Η Ευρώπη στη νέα γεωπολιτική πραγματικότητα

 
Μετά τις πριν ενενήντα χρόνια προβλέψεις του Γιώργου Σαραντάρη για την παρακμή της Ευρώπης, που εξετέθησαν  σε προηγούμενο άρθρο μας, σήμερα θα αναφερθούν τα αντικειμενικά στοιχεία, τα οποία περιγράφουν τη θέση της στην τρέχουσα παγκόσμια τάξη πραγμάτων. Σημειώνεται ότι η αποικιοκρατική Ευρώπη (Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ολλανδία, Γερμανία, Βέλγιο) έως τα μέσα του 20ού αιώνα κατείχε και εκμεταλλευόταν το 70% των εδαφών του πλανήτη. Σήμερα όλη η Δύση (Σημ. Συμπεριλαμβανομένων ΗΠΑ, Καναδά, Αυστραλίας κ.α.) έχει 1,3 δισεκατομμύρια κατοίκους στα περίπου οκτώ  δισεκατομμύρια του πλανήτη. Η ανάπτυξη εξάλλου του Νότου έχει περιορίσει τη συμμετοχή στην παγκόσμια οικονομία  των G7 (ΗΠΑ, Γαλλίας, Γερμανίας, Ιταλίας, Ιαπωνίας, Καναδά, ΗΠΑ). Από το 75%, που ήταν το 1975, σήμερα βρίσκεται στο 45% του Παγκόσμιου Ακαθάριστου Προϊόντος (ΠΑΠ). Η Ασία μόνη κατέχει το 35% του ΠΑΠ και έχει ξεπεράσει αυτό των ΗΠΑ (25%) και της Ενωμένης Ευρώπης (14%)…
 

Μετά την προ έτους εκλογή του Ντ. Τραμπ στην Προεδρία των ΗΠΑ η Δύση διασπάσθηκε και η Ευρώπη βρίσκεται ενώπιον μιας νέας κατάστασης. Αυτό κατέστη προφανές το 2025 και το 2026 κατά την ετήσια Διάσκεψη για την Ασφάλεια της Ευρώπης, που διεξάγεται στο Μόναχο κατά τον μήνα Φεβρουάριο. Πέρυσι ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζέϊ Ντι Βανς κατηγόρησε ευθέως τη νεωτερική Ευρώπη ότι δεν σέβεται την ελευθερία της έκφρασης και τα ανθρώπινα δικαιώματα και εφαρμόζει πλύση εγκεφάλου στους πολίτες, επιχειρώντας να τους επιβάλει μηδενιστικές αρχές, ως δήθεν δημοκρατικές. Επίσης ότι διολισθαίνει προς την παρακμή και προς την εξαφάνισή της, λόγω του μεταναστευτικού.
 
Φέτος στη Διάσκεψη του Μονάχου τις ΗΠΑ εκπροσώπησε ο Υπουργός Εξωτερικών της χώρας Μάρκο Ρούμπιο. Οι Ευρωπαίοι ήλπισαν ότι η ομιλία του θα ήταν ηπιότερη αυτής του Βανς και θα μπορούσαν έτσι να προπαγανδίσουν περί εξομάλυνσης των σχέσεών τους με τις ΗΠΑ. Απατήθηκαν. Μπορεί το ύφος του Ρούμπιο να ήταν διαφορετικό από εκείνο του Βανς, όμως η ουσία ήταν η ίδια. Όπως δήλωσε στο Γιουρονιούς ο Φαμπρίς Ποτιέ, διευθύνων σύμβουλος της Ρασμούσεν Γκλόμπαλ, εταιρείας γεωπολιτικών συμβούλων στην Ευρώπη, πρώην διευθυντής σχεδιασμού πολιτικής του ΝΑΤΟ και σύμβουλος του Προέδρου της Ουκρανίας Ζελένσκι, «Η ομιλία του ΥπΕξ των ΗΠΑ στη Διάσκεψη του Μονάχου δεν ήταν κλάδος ελαίας προς τους Ευρωπαίους, αλλά μια αίσθηση ηρεμίας πριν από την επόμενη καταιγίδα… Είναι απλώς ένας τρόπος για να κάνει τους τελευταίους μήνες λίγο λιγότερο επώδυνους, αλλά οι Ευρωπαίοι δεν είναι αφελείς».  
 
Η στάση των ΗΠΑ έναντι της Ευρώπης φάνηκε από τα λόγια και τις ενέργειες του Ρούμπιο κατά και μετά τη Διάσκεψη του Μονάχου. Στην ομιλία του και παρουσία του προέδρου της Ουκρανίας Ζελένσκι ελάχιστα αναφέρθηκε στο Ουκρανικό. Επίσης την τελευταία στιγμή ακύρωσε την παρουσία του σε συνάντηση αφιερωμένη στην Ουκρανία, που διεξήχθη στα πλαίσια της Διάσκεψης. Αντίθετα βρήκε καιρό και επισκέφθηκε τους πρωθυπουργούς της Ουγγαρίας Βίκτωρα Όρμπαν και Σλοβακίας Ρόμπερτ Φίκο, θερμούς υποστηρικτές της πολιτικής Τραμπ και «μαύρα πρόβατα» για την ελίτ της Ε.Ε.
 
Η κυβέρνηση του προέδρου Τραμπ έχει αλλάξει την πολιτική των ΗΠΑ και ως προς το ΝΑΤΟ. Η Ευρώπη, που για εβδομήντα και πλέον χρόνια στήριζε στις ΗΠΑ την προστασία της, τώρα υφίσταται τα αποτελέσματα της αλλαγής. Πλέον είναι υποχρεωμένη να στηρίξει την ασφάλειά της στις δικές της δυνάμεις. Αυτό σημαίνει αύξηση των στρατιωτικών δαπανών των χωρών της. Ενδεικτικό γεγονός της αλλαγής πολιτικής των ΗΠΑ ως προς την ασφάλεια της Ευρώπης είναι ότι στην προ ολίγων ημερών Συνεδρίαση των Υπουργών Αμύνης των χωρών μελών του ΝΑΤΟ απουσίασε ο Υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Πιτ Χέγκσεθ. Η απουσία του θεωρήθηκε μια πρόσθετη ένδειξη των διαθέσεων της ηγέτιδας δύναμης έναντι του ΝΑΤΟ και της Ευρώπης. Στη θέση του παρέστη ο Υφυπουργός Αμύνης των ΗΠΑ Έλμπριτζ Κόλμπι, ο οποίος στην ομιλία του υποστήριξε ότι το μοντέλο της Συμμαχίας, όπως διαμορφώθηκε κατά τον Ψυχρό Πόλεμο, δεν είναι πλέον βιώσιμο και ότι η Ευρώπη πρέπει να αναλάβει την πρωταρχική ευθύνη για τη συμβατική της άμυνα. Η διάσταση στρατηγικής με τις ΗΠΑ φάνηκε, πλην του Ουκρανικού, και στο θέμα της Γροιλανδίας, κατά το οποίο η Ευρώπη ήρθε σε οξεία αντίθεση προς την επιθυμία του προέδρου Τραμπ να προσαρτήσει το μεγάλο αυτό νησί, που είναι συνιστώσα χώρα της Δανίας, ιδρυτικού μέλους του ΝΑΤΟ.
 
Κατά τον Νικολά Μπαβερέζ, έγκυρο αρθρογράφο της γαλλικής εφημερίδας «Λε Φιγκαρό» η στάση των ΗΠΑ αποτελεί σφοδρό κτύπημα για  τη Ευρώπη. Έρχεται σε αντίθεση με την αδυναμία των ηγετών της, παντελώς στερουμένων θελήσεως, αξιοπρέπειας και καθαρότητας σκέψης, κάτι που εκφράστηκε από την εκπρόσωπο της Ε.Ε. για θέματα εξωτερικής πολιτικής Κάγια Κάλλας, που είπε: «Οι ΗΠΑ παραμένουν οι μεγάλοι μας σύμμαχοι»… Στην πραγματικότητα η πέραν του Ατλαντικού υπερδύναμη  πέραν του ότι έχει στριμώξει στρατιωτικά, γεωπολιτικά και οικονομικά  την Ευρώπη την έχει και υπό εξάρτηση στον ενεργειακό τομέα. Σύμφωνα με το περιοδικό «Le Point» (29^ης Ιανουαρίου 2026, σελ. 20) η Ευρώπη από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία και μετά τον αποκλεισμό του ρωσικού υγροποιημένου φυσικoύ αερίου (GNL) υποχρεώθηκε να εισάγει από τις ΗΠΑ το 59,9% των αναγκών της σε GNL, σε πολλαπλάσια τιμή…
 
Οι εξελίξεις στο παγκόσμιο γίγνεσθαι έχουν επιπτώσεις και μεταξύ των χωρών της ίδιας της Ευρώπης. Στην αρχή συγκροτήθηκε ένα «διευθυντήριο» με τις χώρες Γαλλία, Γερμανία και Βρετανία, που συσκεπτόταν μακράν των Βρυξελών και των υπολοίπων χωρών της Ε.Ε. Στη συνέχεια συνεκλήθη η «ομάδα αλληλεγγύης» προς την Ουκρανία, στην οποία συμμετέσχον λίγες χώρες της Ε.Ε..
 
Τελευταίως εμφανίζονται ηγεμονικές τάσεις της Γερμανίας επί της Ευρώπης… Όπως σωστά έγραψε ο Κώστας Ιορδανίδης στην «Καθημερινή» (19/2/2026, σελ. 1) η ιστορία της Γερμανίας από την ενοποίησή της, το 1871, επί καγκελαρίας του Πρώσου Ότο φον Μπίσμαρκ είναι βαριά. Δύο φορές στη διάρκεια του περασμένου αιώνα η Ευρώπη αιματοκυλίστηκε από τους Γερμανούς… Και προσθέτει ο αρθρογράφος ότι το 1990, ένα χρόνο πριν από την ενοποίηση της Γερμανίας, η τότε πρωθυπουργός της Βρετανίας Μάργκαρετ Θάτσερ είχε προειδοποιήσει πως μια μεγαλύτερη Γερμανία θα κλόνιζε τη σταθερότητα όλου του διεθνούς συστήματος και θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την ασφάλεια της Ευρώπης.
 
Είναι πράγματι ανησυχητικό το γεγονός ότι ο καγκελάριος της Γερμανίας Φίντριχ Μερτς εμφανίστηκε να μιλάει ως κατεξοχήν εκπρόσωπος της Ευρώπης. Αυτό είναι εκτός των θεμελιωδών αρχών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των οραμάτων των ιδρυτών της. Το πρόβλημα είναι ότι ΟΥΔΕΙΣ εκ των αρχηγών των άλλων 26 χωρών μελών της Ε.Ε. βγήκε να βάλει στη θέση του τον Γερμανό καγκελάριο. Μια ακόμη απόδειξη ότι αυτές στερούνται δυναμικών ηγεσιών, και υφίστανται τόσες ταπεινώσεις. Σε επίρρωση των όσων αναφέρθηκαν από την αρχή του πολέμου στην Ουκρανία η Γερμανία έχει αυξήσει σημαντικά τις στρατιωτικές της δαπάνες και τον αριθμό των υπηρετούντων στις ένοπλες δυνάμεις της. Στην ουσία, με την ανοχή ΗΠΑ, Γαλλίας, Βρετανίας και όλων των χωρών της Ευρώπης οι Ευρωπαίοι  από τον φόβο μήπως τους επιτεθεί η Ρωσία και με απούσες τις ΗΠΑ δέχονται ως προστάτιδά τους τη Γερμανία, καταργώντας στην πράξη τις συνθήκες που υπογράφηκαν στο Πότσδαμ, το 1945, κατά την παράδοση της ναζιστικής Γερμανίας στους Συμμάχους…
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Οδοιπορικό στη Μεγ. Σαρακοστή

 
Η Ελληνορθόδοξη Κοινότητα Απ. Πέτρου και Παύλου Bristol διοργανώνει διαδικτυακή συνάντηση και μελέτη με τον γενικό τίτλο «Εκκλησία και Κοινωνία», τη Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2026 (Καθαρά Δευτέρα), στις 7.00 μ.μ. ώρα Αγγλίας (9.00 μ.μ. ώρα Ελλάδος και Κύπρου). Η σύναξη θα πραγματοποιηθεί μέσω διαδικτύου και εντάσσεται στο πλαίσιο της πνευματικής οικοδομής και της ενίσχυσης της εκκλησιαστικής μας ζωής κατά την έναρξη της Αγίας και Μεγάλης Σαρακοστής.
 

Ομιλητής θα είναι ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Σελλής, Ιερατικός Προϊστάμενος του Καθεδρικού Ναού Αγίου Πέτρου Άργους και Πρόεδρος Ι.Σ.Κ.Ε., με θέμα: «Οδοιπορικό στη Μεγάλη Σαρακοστή». Η ομιλία φιλοδοξεί να αποτελέσει έναν πνευματικό οδηγό για την πορεία προς το Πάσχα, προσφέροντας σκέψεις, προτροπές και θεολογικό προβληματισμό για το βαθύτερο νόημα της νηστείας και της μετανοίας. Η συμμετοχή είναι ελεύθερη μέσω του συνδέσμου που αναγράφεται στην αφίσα.

Το Γαλακτομπούρεκο

 

Πέμπτη της Τυρινής και ο μπάρμπα-Τάσης ξύπνησε νωρίς, ήπιε το καφεδάκι που του ετοίμασε η νύφη του η Ελένη, έφαγε κι ένα από τα κουλουράκια πορτοκαλιού που είχε φτιάξει η κοπέλα την προηγούμενη μέρα και κατηφόρισε για την πλατεία του χωριού.

 

Εκεί θα επισκεπτόταν το παντοπωλείο του Βαγγέλα και θα αγόραζε τα απαραίτητα για το σπίτι, αυτά που είχε σημειώσει η Ελένη αποβραδίς σε κόλλα χαρτί και στη συνέχεια θα περνούσε από το καφενείο του Πλατούτσα για την προβλεπόμενη συνάντηση και συζήτηση με τους συγχωριανούς. Οι γηραιότεροι άντρες του χωριού μαζεύονταν στο καφενείο, μιλούσαν για πολιτική και για τα κουτσομπολιά του χωριού. Έπιναν ένα κρασάκι και επέστρεφαν στο σπίτι για το μεσημεριανό φαγητό.

 

Στην επιστροφή από το καφενείο ο μπάρμπα Τάσης, κουρασμένος από το περπάτημα, έκανε μια στάση στο σπίτι προσφιλούς του νοικοκυράς. Την καλημέρισε ευδιάθετος και της ευχήθηκε ‘Καλές Απόκριες’. Η κοπέλα τον κάλεσε μέσα στο σπίτι και προσέφερε στον γέροντα ένα ποτήρι δροσερό νερό. Εκείνη την ώρα άνοιξε τον φούρνο και ξεφούρνισε ένα λαχταριστό γαλακτομπούρεκο. Του έσπασε τα ρουθούνια η μυρωδιά του μπάρμπα-Τάση. Το γαλακτομπούρεκο ήταν το αγαπημένο του γλυκό! Η κοπέλα βάλθηκε με γρήγορες αλλά σταθερές κινήσεις να περιχύνει το γλυκό με το χρυσαφί σιρόπι. Τον ζάλισε τον γέροντα η μυρωδιά από φρέσκια κρέμα, κανέλα και το ξύσμα πορτοκαλιού, άλλωστε οι νοικοκυρές στο χωριό του πάντα φρόντιζαν να συμπεριλαμβάνουν πορτοκάλια του εύφορου αργολικού κάμπου σε πολλές μαγειρικές συνταγές και γλυκά εδέσματα.

 

Έμεινε ακούνητος ο γέροντας μπροστά στην ιεροτελεστία του σιροπιάσματος. Η κοπέλα ευγενική τον ρώτησε για τη νύφη του, το γιό του και τον μικρό εγγονό του που μόλις είχε αρχίσει να κάνει τα πρώτα του βήματα. Ο μπάρμπα-Τάσης απαντούσε ευδιάθετος και... περίμενε.

 

Η νεαρή γυναίκα πήρε το σιροπιασμένο γαλακτομπούρεκο και το μετέφερε στη σάλα. Θα το έκοβαν το βράδυ όταν θα επέστρεφε ο άντρας της από τη δουλειά και τα πεθερικά της από το χωράφι όπου είχαν πάει για να μαζέψουν λίγα από τα τελευταία πορτοκάλια για να τα πουλήσουν στο μανάβη, όπως εξήγησε στον επισκέπτη της.

 

Ο μπάρμπα-Τάσης απογοητευμένος και με σκυμμένο το κεφάλι σηκώθηκε, χαιρέτισε ευγενικά την κοπέλα και κίνησε για το σπίτι του. Όταν έφτασε στην αυλή πήγε και κάθισε κάτω από το πεύκο δίπλα στην εξώπορτα του σπιτιού. Άφησε τα ψώνια στο έδαφος και έπιασε να σιγοτραγουδά έναν αμανέ. Στο δρόμο φάνηκε σιγά σιγά η γειτόνισσά του η Κατινάρα.

 

‘Καλημέρα μπάρμπα-Τάση, τί κάνεις; Γιατί έπιασες μελαγχολικό σκοπό μέρες αποκριάς;’

 

‘Άσε ζουμωρό, επισκέφθηκα την αγαπητή μου Μάρω κι ενώ ξεφούρνισε γαλακτομπούρεκο δεν με φίλεψε ένα κομμάτι.’

 

‘Και γι’ αυτό σκας μπάρμπα-Τάση; Σήμερα έφτιαξα κι εγώ γαλακτομπούρεκο λόγω των ημερών. Τρέχω τώρα να σου φέρω ένα κομμάτι όσο είναι ακόμη ζεστό.’

 

Η νεαρή Κατινάρα με τα στρουμπουλά, ροδαλά της μάγουλα, το γλυκό χαμόγελο και τη ζεστή της καρδιά κατάφερε με την προθυμία της εκείνη την αποκριά και γέμισε την ψυχή του γέροντα μπάρμπα-Τάση με γλύκα, αγάπη και νοιάξιμο.

 
Μαρία - Δήμητρα Σαλαπάτα
 

Σημείωση: Αφιερώνω το παραπάνω κείμενο στον παππού μου και στην αγαπητή μας γειτόνισσα Κατινάρα.

 
Σήμερα κερνάω Γαλακτομπούρεκο, κοπιάστε...

Με 2 φτερά και 2 κουπιά

Δεν θα κριθούμε εκείνη την ημέρα αδελφοί μου από τον Δίκαιο Κριτή, μόνο για την ορθοπραξία ή μόνο για την ορθοπιστία μας. Δυο φτερά δυο κουπιά χρειάζεται για να πετάει αβαρής η Ορθόδοξη ψυχή μας στα υπερουράνια στερεώματα και να πλέει ακλυδώνιστη στους απέραντους ωκεανούς της Θείας ευσπλαχνίας. Συνεχώς υπάρχει πλησμονή κακοδοξιών και αιρέσεων, που έρχονται να μολύνουν και να διαστρεβλώσουν το ανόθευτο και απαρασάλευτο Ορθόδοξο φρόνημα. Στις παρυφές της Κυριακής της Απόκρεω ή της Κρίσεως, δεν θα ήταν ασυναφές να αναφέρουμε κάποια τέτοια (κάπως επίκαιρα) ζητήματα και έπειτα να ακούσουμε λόγους Αγίων φωνών και Πατέρων του σήμερα για αυτήν την μεγάλη ημέρα μέσα στον αγιασμένο Ενιαυτό!
 

Δυστυχώς υπάρχουν φωνές, που δεν θα περίμενε κανείς, ανυποψίαστος τουλάχιστον, με βάση το πνευματικό τους Χριστιανικό Ορθόδοξο παρελθόν, να υπερθεματίζουν για την καύση των κεκοιμημένων. Χρησιμοποιούν (πάντοτε με την γνωστή αιρετική αποσπασματική ανθολόγηση) ακόμα και ρητά Αγίων Πατέρων, που δεν τους ενδιαφέρει, λένε, και δεν φοβούνται την φθορά του σώματος... Επιχειρηματολογούν δε, με παραδείγματα από την σύγχρονη πρακτική που ακολουθείται σε μεγαλουπόλεις, για κάποια αζήτητα οστά μετά την ανακομιδή τους, τα οποία αποθέτονται όχι σε οστεοφυλάκεια όπως συμβαίνει με την συντριπτική πλειονότητα, αλλά σε ομαδικά χωνευτήρια και σκεπάζονται με υλικά, όπως ασβέστης, για υγειονομικούς λόγους. Προτιμώ να καώ, σου λένε, από το να με σκεπάσει κάποτε ο καυστικός ασβέστης! Επιχειρήματα εκ του πονηρού, που μετατρέπουν την εξαίρεση σε κανόνα και ηθικό δίλημμα, ώστε να προωθηθεί και να ακμάσει (ευχόμαστε όχι εν επιγνώσει) το (ένα από τα πολλά) νεοταξίτικης εξύφανσης (νέα αταξία όπως λέει και μια ευλογημένη ψυχή) σκοπούμενο της αποτέφρωσης. Ο αναθεωρητισμός και η νεοπατερική χάλκευση της πανίερης Ορθόδοξης Παράδοσής μας, ενώπιόν μας. Το μνήμα και ο Σταυρός σύμβολα της αποκαραδοκίας της Ανάστασης των νεκρών, παρουσιάζονται ως μακάβριοι αναχρονισμοί, στερημένοι από αγάπη και φιλανθρωπία. Και η καύση με την πρότερη σύνθλιψη των κρανίων και των οστών των κεκοιμημένων, πράξη που τους ευεργετεί και τους τιμά μετά θάνατον. Μακριά από τους προβατόσχημους λύκους τους βαρείς, τους ετεροδιδασκαλούντες αδελφοί μου. Στώμεν καλώς! Ο Χριστός μας ετάφη και Ανέστη!
 
Πριν χρόνια, υπήρχε στην γειτονιά μας μια ευλογημένη απλούτσικη ψυχούλα. Αυτή ήταν ευλαβής και πιστή γυναίκα και ζητούσε να διαβάζει τα βιβλία μας και να μιλάμε για τα της αθάνατης ψυχής... Κάποια στιγμή σταμάτησε να ενδιαφέρεται... Προβληματιστήκαμε... Προσπαθήσαμε κάποια στιγμή να φέρουμε την κουβέντα ξανά στην αιώνια ψυχή κλπ... Μας διέκοψε λέγοντάς μας:
 
-Ξέρεις δεν υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο...
 
Παγώσαμε τότε... Και συνέχισε...
 
-Ένα πρωί ξεκαθάρισε αυτό μέσα μου ακούγοντας στην τηλεόραση να μιλά κάποιος που πολύ αγαπώ και θαυμάζω... Έλεγε οτι δεν υπάρχει τίποτα μετά από εδώ... Το όνομά του: Γ.Π....!!!
 
Έμεινα ενεός... Είτε ο τραγουδιστής Γ.Π., είτε η τραγουδίστρια Ά.Β. είτε ο Δημοσιογράφος Γ.Π., αυτοί οι μηχανοδηγοί του... συρμού, παρασύρουν πολλές ψυχές... άδολες και ανυποψίαστες σαν την... και πόσους άλλους ακόμα που σπεύδουν να μιμηθούν τους... ήρωές τους και να δηλώσουν… τελευταίες επιθυμίες... Όμως, οι ψυχές από εμάς περιμένουν... Να τους αφήσουμε άταφους λοιπόν; Να τους αφήσουμε εν ζωή αβοηθήτους; Έρμαια του μισόκαλου, που καραδοκεί να κατασπαράξει τους θηριάλωτους αδελφούς μας, που τόσο πλήθυναν στις μέρες μας...; Φαίνεται εύλογος ο προβληματισμός περί του αυτεξουσίου, αλλά για σκέψου αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου, να υπάρξει ένας πολύ δικός σου κοντινός άνθρωπος πλανεμένος ο... καημένος, είτε από τους προβαλλόμενους "αστέρες" με τους αμέτρητους θαυμαστές και ακόλουθους, που βγαίνουν και μιλάνε από το πρωΐ μέχρι το βράδυ στα κανάλια επί παντός επιστητού, με πνεύμα μοναδικής αυθεντίας και γνώσης, είτε από τους κακοδόξους αιρετικούς, και να σου δώσει την τελευταία του επιθυμία-εντολή και εσύ, ενώ γνωρίζεις ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ, να την πραγματοποιήσεις και να τον παραδώσεις στην πυρά...
 
Νώντας Σκοπετέας
 
Η εκπομπή είναι εδώ

Απεβίωσε σε ηλικία 99 ετών

 

Η σπουδαία βυζαντινολόγος Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ

 

Πέθανε χθες Δευτέρα 16/02/2026 σε ηλικία 99 ετών η ιστορικός και καθηγήτρια Πανεπιστημίου, Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ.
 
Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ ήταν η πρώτη γυναίκα πρύτανης στη Σορβόνη, με πλούσιο συγγραφικό έργο για το Βυζάντιο, βραβεύσεις, αλλά και ενεργή παρουσία και παρεμβάσεις μέχρι το τέλος της ζωής της.
 
Μεταξύ άλλων είχε βραβευτεί στη Γαλλία με τον Μεγαλόσταυρο του Εθνικού Τάγματος της Τιμής, ενώ βραβεύσεις είχε και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.
 
Γεννήθηκε στην Αθήνα από Μικρασιάτες γονείς. Πατέρας της ήταν ο Νίκος Γλύκατζης, Μικρασιάτης έμπορος και επιστάτης των κτημάτων της οικογενείας της μητέρας της, Καλλιρόης, το γένος Ψαλτίδη, η οποία προερχόταν από εύπορη οικογένεια της Προύσας.
 
Αποφοίτησε από το Δ΄ Γυμνάσιο Αθηνών και σπούδασε στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
 
Στην Κατοχή εντάχθηκε στην ΕΠΟΝ και ήταν η υπεύθυνη μαθητριών του Παγκρατίου, υπό την καθοδήγηση του Χρήστου Πασαλάρη. Κατά τα Δεκεμβριανά, ακολούθησε τον ΕΛΑΣ Αθηνών, στην υποχώρηση του από την Αττική και επέστρεψε στον Βύρωνα μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας.
 
Την περίοδο του 1950, ενώ ήταν φοιτήτρια του πανεπιστημίου, εργάστηκε ως γνώστρια της γαλλικής γλώσσας στον κύκλο της βασίλισσας Φρειδερίκης. Μετά την αποφοίτησή της από τη Φιλοσοφική Σχολή του ΕΚΠΑ εργάστηκε ως ερευνήτρια στο Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών (1949-1953).
 
Εγκαταστάθηκε στο Παρίσι το 1953 για να συνεχίσει τις σπουδές της. Δύο χρόνια μετά την άφιξή της, διορίσθηκε στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών (Γαλλία) (CNRS) και το 1964 έγινε διευθύντρια σπουδών του Κέντρου και το 1967 καθηγήτρια στη Σορβόννη. Το 1966 έλαβε το δίπλωμα doctorat ès lettres, με τη μελέτη της για το Βυζάντιο και τη θάλασσα, που εκδόθηκε από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις της Γαλλίας (Byzance et la mer, Παρίσι: Presses universitaires de France).
 
Διετέλεσε Διευθύντρια του Κέντρου Ιστορίας και Πολιτισμού του Βυζαντίου και της Χριστιανικής Αρχαιολογίας, έγινε Αντιπρύτανις (1970-1973) και το 1976, Πρύτανις στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης (Paris I). Είναι η πρώτη γυναίκα Πρύτανης στην ιστορία των 700 χρόνων του Πανεπιστημίου της Σορβόννης αλλά και η πρώτη γυναίκα παγκοσμίως που είχε τέτοια θέση σε διεθνώς αναγνωρισμένο πανεπιστήμιο.
 
Εκεί γνώρισε τον σύζυγό της, τον Ζακ Αρβελέρ (1918-2010), που ήταν αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού της Γαλλίας και ο οποίος καταγόταν από μεγαλοαστική οικογένεια του Παρισιού. Με τον Ζακ Αρβελέρ απέκτησε μία κόρη, την Μαρί-Ελέν. Σήμερα ζει μόνιμα στη Γαλλία.
 
Είναι Πρόεδρος της Επιτροπής Ηθικής του Εθνικού Κέντρου για την Επιστημονική Έρευνα (Γαλλία), του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου των Δελφών (Ελλάδα) και Επίτιμη Πρόεδρος της Διεθνούς Επιτροπής Βυζαντινών Σπουδών.
 
Επίσης, διετέλεσε Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Εθνικού Θεάτρου της Ελλάδας, Πρύτανις της Ακαδημίας και Καγκελάριος των Πανεπιστημίων των Παρισίων, Πρόεδρος του Κέντρου Georges Pompidou-Beaubourg, Πρόεδρος του Αμερικανικού Μουσείου Τέχνης και Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου στο Παρίσι. Είναι, ακόμη, μέλος του επιστημονικού εποπτικού συμβουλίου του Ιδρύματος Λαμπράκη και Επίτιμη Πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Βυζαντινών Σπουδών.
 
Στο Ελληνικό δημοψήφισμα του 2015 τάχθηκε υπέρ του «Ναι». Επίσης, τον Νοέμβριο του 2015 εξέδωσε μία ανακοίνωση και ένα βίντεο, με το οποίο δήλωσε την έμπρακτη στήριξή της για τον Κυριάκο Κ. Μητσοτάκη για τις εσωκομματικές εκλογές της Νέας Δημοκρατίας, αφιερώνοντάς του και ένα ποίημα.
 
Ισχυρίστηκε ότι στον τάφο της Βεργίνας είναι θαμμένος ο Μέγας Αλέξανδρος, το οποίο και αναλύει στο βιβλίο της Ο Μέγας Αλέξανδρος των Βυζαντινών.
 
Μαζί με άλλες εξέχουσες προσωπικότητες τον Ιούνιο του 2019 ζήτησε την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου. Επίσης, διετέλεσε μέλος της Επιτροπής «Ελλάδα 2021» για τον εορτασμό των 200 χρόνων από την ελληνική επανάσταση.
 
ΠΗΓΗ: ATHINAPRESS.GR

Religion in the UK

 
Christianity remains the largest religion in the United Kingdom, with the majority of adherents living in England, while Scotland, Wales, and Northern Ireland have smaller but still significant Christian populations.
 

Muslims form a much smaller share overall, yet their presence is heavily concentrated in England, reflecting historical migration patterns, urban settlement, and economic opportunities over recent decades.

Orthodox Catechism, 16/2/2026

 
St. Peter and St. Paul Greek Orthodox Church in Bristol invites you to an Online Orthodox Catechism on Monday, 16th February 2026 at 7:00 pm (English time). This session will feature Fr. Trayan Goranov speaking on “Saturday of Souls - Praying for the Dead,” and Dr. Harry Harrison presenting part two of his talk on “The Different Understanding of the Word of God between Jews and Christians.” It promises to be an evening of thoughtful teaching, reflection, and discussion.
 

Whether you are new to the Orthodox faith, exploring Christianity, or simply wishing to deepen your understanding, all are warmly welcome. If you would like to attend, please message Fr. Anastasios D. Salapatas to receive the relevant link. We look forward to gathering together online for learning and fellowship.

1ο Ψυχοσάββατο 2026

 
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνείαν πάντων τῶν ἀπʼ αἰῶνος κοιμηθέντων εὐσεβῶς, ἐπʼ ἐλπίδι ἀναστάσεως ζωῆς αἰωνίου, οἱ θειότατοι Πατέρες ἐθέσπισαν.
 

Τὰς τῶν προαναπαυσαμένων ψυχὰς κατάταξον, Δέσποτα Χριστέ, ἐν ταῖς τῶν Δικαίων σου σκηναῖς, καὶ ἐλέησον ἡμᾶς, ὡς μόνος ἀθάνατος. Ἀμήν.

Εκλογική Περιφέρεια Απόδημου Ελληνισμού

 

Δημόσια ηλεκτρονική διαβούλευση

για το σχέδιο νόμου του Υπουργείου Εσωτερικών

με τον τίτλο:

 

«ΟΡΙΣΜΟΣ ΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΑΠΟΔΗΜΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ -

ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΣΗ ΑΣΚΗΣΗΣ ΕΚΛΟΓΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟ

ΕΚΛΟΓΕΩΝ ΕΚΤΟΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ

ΜΕΣΩ ΕΠΙΣΤΟΛΙΚΗΣ ΨΗΦΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ»

 
Σας ενημερώνουμε ότι έχει τεθεί σε δημόσια ηλεκτρονική διαβούλευση το σχέδιο νόμου του Υπουργείου Εσωτερικών με τον τίτλο: «ΟΡΙΣΜΟΣ ΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΑΠΟΔΗΜΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ - ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΣΗ ΑΣΚΗΣΗΣ ΕΚΛΟΓΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ ΕΚΛΟΓΕΩΝ ΕΚΤΟΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ ΜΕΣΩ ΕΠΙΣΤΟΛΙΚΗΣ ΨΗΦΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ»
 

https://www.opengov.gr/ypes/?p=9686

Στο πλαίσιο αυτό καλείται να συμμετάσχει στη δημόσια διαβούλευση κάθε κοινωνικός εταίρος και ενδιαφερόμενος, διατυπώνοντας προτάσεις για τη βελτίωση των διατάξεων του προτεινόμενου σχεδίου νόμου.
 
Η διαβούλευση θα ολοκληρωθεί την Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου 2026 και ώρα 09:00.
 

Με εκτίμηση,

 

Μαρία Κριάρη

Πρόξενος

Embassy of Greece in the United Kingdom

Consular Office

1Α Holland Park - W11 3TP

Tel: +44 (0) 20 73135600, +44 (0) 20 73135609

E-mail:grcon.lon@mfa.gr , kriari.maria@mfa.gr

www.mfa.gr/uk/eservices

Ο Σαραντάρης πρόβλεψε την παρακμή της Δύσης

 
Στις 25 Φεβρουαρίου συμπληρώνονται 85 χρόνια από τον θάνατο του ποιητή και χριστιανού στοχαστή Γιώργου Σαραντάρη. Απεβίωσε οσιακά, εν μέσω συγγενών και φίλων, μετά τις κακουχίες που αγόγγυστα υπέστη στην Πίνδο υπερασπιζόμενος την Πατρίδα κατά τον Ελληνο - Ιταλικό πόλεμο 1940-41. Είναι ο ποιητής για τον οποίο ο καθηγητής Μ.Γ. Μερακλής έγραψε: «Καθώς απαγγέλλω τους στίχους του, νιώθω πως μου είναι αδύνατο να μη ομολογήσω πια εδώ κάποια γνώμη μου, πως στις μέρες μας γεννήθηκε ένας ποιητής, που είχε την ακριβή τύχη, αυτός μόνος, να φτάσει το Σολωμό και, σε μερικές στιγμές, να τον ξεπεράσει. Ο Σαραντάρης είναι ο μόνος που, μετά το Σολωμό, έδωσε, κατά τρόπο καλλιτεχνικά ακέραιο και στερεό, την εξαλλαγή του ανθρώπινου πόνου σε μεταφυσική δίψα».
 

Πλήν του πηγαίου και υπέροχου ταλέντου του στην ποίηση ο Σαραντάρης υπήρξε και ένας χριστιανός υπαρξιστής στοχαστής, που στις μεταρσιώσεις του διείδε καθαρά τη δεκαετία του 1930 αυτά που συνέβησαν το 1990 στη Σοβιετική Ένωση και αυτά που συμβαίνουν σήμερα στη Δύση!  Πρώτα για την ΕΣΣΔ έγραψε στο φιλοσοφικό δοκίμιό του «Η παρουσία του ανθρώπου», γραμμένο από τον Οκτώβριο του 1937 έως τον Φεβρουάριο του 1938: «Νομίζω πως για να κατανοηθεί η βαθύτερη σημασία του έργου του Ντοστογιέφσκι, πρέπει να πιστεύουμε πως η Ρωσία, ύστερα από το σφάλμα που διέπραξε να υποταχθεί στην υλιστική κοσμοθεωρία του μαρξισμού και την πρόσκαιρη πείρα του ιδιότυπου σοσιαλιστικού συστήματος, που σήμερα της δίνει κατεύθυνση, θα γίνει ξανά χώρα χριστιανή - ορθόδοξη, αλλά προικισμένη με μια δύναμη και μια επιβολή πάνω στον πολιτισμένο κόσμο, που αναμφισβήτητα της έλειπαν στο παρελθόν».
 
Ως προς τη Δύση σε φιλοσοφικά του κατάλοιπα, γραμμένα τον Ιούλιο του 1938 γράφει λες και ζει και περιγράφει το σήμερα:
 
«Οι λαοί της Δύσης διευθύνονται, αιώνες τώρα, από άτομα, που δε σκέφτονται, δε μπορούν ειλικρινά να σκεφτούν πως η πρόοδος της οικουμένης είναι και δική τους πρόοδος, πως μονάχα η πρόοδος της οικουμένης είναι και δική τους πρόοδος. Ιστορικά, ίσως ο ουμανισμός, η ιταλική και γαλλική Αναγέννηση, δηλώνουν την οριστική στροφή της Δύσης προς τον ηδονισμό, που είναι εκείνο που κοινά ονομάζεται “ατομισμός”. Στροφή που σημαίνει ταυτόχρονα -τέτοια είναι η ιδιότητα και οι συνέπειες του ηδονισμού- τη μοιραία ανικανότητα εκείνων των λαών να συλλογιστούν ειλικρινά, σοβαρά και εντατικά τον προορισμό του ανθρώπου, τον προορισμό όλων των ατόμων της γης και να εργαστούν για ένα οικουμενικό ιδανικό με την πεποίθηση πως έτσι μονάχα εξυπηρετούν ολοκληρωτικά το δικό τους στενό, ας πούμε υποστασιακό συμφέρον. Η Γαλλική Επανάσταση είχε βέβαια μια τάση, κατά την αυταπάτη των δημιουργών της, οικουμενική, αλλά γιατί δε βασίζονταν πάνω στην πίστη στον Χριστό, κατάντησε να έχει σκοπό μια μορφή αφελούς ηδονισμού - ηδονιστές είναι οι σπουδαιότεροι, οι πιο γόνιμοι, θεωρητικοί της. Αν αλλού διαφωνούν, είναι βέβαιο πως ως προς εκείνο που ονομάζουμε εμείς “ηδονισμός” ο Βολταίρ συμφωνεί με τον Ρουσσώ! Και ο Ρομπεσπιέρ με το Ναπολέοντα!...
 
Κανένας ηγέτης δυτικού λαού δεν πράττει σύμφωνα με μια πλέρια πίστη στην αίσια πρόοδο της ανθρωπότητας. Το πιο πολύ που μπορεί να επιτύχει ένας ηγέτης δυτικού λαού είναι να πιστέψει στο μονόπλευρο, ατομιστικό, ηδονιστικό προορισμό του δικού του λαού. Και να μεθύσει ακόμα μ’ ένα τέτοιο όνειρο, να μεθύσει αυτός και ο λαός του! Αλλά το παράδειγμα του Χριστού θα έπρεπε να μας αποτρέπει όλους από τέτοια μέθη και βέβαια θα έρθει καιρός που θα μας αποτρέπει όλους!... Η Δύση λησμονεί το θάνατο, αλλά ο θάνατος είναι η κύρια υποστασιακή προοπτική της. Ό,τι για τον χριστιανό είναι ο Θεός, για τη Δύση είναι ο θάνατος… Τίτλος τιμής, τίτλος πολιτισμού για τη Δύση είναι η αυτοτέλεια, η αυτονομία του ατόμου…
 
Ο τεχνικός πολιτισμός της Δύσης λένε πως είναι προνόμιό της, τιμή της, αλλά αυτός ο πολιτισμός δείχνεται τερατώδης, προ πάντων όταν συλλογιστείς πως εκείνοι που τον δημιούργησαν δεν έκαναν βήμα προς υποστασιακή αντιμετώπιση του προβλήματος του θανάτου… Η Δύση καταδυναστεύει ακόμα σήμερα τον κόσμο… Λένε πως «ο Ευρωπαίος, ο Αμερικάνος, ξέρει να ζήσει». Εννοούν πως ξέρει να ζει σύμφωνα με την ανάπτυξη του τεχνικού πολιτισμού, πως ξέρει να εκμεταλλεύεται τον τεχνικό πολιτισμό για μια αξιοπρέπεια και μια καλοπέραση. Αλλά ακριβώς το αντίθετο χρειάζεται να πούμε: “Ο Ευρωπαίος, ο Αμερικάνος δεν ξέρει να ζήσει”».
 
Άλλη μια εντυπωσιακή πρόβλεψη του Γιώργου Σαραντάρη είναι για την εξέλιξη του τεχνικού πολιτισμού και για τη σημερινή παρακμή της Δύσης. Στο προαναφερθέν φιλοσοφικό του δοκίμιο «Η παρουσία του ανθρώπου» γράφει: «Τον τεχνικό της πολιτισμό η Δύση δεν μπορεί να τον φυλάξει για να κατορθώσει πάντοτε να μας τον μαθαίνει αυτή. Ο τεχνικός πολιτισμός καλύπτει σιγά - σιγά τη γη, παύει μέρα με την ημέρα να είναι προνόμιο της Δύσης, που δεν μπορεί να αντιταχθεί σε τούτη τη μοίρα της. Η Δύση ολοένα φθείρεται και εφ΄ όσον δεν πιστεύει και δεν μπορεί να πιστέψει στον άνθρωπο, ανταποκρίνεται σε ένα νόμο υπέρτατης δικαιοσύνης η αναπόφευκτη παρακμή της. Δεν λέμε πως η Δύση σβήνει, αλλά περιορίζεται η σημασία της. Είναι απόλυτα αδύνατο να οδηγήσει σήμερα την ανθρωπότητα η Δύση. Και όχι για κανέναν άλλο πιο επιφανειακό λόγο, αλλά γιατί, από αιώνες τώρα, έπαψε να πιστεύει στον άνθρωπο».
 
Ο Σαραντάρης για τις ιδέες του και γιατί ποτέ δεν ταυτίστηκε με το δυτικότροπο και αυταρχικό ιδεολογικό κατεστημένο παραμένει εξόριστος και υπό διωγμό. Όμως  τα ποιήματα και οι ιδέες του επιζούν και ως «σαμιζντάτ»* κυκλοφορούν σε όσους πιστεύουν στον Θεάνθρωπο Ιησού, αντιστέκονται στον ηδονισμό και στον μηδενισμό και αγωνίζονται για μια Δύση που ενδιαφέρεται πραγματικά για τον άνθρωπο.
 
*Δημοσιεύσεις λογοκριμένες που κυκλοφορούν από αναγνώστη σε αναγνώστη. 
 
Σημείωση
Για το άρθρο χρησιμοποίησα:
 
Τον Β΄ Τόμο (Κατάλοιπα) από τα «Έργα» του Σαραντάρη, Έκδ. Βικελαίας Δημοτικής Βιβλιοθήκης, Ηράκλειο, 2006, σε εισαγωγή και επιμέλεια της καθηγήτριας Σοφίας Σκοπετέα (1947-2007) λέκτορα της Ελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης.
Γιώργου Σαραντάρη «Γιατί τον είχαμε λησμονήσει… Ανθολόγηση από το σύνολο του έργου του». Επιμέλεια του καθηγητού Μ.Γ. Μερακλή, Εκδ. «Τυπωθήτω - Γιώργος Δαρδανός», Αθήνα, 2002.
Παπαθανασόπουλου Γιώργου «Γιώργος Σαραντάρης: Ο άνθρωπος, ο ποιητής, ο διανοούμενος», Εκδ. Έκπληξη, 2011.
Τσάκωνα Δημ. «Ιδεαλισμός και Μαρξισμός στην Ελλάδα», Εκδ. Κάκτος, 1988.
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Ονομασία της Βασιλεύουσας

 
Βάσει του συνημμένου χάρτη, παρατηρούμε ότι στη συντριπτική πλειονότητα των ευρωπαϊκών χωρών η Πόλη αναφέρεται σήμερα ως «Ιστάνμπουλ», ή με γλωσσικές παραλλαγές του ίδιου ονόματος. Σε ορισμένες περιοχές της Ανατολικής Ευρώπης και του σλαβικού κόσμου απαντούν ιστορικά και ενδιάμεσες ονομασίες, ενώ σε λίγες χώρες -κυρίως εκεί όπου η βυζαντινή και ορθόδοξη παράδοση παραμένει ισχυρή- διατηρείται ακόμη, έστω και παράλληλα, η χρήση της ονομασίας «Κωνσταντινούπολη». Ο χάρτης αποτυπώνει ξεκάθαρα πώς οι σύγχρονες πολιτικές και γλωσσικές πραγματικότητες έχουν επηρεάσει την καθιερωμένη ονομασία της Πόλης διεθνώς.
 

Ωστόσο, πέρα από τις σύγχρονες χρήσεις, η ιστορική ελληνική ονομασία της Βασιλεύουσας είναι και παραμένει Κωνσταντινούπολη, δηλαδή η Πόλη του Κωνσταντίνου. Πρόκειται για όνομα άρρηκτα συνδεδεμένο με την ίδρυσή της από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο, τη χιλιόχρονη βυζαντινή της πορεία και τον ρόλο της ως κέντρου του ελληνισμού, της Ορθοδοξίας και της Ρωμανίας. Για τους Έλληνες, αλλά και για την ιστορική μνήμη της Ευρώπης, η Κωνσταντινούπολη δεν είναι απλώς μια γεωγραφική ονομασία, αλλά σύμβολο πολιτισμού, συνέχειας και ιστορικής ταυτότητας.

Γλώσσα μου πάει...

 
Γλυκιά η μελωδία, προσκαλεί όποιον την ακούει να την συνοδεύσει με ένα λίκνισμα και ένα ψυθίρισμα έστω και σιωπηλό. Τραγουδιστή η γλώσσα, δένεται άριστα με το χρώμα της μουσικής που θωπεύει την ακοή που αν την προσέξεις κάτι θα αρπάξεις, θα βγάλεις νόημα αφού η ντοπιολαλιά αυτή προέρχεται από τα αρχαία χρόνια των Ελληνικών αποικιών που διατηρεί αρχαϊκά στοιχεία. Το πικρόγλυκο παράπονο μιάς γυναίκας καθώς προετοιμάζει τον εαυτό της να χωριστεί από τον άντρα της που θα ταξιδέψει για τον επιούσιο σε κάποιο ορυχείο, σε μια άλλη χώρα ελπίζοντας πως θα τον δει σε ένα χρόνο και το <γιατί μπαμπά φεύγεις;>  του παιδιού στον πατέρα του. Κατωιταλιώτικη η διάλεκτος ή αλλιώς Γραικάνικη ή  Griko του τραγουδιού <άντρα μου πάει>. Υπάρχει και η μετάφραση στην καθομιλουμένη που ερμηνεύεται από τις πιο καλές φωνές του Ελληνικού πενταγράμμου. 
 

Προσπαθώ να το ξεπεράσω αλλά δεν το καταφέρνω, η επιθυμία να ξανά ανταμώσω τον Καβάφη ανάμεσα στις αράδες  του  όταν περιγράφει  τους <Ποσειδωνιάτες> και τις γιορτές τους που τους θύμιζαν τα παλιά τους έθιμα και ότι κι αυτοί, μια φορά και έναν καιρό ήταν Έλληνες, είναι έντονη. Μοναδική η περιγραφή και μοναδικός ο Κωνσταντίνος Καβάφης που έζησε για ένα μικρό διάστημα στα δικά μου Θεραπειά και μαζί με τα πολλά και τα καλά, υπάρχει αποθηκευμένο ένα μικρό χειρόγραφο ποίημα του, στα Αγγλικά <Leaving Therapia>. 
 
Αυτές τις μέρες Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ έχει την τιμητική της και με παγκόσμια εμβέλεια αφού η 9η Φεβρουαρίου είναι η ανά την υφήλιο ημέρα της. Να μας ζήσει και να την χαιρόμαστε και να είναι καλά οι άνθρωποι που υποστήριξαν την πρωτοβουλία της αίτησης η οποία επιβραβεύει την προσφορά της στην επιστήμη, στην ανθρωπότητα και την μοναδικότητα της λαλιάς που μας κληροδότησαν οι πρόγονοί μας. Μια λαλιά που άντεξε στον χρόνο και στις συννεφιασμένες μέρες των μαύρων αιώνων σκλαβιάς και κατακτήσεων και που από αυτήν διδαχτήκαμε τα παντρολογήματα του δήμου με το κράτος, την συζυγία του άλγους με τον νόστο και την θεωρία της πολιτικής και αμέτρητα άλλα για να τα χαρίσει απλόχερα στην απέραντη πολιτεία της γηραιάς γης. Γράφτηκαν τραγωδίες και γράφονται ραψωδίες και κλείνουν συμφωνίες. Χίλια ευχαριστώ στην UNESCO.  
 
Ποιός την χάρη μας λοιπόν,  μέσα σε εννέα μέρες δυο γιορτές για τα δικά μας γράμματα και την δική μας γλώσσα, οι οποίες καθιερώθηκαν  η μια  στα μέσα του ενδεκάτου αιώνα και η άλλη, πρόσφατα. Βλέποντας την θάλασσα από ένα φωτεινό παράθυρο της πρώτης τάξης, καθισμένη στο θρανίο, κοριτσάκι με τις πλεξουδίτσες  και τους άσπρους φιόγκους μου, κολλητά με την Λίτσα με τους δικούς της κολλαρισμένους λευκούς φιόγκους, έμαθα για την πρώτη, από την κυρία Ευγενία στην Αστική Σχολή Θεραπείων. Μακριά από την θάλασσα, σε άλλη γη και σε άλλα μέρη, και με ασήμι στα μαλλιά αντί για φιόγκους, έμαθα για την  δεύτερη.  Δεν πειράζει, τηρώ κατά γράμμα το ρητό και γειράσκω αεί διδασκόμενη.
 
Μας κάνει περήφανους η γλώσσα μας!  Και ας είναι καλά οι "άλλοι " που  δραττόμενοι της ευκαιρίας την τροποποίησαν, την προσάρμοσαν  και την διαμόρφωσαν κατάλληλα  στα Σχολικά,  Εκκλησιαστικά και Λειτουργικά  τους εγχειρίδια, στην Θεία Ευχαριστία, στις ομιλίες και στις διαλέξεις, στα λογοτεχνικά και επιστημονικά τους κείμενα και στην καθημερινότητα του ζειν. Ετσι γίνεται  προσιτή στον άνθρωπο της διπλανής πόρτας, του κάθε πολίτη ακόμα και όταν επισκέπτονται τον οφθαλμολόγο και τον καρδιολόγο, το φαρμακείο, το κοιμητήριο και όχι μόνο.
 
Η απόδοση τιμών στην Ελληνική γλώσσα είναι ένα Ευχαριστώ για την προσφορά της. Ας πούμε και εμείς με την σειρά μας ένα ευχαριστώ σε εκείνους που χάρη σε εκείνους,  πολλές  φορές, ανακαλύπτουμε την δική μας γλώσσα  μέσα από την δική τους.  Κάτι είναι και αυτό.
 
Η γλώσσα μου πάει, η γλώσσα μου έρχεται.
 
Νίκη Beales
Φεβρουάριος 2026
Μπάκινγκχαμ, Αγγλία

Του Τριωδίου οι ήχοι και οι αχοί

 
«…Πόσα Τριώδια αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου, έχεις αξιωθεί να ζήσεις; Πόσες πύλες μετανοίας μπροστά στα μάτια σου έχουν ανοίξει, πόσες παραβολές Τελώνου και Φαρισαίου, Ασώτου Υιού και Σπλαχνικού Πατέρα; Πόσες Κυριακές Κρίσεως, πόσες αναμνήσεις της εξορίας του Αδάμ; Το μετά το λαβεῖν την ἐπίγνωσιν τῆς ἀληθείας, δεν είναι για σένα καθρέφτης; Νομίζεις πως δεν θα αξιωθείς τιμωρίας επειδή περιφρόνησες το αίμα της νέας Διαθήκης, ή σου φαίνεται πως επειδή αυτοδικαιώθηκες ως άλλος… Όσιος τελώνης, κατακρίνοντας συνεχώς όλους τους υπόλοιπους ως φαρισαίους, ή γιατί θυμήθηκες δακρυσμένος την κάποτε δική σου επιστροφή στο σπίτι από την μακρινή χώρα, ή επειδή σου ήρθε φίλαυτα στη μνήμη εκείνη η δωρεά σου η γενναία στα ορφανά της γειτονιάς σου, ή τέλος επειδή νήστεψες και εσύ ένα-δυο τριμέρια, ανήκεις στην κατηγορία όσων έμειναν στερρεοί και δεν εβλασφήμησαν, δεν ξανασταύρωσαν Τον Αναστάντα; Και πόσο εσένα τον ίδιο κοροϊδεύεις αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου, αν θαρρείς πως αν μετά από όλη αυτή την τωρινή σου αποστασία θα κατορθώσεις λίαν ευκόλως με την… χάρη που φαντάζεσαι ότι σου περισσεύει, να ανακαινιστείς εις μετάνοιαν! Η γη σου, η κάποτε εύφορη, μόνο αγκάθια πλέον ξεβγάζει και φωτιά θα τα περικυκλώσει να τα αφανίσει!
 

Ακόμα ανασαίνεις! Είναι εγγύηση μακροθυμίας και Χρηστότητας κάθε σου ανάσα! Ανάστα! Ξέχνα τους ρόλους που βολεύουν την ανθρωπαρέσκεια και την αυτοδικαίωσή σου! Χτύπα ξανά τα στήθη σου στο ταμιείο σου! Ζήτα τους οικτιρμούς από τον προδομένο Πατέρα με ταπείνωση και συναίσθηση της αποστασίας σου! Αναθεώρησε τα περί αρετών σου! Νιώσε στα αλήθεια ο τελευταίος αμαρτωλός! Ένα περίψημα! Κλάψε για την δική σου εξορία στις παρυφές του σκότους… Αυτομέμψου αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου! Και έπειτα, έλπισε στον Κύριο! Στη Ζωή, Στο Φως και Στην Ελπίδα! Να αυτοκατακριθείς! Μόνο έτσι θα νιώσεις ότι το αίμα του μόνου Αναμάρτητου χύθηκε για την Σωτηρία των αμαρτωλών, ων πρώτος ει εσύ! Τώρα! Καιρός του ποιήσαι τω Κυρίω ! Στον Άδη αν δεν το πράξεις εδώ, δεν θα μπορείς! Μα ούτε θα θέλεις! Από τούτο το πρόσκαιρο ζούμε Τον Παράδεισο ή την κόλασή μας! Στο εδώ, εκείνο το ΘΕΛΩ, είτε θα υποταχθεί πανελεύθερα στον Θεό ή θα Τον παραμερίσει χωρισμένο από Εκείνον αιώνια! Και να θυμόμαστε αυτό που έλεγε ο αββάς Δωρόθεος, πως όταν δεν συνηθίζει ο άνθρωπος να κατηγορεί τον εαυτό του, δεν θα αργήσει να θεωρήσει αίτιο του κακού, ακόμα και αυτόν τον ίδιο τον Θεό...».
 
Γράφτηκαν τα παραπάνω αποσπάσματα  σε μια αντίστοιχη εκπομπή, αρκετά Τριώδια πριν… Παλιλογείς θα πει κάποιος… Επαναλαμβάνεσαι κουραστικά… Βρες κάτι άλλο, πιο πρωτότυπο, πιο θελκτικό! Και μην αρχίσεις πάλι τα πεισιθάνατα μακάβριά σου (που έλεγε και μια ψυχούλα καλή της ώρα). Αχ αυτό το β πότε θα το ξεριζώσουμε αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου! Πότε θα ζήσουμε το παμπόθητο μακάριο; Λογαριάζοντας την κάθε μέρα μας σαν την πρώτη μέρα του ανακαινισμένου μετανοούντος ανθρώπου  του νιογέννητου, αλλά και σαν την τελευταία που μας δόθηκε από τον Αρχηγό της Ζωής για έναν και μόνο σκοπό… την επιστροφή μας στην πατρική οικία.
 
Η τελευταία μου μέρα, η τελευταία μου Κυριακή, τα τελευταία Χριστούγεννα, το τελευταίο Τριώδιο… και έπειτα η αιώνια χαρά… η χαρά του Παραδείσου που μόνο όποιος την έζησε και τη ζει χωρίς διαλείμματα και προϋποθέσεις από αυτήν τη ζωή, θα την γευτεί και στην άλλη… Τα σημεία των καιρών, οι αχοί και οι ήχοι του πολέμου και των Θεομηνιών,  πυκνώνουν γύρω μας. Να χαιρόμαστε μόνο,  προέτρεπε ο μακαριστός Άγιος Γέροντας ο π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, όταν γίνονται πραγματικότητα όλα εκείνα που μας οδηγούν προς το άκρως άδηλο μεν,  μα και διακριτό συνάμα τέλος της Ιστορίας, προς τον δεύτερο ερχομό του Κυρίου μας. Ο γαρ καιρός εγγύς… Ο προειδοποιητικός αλλά και χαροποιός ταυτόχρονα αχός της προφητικής κραυγής της Αποκάλυψης και ένα Τριώδιο που ανοίγει τις σελίδες και τις πύλες της μετανοίας μπροστά μας. Να ζήσουμε ένα άλλο και όχι άλλο ένα, συνηθίζουμε να λέμε τούτες τις ώρες αλλά φρενοβλαβώς να μην βιώνουμε… Ίσως αυτοί οι ανατριχιαστικοί ήχοι και οι  αχοί του φετινού... τελευταίου μας Τριωδίου, να μας κάνουν επιτέλους να στρέψουμε της καρδιάς τα μάτια ψηλά,  κραυγάζοντας με όλη τη δύναμή της  το «Ἔρχου, Κύριε Ἰησοῦ». 
 
Νώντας Σκοπετέας

Η ραδιοφωνική εκπομπή εδώ!

Ελληνικό χειρόγραφο στη Γαλλία

 
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας ανακοίνωσε ότι επανένωσε τα δύο μέρη ενός πολύτιμου χειρογράφου στα ελληνικά του 13ου αιώνα, έπειτα από σχεδόν μισή χιλιετία.
 

Αυτός ο επίλογος κατέστη δυνατός χάρη στο δικαίωμα προτίμησης (προαγορά) του πρώτου μέρους του χειρογράφου, το οποίο πουλήθηκε σε δημοπρασία στις 5 Οκτωβρίου από τον οίκο δημοπρασιών Giraudeau, στην κοινότητα Ζουέ-λε-Τουρ στην κεντρική Γαλλία.
 
Πρόκειται για ένα ψαλτήριο -συλλογή ψαλμών- που γράφηκε στην Κωνσταντινούπολη στα τέλη του 13ου αιώνα.
 
Η BnF περιγράφει σε δελτίο Τύπου ότι πρόκειται για «ένα μικρό χειρόγραφο γραμμένο εξ ολοκλήρου με χρυσή μελάνη και πλούσια διακοσμημένο με πολύχρωμα περιγράμματα και αρχιγράμματα σε χρυσό φόντο».
 
Το χειρόγραφο αυτό πωλήθηκε έναντι 130.200 ευρώ. Σύμφωνα με το εξειδικευμένο περιοδικό La Gazette Drouot, οι πωλητές ήταν απόγονοι μιας οικογένειας Γάλλων ευγενών, των Ντεγκρέ ντι Λου.
 
Η BnF ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα γι’ αυτό, γιατί κατέχει από τον 19ο αιώνα το δεύτερο μέρος του ίδιου χειρογράφου, κωδικοποιημένο στις συλλογές της με την ονομασία «Supplément grec 260».
 
Σύμφωνα με τους ειδικούς της Εθνικής Βιβλιοθήκης, τα δύο χειρόγραφα «χωρίστηκαν πριν από τις αρχές του 17ου αιώνα». Η εμφάνιση σε δημόσια πώληση του πρώτου μέρους, άγνωστη μέχρι τώρα, αποτέλεσε έκπληξη.
 
Η άφιξη στη Γαλλία αυτού του χειρογράφου είναι πιθανότατα έργο ενός Γάλλου καρδινάλιου και συμβούλου του Λουδοβίκου ΙΒ’, του Ζορζ Αμπουάζ.
 
Η BnF δηλώνει ότι έχει «μία από τις σημαντικότερες συλλογές ελληνικών χειρογράφων στον κόσμο», με περίπου 5.000 αντίτυπα.
 
ΠΗΓΗ: Filoi TexnisFilosofias

Διαδικτυακή μελέτη για το Τριώδιο

 
Η Ελληνορθόδοξη Κοινότητα Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στο Bristol σας προσκαλεί σε μια διαδικτυακή συνάντηση και μελέτη με γενικό θέμα «Εκκλησία και Κοινωνία», μεθαύριο Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου 2026. Στο πλαίσιο της συνάντησης, θα έχουμε τη χαρά να φιλοξενήσουμε ως ομιλητή τον Αρχιμανδρίτη Χριστόδουλο Κοκλιώτη, Ιερατικώς Προϊστάμενο του Καθεδρικού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου και Αγίου Ανδρέου στο Birmingham.
 

Με αφορμή την είσοδό μας στο Τριώδιο και την πορεία προς τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, ο π. Χριστόδουλος θα αναπτύξει το θέμα «Το Τριώδιο και η Μεγ. Τεσσαρακοστή, ως πορεία προς Εμμαούς», προσκαλώντας μας σε έναν ουσιαστικό πνευματικό διάλογο και κοινό προβληματισμό. Η συνάντηση θα πραγματοποιηθεί διαδικτυακά και είναι ανοιχτή σε όλους.

Ρωσία και Μικρασιατική Καταστροφή

 
Η Μικρασιατική Καταστροφή δεν υπήρξε μόνο αποτέλεσμα στρατιωτικών λαθών ή διεθνών συσχετισμών εις βάρος του Ελληνισμού, αλλά και καρπός συνειδητών επιλογών μεγάλων δυνάμεων.
 

Ανάμεσά τους, η Σοβιετική Ρωσία διαδραμάτισε καθοριστικό και βαθιά αρνητικό ρόλο, παρέχοντας στον Μουσταφά Κεμάλ πολιτική, οικονομική και στρατιωτική στήριξη.
 
Όπλα, χρυσός και διπλωματική κάλυψη ενίσχυσαν αποφασιστικά τον κεμαλικό στρατό σε μια κρίσιμη ιστορική συγκυρία, συμβάλλοντας στην ήττα του ελληνικού στοιχείου και στην κατάρρευση της παρουσίας του στη Μικρά Ασία.
 
Η επιλογή αυτή αποκτά ακόμη βαρύτερο συμβολικό φορτίο αν αναλογιστεί κανείς ότι επρόκειτο για ένα ομόδοξο έθνος, το οποίο -παρά τους ιστορικούς, θρησκευτικούς και πολιτισμικούς δεσμούς- επέλεξε να στηρίξει εκείνους που οδήγησαν στον ξεριζωμό, τις σφαγές και τον αφανισμό αιώνων ελληνικής ζωής.
 
Η μνήμη της Μικρασιατικής Καταστροφής δεν μπορεί να είναι επιλεκτική. Η ιστορική αλήθεια, όσο επώδυνη κι αν είναι, οφείλει να αναδεικνύει ευθύνες και επιλογές, ώστε ο Ελληνισμός να θυμάται, να κατανοεί και να μην αυταπατάται.
 
Συγχαρητήρια στην Ομογενειακή εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, 5^η Φεβρουαρίου τ.έ., σελ. 21, που αναδεικνύει το εν λόγω θέμα.