Showing posts with label Κική Σονίδου. Show all posts
Showing posts with label Κική Σονίδου. Show all posts

Thursday, 17 July 2025

Βράβευση Κικής Σονίδου


Η φίλη Ιατρός Κική Σονίδου, επίτιμη πρόεδρος του «Μέλαθρου» Οικουμενικός Ελληνισμός και εκπρόσωπος του στο Ηνωμένο Βασίλειο, βραβεύτηκε πρόσφατα σε μια λαμπρή εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο Πολεμικό Μουσείο της Αθήνας.


Στην ίδια τελετή τιμήθηκε και ο γνωστός σκηνοθέτης Ιωάννης Σμαραγδής, ο οποίος αναγνωρίστηκε ως επίτιμος πρόεδρος, μαζί με άλλες τρεις διακεκριμένες προσωπικότητες από όλο τον κόσμο, μια σημαντική διάκριση που αναδεικνύει το έργο και την προσφορά τους.
 
Την παράδοση των βραβείων ανέλαβε η σπουδαία ηθοποιός και επίτιμη πρόεδρος του «Μέλαθρου», Μιμή Ντενίση, προσδίδοντας στην εκδήλωση μια ξεχωριστή αίγλη και συγκίνηση.
 
Μια αξέχαστη στιγμή για την Καστοριά και τον ελληνισμό, που αναδεικνύει τα επιτεύγματα και την προσφορά της Κικής Σονίδου στον Οικουμενικό Ελληνισμό.

Friday, 25 June 2021

Ευχές του κορωνοϊού ή κορωνο-ευχές...

 
Οι άνθρωποι είθισται να ανταλλάσσουμε ευχές κατά τη διάρκεια του χρόνου ανάλογα με τις περιστάσεις. Ευχές λόγω εορτών, ευχές προσωπικές σε ονομαστικές εορτές και γενέθλια, ευχές σε κάθε ευχάριστη αλλά και δυσάρεστη στιγμή της ζωής μας...
 

Τον τελευταίο χρόνο νέες ευχές προστέθηκαν στη ζωή μας, την καθημερινότητα μας... οι ευχές του κορονοϊού και λίγο αργότερα οι ευχές του εμβολιασμού.
 
Στην αρχή λέγαμε «μένουμε ασφαλείς», «μένουμε σπιτι», «προσέχουμε», «κρατάμε αποστάσεις» και ευχόμασταν «καλή ανάρρωση» σε όσους νοσήσαν ή «άλλο κακό να μη μας βρει»!
 
Στην πορεία προστέθηκαν οι εμβολιασμοί και τότε οι ευχές έγιναν διαφορετικές και ίσως πιο πρωτότυπες από τους ευχοπλάστες.
 
Οι ευχές στους εμβολιασμένους ήταν «καλή ανοσία», «καλή λευτεριά» από τα δεσμά του κορονοϊού και των lockdown, «καλή επιστροφή στην κανονικότητα». Η είσοδος αυτών των ευχών στη γλωσσική μας ρουτίνα έμελλε να αλλάξει την θεώρηση μας περί υγείας, περί ατομικής ασφαλείας αλλά και του κοινωνικού συνόλου αλλά και της εν γένει προστασίας μας.
 
Πίσω από τις λέξεις προσπαθούμε ως αυτήκοοι μάρτυρες να αποκρυπτογραφήσουμε το συναίσθημα. Τι μας εύχεται πραγματικά ο συνάνθρωπος μας;
 
Πόσο έμελλε να αλλάξει η κάθε λέξη τη ζωή μας, τις διαπροσωπικές μας σχέσεις...
 
«Καλή ανοσία», «καλή λευτεριά», φράσεις ή ευχές που υποδηλώνουν καλή και θετική σκέψη, αγωνία και επίγνωση του προβλήματος που ταλανίζει ακόμη παγκοσμίως. Οι λέξεις ανήκουν σε έναν κόσμο μαγικό, ένα κόσμο που με τη δύναμη τους μπορούν να εξορκίσουν το κακό που μας βρήκε!
 
Να εξορκιστεί ένας ιός φονικός και επιθετικός που δεν λυπάται τίποτα και κανέναν, ένας ιός αδίστακτος, πανούργος που συνεχώς αλλάζει πρόσωπα και μεταλλάσσεται, που δεν κάνει διακρίσεις.
 
«Άλλο κακό να μη μας βρει», μια ευχή που υποδηλώνει και μια εσωτερική δύναμη και επιθυμία να μην κυριαρχήσει η απογοήτευση, ο φόβος, να μη μας λυγίσει η πανδημία, να μη νιώσουμε απόγνωση για το άγνωστο αύριο.
 
Υπήρξαν λοιπόν πολλοί ευχοπλάστες, ευχών καλών και ευχών λιγότερο θετικών...
 
Πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν οι αντιδραστικοί, αυτοί που δεν πιστεύουν, που δεν πείθονται, που αρνούνται να συμμορφωθούν. Η πικρή εμπειρία του τελευταίου έτους δεν μας αφήνει πολλά περιθώρια. Πολλοί κατηγορήθηκαν ως συνομωσιολόγοι από αρνητές του ιού αλλά και από όσους πιστεύουν ότι τα εμβόλια φτιάχτηκαν για να γίνουμε πειραματόζωα και για να μειωθεί ο πληθυσμός της γης.
 
Νέες «ευχές» ή κατάρες στην περίπτωση αυτή;
 
«Καλό μπόλι», «αυτή τη χρονιά θα τη θυμόσαστε ή θα σας θυμούνται», «καλά σαράντα», «θα μείνουμε πίσω οι ανεμβολίαστοι για να σας ανάβουμε το καντήλι» με μια χροιά ειρωνείας ή έλλειψης δυνατότητας να αποδεχτούν μια πραγματικότητα που απειλεί και τους ίδιους. Μια αντίδραση ίσως σε ότι συμβαίνει γύρω μας και που τόσο δραματικά άλλαξε τη ζωή μας; Ένας ενδόμυχος φόβος; Ανασφάλεια και κατά βάθος ένας φόβος που εξορκίζεται από τη μαγγανεία των λέξεων; Η μαγεία των λέξεων ξορκίζει άραγε το κακό; Δύσκολο να απαντηθούν όλα αυτά...
 
Υπήρξε όμως και μια δόση χιούμορ, ίσως ένα εξαιρετικό αντίδοτο στις αντιξοότητες της ζωής και στο θανατικό που έσπειρε ο καταραμένος ιός.
 
«Ποτέ θα βγούμε όξω ρε; Λαλήσαμε! Καλή λευτεριά!» ως άλλοι φυλακισμένοι ή ελεύθεροι πολιορκημένοι.
 
«Αυτός ο ιός μάνα δεν έχει να τον μαζέψει;», «δεν μας βρήκαν πολύ ελεύθερους τα 200 χρόνια από το 1821», «θεωρώ πως η μόνη ευχή που έπιασε τόπο φέτος είναι το κακό χρόνο να έχετε!», «καλημέρα συγκρατούμενοι», «Ελλάς, Dettol και βόλτα ως το χώλ!», «τα φτου μη σε ματιάσω κομμένα γιατί κυκλοφορεί κορονοιός» και πολλά άλλα.
 
Καθετί που αλλάζει δραματικά τη ζωή μας αποτελεί ένα έναυσμα δημιουργίας ενός νέου κώδικα επικοινωνίας. Ο κορονοιός λοιπόν απέκτησε τη δική του αργκό, με τα θετικά του και τα αρνητικά του σχόλια. Η επιλογή των σχολίων έγκειται στην προσωπική κρίση του καθενός. Η ανάγκη όλων είναι κοινή κι ας εκφράζεται με διαφορετικό τρόπο, να μείνει αυτή η πανδημία ως μια κακή ανάμνηση.
 
Να θυμόμαστε μόνο τις αστείες ατάκες και ευχές και να λέμε κάποτε το ζήσαμε κι αυτό.
 
Η ευχή είναι να είμαστε όσο πιο πολλοί μαζί, να μην χάσουμε άλλους στο μέτρημα...
 
Η μόνο ευχή που σίγουρα ασπάζονται όλοι είναι το «άλλο κακό να μη μας βρει» , «υγεία πάνω από όλα» και «καλή λευτεριά»!
 
Dr Kyriaki Sonidou, MD, MSc, LLB
GPwSI in Cardiology
Clinical Lead at the Crompton Medical Centre
President of the Hellenic Medical Society of the UK

Monday, 7 December 2020

Coronavirus - Κορωνοϊός: Τρέχουσα κατάσταση και προοπτικές

Το Φόρουμ Διαλόγου, που τελεί υπό την αιγίδα και ευλογία του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Θυατείρων & Μ.Β. κ. Νικήτα κι έχει φορέα την Ελληνορθόδοξη Κοινότητα Απ. Πέτρου και Παύλου στο Bristol της Δυτικής Αγγλίας και συντονιστή τον Πρωτοπρ. Αναστάσιο Δ. Σαλαπάτα, παρουσίασε την Κυριακή 6η Δεκεμβρίου 2020, μέσω της εφαρμογής Zoom, ειδικό αφιέρωμα στην τρέχουσα πανδημία του Κορωνοϊού.


Την κύρια εισήγηση προσέφερε η Δρ. Κική Σονίδου, Γενική Ιατρός και Πρόεδρος  του Συλλόγου Ελλήνων Ιατρών Ηνωμένου Βασιλείου. Συμμετείχαν ενεργά ο Καθηγητής Αιματολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών Δρ. Αργύρης Συμεωνίδης, ο Καθηγητής Ρομποτικής του Πανεπιστημίου Δυτικής Αγγλίας και Πρόεδρος της Ελληνορθόδοξης Κοινότητας Bristol Δρ. Ιωάννης Ιερόπουλος, ο Γενικός Ιατρός Δρ. Δημήτρης Κωνσταντίνου, η Καρδιολόγος Νατάσα Βαμβακίδου, ο Αρχιμ. Δρ. Χρυσόστομος Τύμπας και άλλοι πολλοί.

Sunday, 29 November 2020

Συνέντευξη του π. Αν. Σαλαπάτα στο Hellenic TV

Με πολλή μεγάλη χαρά αποδέχθηκα την ιδιαίτερα τιμητική πρόσκληση της Ελληνικής Τηλεόρασης Λονδίνου - Hellenic TV, και συγκεκριμένα της δημοσιογράφου Ελευθερίας Σοφρωνίου, για να δώσω συνέντευξη με θέμα την έκδοση του νέου μου βιβλίου «Κεκλεισμένων των θυρών»!
 

Μέρος της συνέντευξης αυτής βγήκε στον αέρα προχθές Παρασκευή, ενώ ολόκληρη θα μεταδοθεί σήμερα στο βράδυ διαδικτυακά, στην εκπομπή «Ομογένεια εδώ Λονδίνο», της Ελληνικής Τηλεόρασης Λονδίνου!


Στην εκπομπή αυτή, η οποία ετοιμάσθηκε μέσω της εφαρμογής Zoom, είχαμε την ευκαιρία να παρουσιάσουμε το παραπάνω βιβλίο μου, που στην ουσία είναι ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον «Ημερολόγιο καραντίνας λόγω κορωνοϊού»!


Γράφτηκε βέβαια στη διάρκεια της καραντίνας της Άνοιξης 2020 (από 23 Μαρτίου έως 5 Ιουλίου), αλλά οπωσδήποτε έχει αναφορά και στην τρέχουσα ανάλογη καραντίνα, διατηρώντας ένα υψηλό επίπεδο διαχρονικότητας και επικαιρότητας.

 

Το εν λόγω βιβλίο προλογίζει η Δρ. Κική Σονίδου, Πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Ιατρών Η.Β. Το εμπροσθόφυλλο επιμελήθηκε ο Ζωγράφος - Αγιογράφος Θεόδωρος Βογδάνος. Στο οπισθόφυλλο παρουσιάζεται σύντομη αλλά σημαντική μαρτυρία Έλληνα Ιατρού, που επιθυμεί να διατηρήσει την ανωνυμία του, κι ο οποίος εργάσθηκε στην εντατική, σε νοσοκομείο του Λονδίνου, κατά την περίοδο που περιγράφεται στο παρόν πόνημα. Το βιβλίο μπορεί κανείς να το προμηθευθεί πολύ εύκολα, από τα εξής διαδικτυακά βιβλιοπωλεία: ΑΚΑΚΙΑ και ΑΜΑΖΩΝ!

Monday, 23 November 2020

Τοῦ ἐγκλεισμοῦ ἡ ἄλλη ὄψη: Ἡ προσδοκία…

 
Φῶς κρυπτόμενο
ἰχνηλατοῦμε τώρα…
(π. Παναγιώτης Καποδίστριας) [1]
 

(Σχολιάζοντας τ
ὸ νέο βιβλίο τοῦ π. Ἀναστασίου Δ. Σαλαπάτα,
Κεκλεισμένων τῶν θυρῶν. Ἡμερολόγιο καραντίνας λόγῳ Κορωνοϊοῦ,
Λονδίνο 2020, σ.σ. 218)
 

Μὲ βαθειὰ συγκίνηση καὶ μὲ θαυμαστὴ ὁμολογία διαβάζω τὸ νέο βιβλίο τοῦ καλοῦ μου φίλου καὶ ἀδελφοῦ π. Ἀναστασίου Δ. Σαλαπάτα, τοῦ φιλότιμου οἰκοδεσπότη μου, γιατὶ πάλιν καὶ πολλάκις μὲ φιλοξενεῖ στὴν ὑπέροχη ἠλεκτρονική του σελίδα, ποὺ φέρει, μάλιστα, καὶ τὸ νοσταλγικὸ τίτλο: «Ἡμερολόγιο Ἀποδημίας». Κι εὐχαριστῶ ἀπὸ τὴ θέση αὐτὴ τὴν κυρία Νατάσα Κεσμέτη ποὺ μὲ γνώρισε μὲ τὸν ἐν λόγω λόγιο ἀπόδημο ἀδελφὸ καὶ συλλειτουργό.
 

Τὸ νέο, λοιπόν, βιβλίο τοῦ π. Ἀναστασίου φαίνεται νὰ εἶναι μιὰ ἡμερολογιακὴ καταγραφὴ τῶν ὅσων ζήσαμε τὴν ἄνοιξη ποὺ μᾶς πέρασε. Καὶ εἶναι, ἅμα τὸ δεῖ κανεὶς μὲ τὸν ψυχρὸ φακὸ τῆς κριτικῆς. Ποὺ στέκει ἀπέναντι ἀπὸ κάθε γραπτὸ καὶ τὸ ἐξετάζει μὲ κανόνες καὶ μὲ διάφορα ἄλλα μέτρα, καθαρὰ φιλολογικὰ καὶ πολὺ ἐλάχιστα ἀνθρώπινα.
 

Ὡστόσο, ἐδῶ ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ μιὰ βαθειὰ ἐξομολόγηση ἑνὸς ἀποδήμου παπᾶ, ἑνὸς ἀνθρώπου δηλαδή, ποὺ βλέπει τὰ πράγματα ἀπὸ μιὰν ἄλλη ὁπτική: Ἐκείνη τοῦ ποιμένα πρωτίστως καὶ μετὰ τοῦ καθημερινοῦ συνανθρώπου, ποὺ κι ἐκεῖνος μπορεῖ νὰ βιώνει τὸ κενὸ ἑνὸς ἐγκλεισμοῦ λόγῳ τῆς πανδημίας, ὅμως ἕνας ποιμένας τὸ ζεῖ πολλαπλά. Γιατὶ ἡ σκέψη, τὸ εἶναι του καὶ ἡ ψυχή του καθρεφτίζονται πάνω στὰ πρόσωπα τῶν ἐνοριτῶν του, ποὺ οἱ ἴσκιοι τους γεμίζουν τώρα τὰ ἄδεια καθίσματα καὶ μέσα στὸ σύθαμπο τῶν ματιῶν του καθρεφτίζονται ὅλοι τους μὲ τὶς  λαμπάδες τῆς ψυχῆς τους ἀναμμένες ζωηρά.


Πολὺ σωστὰ ἀναφέρει, λοιπόν,  ἡ προλογίσασα τὸ  βιβλίο αὐτό, ἡ κ. Κικὴ Σονίδου. «Μᾶς πῆρε μαζί του στὸ ταξίδι τῆς ζωῆς του ἐν μέσω πανδημίας… καὶ μάθαμε ὄτι ἡ ἴδια ἡ ζωὴ ἀγνόησε τοὺς φόβους μας….Ὄχι, ἡ ζωὴ δὲν ἔπρεπε νὰ τελειώσει» (σ. 10). Αὐτὸ τὸ σύνθημα, λοιπόν,  προβάλλει τὸ βιβλίο αὐτὸ καὶ ἐπιμένει νὰ κηρύττει παντοῦ ὁ ἔνθεος καὶ φωτεινὸς λόγος τοῦ π. Ἀναστασίου. «Κλεισμένοι στὰ σπίτια μας ἀναμένουμε κάτι νὰ γίνει, περιμένουμε ὑπομονετκὰ νὰ μᾶς ἐπισκεφτεῖ τὸ θαῦμα» (σ. 78)   Καὶ τὸ θαῦμα αὐτὸ δὲν εἶναι μιὰ ἁπλῆ κι ἀόριστη ἀναμονή. Τὸ θαῦμα ἔχει πρόσωπο καὶ ὑπόσταση: Εἶναι Αὐτὸς ποὺ διακονεῖ καὶ διακόνησε μέσα στὸν σιωπηλὸ ναὸ του τὶς πλέον κορυφαῖες μέρες τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους: Τῆς Μ. Ἑβδομάδας, ποὺ τὴ ράντιζε ἡ ἄνοιξη καὶ πίσω της παραμόνευε τὸ πικρὸ τὸ δόντι τοῦ θανάτου. Ὡστόσο ὁ ἴδιος, ἀκολουθώντας τὴ γραμμὴ τῶν πατέρων του, ὅπως τόσες χιλιάδες ἀδελφοὶ καὶ συλλειτουργοί του τελεῖ τὰ διατεταγμένα: «Τελικὰ βάλαμε λίγα λουδούδια πάνω στὸν πανέμορφο ξυλόγλυπτο Ἐπιταφιό μας, ἔτσι… γιατὶ ἡ καρδιά μας δὲν ἄντεχε νὰ τὸν ἀφήσουμε …ἀμύριστο… Τὸ βράδυ στὴν καθιερωμένη Ἀκολουθία τοῦ Ἐπιταφίου Θρήνου, ψάλλαμε τὰ Ἐγκώμια… Τὰ νιώσαμε περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη φορὰ» (σ. 54).
 

Ὡς παπᾶς κατανοῶ πλήρως τὸν ψυχισμὸ τοῦ π. Ἀναστασίου καὶ γνωρίζω πολὺ καλά, πὼς οἱ γραπτές του αὐτὲς καταθέσεις δὲν εἶναι προϊόντα γραφείου, ἔτσι, δηλαδή, γιὰ νὰ ἐντυπωσιάσει ἤ νὰ δεχτεῖ τὰ συχαρίκια τοῦ ἀναγνώστη του, ὅπως γίνεται στὶς ἄλλες περιπτώσεις συγγραφῆς. Λχ. Μιᾶς μελέτης, δηλαδή, ἑνὸς διηγήματος, ἑνὸς δοκιμίου κ.λ.π. Ἐδῶ τὰ πράγματα εἶναι ξεκάθαρα: Γιατὶ ὁ λόγος τοῦ π. Ἀναστασίου εἶναι εἰλικρινής, τίμιος καὶ ἀναμφισβήτητα βιωματικός. Δὲν θέλει νὰ κρύψει τίποτε. Μήτε τὴν εὐαισθησία του, μήτε τὴν ὅποια του συλλογή, ἀλλὰ καὶ τὴν ὁμορφιὰ ποὺ ἀντικρύζει γύρω του, στοὺς μοναχικούς του περιπάτους (βλ. σελ. 140). Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ βιβλίο αὐτὸ δὲν τὸ ἀφήνεις εὔκολα. Τὸ διαβάζεις καὶ τὸ χαίρεσαι. Τὸ προσέχεις καὶ διδάσκεσαι, τὸ ξεφυλλίζεις καὶ ἀνοίγεις δρόμους στὴν ψυχή σου νὰ ὁδοιπορήσει νοερὰ μαζὶ μὲ τὸν συγγραφέα καὶ νὰ τὸν ἀκούει νὰ σοῦ ἐμπιστεύεται: «Εἶχα καιρὸ ν’ ἀκούσω δύο γνώριμους ἤχους μέσα στὸ ναό: τὶς φωνὲς τῶν παιδιῶν καὶ τὸ μπαστούνι τῶν ἡλικιωμένων νὰ κτυπᾶ στὶς μαρμάρινες πλάκες. Ἧχοι (ὄντως) ποιητικοί…» (σ. 214). Ὀπως καὶ οἱ ὑπόλοιποι  ἦχοι,  ποὺ μυστικὰ ἀφουκράζεσαι κατὰ τὴν ἀνάγνωση…
 
π. Κ.Ν. Καλλιανός