A Poem on the Freshers’ Fair

 
My good friend, Philhellene and Poet Richard Devereux, sent me a message and a new Poem.
 

His message:
 
Friday, a week ago, I drove up to the Downs about 10:00 am to go for a walk. Behind a high metal fence were several large marquees and a crowd of students queuing to enter the site. It was Freshers' Fair - to welcome the first-year students who have just arrived in Bristol.
 
I thought I would see if I could get in as I thought it would be interesting to talk the Greeks and the Poets. The attached poem tells what happened next.
 
I noticed the Skopians, a pleasant young man and woman, had a banner, white letters on red: MAKEDONIA. To gain their confidence, I told them how moved I had been as a boy by the Skopje earthquake, how I had visited Lake Doiran and looked over the border but our car hire insurance prevented us from going there. Then I lectured them on the terms of the Prespa Agreement. Their only defence was we have been calling it Makedonia since we were small children.
 
His Poem:
 
 
On Blagging My Way Into Freshers’ Fair, Aged 72
 
 
Stall Holders Only the sign says.
I lower my eyes and carry on walking
briskly past the girl manning the barrier –
“Greek Club”, I boom. I’m in.
 
In long marquees, Clubs and Societies
have set up stalls on trestle tables.
Just turned ten – Freshers’ Fair is now open
 
and I am
as if a boy playing ball on some forbidden lawn.
 
In the International tent,
about fifty clubs in national colours
offer nibbles of native foods,
flyers for coming events,
photos, posters, keyrings,
and most of all, connections.
 
No show from the Hellenic Society
but it could be kicking off when they do;
their neighbours – the Makedonia Society –
fly a flag without the ‘North’.
I lecture them on the Prespa Agreement;
they shrug and offer a pepper dip.
 
In the Performance marquee, no sign
of the Poetry Society. The Pantomime Club
suggest I try the Hobbies tent “behind you”.
 
Near the Scouts, Chess and the 20 Minute Club –
the Poetry Society stall. Unmanned, of course.
A metaphor of absence
 
that I complete with my presence
in this forbidden place.
There is nowhere poets cannot go.

Ο Μεγ. Αλέξανδρος στη Σκωτία

 

Μνημείο του Μεγάλου Αλέξανδρου και του πολεμικού του αλόγου Βουκεφάλα

 

Αυτό το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και του θρυλικού πολεμικού αλόγου του Βουκεφάλα βρίσκεται μπροστά από το Δημαρχείο της πόλης του Εδιμβούργου κατά μήκος του Royal Mile.
 
Είναι ένα έργο του σπουδαίου Σκωτσέζου γλύπτη Sir John Steell, το οποίο σχεδίασε το 1832 αλλά το έχυσε τελικά σε μπρούντζο το 1883, περίπου πενήντα χρόνια αργότερα.
 
Έτσι, το γλυπτό αυτό είναι μοναδικό, καθώς συνδέει κατά έναν ιδιαίτερο τρόπο την αρχή και το τέλος της μακράς καλλιτεχνικής σταδιοδρομίας του.
 
Το μνημείο μεταφέρθηκε στην σημερινή του θέση το 1916. Είναι μια χάλκινη και κλασική απεικόνιση του νεαρού Αλέξανδρου που ντύνεται μόνο με ένα μανδύα, εξημερώνοντας τον Βουκεφάλο, που ήταν ένα άγριο άλογο.
 
Το άγαλμα βρίσκεται στην κορυφή ενός απλού υποστρώματος και είναι όμορφα περικυκλωμένο από το Edinburgh City Chambers.

Alexander’s empire

 
🏛️⚔️ Alexander the Great built one of the largest empires in ancient history, stretching from Greece and Egypt to Persia and northwestern India. In just 13 years, his military campaigns reshaped the ancient world and spread Greek culture across three continents 🌍👑
 

From the Battle of Gaugamela to the banks of the Indus River, Alexander's legacy continues to fascinate historians and history lovers around the world.

Lost city of Alexandria found

 

…after thousands of years - in 'absolutely stunning' discovery

 

Archaeologists believe they've finally pinpointed the site of a long-lost city founded by Alexander the Great - a bustling port which once linked ancient Mesopotamia directly to Persian Gulf trade routes.
 
The settlement, known as 'Alexandria on the Tigris', is thought to be located in southern Iraq near the Gulf, with initial reports hailing the find as "absolutely stunning".
 
Established in the fourth century BC, the city was one of many 'Alexandrias' set up by the Macedonian ruler as he built an empire stretching from Greece to the borders of India.
 
While Alexandria in Egypt gained worldwide fame for its lighthouse and library, Alexandria on the Tigris has remained tantalisingly out of reach, existing more in myth than on any map - until now, Fox News reports.
 
Researchers suggest the site matches predictions for a strategically placed port linking river transport on the Tigris with sea routes across the Gulf and beyond.
 
In its heyday, the city would have acted as a vital hub for goods, knowledge and travellers moving between the heartlands of Mesopotamia and the wider ancient world.
 
Over the ages, the Tigris has altered its course and deposited sediment across the lowlands, gradually concealing former coastlines and settlements.
 
The rise and fall of empires, changing trade routes, and the marks of modern conflict have hidden the city's remnants from sight.
 
High-resolution geophysical scans and drone imagery have now mapped fortification walls, street grids, city blocks and industrial areas.
 
Temple complexes, workshops with kilns and furnaces, and signs of a harbour-and-canal system have also emerged from beneath the soil - a rare, comprehensive glimpse of an ancient metropolis frozen in time.
 
Stefan R. Hauser, archaeology professor at the University of Konstanz, told Fox News Digital that the quality of evidence is "absolutely stunning", with building walls appearing just below the surface and preservation "surprisingly good".
 
The city's footprint is vast - approximately 2.5 square miles (around 6.5 km2) - which he says rivals or even surpasses some major capitals of the era.
 
Work at the site began in the 2010s under the guidance of British archaeologists Jane Moon, Robert Killick, and Stuart Campbell, but progress was slow and often fraught due to periods of conflict and extremist control.
 
SOURCE: MSN

Ρωσία και Ελλάδα - Β΄

 
Το Οικουμενικό Πατριαρχείο και ο Ελληνισμός ήταν ΠΑΝΤΑ καρφί στο πλευρό της Ρωσίας!!!
 

ΑΣ ΡΙΞΟΥΜΕ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ
 
1770: Η Ρωσία υποκινεί επανάσταση στο Αιγαίο ως αντιπερισπασμό, με αποτέλεσμα τη μαζική σφαγή και δουλοποίηση Ελλήνων.
 
1798–1807: Η Ρωσία και οι Οθωμανοί συνεργάζονται στην κατοχή των Ιονίων Νήσων.
 
1821: Η Ρωσία καταδικάζει την Ελληνική Επανάσταση και επιτρέπει στους Οθωμανούς να εισέλθουν στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες και να εξοντώσουν τον Ιερό Λόχο.
 
1821–1829: Η Ρωσία δεν θέλει ανεξάρτητη Ελλάδα, αλλά τρεις αυτόνομες ηγεμονίες.
 
1840–: Η Ρωσία προωθεί τον Πανσλαβισμό και δημιουργεί το Μακεδονικό Ζήτημα.
 
1870–1908: Η Ρωσία υποστηρίζει τη Μεγάλη Βουλγαρία, την Εξαρχία και Βούλγαρους τρομοκράτες στη Μακεδονία.
 
1899: Η Ρωσία ανατρέπει την ελληνική κυριαρχία στο Πατριαρχείο Αντιοχείας.
 
1901: Μέσω των γεγονότων των «Ευαγγελικών», η Ρωσία υπονομεύει το ορθόδοξο φρόνημα στην Ελλάδα.
 
1913: Η Ρωσία απαιτεί αυτόνομο καθεστώς για το Άγιον Όρος υπό ρωσική προστασία.
 
1914–1917: Η Ρωσία διεκδικεί την Κωνσταντινούπολη και ασκεί βέτο στην ελληνική παρουσία στην Ιωνία και στα Στενά.
 
1918–1919: Οι Μπολσεβίκοι εξαπολύουν διωγμούς κατά των Ελλήνων της Κριμαίας.
 
1919–1922: Οι Μπολσεβίκοι υποστηρίζουν τους Τούρκους εθνικιστές του Κεμάλ με χρυσό, όπλα, εκπαιδευτές και εθελοντές. Η ήττα του 1922 οφείλεται στη ρωσική παρέμβαση.
 
1934: Η ΕΣΣΔ θεσπίζει για πρώτη φορά «μακεδονική εθνότητα» μέσω της Κομιντέρν.
 
1937–38: Η ΕΣΣΔ πραγματοποιεί εθνοτικές εκκαθαρίσεις Ελλήνων.
 
1939–1941: Η ΕΣΣΔ υποστηρίζει τον Άξονα και τον Νοέμβριο του 1940 (ενώ η Ελλάδα πολεμά την Ιταλία) ζητά να ενταχθεί στον Άξονα και η Βουλγαρία να αποκτήσει πρόσβαση στο Αιγαίο.
 
1940–1941: Η ΕΣΣΔ υποστηρίζει τις ιταλικές και γερμανικές εισβολές και τον Ιούνιο διακόπτει τις διπλωματικές σχέσεις με την ηττημένη Ελλάδα.
 
1946: Η ΕΣΣΔ επιβάλλει την αποστρατιωτικοποίηση των Δωδεκανήσων και αντιτίθεται στα ελληνικά αιτήματα για τη Βόρεια Ήπειρο.
 
1946–1949: Η ΕΣΣΔ υποστηρίζει τον εμφύλιο και την προσπάθεια απόσπασης της Μακεδονίας υπέρ των σλαβικών βαλκανικών κρατών, και πολεμά διπλωματικά την Ελλάδα στον ΟΗΕ.
 
1955–1974: Η ΕΣΣΔ υπονομεύει την ένωση της Ελλάδας και της Κύπρου.
 
1961: Η ΕΣΣΔ απειλεί την Ελλάδα με πυρηνικό πλήγμα και την ισοπέδωση της Ακρόπολης.
 
1969: Η KGB σχεδιάζει βομβιστική επίθεση στο Τουρκικό Προξενείο Θεσσαλονίκης, ενοχοποιώντας Έλληνες ώστε να δημιουργήσει ένταση στο νοτιοανατολικό μέτωπο του ΝΑΤΟ.
 
1974: Η ΕΣΣΔ καλύπτει την τουρκική εισβολή στην Κύπρο για να αποδυναμώσει το ΝΑΤΟ.
 
1991: Η Ρωσία είναι η πρώτη που αναγνωρίζει τα Σκόπια ως «Μακεδονία».
 
1991–: Η Ρωσία υπονομεύει την ελληνική ηγεσία στην Ορθοδοξία με κάθε μέσο.
 
2005–2022: Η Ρωσία χρηματοδοτεί ακραία κόμματα, δημοσιογράφους, πολιτικούς και μέσα ενημέρωσης μέσω ολιγαρχών, για να δημιουργήσει εσωτερικά προβλήματα στην Ελλάδα και να εδραιώσει το αφήγημα του «αδελφού λαού» και του Ηγέτη του.
 
2017–: Η Ρωσία δίνει S-400 στην Τουρκία, κατασκευάζει τον πυρηνικό της σταθμό και συνεργάζεται με την Τουρκία στη Συρία και στον Καύκασο.
 
2020: Η Ρωσία στηρίζει τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί.
 
2021: Η Ρωσία υπονομεύει το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας ιδρύοντας Εξαρχία στην Αφρική.
 
2022: Η Ρωσία καταστρέφει τον Ελληνισμό στην Ουκρανία και απειλεί ανοιχτά την Ελλάδα, χαρακτηρίζοντάς την «εχθρικό κράτος»!!!

Ανεξαρτησία Βαλκανικών χωρών

 
Τα Βαλκάνια αποτελούν μία από τις πιο περίπλοκες ιστορικά περιοχές του κόσμου, και αυτό αντικατοπτρίζεται στον χάρτη της ανεξαρτησίας τους.
 

Ενώ χώρες όπως η Ελλάδα (1821) και η Ρουμανία (1877) άρχισαν να απελευθερώνονται από την Οθωμανική κυριαρχία ήδη από τον 19ο αιώνα, άλλες -όπως η Κροατία, η Σλοβενία και η χώρα Βόρεια της Μακεδονίας- απέκτησαν πλήρη κυριαρχία μόλις μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας τη δεκαετία του 1990.
 
Ορισμένα κράτη, όπως το Μαυροβούνιο και η Σερβία, έχουν διπλή ιστορική πορεία: και τα δύο αναγνωρίστηκαν διεθνώς ως ανεξάρτητα το 1878 (Συνθήκη του Βερολίνου), αλλά στη συνέχεια έχασαν την ανεξαρτησία τους εντασσόμενα στη Γιουγκοσλαβία, για να την ανακτήσουν εκ νέου το 2006, όταν το Μαυροβούνιο κήρυξε την ανεξαρτησία του από την Κρατική Ένωση.
 
Η Βουλγαρία απέκτησε αυτονομία το 1878, αλλά ανακήρυξε την πλήρη ανεξαρτησία της τριάντα χρόνια αργότερα, το 1908.
 
Το Κόσοβο, από την άλλη, κήρυξε την ανεξαρτησία του το 2008, αλλά παραμένει μερικώς αναγνωρισμένο κράτος, καθώς η ένταξή του στον ΟΗΕ εκκρεμεί.
 
Η κατανόηση αυτών των χρονολογιών σημαίνει κατανόηση του μακραίωνου αγώνα για εθνική ταυτότητα σε μια περιοχή όπου τα σύνορα σπάνια μένουν αμετάβλητα.

Παύλος Μελάς: Δεν τον ξεχνάμε

 
Στις 13 Οκτωβρίου 1904 εφονεύθη από οθωμανικά πυρά ο ήρωας του Μακεδονικού Αγώνα Παύλος Μελάς. Δεν τον ξεχνάμε. Στο βιβλίο - βιογραφία που έγραψε γι’ αυτόν η αγαπημένη του σύζυγος Ναταλία Μελά - Δραγούμη και εκδόθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 1926*, στον πρόλογό του, γράφεται χαρακτηριστικά:
 

«Το βιβλίο αυτό, γράφηκε από τον πόθο να ξαναφέρη στη ζωή τον Παύλο Μελά… για να ιδή ο καθένας πώς πραγματικά ήταν αυτός και η ζωή του… Ο Παύλος Μελάς αγωνίσθηκε για να μην καταστρέψουν οι Βούλγαροι τον τρόπο του σκέπτεσθαι και του αισθάνεσθαι που λέγεται Ελληνισμός. Άλλοι θ’ αγωνισθούν κατά μεγαλύτερων εχθρών. Άλλοι για τη συντήρηση της οικογένειας, του γένους, για τη θρησκεία, για την επιστήμη, για την τέχνη. Όλους μπορεί να τους βοηθήση, να τους στηρίξη στις ώρες τις αδύνατες. Γιατί όλες οι ευγενικές ιδέες έχουν κάτι κοινό μεταξύ τους. Και καμιά δεν προκόβει χωρίς ηρωισμό». Τί προφητικός ο λόγος! Πράγματι σήμερα πυρήνες Ελλήνων αγωνίζονται για τη συντήρηση του γένους, της θρησκείας, της οικογένειας.
 
Ο Παύλος Μελάς άφησε τις ανέσεις των Αθηνών για τα «ποδόλουτρα» των λασπόνερων και τις κάθε είδους κακουχίες, με σκοπό να αντισταθεί και  να βοηθήσει να μείνει Ελληνική η Μακεδονία. Ο ίδιος γνώριζε ότι ήταν πολύ πιθανό να θυσιαστεί εκεί. Όμως δεν δίστασε να το τολμήσει. Στο σημειωματάριό του, που διέσωσε και εξέδωσε με τη βιογραφία του η Ναταλία Μελά, γράφει, μεταξύ άλλων, την Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 1904, εν όψει της αναχώρησής του:
 
«Κατά το πρόγευμα συνεκρατήθην αρκετά καλά, αν και με δυσκολίαν. Αυτάς τας ημέρας με πνίγει η λύπη και η συγκίνησις. Αφήνω, δια πάντοτε ίσως, τας υπάρξεις τας οποίας λατρεύω υπέρ παν εις αυτόν τον κόσμον… Παίζω ολίγον με την Ζωήν μου (σημ. θυγατέρα του), ίσως είναι η τελευταία φορά. Χορεύω μαζί της. Το αγγελάκι μου έχει φοβερό κέφι. Ο Μίκης μου (σημ. ο γιός του) και αυτός παίζει μαζί μας. Τί γλυκά παιδιά!...
 
Εκείθεν με την άμαξαν πηγαίνω εις το νεκροταφείον, εις του πατρός μου το μνήμα. Κάθομαι ολίγην ώραν παρά τον τάφον του. Αισθάνομαι την ψυχήν του πολύ κοντά μου. Ενθυμούμαι με πόσην φωτιά αγαπούσε αυτός την πατρίδα, ενθυμούμαι ότι ωρκίσθην επί του φερέτρου του ν’ αποθάνω εν ανάγκη υπέρ αυτής, ενθυμούμαι πόσον μας ελάτρευε και πόσον υπέφερε δια την καταστροφήν του 1897. Όλαι αυταί αι σκέψεις με δίδουν θάρρος και επαναφέρουν ολίγην γαλήνην εις την ψυχήν μου, διότι σκέπτομαι ότι και αν φονευθώ, θα επανεύρω την ψυχήν του αγίου εκείνου ανθρώπου. Κόπτω ολίγους μενεξέδες από τον τάφον του…».
 
Μετά από προδοσία κυκλώθηκε στο χωριό Στάτιτσα με παλληκάρια του από οθωμανικό στρατιωτικό απόσπασμα και επιχειρήσας μετ’ αυτών έξοδο εφονεύθη. Εκείνη την ώρα, την τελευταία της επίγειας ζωής του, το μυαλό του ήταν στον Χριστό και στην Ελλάδα. Φώναξε τον υπαρχηγό του Πύρζα, έβγαλε το Σταυρό που φορούσε από το λαιμό του και του είπε: «Το σταυρό να τον δώσης στη γυναίκα μου και το τουφέκι, όπως σου είπα, του Μίκη (Σημ. του γιού του) και να τους πης ότι το καθήκον μου έκαμα».
 
Μέσα στις δυσχερέστατες συνθήκες του Μακεδονικού Αγώνα ο Παύλος Μελάς πνευματική ξεκούραση ένιωθε σε μοναστήρια, εκκλησιές και ξωκκλήσια. Στις 16 Μαρτίου 1904 στην επιστολή του προς την αγαπημένη του σύζυγο Ναταλία - Νάτα, όπως την φώναζε χαϊδευτικά, έγραψε μεταξύ άλλων:
 
«Χθες εξέχασα να σου κάμω περιγραφήν της μονής (σημ. Τσιριλόβου)… Ο ηγούμενος ήτον ασκεπής, εβάδιζεν ευθυτενέστατον έχων το υψηλόν του ανάστημα και μόνον την κεφαλήν κλίνων εμπρός, εφαίνετο βυθισμένος εις τίς οίδε ποίας σκέψεις… Εις όλους μας έκαμεν εντύπωσιν το θέαμα του αγαπητού γέροντος. Μας εφάνη ότι εβλέπομεν την Εκκλησίαν μας, τον αντιπρόσωπον του Χριστού, χειραγωγούντα ημάς εις το υψηλόν έργον το οποίον ηρχίσαμεν χθες».
 
Η θυσία του Παύλου Μελά είναι μέσα στη συνέχεια των θυσιών των ηρώων του Έθνους μας, από των αρχαίων ημερών, των Βυζαντινών, της Τουρκοκρατίας και Ενετοκρατίας, της Επανάστασης του 1821, των Βαλκανικών Πολέμων, έως την Δωδεκάνησο επί ιταλοκρατίας, την Κύπρο επί τουρκοκρατίας και αγγλοκρατίας, μέχρι, πιο πρόσφατα, των Ιμίων  και της θυσίας των Σολωμού και Ισαάκ. Η θυσία του Μελά προκύπτει από τα  ίδια ιδανικά, που ενέπνεαν τους Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, μοναχό Σαμουήλ, Παπαφλέσσα, Μπότσαρη…
 
Είναι πάντως λυπηρό πως η προδοσία είναι πάντα παρούσα στο Έθνος μας, με το όνομα Εφιάλτης να είναι συνώνυμο της ατιμίας και της προδοσίας, προδοσίας που συνέχισαν οι Πήλιος Γούσης και Νενέκος. Για να φτάσουμε στην, επί θυσία του Δικαίου, συμφωνία της Πρέσπας, που ψηφίστηκε στο Ελληνικό Κοινοβούλιο από τον Αλ. Τσίπρα, τον ΣΥΡΙΖΑ και ποικιλία άλλων βουλευτών, που ικανοποίησε την γεωπολιτική των ΝΑΤΟ και ΕΕ...
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
 
*Τα κείμενα από την Β΄ Έκδοση που εξεδόθη από τον Σύλλογο προς Διάδοσιν των Ελληνικών Γραμμάτων και τις εκδόσεις «Δωδώνη» το 1992, με τίτλο «Παύλος Μελάς - Βιογραφία».

Ιστορία βόρεια της Μακεδονίας

 
Όπως είναι γνωστόν, στα βόρεια της μίας και μοναδικής και φυσικά αποκλειστικά ελληνικής Μακεδονίας, υπάρχει μια ανώνυμη περιοχή, η οποία αναζητά απεγνωσμένα να βρει και να οικειοποιηθεί (στην ουσία δηλαδή να κλέψει) ένα όνομα που δεν της ανήκει. Αναφερόμαστε βέβαια στην περιοχή που έχει ως πρωτεύουσά της την πόλη των Σκοπίων.
 

Αυτή η περιοχή λοιπόν, μετά από πολλές και προφανώς περίεργες πολιτικάντικες διεργασίες απέκτησε ένα κλεμμένο όνομα. Εκείνο όμως που δεν μπορεί να αποκτήσει, κι ούτε θα τα καταφέρει, εις τους αιώνας των αιώνων, είναι Ιστορία. Θα είναι για πάντα μια ψευδεπίγραφη περιοχή, η οποία ως τόπος ανήκει γεωγραφικά εκ των πραγμάτων στα Βαλκάνια, αλλά ως λαός δεν ανήκει ούτε στο ένα εκατομυριοστό εκεί που επιμένει να απαιτεί να ανήκει.
 
Βέβαια αν ο εν λόγω λαός αποδεχθεί να ανοίξει τα μάτια του θα δει την αλήθεια, και όπως με σοφία και αυθεντία μας πληροφορεί ο Ιησούς: «γνώσεσθε τήν ἀλήθειαν, καί ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς»!

Το τραγικό λάθος των... Πρεσπών

 
Ο απολύτως απαράδεκτος πρωθυπουργίσκος μιας τελείως ασήμαντης και ανώνυμης περιοχής, που βρίσκεται στα Βόρεια της Μίας, Μοναδικής Αληθινής και φυσικά Ελληνικής Μακεδονίας, του οποίου το όνομα ούτε το γνωρίζει κανείς, ούτε και πρόκειται ποτέ να καταγραφεί σε οποιεσδήποτε ιστορικές δέλτους, ευρισκόμενος στις Ηνωμένες Πολιτείες, συναντήθηκε με... συγχωριανούς του που κατοικούν στο Νιου Τζέρσεϊ.
 

Εκεί λοιπόν, σε ομιλία του προς αυτούς, εξέφρασε την αποφασιστικότητα, όπως είπε, της κυβέρνησής του, να ενισχύσει τους δεσμούς και τις σχέσεις με τη «μακεδονική (!!!) διασπορά» [δεν είναι εύκολο να καταλάβει κανείς που αναφέρεται ο εν λόγω... τσέλιγκας] και ανέφερε πως η κυβέρνησή του, στους επτά μήνες που βρίσκεται στην εξουσία δίνει έναν μεγάλο αγώνα για την ανάπτυξη της χώρας, για καλύτερες υποδομές, καλύτερη υγειονομική περίθαλψη, ποιοτικότερη παιδεία και ανταγωνιστική οικονομία.
 
Και συνέχισε με... εντελώς ανιστόρητη γλαφυρότητα (!):
 
«Όμως φοβάμαι πως ο αγώνας αυτός, για έναν από τους μικρότερους λαούς στην Ευρώπη, όπως ο μακεδονικός λαός (!!!) δεν αρκεί. Πρέπει να καταγάγουμε νίκες και εδώ, στην Ουάσιγκτον και στη Νέα Υόρκη, στις Βρυξέλλες, στο Βερολίνο, στο Λονδίνο, στο Παρίσι, στη Ρώμη και σε άλλες πρωτεύουσες του κόσμου, αν θέλουμε να λυθεί επιτέλους το μακεδονικό ζήτημα (!!!), διότι αυτό δεν έχει επιλυθεί. Σιγοκαίει επί αιώνες (!!!) και διαρκεί και συνεχίζει να υπάρχει. Γι' αυτό είναι πολύ σημαντικό, οι δεσμοί που διατηρεί η πατρίδα με τους Μακεδόνες (!!!) του εξωτερικού να συνεχίσουν να είναι λειτουργικοί, να ενισχύονται και να γίνουν ακόμα πιο ισχυροί».
 

Το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών, το οποίο δυστυχώς και σαφέστατα λανθασμένα συνεχίζει να θεωρεί ως έγκυρη τη λεγόμενη «Συμφωνία των Πρεσπών», μετά τις παραπάνω δηλώσεις, κυκλοφόρησε επίσημη ανακοίνωση, στην οποία καταδικάζει τις δηλώσεις του ανομολόγητου πρωθυπουργίσκου, στις οποίες εκείνος χαρακτήρισε το «Μακεδονικό ζήτημα» (που αναφέρεται άραγε;) ως «άλυτο» και «υπαρκτό».
 
Στην ανακοίνωση αυτή αναφέρεται πως:
 
«Η τοποθέτηση αυτή συνιστά πρόκληση και απόπειρα ανακίνησης ενός ζητήματος που έχει επιλυθεί οριστικά και αμετάκλητα με τη Συμφωνία των Πρεσπών. Η περαιτέρω πρόοδος στις διμερείς σχέσεις με τη Βόρεια Μακεδονία (!!!), καθώς και η ευρωπαϊκή της πορεία, προϋποθέτουν τον πλήρη σεβασμό της Συμφωνίας των Πρεσπών, καθώς και την αποχή από αλυτρωτικές διακηρύξεις και αξιώσεις εις βάρος γειτονικών χωρών.
 
Το υπουργείο Εξωτερικών υπογραμμίζει ότι η Ελλάδα παραμένει προσηλωμένη στην τήρηση της Συμφωνίας των Πρεσπών ως θεμέλιο για τη σταθερότητα και τη συνεργασία στην περιοχή, ενώ καλεί τη Βόρεια Μακεδονία (την ποιά;) να απέχει από ενέργειες που υπονομεύουν το κλίμα καλής γειτονίας».
 

Δυστυχώς το εν λόγω θέμα έχει περιέλθει σε αδιέξοδο, εξ αιτίας της ανικανότητας και της διστακτικότητας Ελλήνων πολιτικών των τελευταίων δεκαετιών και έχει ως εκ τούτου δοθεί το... δικαίωμα σε κακότροπους, αγενέστατους και εριστικότατους γείτονες, να υψώνουν το δάχτυλο και την άτονη φωνή τους απέναντι σε ένα Μεγάλο Έθνος, όπως είναι η Ελλάδα.
 
Έχει κανείς πλέον οποιαδήποτε αμφιβολία ή αμφιταλάντευση γιατί οι... Πρέσπες ήταν τελικά ένα τεράστιο, αδιανόητο, ανεπίτρεπτο και τραγικότατο λάθος;

Ιστορική αφίσα του 1912

 
Ο Ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1912-1913, γνωστός και ως Βαλκανικός Πόλεμος του 1912, ήταν ένας σημαντικός πόλεμος, μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του Βασιλείου της Ελλάδας, στο πλαίσιο των Βαλκανικών Πολέμων. Οι Έλληνες, υπό την ηγεσία του βασιλιά Κωνσταντίνου Α’, σημείωσαν σημαντικές νίκες, καταλαμβάνοντας περιοχές όπως η Θεσσαλονίκη, η Χαλκιδική και η υπόλοιπη Μακεδονία. Ο πόλεμος τελείωσε με την ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και τη συνθήκη του Λονδίνου (30 Μαΐου 1913), η οποία καθόρισε τα νέα σύνορα στην περιοχή.
 

Η αφίσα της παρούσας ανάρτησης προέρχεται από εκείνη την εποχή (1912). Απεικονίζει την Ελλάδα ως Βυζαντινή Αυτοκράτειρα να κρατά ένα ξίφος κι ένα άγαλμα της θεάς Αθηνάς.

Απόγονοι Μακεδόνων

 
Στην περιοχή των Βαλκανίων βρίσκεται και η δική μας αγαπημένη Πατρίδα, η Ελλάδα, αυθεντικό μέρος της οποίας είναι και η ελληνικότατη Μακεδονία μας, της οποίας τα στοιχεία που αφορούν τη γνησιότητα της ιστορίας της είναι μέγα πλήθος που αποστομώνουν τους πάντες.
 

Επειδή όμως στη ίδια αυτή περιοχή κυκλοφορούν και κάποιοι ακραιφνώς ψευδεπίγραφοι Μακεδόνες, που η ιστορία τους είναι γνωστή και δεν έχουν καμμία απολύτως σχέση με τους αυθεντικούς Μακεδόνες, χρειάζεται να υπενθυμίζουμε από καιρού εις καιρόν εις εαυτούς και αλλήλους κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία και επιχειρήματα, που αποδεικνύουν περίτρανα του λόγου το αληθές.

Κλεοπάτρα και Μακεδονία

 
Ο παππούς της Κλεοπάτρας Ζ' ήταν ο Πτολεμαίος Θ' Σωτήρ, βασιλιάς της δυναστείας των Πτολεμαίων στην Αίγυπτο. Οι Πτολεμαίοι ήταν μακεδονικής ελληνικής καταγωγής, κατάγονται από τον Πτολεμαίο Α' Σωτήρ, έναν από τους στρατηγούς του Μεγάλου Αλεξάνδρου που έγινε ηγεμόνας της Αιγύπτου μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου το 323 π.Χ.
 

Η δυναστεία των Πτολεμαίων κυβέρνησε την Αίγυπτο για σχεδόν τρεις αιώνες, συνδυάζοντας τον ελληνικό και τον αιγυπτιακό πολιτισμό. Η οικογένεια της Κλεοπάτρας, λοιπόν, είχε τις ρίζες της στη Μακεδονία, στην Ελλάδα, πριν ιδρύσει μια δυναστεία στην Αίγυπτο.

Όρια Αρχαίας Μακεδονίας

 
Στο εικονίδιο της παρούσας ανάρτησης βλέπουμε τα όρια του Αρχαίου Ελληνικού Βασιλείου της Μακεδονίας, μεταξύ 808 - 168 π.Χ. Μέχρι σήμερα, πάνω από το 90% της Μακεδονίας εξακολουθεί να βρίσκεται εντός των ελληνικών συνόρων διατηρώντας πάνω από 3000 χρόνια ελληνικής ιστορίας, γλώσσας, αλφαβήτου, έθνους και κληρονομιάς αυτού του μεγάλου βασιλείου.

Η λεγόμενη «Διαμάχη ονόματος» για το ελληνικό όνομα «Μακεδονία» είναι μεταξύ ενός λαού (Έλληνες) που αυτοπροσδιορίζονται ορθώς ως Μακεδόνες για περισσότερους από 25 αιώνες και ενός άλλου λαού (Σκοπιανοί / Σλάβοι) που αυτοπροσδιορίζονται όμοια (χωρίς ιστορική κατοχύρωση και επιχειρήματα) για λιγότερο από 100 χρόνια.

Όσ. Σισώης και Μέγ. Αλέξανδρος

 
Σήμερα η Αγία Ορθόδοξη Εκκλησία μας τιμά την ιερή μνήμη του Οσίου Σισώη του Μεγάλου, ονομαστού ασκητή του 4^ου αι., καταγομένου από την Αίγυπτο.
 

Ο Όσιος Σισώης επεσκέφθη κάποτε τον τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Όταν στάθηκε μπροστὰ και αναλογίσθηκε το μεγαλείο, στο οποίο έζησε ο ενδοξώτατος αυτὸς βασιλιὰς των Ελλήνων, την δόξα που απέκτησε με τα κατορθώματά του στους πολέμους, που τον έκαμαν ήρωα και κατακτητὴ της εποχής εκείνης, έφριξε με την σκέψη πόσο άστατη είναι η ζωὴ και πόσο πρόσκαιρη η δόξα της. Έκλαψε και θρήνησε για τη ματαιότητα όλης αυτής της προσπάθειας που κατέλαβε όλη του την ζωή και που δεν του προσέφερε κανένα καλὸ στην ψυχή του.
 
Οι μαθητές του αββά Σισώη ζωγράφισαν την εικόνα του πνευματικού τους πατέρα κοντά στον τάφο, και έγραψαν και το εξής επίγραμμα:
 
“Ορῶν σε τάφε, δειλιῶ σου τὴν θέαν καὶ καρδιοστάλακτον δάκρυ χέω, χρέος τὸ κοινόφλητον εἰς νοῦν λαμβάνων, πῶς οὖν μέλλω διελθεῖν πέρας τοιοῦτον; Αἴ, αἴ, θάνατε, τίς δύναται φυγεῖν σε;”
 
Βλέποντάς σε, τάφε, δειλιάζω στη θεωρία σου, και χύνω δάκρυα από την καρδιά μου, φέροντας στον νου μου το χρέος που του οφείλουμε όλοι (δηλαδὴ τον θάνατον). Πώς και εγώ μέλλω να διαβώ τέτοιο τέλος; Αί, αί, θάνατε, ποιὸς μπορεί να σου ξεφύγη;
 
Η τοιχογραφία αυτή, που βρίσκεται στο νάρθηκα της μονής Βαρλαάμ των Μετεώρων (1566), είναι έργο του ιερέα και σακελλάριου Γεωργίου.
 
«Σισώης ο Μέγας εν Ασκηταίς έμπροσθεν του τάφου του βασιλέως των Ελλήνων Αλεξάνδρου*, του πάλαι λάμψαντος εν Δόξει φρύττει και το άστατον του καιρού και της δόξης της προσκαίρου λυπηθείς, ιδού κλαίει…»
 
* Ο Όσιος Σισώης εκοιμήθη το 429 μ.Χ. Ας προσέξουν οι Σκοπιανοί ότι πολύ πριν κατέβουν οι δήθεν πρόγονοί τους Σλάβοι στα Βαλκάνια, ο Μέγας Αλέξανδρος αποκαλείται Βασιλεύς των Ελλήνων!

Μακεδονία και Γραφές

 
Η Μακεδονία αναφέρεται 28 φορές στην Καινή Διαθήκη και έμμεσα αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη.
 

Στις Πράξεις των Αποστόλων 16, 9-10 βλέπουμε:
 
«Καὶ ὅραμα διὰ τῆς νυκτὸς ὤφθη τῷ Παύλῳ· ἀνήρ τις ἦν Μακεδὼν ἑστώς, παρακαλῶν αὐτὸν καὶ λέγων· διαβὰς εἰς Μακεδονίαν βοήθησον ἡμῖν. ὡς δὲ τὸ ὅραμα εἶδεν, εὐθέως ἐζητήσαμεν ἐξελθεῖν εἰς τὴν Μακεδονίαν, συμβιβάζοντες ὅτι προσκέκληται ἡμᾶς ὁ Κύριος εὐαγγελίσασθαι αὐτούς».
 
(Κατά το διάστημα της νύκτας παρουσιάσθηκε στον Παύλο ένα όραμα· κάποιος δηλαδή Μακεδών εστέκετο όρθιος μπροστά του και τον παρακαλούσε λέγωντας· “πέρασε από την Ασία στη Μακεδονία και βοήθησέ μας”. Αμέσως δε μόλις είδε αυτό το όραμα ο Παύλος, πήραμε την απόφαση να ταξιδέψουμε στη Μακεδονία, γιατί βγάλαμε το συμπέρασμα, ότι ο Κύριος μας είχε προσκαλέσει και διατάξει να κηρύξουμεν το Ευαγγέλιο στους κατοίκους της Μακεδονίας).
 
Στον στίχο Β΄ Κορινθίους 7, 5 διαβάζουμε:
 
«Καὶ γὰρ ἐλθόντων ἡμῶν εἰς Μακεδονίαν οὐδεμίαν ἔσχηκεν ἄνεσιν ἡ σάρξ ἡμῶν, ἀλλ᾿ ἐν παντὶ θλιβόμενοι· ἔξωθεν μάχαι, ἔσωθεν φόβοι».
 
(Όταν ήλθαμε στη Μακεδονία, δεν βρήκε καμμία άνεση το σώμα μας, αλλ' από κάθε τι και σε κάθε στιγμή θλιβόμασταν. Απ' έξω ήταν οι μάχες των απίστων εναντίον μας, από μέσα στην καρδιά μας υπήρχε ο φόβος για τους ασθενείς πνευματικά αδελφούς).
 
Η λέξη Μακεδονία είναι σύνθετη από τις απλές λέξεις «μάκος» και «εδανός» - «έδ(ν)ον». Η λέξη «μάκος» = μακ(ρ)ός ή ιωνικά μήκος, ο μεγας, μειζων, Η λέξη «έδ(ν)ον» σημαίνει είτε η χώρα (η έδρα, το έδρανο, έδαφος) είτε το δώρο - τα δώρα, «έδνοι» = οι Δωριείς (υπεν­θυμίζεται ότι οι Μακεδόνες είναι δωρικής καταγωγής).
 
Μάκεδνοι ή Μακεδόνες = οι ευμή­κεις, οι ψηλοί Δωριείς και «Μακεδο­νία» = η ευμήκη, η μακρά χώρα.

Η Μακεδονία είναι Ελληνική

Ο τίτλος της παρούσας ανάρτησης αναφέρει κάτι αυτονόητο, με απλότητα, με ευθύτητα και χωρίς παραπομπές, ή γεωγραφικούς προσδιορισμούς, όπως συνηθίζονται στην εποχή μας, για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας και διπλωματικής δήθεν ορθότητας!
 

Και βέβαια την άποψη αυτή υποστηρίζει και υπογραμμίζει ξεκάθαρα και φυσικά επικυρώνει με τον ακριβοδίκαιο και εμπεριστατωμένο λόγο του ένας μεγάλος επιστήμονας της Φυλής μας, ο Στράβωνας.
 
Ο Στράβων γεννήθηκε από πλούσια οικογένεια το 63 ή το 64 π.Χ. στην Αμάσεια του Πόντου, στο ίδιο μέρος όπου και πέθανε, σε ηλικία 86 περίπου ετών (λίγο μετά το 23 μ.Χ.).
 
Απέκτησε μόρφωση εξειδικευμένη κι εκλεκτή από μεγάλους δασκάλους της εποχής του και μελέτησε τα γραπτά διάφορων γεωγράφων και φιλοσόφων της αρχαιότητας, αρχικά στην περιοχή του και αργότερα στη Ρώμη.
 
Ταξίδεψε αρκετά, μεταξύ άλλων στην Αίγυπτο και την Αιθιοπία. Στο διάστημα των πολλών ταξιδιών του φρόντισε να συλλέξει όλο το απαιτούμενο υλικό, το οποίο τον βοήθησε αργότερα στη συγγραφή ιστορικών και γεωγραφικών έργων.
 
Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ και το ένδοξο όνομά της ανήκει δικαιωματικά και ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ στον Ελληνισμό!!!

Κέντρο Μακεδονικής Γλώσσας

 
Η ΑΚΥΡΩΣΗ της απόφασης για την αναγνώριση του σωματείου «Κέντρο Μακεδονικής Γλώσσας στην Ελλάδα» είναι ζήτημα εθνικό και όχι πολιτικό ή κομματικό. Το καταστατικό του σωματείου παραβιάζει τον νόμο και τους όρους της Συμφωνίας των Πρεσπών.
 

ΜΕ ΤΟΝ ΝΟΜΟ 4588/2019 κυρώθηκε από την Ελληνική Βουλή η Συμφωνία των Πρεσπών. Η υπογραφή της συμφωνίας αυτής εδίχασε τον ελληνικό λαό και προκάλεσε πλείστες αντιδράσεις. Σήμερα, ένα μέρος του ελληνικού πληθυσμού έχει αναγνωρίσει ότι με την ονομασία «Βόρεια Μακεδονία» έληξε μία μακρόχρονη διαμάχη, ενώ διαφορετικά θα είχε πλέον παγιωθεί διεθνώς η ονομασία «Μακεδονία». Το ζήτημα στο οποίο εξακολουθούν να υπάρχουν έντονες αντιρρήσεις, στο μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού, είναι ως προς την ιθαγένεια «Μακεδονική» / πολίτης της Βόρειας Μακεδονίας και τη γλώσσα «Μακεδονική» / προέλευσης νοτιοσλαβικής. Αυτές μπορούσαν, έστω, να έχουν την ονομασία «Βορειομακεδονική», ώστε να υπάρχει και μία λογική και αυτονόητη αντιστοιχία με την ονομασία του κράτους, ως «Βόρεια Μακεδονία».
 
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ από την άποψη που διατηρεί κάποιος για το σοβαρό αυτό ζήτημα, θα πρέπει να αναγνωρίσει ότι η πρόσφατη απόφαση του ειρηνοδίκη Φλώρινας, με την οποία εγκρίθηκε η ίδρυση του σωματείου «Κέντρο Μακεδονικής Γλώσσας στην Ελλάδα», είναι εσφαλμένη για τους λόγους που αναφέρονται κατωτέρω.
 
ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ 4 παρ. 2 της Συμφωνίας των Πρεσπών ορίζεται ότι «έκαστο Μέρος δεσμεύεται να μην επιτρέπει οποιεσδήποτε αλυτρωτικές δηλώσεις και δεν θα υιοθετεί οποιεσδήποτε παρόμοιες δηλώσεις, από εκείνους που φέρονται να δρουν για λογαριασμό ή για το συμφέρον του Μέρους». Επίσης στο άρθρο 6 παρ. 3 της Συμφωνίας ορίζεται ότι έκαστο Μέρος θα αποτρέπει και θα αποθαρρύνει ενέργειες, περιλαμβανομένων των προπαγανδιστικών, από ιδιωτικές οντότητες, που πιθανόν υποδαυλίζουν το σωβινισμό, την εχθρότητα, τον αλυτρωτισμό και τον αναθεωρητισμό σε βάρος του άλλου Μέρους. Στο άρθρο 7 παρ. 4 ορίζεται ότι η γλώσσα και άλλα χαρακτηριστικά του Δεύτερου Μέρους δεν έχουν σχέση με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, την ιστορία, την κουλτούρα και την κληρονομιά της βόρειας περιοχής του πρώτου Μέρους (της Ελλάδας). Στο άρθρο 8 παρ. 4 ορίζεται ότι έκαστο Μέρος δεσμεύεται σε σχέση με τη χρήση των επίσημων γεωγραφικών ονομάτων και τοπωνυμίων στην επικράτεια του άλλου Μέρους, δίδοντας με αυτόν τον τρόπο προτεραιότητα στη χρήση των ενδονύμων έναντι εξωνύμων. Με την υπ’ αριθμ. 27/2022 Διάταξη του ειρηνοδίκη Φλώρινας, εγκρίθηκε η ίδρυση σωματείου, με την επωνυμία «Κέντρο Μακεδονικής Γλώσσας στην Ελλάδα» και μάλιστα με τη μορφή ΜΚΟ, ώστε να δικαιούται και κρατικής επιχορήγησης από το υπουργείο Πολιτισμού.
 
ΜΕ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ του σωματείου καταφανώς παραβιάζεται ο ως άνω Κυρωτικός Νόμος 4588/2019, καθώς και όλοι οι προαναφερθέντες ουσιώδεις όροι της Συνθήκης των Πρεσπών, δεδομένου ότι σύμφωνα με το καταστατικό, πρωταρχικός σκοπός είναι η διατήρηση και καλλιέργεια της Μακεδονικής Γλώσσας στην Ελλάδα με τρεις τρόπους:
 
Α) Με την οργάνωση της διδασκαλίας αυτής στους πολίτες της Ελλάδας μέσω διαδικτυακής σελίδας, καθώς και με την εισαγωγή της, ως προαιρετικό μάθημα, σε δημόσια σχολεία και Πανεπιστήμια στη Δυτική, Κεντρική και Ανατολική Μακεδονία και Θράκη και με την ίδρυση παιδαγωγικών Τμημάτων στα Πανεπιστήμια της Βόρειας Ελλάδας, για την εκπαίδευση εκπαιδευτικών της Μακεδονικής Γλώσσας.
 
Β) Με την υποστήριξη της αναγνώρισης από την Ελληνική Κυβέρνηση της Μακεδονικής γλώσσας ως μειονοτικής γλώσσας και της προστασίας από την Ελλάδα των εθνικών μειονοτήτων. Επίσης με την προστασία του δικαιώματος χρήσης της δικής τους γλώσσας και της χρήσης των παραδοσιακών επωνύμων τους. Με τη διεξαγωγή δημόσιας εκστρατείας για τη δημόσια χρήση της Μακεδονικής γλώσσας στην Ελλάδα και της χρήσης παραδοσιακών τοπωνυμίων στη Βόρεια Ελλάδα, παράλληλα με τα σημερινά τοπωνύμια.
 
Γ) Με την τεκμηρίωση παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ρητορικής μίσους από τις (Ελληνικές) αρχές εναντίον ομιλητών Μακεδόνων και εθνοτικών Μακεδόνων στην Ελλάδα.
 
Είναι προφανές, όπως ήδη προαναφέρθηκε, ότι οι σκοποί του σωματείου παραβιάζουν ευθέως τον Κυρωτικό νόμο και τους θεμελιώδεις όρους της Συνθήκης των Πρεσπών. Διότι γίνεται ρητή αναφορά σε «μειονοτική γλώσσα και εθνοτική μειονότητα Μακεδόνων», οι οποίες, όπως είναι κοινώς γνωστό, είναι ανύπαρκτες στην Ελλάδα, πλην όμως αυτές «κατασκευάζονται», από το Καταστατικό του Σωματείου, με το πρόσχημα και με τη χρήση ως εργαλείου της «Μακεδονικής» γλώσσας. Επίσης, γίνεται ρητή αναφορά σε δικά τους τοπωνύμια καθώς και σε δήθεν παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ρητορικής μίσους εκ μέρους των ελληνικών αρχών εναντίον Μακεδόνων και εθνοτικών Μακεδόνων (ούτε καν γίνεται έστω χρήση του όρου πολίτες της Βόρειας Μακεδονίας).
 
ΟΙ ΠΕΡΙΓΡΑΦΟΜΕΝΟΙ σκοποί του εν λόγω σωματείου συνιστούν προκλητικές προπαγανδιστικές ενέργειες, απροκάλυπτη καλλιέργεια και υποδαύλιση αλυτρωτισμού, αναθεωρητισμού και εχθρότητας σε βάρος των Ελλήνων και ακραίες εθνικιστικές δηλώσεις και κατ’ ακολουθία ευρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με όλους τους προαναφερθέντες ουσιώδεις όρους της Συμφωνίας των Πρεσπών. Επιπλέον, συνιστούν παραβίαση και των γενικών όρων και προϋποθέσεων, για την αναγνώριση σωματείου (αρθ.78επ.Α.Κ.), δεδομένο ότι οι προαναφερόμενοι σκοποί αυτού θέτουν σε κίνδυνο το εθνικό συμφέρον, τη δημόσια και κοινωνική ειρήνη και ασφάλεια και προκαλούν διχαστικό κλίμα μεταξύ των πολιτών. Ήδη, υπάρχουν έντονες αντιδράσεις και δηλώσεις, από αρχηγούς ελληνικών κομμάτων της ήσσονος αντιπολίτευσης, από Ελληνικούς Συλλόγους και Σωματεία και από πρωτοσέλιδα δημοσιεύματα σε εφημερίδες και διαδικτυακούς ιστότοπους.
 
ΕΠΙΣΗΜΑΙΝΕΤΑΙ ότι η γειτονική χώρα της Βόρειας Μακεδονίας έχει ήδη επανειλημμένα παραβιάσει τη Συμφωνία των Πρεσπών. Οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις, πέραν της αναγραφής της ονομασίας «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» στις φανέλες των παικτών της Εθνικής Ομάδας Ποδοσφαίρου (η οποία, σαφώς είναι εθνικός φορέας), στους αγώνες Euro 2020, είναι ότι στη συνέχεια, τον Απρίλιο 2022, ο δήμαρχος και το Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης Λόζοβο εψήφισαν ως έμβλημα και ως σημαία του Δήμου τον Ήλιο της Βεργίνας. Επίσης η Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών της γειτονικής χώρας επιμένει να χρησιμοποιεί τον όρο «Μακεδονία» στον τίτλο της. Εάν οι παραβιάσεις της Συμφωνίας συνεχιστούν, τότε η Ελληνική Κυβέρνηση θα μπορούσε να την καταγγείλει μονομερώς και να ζητήσει τη λήξη ή την αναστολή της εφαρμογής της, σύμφωνα με το άρθρο 60 της Σύμβασης της Βιέννης.
 
ΑΠΟΡΙΑΣ ΑΞΙΟ είναι ότι ο Έλληνας δικαστής και μάλιστα του Δικαστηρίου της Φλώρινας, δηλαδή μιας από τις πλέον ευαίσθητες παραμεθόριες περιοχές της Ελλάδας παρέβλεψε όλα τα ανωτέρω στοιχεία, τα οποία όφειλε να έχει λάβει υπόψη του και ουδόλως ερεύνησε εάν οι περιγραφόμενοι στο Καταστατικό σκοποί του σωματείου είναι ή όχι σύμφωνοι με το νόμο. Αλλά αρκέσθηκε αποκλειστικά και μόνο στη γραμματική διατύπωση της Συνθήκης των Πρεσπών περί Μακεδονικής Γλώσσας. Και επιπλέον δεν έλαβε υπόψη ότι δεν έχει ενεργοποιηθεί η προβλεπόμενη στη Συνθήκη Διεπιστημονική Επιτροπή για την αναθεώρηση των σχολικών βιβλίων και χαρτών, οπότε σε όλα τα σχολεία της γειτονικής χώρας της Βόρειας Μακεδονίας εξακολουθούν να διδάσκονται όλα τα «αλυτρωτικά» στοιχεία, τα οποία περιέχονται στα βιβλία τους και τα οποία, κατ’ ακολουθία θα διδάσκονται και στα ελληνικά σχολεία, σύμφωνα με τους σκοπούς του εν λόγω σωματείου, γεγονός το οποίο επίσης παραβιάζει τη Συμφωνία.
 
ΚΑΤΑ ΣΥΝΕΠΕΙΑ η απόφαση του ειρηνοδίκη Φλώρινας, η οποία αναγνώρισε το εν λόγω σωματείο είναι εσφαλμένη, νομικά και ουσιαστικά και δικαιούται να την προσβάλει οποιοσδήποτε κρίνει, είτε ως Έλληνας πολίτης ατομικά είτε ως μέλος συλλογικότητας, ότι τίθενται σε κίνδυνο τα εθνικά συμφέροντα, καθώς και η κοινωνική ειρήνη και σταθερότητα. Είναι άλλο η καλλιέργεια καλής γειτονίας και άλλο η ανοχή και η υποχώρηση στις προκλητικές διαθέσεις των γειτόνων και η ικανοποίηση ανύπαρκτων δικαιωμάτων τους.
 
Της Βασιλικής Θάνου-Χριστοφίλου, 

Προέδρου Αρείου Πάγου ε.τ. - πρώην Πρωθυπουργού
 
ΠΗΓΗ: Η Ναυτεμπορική