υδάτων στο λιμάνι του Μπρίστολ

 
Ένα χειμωνιάτικο γιόμα Κυριακής (11 Ιανουαρίου τ.έ.), στη πολύβουη κεντρική αποβάθρα του Μπρίστολ, εστράφη το εκκλησίασμα μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, για την καθιερωμένη κατάδυση του Τιμίου Σταυρού στα νερά του λιμανιού της πόλης μας. Θεσμός που καθιερώθηκε και αναβιώνει εδώ και 5 συναπτά έτη, υπό την καθοδήγηση του πατρός Αναστασίου Δ. Σαλαπάτα.
 

Το έθιμο λαμβάνει χώρα για όλους εκείνους τους ευλαβείς, που αποτελούν μέρος της καρδιάς της Ελληνορθόδοξης διασποράς στο Μπρίστολ, Δυτικής Αγγλίας. Πάντα σε εκείνο το ίδιο σημείο, στην περιοχή του λεγόμενου Harbourside, από όπου ξεκίνησε για τον «Νέο Κόσμο», ένας Βενετσιάνος εξερευνητής και θαλασσοπόρος, ο John Cabot.

 
Πλήθος κόσμου, από μικρά παιδιά μέχρι γέροντες και νεοφώτιστους, πορεύεται προς την εξέδρα που δεσπόζει πάνω από τα ταραγμένα, θολά και βρώμικα νερά. Οι γονείς κρατούν τα παιδιά από το χέρι ή τα έχουν στην αγκαλιά, ντυμένοι όλοι ζεστά, με βλέμμα σταθερό και προσανατολισμένο προς τον Σταυρό, ως σημείο αναφοράς και ελπίδας, που δεσπόζει καταμεσής του απλοϊκού σκηνικού. Τα συστατικά αλάθητα και ορθά στην παρουσία τους. Το Άγιο Ευαγγέλιο, ο Σταυρός, το μπαρκάτσι, το τραπέζι, την αγιαστούρα, μία κορδέλα, δύο κεριά και τρεις σημαίες για μεσάλι.
 

Ο αγέρας θυμίζει τραμουντάνα σήμερα, που αφηνιάζει τα μπαϊράκια, γαλανόλευκο (ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ), το Κυπριακό (ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ) και του Ηνωμένου Βασιλείου (ΕΝΟΤΗΤΑ), ρυτιδιάζει βαθιά τα ύδατα, συνοδευόμενος από ένα απαλό σιγανοψιχάλισμα για να κρατάει σαν μετρονόμος τον ρυθμό στην ψαλμωδία, το οποίο νοτίζει τα παγωμένα πρόσωπα των ψαλτών και των πιστών.

Η καθηλωτική στιγμή φτάνει όταν ο ιερέας μας υψώνει τον Σταυρό και τον ρίχνει με δύναμη στην «αγκάλη» του παγωμένου ποταμού. Ο χρόνος μοιάζει να σιωπά. Όλα παγώνουν για μία στιγμή. Τα βλέμματα καρφώνονται στα νερά, και η προσευχή της Εκκλησίας γίνεται αναπνοή κοινή. Αυτό είναι η πεμπτουσία του Αγιασμού, που συμβολίζει τον καθαγιασμό της κτίσης και τη νίκη του φωτός πάνω στο σκοτάδι.
 

Δημιουργεί ένα τοπίο ασύνθετο, ασύνδετο, ασυνήθιστο και ετερόκλητο για τους κατάπληκτους, περίεργους διερχόμενους, μα συνάμα σεπτό, σεβάσμιο και οικείο, σχεδόν κατανυκτικό για το ποίμνιο. Η παρουσία του λαού μέσα στο ξένο περιβάλλον της διασποράς μαρτυρεί τη συνέχεια της πίστης και της παράδοσης πέρα από σύνορα και εποχές.
 

Σε αυτή τη σιωπηλή πορεία, διαδηλώνεται και διακρίνεται μια βαθύτερη πνευματική πραγματικότητα. Η μετάδοση της πίστης από γενιά σε γενιά. Τα παιδιά, βαδίζοντας πλάι στους γονείς τους, μαθαίνουν όχι με λόγια αλλά με πράξη τι σημαίνει Εκκλησία, Κυριακή, κοινότητα. Το κρύο του χειμώνα αντιπαραβάλλεται με τη ζεστασιά της οικογενειακής ενότητας και της εκκλησιαστικής ζωής, ενώ η εικόνα συνολικά γίνεται μια άτυπη κατήχηση: ότι, ακόμη και μακριά από την Πατρίδα, η Ορθόδοξη πίστη παραμένει βιωμένη εμπειρία, δρόμος κοινός, που ξεκινά από το σπίτι και οδηγεί στο Σώμα του Χριστού.
 

Νικόλαος Κηρηθράς

Photos: Yvonne Devereux

ΠΗΓΗ: ΝΥΧΘΗΜΕΡΟΝ

Αγιάζοντας τον Ατλαντικό Ωκεανό

 
Σήμερα είναι η μεγάλη και Δεσποτική Εορτή των Αγίων Θεοφανείων. Χρόνια Πολλά και καλή φώτιση σε όλους.
 

Η Ελληνορθόδοξη Κοινότητα Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στο Bristol ανακοινώνει στα μέλη και στους φίλους της πως διοργανώνει και πρόκειται να τελέσει την παραδοσιακή Ακολουθία του Αγιασμού των Υδάτων.
 
Η τελετή αυτή έχει βαθιές ρίζες στην Ορθόδοξη Χριστιανική παράδοση και είναι γεμάτη με θρησκευτικό και πολιτιστικό νόημα.
 
Η εν λόγω Ιερή Ακολουθία πρόκειται να τελεσθεί, σύμφωνα και με την αφίσα της παρούσας ανάρτησης, την ερχόμενη Κυριακή 11η Ιανουαρίου 2026, στις 1.00 μ.μ., στην άκρη του Ατλαντικού Ωκεανού, και συγκεκριμένα στο ποτάμιο λιμάνι της ιστορικής πόλης του Bristol, στην οποία υπάρχει Ελληνορθόδοξη Κοινότητα από το 1877.
 
Το Bristol είναι γνωστό για την ιστορική του σύνδεση με τη ναυτιλία και το εμπόριο. Έτσι, η τελετή αυτή αποκτά ένα ιδιαίτερο νόημα για την τοπική κοινωνία.
 
Όλοι είναι ευπρόσδεκτοι! Ιδιαίτερα προσκαλούνται τα παιδιά και οι νέοι, για να παρακολουθήσουν και να συμμετάσχουν σε μια σπάνια Ακολουθία της Εκκλησίας μας, που έχει μεγάλη αξία και πνευματική σημασία για τη ζωή όλων.

Σαν ανοίγουν οι Ουρανοί

"...Ιορδάνη ρεύσε τα νάματα, ιν’ ανασκίρτησή τα ύδατα.
Κεφαλάς δρακόντων σενέθλασε, των κακοφρονούντων ο Κύριος.
Λέγουσιν οι Άγγελοι σήμερον, ο Χριστός τον κόσμον ερώτησε.
Μέγα και φρικτόν το μυστήριον, δούλος τον Δεσπότη εβάπτισε..."

Η Θεολογία των καλαντιζόντων Χριστόψυχων προγόνων μας. Όλη η Τριαδική Αποκάλυψη, τα Θεία Επιφάνεια, σε αυτούς τους Θεοδίδαχτους στίχους από τον αλησμόνητο Πόντο μας. Τέτοιες σπουδαίες μέρες σκιρτούν οι καρδιές των Χριστιανών. Σκιρτούν και… μαλακώνουν… δόξα τω Θεώ! Και για αυτό τους το γαλήνεμα, ο Γαληνός Θεάνθρωπος Ιησούς φιλανθρωπότατα φροντίζει. Και στέλνει τους αδελφούς Του, τους ελαχίστους, τους καταφρονεμένους, τους φτωχούς αγνοημένους και βασανισμένους να σταθούν δίπλα μας. Δεν θα μας διηγηθούν με στομφώδη και επιδέξιο τρόπο τα της Δεσποτικής εορτής, Θεολογικώς και δογματικώς, με αναφορές στους μεγάλους Πατέρες, για να θαυμάσουμε. Αμίλητοι θα σταθούν, να μας κοιτάξουν με καλοσύνη ασυνάντητη, στα κατάβαθά μας. Να ζητήσουν να τους ψωμίσουμε με λίγη ζεστασιά αδελφική και το σύμπονό μας. Ο Γιαννιός και η Φωτεινιώ. Των Θεοφανείων των δικών τους οι μνήμες να καταγραφούν μέσα μας… Να τους μνημονεύουμε σαν ξημερώνει των Φώτων, πάντοτε και εκείνους και όλους τους: τη ελπίδι χαίροντες τυρανισμένους, που γνωρίζουν και βιώνουν κάτι στο οποίο εμείς πρέπει να μαθητεύσουμε… Την υπομονή και την ευχαριστία, την προσδοκία και την αληθινή χαρά την πονεμένη. Για εκείνους ανοίγουν οι Ουρανοί όπως λέει και ο ποιητής: «Μια φορά το χρόνο, τα Θεοφάνεια τη νύχτα, σε μια στιγμή γιομάτη μυστήριο, ανοίγουν οι ουρανοί κι όποιος προφτάση τότε να ζητήση ό,τι θέλει, θα τ’ αποχτήση αυτό που θέλει…» (Ἀπὸ τὰ βάθη τοῦ τάφου, Κωστής Παλαμάς).
 
Και εμείς, κάθε που ξημερώνει του Χριστού μας η Βάπτιση, να τους θυμόμαστε ως μπροστάρηδές μας ευλογημένους και παράξενους... Είναι οι παράξενοι Χριστιανοί μόνο, που μπορούν να λένε ολόκαρδα το Ευχαριστώ Σοι Κύριε, πάντων ένεκεν... Θα διδαχθούμε πολλά σήμερα με την χάρη του Θεού. Θεοφάνεια, Επιφάνεια, Αποκάλυψη… Σε αυτούς τους ελαχίστους θα αποκαλυφθεί ξανά ο εν Τριάδι Θεός, να αγιάσει τις ερρυπωμένες ψυχές μας…
 
Νώντας Σκοπετέας
Άγια Θεοφάνεια 2026

Αγιασμός στο λιμάνι του Bristol

 
Μια εξαιρετικά σημαντική ημέρα βιώσαμε στην Ελληνορθόδοξη Κοινότητα Απ. Πέτρου και Παύλου στο Bristol της Δυτικής Αγγλίας, την Κυριακή 12 Ιανουαρίου 2025, όπου για μία ακόμη φορά στη μακρά ιστορική της πορεία (από το 1877), τελέσθηκε η Ακολουθία του Αγιασμού των Υδάτων και της Κατάδυσης του Τιμίου Σταυρού, στο ιστορικό μεσαιωνικό λιμάνι της μεγαλώνυμης Πόλης του Bristol!
 

Αθρόα η προσέλευση και συγκινητική η συμμετοχή του κόσμου. Πλέον των 100 ατόμων παρακολούθησαν την Τελετή. Ανάμεσά τους ήταν πολλά παιδιά και γονείς του Ελληνικού Σχολείου της Κοινότητας.
 

Είμαστε ευγνώμονες στην Εκκλησιαστική Επιτροπή για την όλη διοργάνωση και σε όσους συνέβαλαν στην επιτυχία της εν λόγω Τελετής.
 

Ευχόμαστε ολόψυχα... και του χρόνου ανώτερα και καλύτερα, συν Θεώ!!!

Εορτή των Φώτων σήμερα

 
Η Εορτή των Θεοφανείων ή Φώτων, που εορτάζεται στις 6 Ιανουαρίου, είναι η εορτή της Βάπτισης του Χριστού, αλλά και της αποκάλυψης της Αγίας Τριάδας. Η Εορτή αυτή είναι από τις πιο σημαντικές στην Ορθόδοξη παράδοση, καθώς τονίζει την παρουσία και τη συνεργία του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος στην ιστορία της σωτηρίας του ανθρώπου. Στην εκκλησία, η γιορτή αυτή συνοδεύεται από τη τελετή του Αγιασμού των υδάτων, όπου ο ιερέας ευλογεί τα ύδατα, τα οποία θεωρούνται ότι αποκτούν αγιαστική ισχύ και δύναμη να καθαρίζουν τις ψυχές και τα σώματα των πιστών.
 

Η Βάπτιση του Χριστού συγκεκριμένα, αναφέρεται στο σημείο που ο Ιησούς Χριστός βαπτίστηκε από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο στον ποταμό Ιορδάνη. Σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, η Βάπτιση αυτή δεν είχε σκοπό την κάθαρση των αμαρτιών του Χριστού, καθώς ήταν αναμάρτητος, αλλά αποσκοπούσε στην αρχή της δημόσιας δράσης του και στην πλήρη αναγνώριση της Θεότητάς του. Κατά τη διάρκεια του βαπτίσματος, άνοιξαν οι ουρανοί και το Άγιο Πνεύμα εμφανίστηκε με μορφή περιστεριού, ενώ η φωνή του Πατέρα ακούστηκε να λέει «Ούτος εστιν ο Υιός μου ο αγαπητός, εν ω ευδόκησα».

Αγιάζεται η φύση του Bristol

 

Η Ελληνορθόδοξη Κοινότητα Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στο Bristol ανακοινώνει στα μέλη και στους φίλους της πως διοργανώνει και πρόκειται να τελέσει την παραδοσιακή Ακολουθία του Αγιασμού των Υδάτων.
 
Η τελετή αυτή έχει βαθιές ρίζες στην Ορθόδοξη Χριστιανική παράδοση και είναι γεμάτη με θρησκευτικό και πολιτιστικό νόημα.
 
Η εν λόγω Ιερή Ακολουθία πρόκειται να τελεσθεί, σύμφωνα και με την αφίσα της παρούσας ανάρτησης, την Κυριακή 12η Ιανουαρίου 2025, στις 1.00 μ.μ., στο ποτάμιο λιμάνι της ιστορικής πόλης του Bristol, στην οποία υπάρχει Ελληνορθόδοξη Κοινότητα από το 1877.
 
Το Bristol είναι γνωστό για την ιστορική του σύνδεση με τη ναυτιλία και το εμπόριο. Έτσι, η τελετή αυτή αποκτά ένα ιδιαίτερο νόημα για την τοπική κοινωνία.
 
Όλοι είναι ευπρόσδεκτοι! Ιδιαίτερα προσκαλούνται τα παιδιά και οι νέοι, για να παρακολουθήσουν και να συμμετάσχουν σε μια σπάνια Ακολουθία της Εκκλησίας μας, που έχει μεγάλη αξία και πνευματική σημασία για τη ζωή όλων.
 
Στον Αγιασμό των Υδάτων έχουν προσκληθεί όλοι οι Ελληνορθόδοξοι της ευρύτερης περιοχής, αλλά και όλοι οι ετερογενείς Ομόδοξοι (Άγγλοι, Ρώσοι, Ρουμάνοι, Βούλγαροι, Γεωργιανοί κ.ά.).

Αγιάστηκε το Bristol

 
Αγιάσαμε χθες (Εορτή του Αγίου Ιωάννου του Βαπτιστού) τα Ύδατα, στο ποτάμιο λιμάνι του Bristol, στη Δυτική Αγγλία.
 

Τα ποτάμια κύματα μετέφεραν τον Αγιασμό, την ευλογία και την νηνεμία μέχρι τον Ατλαντικό Ωκεανό, όπου και εκβάλλουν!

Μας χαροποίησε ιδιαίτερα η αθρόα συμμετοχή Ελληνορθοδόξων πιστών, ιδιαίτερα δε η παρουσία παιδιών και γονέων από το Ελληνικό Σχολείο της τοπικής Κοινότητας!
 

Χρόνια Πολλά! Και του χρόνου! Με Υγεία και πάσα ουράνια αγαθοδωρία!

Αγιασμός στο λιμάνι του Bristol

 
Σήμερα τα Φώτα κι οι φωτισμοί / και χαρές μεγάλες και αγιασμοί. / Κάτω στον Ιορδάνη τον ποταμό, / κάθεται η Κυρά μας η Παναγιά. / Σπάργανα βαστάει, κερί κρατεί / και τον Αϊ - Γιάννη παρακαλεί: /-Άγιε Γιάννη Αφέντη και Βαπτιστή, δύνασαι βαπτίσεις Θεού παιδί; / -Δύναμαι και θέλω και προσκυνώ / και τον Κύριό μου παρακαλώ.
 

Εορτή των Θεοφανείων σήμερα στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Η παρούσα Εορτή συνοδεύεται κι από κάποια όμορφα έθιμα του Γένους μας. Ένα από τα αυτά είναι τα παραπάνω κάλαντα. Ένα άλλο είναι ο Αγιασμός των θαλασσών, για να είναι πάντα γαλήνιες. Εμείς στο Bristol θα αγιάσουμε αύριο Κυριακή, σύμφωνα με το πρόγραμμα της αφίσας στην ανάρτηση αυτή, το ονομαζόμενο λιμάνι της πόλης, που είναι ποτάμιο λιμάνι, αλλά τα νερά του ενώνονται με εκείνα του Ατλαντικού Ωκεανού, που βρίσκεται σε μικρή απόσταση. Έτσι, κατ’ ουσίαν αγιάζουμε, με την Τελετή της Κυριακής, έναν ολόκληρο Ωκεανό.
 
Χρόνια Πολλά, καλή δύναμη και Καλή Φώτιση!

Καλό μήνα

 
Το κινητό κουδουνίζει, η Βαπτιστικιά μου Άννα άφησε μήνυμα, TEXT που λέμε εδώ. Πρωτομηνιά  και εύχεται ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ. Λιακάδα αλλά  μερικά σύννεφα τρέχουν στον ουρανό. Κυνηγά το ένα το άλλο,  γιατί τρέχουν; Κοντεύει έντεκα.Τι καιρό κάνει ο Θεός στα Θεραπειά σήμερα; Θα πάει ο Παπάς να Αγιάσει;
 

Έτσι σαν τότε που με το μπακράτσι στο χέρι ο καντηλανάφτης που τον ονόμαζαν και ζανκότση (λέξη δανεισμένη από τα Αρμένικα, όπως έμαθα, το λέει και το Ιντερνέτ) περπατοπούσε με τον Πατέρα Αχιλλέα, μαζί του, δίπλα του, πίσω του, ποτέ μπροστά, βήμα-βήμα. Μάλλον θα αντάμωναν στην Εκκλησία που θα έκανε τον Αγιασμό. Κάθε φορά άρχιζε από αλλού, ας πούμε από τον Ντερέ μέχρι επάνω, μιά δεξιά, μιά αριστερά, βέβαια πρώτα θα πήγαινε σ’ αυτούς που έμεναν κοντά στην Εκκλησία, πρωί-πρωί. Από εκεί στο τσαρσί και στον πίσω δρόμο, άντε και στην ανηφόρα προς το Σχολείο, στην συνέχεια στην  Αλέα, στον Φραγκομαχαλά, Τσερκέζικα, από σπίτι σε σπίτι, παντού. Να μην μείνει κανείς παραπονεμένος, ακόμα και στο Γερμανικό πήγαινε, δεν είμαι σίγουρη αν πήγαινε και στο Καλεντέρι, ίσως αυτό να ανήκε στην δικαιοδοσία του Νειχωριού (η θεία Μαργίτσα κατοικούσε εκεί, αλλά εκκλησιαζόταν σε μας), χτυπώντας κουδούνια, ρόπτρα και καμπανάκια και αν δεν είχε τίποτα από αυτά, τακ-τακ-τακ, έκαναν δουλειά τα δάκτυλα και καμιά γροθιά στη χάση και στη φέξη, το τακ γινόταν "τουκ". Τι να γίνει,  υπήρχαν και άνθρωποι που ήταν περήφανοι στην ακοή... "Ου γαρ έρχεται μόνο" που λένε.
 
Τακ και τακ, τουκ και τουκ και ντριν-ντριν, στα δικά μας τα σπίτια ερχόταν, οι νοικοκυρές περίμεναν. "Θα ρθει ο παπάς να Αγιάσει αύριο" έλεγε η μιά στην άλλη, την ώρα του εντεκάρη, του καφέ δηλαδή, στο σοχμπέτι, στον μπακάλη και στον μανάβη και στον Μήτσο τον κασάπη που εκεί είχε το στέκι του και ο κυρ Αποστόλης ο τζιερτζής [1], στο τσαρσί. Τα ίδια και στου κυρ Σπύρου, τον μπαμπά του Αντώνη, τον άλλο κασάπη σ' άλλη γειτονιά, που μετά τα σπασίματα (τα Σεπτεμβριανά γεγονότα του ’55, ονομαστά πλέον) μεταφέρθηκε εκείνος και το κασάπικο του. Ερχόταν το αύριο, φρόντιζαν οι μαμάδες να γυρίσουν όσο γινόταν νωρίτερα, αν πήγαιναν τα παιδιά τους στο σχολείο, "ναρθεί ο παπάς και να λείπει η οικοδέσποινα από το σπίτι; Που ακούστηκε αυτό; Να το διώ και να μην το πιστέψω!  Κύριε Ελέησον!" Τέτοιες κουβέντες...
 
Το σπίτι να είναι καθαρό και περιποιημένο από νωρίς το πρωί, "μαμά, θα έρθει ο Παπάς" έλεγε η μαμά μου στην γιαγιά και μας έπιανε ανησυχία αν περνούσε 12 μεσημέρι και ο Πάτερ δεν είχε κάνει την εμφάνισή του ακόμα. "Δεν ήρθε ακόμα" έλεγε η μιά θεία στην άλλη και στην νουνά, ακόμα και τηλεφωνιώντουσαν με τις εξαδέλφες και φιληνάδες. "Ήρθε σε σας; Τι, τώρα μόλις; Εε, μακριά είναι ακόμα"," άντε ας πιούμε ένα καφεδάκι ώσπου νάρθει" και τέτοια. Βέβαια υπήρχαν και μερικές γυναίκες που ξενοδούλευαν. Άλλες από ανάγκη, άλλες από μόδα/χειραφέτηση, ράφτρες που πήγαιναν μεροκάματο, άλλες που ήξεραν  δυό-τρία γράμματα εργαζόταν στις μπάνκες, τι να πάνε χαμένες οι σπουδές; Στην κάσα, αν έκοβε το μυαλό τους και αν ήταν οικογενειακή επιχείρηση, αν ήξεραν και κάποια ξένη γλώσσα, ακόμη καλύτερα. Ήταν και οι Vandeuses, oι πωλήτριες, στα παρφουμερί, συνήθως νεαρές καλοβαλμένες κοπέλες, αλλά μέχρι εκεί, όλα και όλα.  
 
Μέσα στο μπακιρένιο σκεύος, που λέγαμε παραπάνω, πάντα καλογυαλισμένο, είχε μερικά κλαδάκια Βασιλικού και αν δεν ήταν η εποχή του, δεντρολίβανου, δεμένα με σπαγκάκι για να Αγιάζει τις εστίες μας, μικρές/μεγάλες, μεγάλα σπίτια, αρχοντόσπιτα με ταράτσες και μπαξέδες, μικρόσπιτα, χαμηλόσπιτα, διαμερίσματα και παρταμεντάκια, της μιας κάμαρης και κρεβατοκάμαρης, με κουζίνα μικρή ή μεγάλη, κάποτε δίχως κουζίνα (υπήρχαν και οι φουφούδες), χειμώνα - καλοκαίρι, με ζέστη, λιοπύρια και κρύο, βροχές και καταιγίδες, χιόνια και λάσπες, ο πάντα καλός μας, ο πάντα καλόκαρδος και καλλίφωνος παπάς μας, συντροφιά με τον ζανκότση του, ακούραστα  δεν ξεχνούσε την αποστολή του. Με το "Καλό Μήνα" λοιπόν έμπαινε ο Πάτερ Αχιλλέας στα νοικοκυριά μας.
 
Δεν θυμούμαι να έπαιρνε ποτέ του άδεια, να κάνει διακοπές που λένε. Και παιδιά είχε και παπαδιά είχε, αλλά το καθήκον ήταν έργο, το έργο ήταν καθήκον και τα δυό μαζί ήταν λειτούργημα, εκτός τα της Θείας Λειτουργίας, τις Παρακλήσεις, τους Εσπερινούς, της κατ' οίκον επισκέψεις κτλ. Μαζί με την φιλογένεια και το φιλότιμο, είχε και καλή φωνή. Νομίζω πως ήταν ψάλτης κάπου, κάποτε. Συγκινειόταν  εύκολα, δεν ξεχνιέται η Μεγάλη Πέμπτη με το "Σήμερον Κρεμάται..." του, ακόμα και στον Πολυχρονισμό του Δεσπότη μας, τον έπιαναν τα συγκινητικά του... Και τα δικά μας. Ας αφήσω τις κηδείες καλύτερα...
 
Με το ένα και το άλλο, το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον, ήρθαν και έφυγαν τα Σεπτεμβριανά τα οποία πάγωσαν τις καρδιές μας, ο κόσμος φοβήθηκε και μερικοί έστρεφαν προς φυγήν. "Ό,τι ο κόσμος κι ο Κοσμάς" και "όλο γνωμικά είσαι" θα μ’ έλεγε η μαμά μου, όπως έλεγε η θεία μου στην γιαγιά μου.
 
Ήρθαν οι απελάσεις, κόσμος διωγμένος έφυγε με την βαλίτσα μερικών κιλών και τα κάποια δολάρια, αν τα είχε. Και στα ξαφνικά να βρεθούν οι απαραίτητες λίρες για τα ναύλα, δεν ξέρω, αλήθεια γιατί ποτέ δεν ρώτησα; Τι γινόταν αν δεν τις είχε ο Χριστιανός; Τις λίρες για τα ναύλα;  Κόσμος αναγκαστικά ακολούθησε, σύζυγοι/παιδιά, μικρά, μεγάλα και βρέφη. Λαός φοβισμένος, με το "τι θα γίνει άραγες". Τρομαγμένος ο κοσμάκης, "έχουμε και παιδιά, έχουμε και κόρες, το στρατιωτικό", και όπου φύγει-φύγει. "Όσα-όσα να το δώσουμε", το σπίτι εννοούσαν. Κληρονομιά από τον παππού και τον προπαππού, "από δεκάξι χρονού παιδί δούλευα για να τ' αποκτήσω" έλεγε κάποιος, "πετραδάκι-πετραδάκι, το έχτισα" ο άλλος. Ρεύμα και μόδα της εποχής, "θα σε πάρω  να φύγουμε, σ’ άλλη γη σ’ αλλα μέρη", σαν το παλιό τραγούδι προηγούμενης δεκαετίας και ένας έπαιρνε τον άλλο τραβώντας για το άγνωστο.
 
"Μας έβαλαν και ουρές" έλεγε η γιαγιά μιάς φιληνάδας μου, από το uyruklu -υπηκοότητα στα Τουρκικά, που λανθασμένα η γιαγιά παρομοίαζε την λέξη με την λέξη kuyruklu -με ουρά. Και να ήταν μόνο αυτά; Έχανε η μάνα το παιδί και το παιδί την μάνα, "τι έκανες παιδί μου και σε διώχνουν" και "που θα πας γιόκα μου" ρωτούσε η γιαγιά μου τον θείο μου που μόνο από FAΑLIYETια[2] δεν ήξερε όσο για ZARARLI [3], χαμπάρι δεν έπαιρνε αλλά ήταν και αυτός στις πρώτες λίστες. "Στον Δημητρό" απαντούσε ο γιόκας της. Ο Δημητρός, εγκατεστημένος στην Αθήνα από την εποχή του Σαράντα, που έπαθε και κρυοπαγήματα στον πόλεμο τότε, ήταν ο ανεψιός της, ο γιός του αδελφού της του Νικολάκη. "Το ξέρει; Εχει μέρος να σε βάλει;" Αγωνιούσε η μάνα. Θα του τηλεφωνούσε η μαμά μου να πάει να τον πάρει, δεν θα τον άφηνε στον δρόμο, η γυναίκα του η θεία Χρυσούλα, είχε χρυσή καρδιά, θα τον βόλευε σε κανένα ντιβανάκι, θα ξεβόλευε τα παιδιά της, μέχρι να βρει δουλειά ο θείος Στυλιανός, να έρθει η οικογένεια του με τα μικρά αγόρια, τεσσάρων και εννια χρόνων, κάτι θα έκανε.
 
Δεν είχαν όμως όλοι Δημητρό, ντιβανάκια και συζύγους με χρυσή καρδιά και πόσο να έφταναν τα είκοσι δολάρια για ένα ψευτοδωμάτιο σε κανένα ξενοδοχειάκι στην Ομόνοια;
 
Εκείνης, δηλαδή της γιαγιάς μου, ο βεσικάς [4] είχε ακόμα τράτος. "Μα δεν μπορεί, κάτι θα έκανες" επέμενε και συνέχιζε "τι σας έπιασε όλους μαζί να κάνετε αταξίες;" διαβάζοντας στο ΕΜΠΡΟΣ τον κατάλογο με τα ονόματα των συγγενών και γνωστών που έπρεπε να εγκαταλείψουν το βιός τους. Δεν μπορούσε να καταλάβει την αιτία του ομαδικού ξεριζωμού στα καλά καθούμενα. Όποιος δεν τα έζησε...
 
Αεροπλάνα και βαπόρια, τραίνα και πούλμαν -τα τελευταία έκαναν χρυσές δουλειές- και ο θείος ο Μόρφης, απελαθείς και αυτός από τους πρώτους, βρήκε ένα στέκι κάπου κοντά στην Πλατεία Βάθης έβλεπε, και ας πούμε καλωσόριζε, τον λαουτζίκο να καταφθάνει... με τα είκοσι δολάρια στην τσέπη και τα είκοσι κιλά στην βαλίτσα.
 
Δύσκολες ώρες, δύσκολες στιγμές και απόγνωση, "να φύγουμε, να μη φύγουμε;" Πίσω από τους απελαθέντες, οι εξαναγκασθέντες. Ο Πατριάρχης αγωνιούσε, "Μην φεύγετε" παρακαλούσε, νουθετούσε, κήρυττε, μάλωνε, συμβούλευε. Τίποτα, "Φωνή βοώντος εν τη ερήμω" και γινόταν έρημος η Πόλη μας και η φυγή προς την ξένη γη και τον ξένο ουρανό  έπαιρνε διαστάσεις. Για τους πιό πολλούς.
 
Έφευγαν οι μεν, αναχωρούσαν οι δε, άλλοι ρίχνοντας μαύρη πέτρα, άλλοι κουβαλώντας ελπίδες για γυρισμό, αφήνοντας όμως όλοι τον διακαμό τους πίσω να τριγυρνά στους δρόμους και στα σοκάκια, στην αύρα του πρωϊνού, στο σούρουπο, στις βάρκες του λιμανιού, στα πλεμάτια στην ακρογιαλιά και στα κύματα...
 
Κάποτε η οικογένεια του Παπα-Αχιλλέα δεν άντεξε, πήρε και αυτή την άγουσα. Μιά μέρα ακολούθησε και αυτός, Τι να έκανε;
 
Νίκη Beales
Milton Keynes, Αγγλία
 
[1] συκωτατζής / πωλητής συκωταριάς
[2] δραστηριότητες
[3] επιβλαβείς
[4] άδεια παραμονής

Οι Βρύσες και τα νερά

 
Όλα Αγιάσθηκαν και φέτος. Αρχής γενομένης στον Κεράτιο,  Χαλίτς στα Τουρκικά, Γκόλντεν Χορν που λεν οι φίλοι μας οι Εγγλέζοι και τα Αμερικανάκια, ρίχτηκαν αρκετοί τολμηροί και Τον "έπιασε" ο πιό σβέλτος. Τον Σταυρό. Εκεί κοντά που ο Κεράτιος τελειώνει τον κόλπο του και ανταμώνει τον φίλο του Βόσπορο και αφού τα λένε λιγάκι, "Τι κάνεις, πως πάς, πως πάνε τα κύματα;" συνεχίζει ο καθείς την δουλειά του. Ο ένας δεξιά και ο άλλος ζερβά.
 

Ρίχνοντας μια ματιά στον χάρτη, έτσι από περιέργεια, καταπιάστηκα λιγάκι με την φιλοσοφία του όλου θέματος για να  διαπιστώσω (!) πως με τον Αγιασμό Των Υδάτων στο Χρυσούν Κέρας των αρχαίων προγόνων μας και αφού τα νερά δεν είναι λιμνάζοντα και τρέχουν,  ευλογούνται και αυτά της Προποντίδας, της Τρίγλιας με τα πολλά Μοναστήρια στην Βιθυνία, του πρώην Δρεπάνου που μετονομάστηκε Ελενόπολις προς τιμήν της Αγίας Ελένης και που τώρα λέγεται Γιάλοβα, και του Κόλπου της Κίου. Στην συνέχεια τα τρέχοντα ακαταπαύστως Ύδατα, με φρέσκια την Ευλογία από τον Ξύλινο Σταυρό που έριξε ο Πατριάρχης στην θάλασσα, θωπεύουν τις ακτές των κατά θαλασσίων οδών φυσικά, νησιών, Πριγκηπικών και μη. Ανεμπόδιστα και φτάνοντας στις ακτές των Δαρδανελίων, του Αιγαίου (μην ξεχνώντας τις δυό Ελληνοπούλες Ίμβρο και Τένεδο), της Μεσογείου, του Ιονίου κτλ, και παραπέρα που σύμφωνα με τον χάρτη (τώρα ίσως τα κάνω θάλασσα, με τις θάλασσες και την Γεωγραφία...) παίρνουν το μερτικό τους από την Ευλογία που λέγαμε και τα της Αδριατικής και τα ποτάμια που αρχίζουν ή τελειώνουν από αυτήν και διασχίζουν χώρες, πολιτείες και χωριά. 
 
Είναι φως φανάρι που Αυτός που εν σοφία τα πάντα εποίησε, φρόντισε να φέρει το Φανάρι εκεί που το έφερε τέλος πάντων, σαν αφετηρία, σταθμό, στασιόνα και αρχή ας πούμε Της Καθ Ημάς Ανατολής.Τυχαίο; Μήπως; 
 
Δεν είναι εκεί κοντά περίπου, που μιά και μπαίνει το Νερό στ' αυλάκι, Αγιασμένο και Ευλογημένο παίρνει δρόμο στα δεξιά του αυτή την φορά για να ανταμώσει τον Βόσπορο που είπαμε πιό πάνω; Για να μη μείνει παραπονεμένος και αυτός και φίλεργος όπως είναι αναλαμβάνει καθήκοντα προς τα πάνω βρέχοντας τις όχθες του, μιά δυτικά, μιά ανατολικά για να φτάσει στο αρχαίο Ιερό, στις Συμπληγάδες Πέτρες και να ανοιχτεί στην Μαύρη Θάλασσα, τον παλιό Άξινο Πόντο που για μην φοβούνται, λέγεται, οι ναυτικοί, του άλλαξαν τον τίτλο σε "Εύξεινο". Ποιός άραγε  να τους φώτισε;
 
Η καθαγιασμένη πλέον Μαύρη Θάλασσα ραντίζει με την σειρά της την Κριμαία και την Οδησσό, την Κολχίδα (τόπος καταγωγής της Μήδειας), πληθώρα ποταμών σαν τον ξακουστό Δούναβη με τα Παραδουνάβια κράτη, τον Δνείπερο και τον Δνείστερο -δυσκολοπροφέρετες ονομασίες- τον Υπανι, τον Δον και άλλους. Και αυτά τα ποτάμια, αχ, αυτά ευλογημένα πιά (επαναλαμβάνω την ίδια λέξη συχνά, αλλά δεν βρίσκω άλλη!) blessed  στα Αγγλικά, δροσίζουν άλλες πάλι χώρες, άλλες πολιτείες και άλλα χωριά, χωράφια και αμπέλια, βοσκοτόπους και λαγκάδια...
 
Στα μικράτα μου είχαμε μια βάρκα, ούτε μικρή ούτε μεγάλη, έχω και φωτογραφία που κρατώ τα κουπιά, με τον μπαμπά μου να χαμογελά. Νομίζω πως μόνο τα κρατούσα έτσι για πόζα, ο Βασίλης, ο μεγάλος εξάδελφός μου, απαθανάτισε το σκηνικό  με την Kodak, στο φυσικό λιμανάκι των Θεραπειών, στα σκαλάκια απέναντι από την Αγία Παρασκευή. Ηταν καλοκαίρι, είχε ήλιο και φορούσα καπέλο. 
 
Τον χειμώνα η βάρκα μας -δεν είχε όνομα-, ερχόταν στο σπίτι για να προφυλάγεται από την κακοκαιρία. Το σπίτι μας είχε εσωτερική αυλή που θα πρέπει να ήταν αρκετά μεγάλη για να χωρά το πλεούμενο. Θυμάμαι τρείς-τέσσερις γεροδεμένους νεαρούς να την κουβαλούν και η μαμά μου να μουρμουρίζει καθώς μετακινούσε το ένα και το άλλο για βρεθεί τόπος να τοποθετηθεί. Πότε πότε, έμπαινα μέσα αφού ήταν ξεσκέπαστη, για να παίζω με συντροφιά τις κούκλες μου και τον εξάδελφό μου τον Χαρίλαο και η βάρκα έμενε εκεί μέχρι Τα Φώτα, για να ξαναπάει την παραμονή της Γιορτής, με τους ίδιους, ίσως, γεροδεμένους στο λιμάνι για να πάρει  μέρος, με βαρκάρη τον πατέρα μου και άλλους μέσα,  στην Τελετή Της Ρίψης του Σταυρού στην θάλασσα, από τον Δεσπότη. Μετά την Τελετή, θα επέστρεφε στην αυλή για να ξεχειμωνιάσει.
 
Με το που έβγαινε η βάρκα από την πόρτα και την περπατούσαν στο στενοσόκακο για να εξαφανιστεί στην γωνία του Χαριτωνίδη προς το τσαρσί, έπαιρνε να βραδιάζει και τα παιδιά με κοκκινισμένες μύτες από τον κρύο αγέρα και το αγιάζει που ερχόταν από την θάλασσα και μάγουλα στο ίδιο χρώμα, βγαίναμε στις γειτονιές για "να τα πούμε αφεντικό;" και με το"πέστε τα, πέστε τα", αρχίζαμε: 
 
"Σήμερα τα Φώτα και οι Φωτισμοί και χαρές μεγάλες και οι Αγιασμοί...", φτάναμε στο "να Αγιαστεί ο αφέντης με την κυρά" για να τελειώσουμε με το οικείο "εδώ που τραγουδήσαμε, πέτρα να μην ραγίσει...", αλληλο-λέγαμε τα Χρόνια Πολλά μας, παίρναμε το κάτι τις μας και φεύγαμε. Ραντεβού για την άλλη μέρα. 
 
Πλεούμενα μικρά και μεγάλα, καραβάκια και γιωτ, μοτοράκια και ψαράδικα καΐκια, το Put-Put από τα αντικρινά, έκαναν κύκλο αμφιθεατρικά προστατευτικό γύρω από την εικόνα που φέρνω μπροστά στα μάτια μου και ας ελπίσω πως δεν είναι όραμα, τον Δεσπότη μας Ιάκωβο, τον ΑΖΙΖ* που τον έλεγαν, να ρίχνει Τον Σταυρό από μιά μαούνα, τους νεαρούς κολυμβητές να συναγωνίζονται για να τον πιάσουν...
 
Και του Χρόνου.
 
Νίκη Beales
Θεοφάνεια 2023
Milton Keynes, Αγγλία
 
* Άγιος

Αγιάσθηκε ο «Ιορδάνης» του Bristol

Blessing of the Waters at the historic Bristol (UK) Harbour, 8-1-2023

 
Η Ελληνορθόδοξη Κοινότητα Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στο Bristol της Δυτικής Αγγλίας, αγίασε τη φύση των Υδάτων του ιστορικού ποτάμιου λιμανιού της γραφικής Πόλης, προχθές Κυριακή 8 Ιανουαρίου 2023

Στην Τελετή του Αγιασμού προεξήρχε ο Ιερατικώς Προϊστάμενος Πρωτοπρ. Αναστάσιος Δ. Σαλαπάτας, με την αθρόα συμμετοχή πλήθους κόσμου, μελών και φίλων της Κοινότητας. Όπως ακούγεται καθαρά στο βίντεο οι γλάροι έψαλαν μαζί με τους ανθρώπους...

Κατάδυση Σταυρού στο Bristol

 
Μια εξαιρετικά σημαντική ημέρα βιώσαμε χθες στην Ελληνορθόδοξη Κοινότητά μας στο Bristol της Δυτικής Αγγλίας, όπου για πρώτη φορά στη μακρά ιστορική της πορεία (από το 1877), τελέσθηκε η Ακολουθία του Αγιασμού των Υδάτων και της Κατάδυσης του Τιμίου Σταυρού, στο ιστορικό μεσαιωνικό λιμάνι της μεγαλώνυμης Πόλης του Bristol!
 

Αθρόα η προσέλευση και συγκινητική η συμμετοχή του κόσμου. Πλέον των 100 ατόμων παρακολούθησαν την Τελετή. Ανάμεσά τους ήταν πολλά παιδιά και γονείς του Ελληνικού Σχολείου της Κοινότητας.

Είμαστε ευγνώμονες στην Εκκλησιαστική Επιτροπή για την όλη διοργάνωση και σε όσους συνέβαλαν στην επιτυχία της εν λόγω Τελετής. Ευχόμαστε ολόψυχα... και του χρόνου ανώτερα και καλύτερα, συν Θεώ!!!

Θεοφανείων αποκάλυψη

Ραδιοφωνική εκπομπή για τα Θεοφάνεια!

Χρόνια πολλά και Θεάρεστα!
 
Νώντας Σκοπετέας

Αγιασμός Υδάτων στο Bristol

 

Η Ελληνορθόδοξη Κοινότητα Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στο Bristol ανακοινώνει στα μέλη και στους φίλους της πως διοργανώνει και πρόκειται να τελέσει την παραδοσιακή Ακολουθία του Αγιασμού των Υδάτων.

Η εν λόγω Ιερή Ακολουθία πρόκειται να τελεσθεί, σύμφωνα και με την αφίσα της παρούσας ανάρτησης, την Κυριακή 8^η Ιανουαρίου 2023, στις 1.00 μ.μ., στο ποτάμιο λιμάνι της ιστορικής πόλης του Bristol, στην οποία υπάρχει Ελληνορθόδοξη Κοινότητα από το 1877.
 
Όλοι είναι ευπρόσδεκτοι! Ιδιαίτερα προσκαλούνται τα παιδιά και οι νέοι, για να παρακολουθήσουν και να συμμετάσχουν σε μια σπάνια Ακολουθία της Εκκλησίας μας, που έχει μεγάλη αξία και πνευματική σημασία για τη ζωή όλων.
 
Στον Αγιασμό των Υδάτων έχουν προσκληθεί όλοι οι Ελληνορθόδοξοι της ευρύτερης περιοχής, αλλά και όλοι οι ετερογενείς Ομόδοξοι (Άγγλοι, Ρώσοι, Ρουμάνοι, Βούλγαροι, Γεωργιανοί κ.ά.).
 

Ἡ τελετή τῆς καταδύσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ

Κατά τήν λιτανείαν ψάλλομεν τά ἰδιόμελα τοῦ Μ. Ἁγιασμοῦ Φωνὴ Κυρίου ἐπὶ τῶν ὑδάτων κ.λπ. Εἰς τόν προκαθωρισμένον τόπον Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι... κ.λπ. καί τό Εὐαγγέλιον τοῦ Μ. Ἁγιασμοῦ. Εἰρηνικά ἕως τοῦ Ὑπὲρ τοῦ εἰσακοῦσαι.... Ἐπάκουσον ὁ Θεός... Εἰρήνη πᾶσι. Τάς κεφαλὰς ἡμῶν... Κλῖνον, Κύριε, τὸ οὖς σου, καὶ ἐπάκουσον ἡμῶν... Σὺ γὰρ εἶ ὁ ἁγιασμὸς... Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου σου Κύριε... καί ρίπτεται ὁ Σταυρός. Ἀπόλυσις.

Τοῦ Δωδεκαήμερου ὁ ἐπίλογος…

 

(ἤ, ἀποτιμώντας κι αὐτὲς τὶς Γιορτὲς ποὺ ζήσαμε)

 

Τώρα ποὺ σφαλίσαμε τὰ φῶτα, τὰ ὁποῖα διακοσμοῦσαν γιορταστικὰ τὰ σπίτια, τοὺς δρόμους, τὶς βιτρίνες καὶ τὶς πλατεῖες, τώρα ποὺ τὰ «Χριστουγενιάτικα» δέντρα ξεστολίστηκαν καὶ, ἤ πετάχτηκαν στὰ σκουπίδια,  ἤ, τὰ πλαστικά,  κλείστηκαν στὴν ἀποθήκη, τώρα ποὺ ἡ γιορταστικὴ ἀτμόσφαιρα μεταβλήθηκε σὲ μιὰ σκληρὴ καθημερινότητα, ποιὰ εἶναι, ἄραγε, τὰ ἐρωτήματα ποὺ μᾶς ἀκολουθοῦν; Ἀλήθεια, τί ζήσαμε καὶ σ’ αὐτὲς τὶς γιορτές; Πόσοι ἀπὸ μᾶς -τοὺς πιστοὺς ἐννοῶ κι όχι γιὰ τοὺς ἀδιάφορους ἤ έκείνους σὲ τύπο τοῦ Σκρούτζ, τοῦ ἥρωα δηλ. τῆς Χριστουγεννιάτικης ἱστορίας τοῦ Ντίκενς χαρακτηρἰζουν τὰ Χριστούγεννα ὡς «σαχλαμάρες»-πόσοι, λοιπόν, ἀπὸ μᾶς τοὺς πιστοὺς βιώσαμε κι ἐφέτος τὸ Μέγα Μυστήριο τῆς θείας Ἐνανθρωπήσεως καὶ νοιώσαμε τὴν ἀνάγκη νὰ Τοῦ ἀνταποδώσουμε ἔστω κι ἕνα λόγο εὐγνωμοσύνης γιὰ τὴ Γιορτὴ αὐτὴ ποὺ μᾶς πρόσφερε καὶ παγκόσμια ἔχει τὴν ἴδια ὀνομασία: Χριστούγεννα. Ἄσχετα ἄν ὑποκρινόμαστε τοὺς τάχα προοδευτικοὺς καὶ μὲ σοφιστικὰ ἐπιχειρήματα ἀφαιροῦμε τὴν ἀφετηρία, ποὺ ἔστησε, μᾶς γνώρισε, μᾶς πρόσφερε αὐτὴ τὴ Γιορτή: Τὴν Ἐκκλησία. Γιατὶ εἶναι ἴδιον τοῦ ἀνθρώπινου ἐγωϊσμοῦ νὰ ἀποκαθηλώνει ὅ,τι δὲν τὸν συμφέρει, ὅ,τι τοῦ ἀποκαλύπτει τὶς τυχὸν ἐνοχές του, ὅ,τι τὸν βγάζει ἀπὸ τὸ (λανθασμένο) δρόμο ποὺ ἔχει χαράξει στὴ ζωή του, μὲ τὸ «ἔτσι θέλω», ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ ἄγχος τῆς καθημερινότητας νὰ τοῦ διαταράσσει τὸν ψυχισμό του.
 
Ἑπομένως, οἱ Γιορτὲς αὐτὲς δὲν εἶναι γι’ αὐτοὺς παρὰ μονάχα εὐκαιρίες γιὰ νὰ ξεγελοῦν τὸν ἑαυτό τους ἤ τὸ περίγυρό τους, μὲ δῶρα πολύφορτες ἀπὸ ἀγαθές τράπεζες, μὲ ἐπιθυμία εὐθυμίας, ἀλλὰ καὶ ἐπικοινωνίας. Ὅμως κι ἐδῶ τὰ πράγματα εἶναι πέρα γιὰ πέρα ἐπιφανειακά, γιὰ ἐντυπωσιασμὸ μονάχα καὶ γιὰ νὰ περάσουμε καλά. Κι ἴσως, νὰ ἔχουν δίκιο… Ναι, ἄς μὴ μᾶς φανεῖ παράξενο, γιατὶ ἡ ἰστορία ἐπαναλαμβάνεται κάθε χρόνο, ὄπως καὶ ἡ πρόταση, νὰ Τὸν ὑποδεχτοῦμε. Ὄχι, ἀσφαλῶς ὅπως ἐμεῖς τὸ  νομίζουμε, ἀλλὰ ὅπως μᾶς τὸ παραδίδει ἡ Ἐκκλησία:
 
«Ὑπόδεξαι Βηθλεέμ, τὴν τοῦ Θεοῦ Μητρόπολιν. Φῶς γὰρ τὸ ἄδυτον ἐπὶ σὲ γεννῆσαι ἥκει. Ἄγγελοι θαυμάσατε ἐν οὐρανῷ ἄνθρωποι δοξάσατε ἐπὶ τῆς γῆς, Μάγοι ἐκ Περσίδος, τὸ τρισόκλεον δῶρον προσκομίσατε. Ποιμένες ἀγραυλοῦντες, τὸν τρισάγιον ὕμνον μελῳδήσατε. Πᾶσα πνοὴ αἰνεσάτω τὸν Παντουργέτην». 
 
Ὅμως γιὰ νὰ ποῦμε τὰ πράγματα μὲ τ’ὄνομά τους πρέπει νὰ θυμηθοῦμε, γιατὶ φωτίζουμε αὐτὲς τὶς μέρες τὰ πάντα, ἀνάβοντας πλῆθος ἠλεκτρικὰ λαμπιόνια. Καὶ φοβᾶμαι πὼς πολλοὶ δὲν ἔχουν ὑπόψη τους, πὼς ὅσο κι ἀδιάφοροι καὶ ψυχροὶ νὰ φαίνονται ἀπέναντι στὴ Γιορτή, ἀπὸ τὴν ἄλλη κάτι τοὺς λέει βαθειὰ μέσα τους, πὼς πρέπει ν’ ἀναζητήσουν καὶ τὸ ἄλλο φῶς ἀπὸ ἐκεῖνο ποὺ χρησιμοποιοῦν στὰ στολίδια τους. Τὸ φῶς τῆς γνώσεως, ὅπως ψάλλουμε, τὸ φῶς ἐκεῖνο ποὺ θὰ ξεκαθαρίσει μέσα τους (μας) τὰ πράγματα:
 
«Ὁ λαὸς εἶδεν, ὁ πρὶν ἠμαυρωμένος,
Μεθ' ἡμέραν φῶς, τῆς ἄνω φρυκτωρίας…»
 
Χθές, λοιπόν, κλείσαμε μιὰ σελίδα τῆς ζωῆς μας, μὲ τὴν ἀπόδοση τῶν ἑορτῶν τοῦ Ἁγίου Δωδεκαημέρου γιὰ τοῦ χρόνου. Γιατὶ οἱ Γιορτὲς ποτὲ δὲν θὰ σταματοῦν νὰ ἔρχονται καὶ νὰ μᾶς θάλπουν, ἀλλὰ καί νὰ μᾶς κατηχοῦν. Ἐμεῖς, χρόνο τὸ χρόνο πῶς τὶς βιώνουμε καὶ δεχόμαστε…
 
Ἐπειδή, «ἐπεφάνη ὁ Σωτήρ, ἡ χάρις ἡ ἀλήθεια, ἐν ῥείθροις τοῦ Ἰορδάνου, καὶ τοὺς ἐν σκότει καὶ σκιᾷ, καθεύδοντας ἐφώτισε• καὶ γὰρ ἦλθεν ἐφάνη, τὸ φῶς τὸ ἀπρόσιτον».
 
Μακάριοι ὅσοι γίνανε κι ἐφέτος κοινωνοὶ αὐτοῦ τοῦ φωτὸς τοῦ ἀπροσίτου…
 

π. Κ.Ν. Καλλιανός