Η γιορτή του Αγίου Φανουρίου

 

...μέσα από τα μάτια ενός παιδιού

 
Με ιδιαίτερη χαρά και συγκίνηση έλαβα από την ανιψιά μου, Ελένη Θεοδώρου, μαθήτρια της Α΄ Γυμνασίου, κόρη του Δημήτρη και της αδελφής μου Μαρίας και αδελφή της Αλτάνας, ένα όμορφο και πολύ προσωπικό δώρο. Με την ευκαιρία της εορτής του Αγίου Φανουρίου, η Ελένη ζωγράφισε με το χέρι της την εικόνα του Αγίου και έγραψε ένα μικρό ποίημα αφιερωμένο σε εκείνον. Μου έστειλε, μάλιστα, τα έργα της μαζί με τη φωτογραφία της φανουρόπιτας που ετοίμασαν στο σπίτι τους προς τιμήν του Αγίου.
 

Η παιδική ζωγραφιά και οι απλοί, αυθόρμητοι στίχοι της έχουν τη δική τους ξεχωριστή ομορφιά. Μέσα από αυτά διακρίνεται η αγάπη ενός παιδιού προς τον Άγιο και η επιθυμία του να εκφράσει με τον δικό του τρόπο την πίστη και την προσευχή του. Ιδιαίτερα όμορφη είναι η σκέψη που αποτυπώνει στο ποίημά της, ζητώντας από τον Άγιο Φανούριο να φανερώσει «το καλό σ’ όλον αυτόν τον χριστιανικό και μη τούτο δικό σου κόσμο». Είναι μια απλή παιδική ευχή, που όμως κρύβει μέσα της αγάπη και καλοσύνη για ολόκληρο τον κόσμο.

Φυσικά, από τον εορτασμό δεν θα μπορούσε να απουσιάζει και η φανουρόπιτα, ένα αγαπημένο έθιμο που έχει συνδεθεί στενά στη Νεοελληνική Ορθόδοξη Παράδοση με τη μνήμη του Αγίου Φανουρίου. Η παρασκευή και η προσφορά της γίνεται με ευλάβεια και προσευχή, καθώς οι πιστοί επικαλούνται τη βοήθεια και τις πρεσβείες του Αγίου. Είναι ιδιαίτερα όμορφο όταν τέτοιες παραδόσεις περνούν από τη μία γενιά στην άλλη και τα παιδιά συμμετέχουν σε αυτές όχι απλώς ως θεατές, αλλά δημιουργικά, με τη ζωγραφική, τον λόγο, την προσευχή και τη χαρά τους.
 

Χρόνια πολλά για την εορτή του Αγίου Φανουρίου! Είθε ο Άγιος να πρεσβεύει για όλους μας και να φανερώνει πάντοτε στη ζωή μας ό,τι είναι αληθινό, καλό και ωφέλιμο. Και στην αγαπημένη μας Ελένη ευχόμαστε να συνεχίσει να δημιουργεί με την ίδια παιδική καθαρότητα, ευαισθησία και αγάπη!

Ποιητικές σκέψεις αποφοίτησης

 
Η ανηψιά μου Ελένη Θεοδώρου, μαθήτρια της ΣΤ’ Τάξης του 14ου Δημοτικού Σχολείου Χαϊδαρίου Αθηνών, ετοιμάζεται για την καθιερωμένη αποφοίτηση. Έχοντας αγάπη στην Ποίηση, έγραψε λίγες Ποιητικές σκέψεις, αναφορικά με την αποφοίτησή της.
 

Αποφοίτηση
 
Γύρνα πίσω έξι χρόνια
για να δεις τι έχει αλλάξει.
Ότι πίσω δεν γυρνάμε
κι ότι το παρόν κοιτάμε.
 
Μην το σκέφτεσαι αστεία,
είναι σαν μικρή ιστορία
που όλοι είναι μονιασμένοι
και στον χρόνο ευτυχισμένοι.

Ο Ήλιος Που Δεν Ήθελε Να Δύσει

 

Καιρό έναν και φορά μία, υπήρχε ένα ζευγάρι, η Όλγα και ο Ιάσονας. Η Όλγα έχασε τον μπαμπά της από τα οκτώ της χρόνια και αναγκάστηκε με τη μητέρα της να εγκαταλείψουν τα Ιωάννινα και να ζήσουν στην Ιτέα. Εκεί, στην όμορφη παραθαλάσσια πόλη ζούσε ο Ιάσονας με τους γονείς του και την αδελφή του την Άννα.

 

Τα δυο παιδιά συναντήθηκαν και έπειτα από πολλά χρόνια φιλίας αποφάσισαν να παντρευτούν. Μέσα σε μερικούς μήνες μετακόμισαν στο Ντονμπάς, μια πόλη στην άκρη της Ουκρανίας και δίπλα στη Ρωσία, αποκτώντας δίδυμα παιδιά, τον Ορφέα και τη Ντάλια.

 

Δώδεκα χρόνια έκλειναν σήμερα τα δίδυμα, ώσπου με μιας, φύσηξε ο Θεός και τους χάλασε τα σχέδια!

 
-Μα, πόλεμος!!! αναφώνησε η Όλγα.

-Ναι και ποιο είναι το θέμα, ούτως ή άλλως οι Ουκρανοί δεν πρόκειται να νικήσουν. Είπε ο Ιάσονας κόκκινος από τον θυμό του.

 

Ήταν μάλλον επειδή ο πατέρας της Όλγας ήταν από την Ουκρανία, ενώ αντίθετα το σόι του Ιάσονα καταγόταν από τη Ρωσία. Μαλλιά κουβάρια θα γινόταν η οικογένεια με τον ερχομό του πολέμου.

 
-Φοβάμαι πολύ, ακούστηκε μια σιγανή φωνή.
-Ντάλια, η αλήθεια είναι πως φοβάμαι κι εγώ αλλά έχω μια ιδέα.
 
Κάθε φορά που θα φοβάσαι, κλείσε τα μάτια σου και σκέψου κάτι ωραίο.
 

-Σαν τι; Μα δεν καταλαβαίνω! Κι ύστερα λένε ότι είμαστε και δίδυμα και καταλαβαινόμαστε απόλυτα μεταξύ μας.

-Λέω, σκέψου ότι είσαι κάπου αλλού, με κάποιους άλλους και γίνεται κάτι άλλο.

-Ααα! Το βρήκα! Είμαι σε μια σκηνή κρατώντας ένα μικρόφωνο και τραγουδώντας, έχοντας πολλούς θεατές.

 
Πράγματι, η Ντάλια είχε εκπληκτική φωνή.
 
-Γιατί δεν μου τραγουδάς ένα τραγούδι; πρότεινε ο Ορφέας.

-Ναι! Θα σου πω το ‘Πόσο Λυπάμαι!’ της Σοφίας Βέμπο! Ταιριάζει και με την περίσταση! ...Πολλές αγάπες γνώρισα, αγάπησα και χώρισα.

 

Ξαφνικά το τραγούδι διακόπηκε από έναν καβγά. Πλησιάζοντας την καφέ, ξεθωριασμένη πόρτα, τα παιδιά άκουσαν ένα διάλογο που τους άλλαξε τη ζωή...

 

- (Ιάσονας), Σου είπα! Θα πάρει ο καθένας από ένα παιδί και θα πάει στη χώρα που θέλει! Έτσι θα ησυχάσουμε και οι δυο!

-(Όλγα), Καταλαβαίνεις τι μου ζητάς; Ζητάς από μια μητέρα να αποχωριστεί ένα από τα δυο παιδιά της;

-(Ιάσονας), Το ξέρω, αλλά δεν έχω άλλη επιλογή. Νομίζεις πως μπορώ κι εγώ να τα αποχωριστώ; Λοιπόν! Προτείνω να πάρω εγώ τη Ντάλια κι εσύ τον Ορφέα.

 

Η πόρτα άνοιξε. Δυο στεναχωρημένα και ταραγμένα πρόσωπα δυο μικρών παιδιών φάνηκαν να τους κοιτάζουν.

 
-(Ιάσονας), Μόλις τώρα θα ερχόμουν για να σας πω τι θα γίνει.

-(Ορφέας), Δεν χρειάζεται, τα ακούσαμε όλα. Το μόνο που ζητάμε είναι να είμαστε μαζί.

-(Όλγα), Μπορεί να μην συμφωνώ, αλλά αυτή τη στιγμή πρέπει όλοι να μαζέψουμε τα πράγματά μας. Ιάσονα και Ντάλια, εσείς θα πάτε στην Ρωσία κι εγώ με τον Ορφέα θα μείνουμε στην Ουκρανία σε συγγενείς μας.

 

Λέγοντας αυτά τα τελευταία λόγια, ένα δάκρυ κύλισε από το δεξί μάτι της Όλγας, αφήνοντας μια στενάχωρη επίγευση στη συζήτηση που είχε προηγηθεί. Τα δίδυμα μάζεψαν τα πράγματά τους. Αγκαλιάστηκαν σφιχτά και η Ντάλια ψιθύρισε στον Ορφέα:

 
-Το μόνο που σου ζητάω είναι να μην με ξεχάσεις ποτέ.
 
Σε λίγο η οικογένεια χωρίστηκε όμως αυτό το αντίο δεν ήταν οριστικό.
 

Λίγους μήνες μετά, και αφού τα αδέλφια αντάλλασσαν μυστικά γράμματα, ο Ορφέας έλαβε ένα μήνυμα από τη Ντάλια. Του έγραφε ζητώντας να συναντηθεί όλη η οικογένεια σε μια λίμνη που ονομαζόταν Σελίγκερ. Εκεί θα γίνονταν πάλι οικογένεια, ή έστω έτσι πίστευε.

 

Η οικογένεια συναντήθηκε ύστερα από δυο μερόνυχτα. Ήταν μεσημέρι. Ξαφνικά ακούστηκε ένας πυροβολισμός. Ένας Ρώσος στρατιώτης άκουσε τη Ντάλια να τραγουδάει τον Εθνικό Ύμνο της Ουκρανίας,

 
Τη σημάδεψε,
 
Είχε σκοπό να την πυροβολήσει,
 
Την πυροβόλησε,
 
Αλλά η Ντάλια δεν ένιωσε κάτι,
 

Είχε κλειστά τα μάτια της και σκεφτόταν κάτι ωραίο, κάτι ωραίο όπως της είχε μάθει ο αδελφός της. Κάτι ωραίο που δεν θα μπορούσε να γίνει, κάτι ωραίο που ο πατέρας της δεν μπορούσε να συμμετέχει πια... Διότι είχε τραυματιστεί θανάσιμα.

 
Ελένη Θεοδώρου
 
Μαθήτρια της ΣΤ’ Τάξης του 14^ου Δημοτικού Σχολείου Χαϊδαρίου
Αφιερωμένο στην Ελπινίκη Κακιοπούλου

Νέα Ποιήματα της Ελένης

 
Η αγαπημένη μου ανηψιά Ελένη Θεοδώρου (μαθήτρια Δ΄Δημοτικού στην Αθήνα) ασχολείται με την Ποίηση. Είχαμε κι άλλες φορές την ευκαιρία να παρουσιάσουμε στιχουργήματά της από το παρόν ιστολόγιο.
 

Σήμερα αναρτούμε δύο πρόσφατα έργα της. Η «καβαφική» της ματιά, με σαφείς αναφορές στην ιστορία και στα ευγενή συναισθήματα, δίνει αξία στο δημιουργικό της πνεύμα.
 
Απολαμβάνουμε, θαυμάζουμε και επαινούμε...
 
 
Μοιρολόϊ
για την έκτη Καρυάτιδα
 
Μια μέρα θα ’ρθει
πίσω ’δω.
και δεν θα ξαναφύγει.
 
Δεν την ξεχνάμε εμείς ποτέ,
μας λείπει και μας λείπει.
 
 
Αγάπη
 
Σ’ αγάπησα μονάκριβη
και τώρα μουρμουρίζω.
 
Μη μ’ απορρίψεις
σ’ αγαπώ
κι αν φύγεις δεν θα ζήσω.

Χριστουγεννιάτικο Ποίημα της Ελένης

 
Η μικρή μας Ποιήτρια (η ανηψιά μου Ελένη) επί το έργον και πάλι. Αυτή τη φορά με ένα επίκαιρο χριστουγεννιάτικο Ποίημα, μιας στροφής, με πλούσιες όμως και έγχρωμες εικόνες, αλλά επίσης και με έντονο συμβολισμό.
 

Η μεγάλη Εορτή των Χριστουγέννων είναι εξαιρετικά μαγευτική για όλους, ιδιαίτερα όμως για τα παιδιά. Ας μην ξεχνούμε ότι πρωταγωνιστής της Εορτής είναι ο μικρός γλυκύς Ιησούς.

Αγ. Βαρβάρα και μικρή Ποιήτρια

Στην οικογένειά μας τιμούμε ιδιαίτερα την Αγία ένδοξη και μεγαλομάρτυρα Βαρβάρα, της οποίας την ιερή μνήμη εορτάζουμε στην Αγία Ορθόδοξη Εκκλησία σήμερα.
 

Μας το έμαθε η μητέρα μας Ελένη, με την αγνή ευλάβειά της και με τις εικόνες της Αγίας που είχαμε στο εικονοστάσι και σε άλλα σημεία του πατρικού μας σπιτιού.
 

Έτσι, η αδελφή μου Μαρία - Δήμητρα μεταλαμπαδεύει αυτή την ευσέβεια και στις χαριτωμένες θυγατέρες της. Η μικρότερη, η Ελένη, που φέρει και το όνομα της μητέρας μας, έχοντας και το Ποιητικό τάλαντο, συνέταξε χθες βράδυ, Παραμονή της Εορτής της Αγίας Βαρβάρας ένα όμορφο στιχούργημα, αφιερωμένο στην Αγία μας.

Το παραθέτουμε εδώ με πολλή χαρά και το παραδίδουμε ταπεινά στη θεά Ποίηση ως μια προκαταβολή της δημιουργού, για τα μεγάλα έργα που προσβλέπουμε να ακολουθήσουν.