Οι δρομείς της ζωής

Δεν νομίζω ότι υπάρχουν ανθρώπινα λόγια για να περιγράψουν αυτό που μπορεί κανείς να δει στο παρακάτω βίντεο.

H Κυρά της Ρω

Σαν σήμερα, στις 13 Μαϊου 1982, έφυγε από τη ζωή η Κυρά της Ρω.

Η Κυρά της Ρω υπήρξε μέλος της Αντίστασης και το πραγματικό της όνομα ήταν Δέσποινα Αχλαδιώτη. Κατά την περίοδο της κατοχής είχε αντιστασιακή δράση, αλλά έγινε γνωστή στο πανελλήνιο ως "Κυρά της Ρω", γιατί επί 40 χρόνια (από το 1943 ως το θάνατό της) ύψωνε την ελληνική σημαία στην ακριτική νησίδα της Ρω κάθε πρωί και τη κατέβαζε με τη Δύση του ήλιου. Στη Ρω είχε εγκατασταθεί με τον άντρα της και την τυφλή μητέρα της από το 1924. Βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών (1975), το Πολεμικό Ναυτικό, τη Βουλή των Ελλήνων, το Δήμο Ρόδου, την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος και άλλους φορείς. Το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας έστειλε ναυτικό άγημα και αντιπροσωπεία του ΓΕΝ στο Καστελόριζο όπου, στις 23 Νοεμβρίου 1975, της απένειμε το μετάλλιο για την πολεμική περίοδο 1941-1944, για τις «προσφερθείσες εθνικές υπηρεσίες της», όπως ανέφερε η απόφαση του Υπουργού Άμυνας.

Απεβίωσε σε ηλικία 92 ετών, σε νοσοκομείο της Ρόδου, στις 13 Μαΐου του 1982. Η κηδεία της έγινε με τιμές, δημοσία δαπάνη, στο Καστελλόριζο, παρουσία του τότε υφυπουργού Άμυνας Αντώνη Δροσογιάννη, και η σορός της μεταφέρθηκε στην Ρω και ετάφη κάτω από τον ιστό όπου ύψωνε τη σημαία.

Δημοτική γλώσσα

Η Πηνελόπη Δέλτα, αναφέρει με κάποια πίκρα, στα απομνημονεύματά της, ότι η μητέρα της, γυναίκα μορφωμένη της εποχής, δεν είχε διαβάσει ούτε ένα από τα έργα της. Από πείσμα και φανατισμό γιατί ήταν γραμμένα στη... δημοτική γλώσσα! Και πέθανε χωρίς να χαρεί ούτε ένα από τα θαυμάσια δημιουργήματα της κόρης της!

Τι κρίμα... Αλλά και τι δίδαγμα για τους «αυστηρούς» γονείς, που με τέτοιους στείρους φανατισμούς και πείσματα διώχνουν από κοντά τους τα παιδιά τους. Διώχνοντας έτσι την ευτυχία τη δική τους και των παιδιών τους!

Γιάννης Κορίδης

Πρόσφατα έγινα αποδέκτης του εξαίρετου τόμου Ποίησης, με τον τίτλο «Ποιήματα, 1952-2002», του σπουδαίου δημιουργού Γιάννη Κορίδη. Ο Γιάννης Κορίδης είναι Έλληνας δημοσιογράφος και λογοτέχνης. Γεννήθηκε στη Μολόχα της Κοζάνης το 1936 από γονείς Μικρασιάτες. Σπούδασε νομικά και φιλολογία, αλλά τον κέρδισε η δημοσιογραφία. Εργάστηκε σχεδόν, σε όλες τις αθηναϊκές εφημερίδες και περιοδικά (Ελευθερία, Βήμα, Νέα, Ακρόπολις, Βραδυνή, Ημέρα, Ανένδοτος, Ελεύθερος Τύπος, Κέρδος, Ειδήσεις, Ταχυδρόμος, Οικονομικός Ταχυδρόμος, Εποχές, Ελληνίδα, Slim, Ελλάδα) ως ρεπόρτερ, διορθωτής, αρθρογράφος, χρονογράφος, κριτικός βιβλίου κλπ.

Παρουσιάστηκε στα Γράμματα με τη συλλογή «Με την ανατολή του ήλιου» το 1952, όπου ξάφνιασε την κριτική για το νεαρό της ηλικίας του και για τον καλοδουλεμένο στίχο του. Από τότε μέχρι σήμερα έχει δημοσιεύσει μια πληθώρα έργων.

Ποίηση

- Με την ανατολή του ήλιου, 1952
- Κραυγές στη θύελλα, 1955
- Το πρόσωπο της Γης, 1957
- Διεισδύσεις, 1962
- Αφιέρωση, 1970
- Κύπρος, 1974
- Χρονολόγιο, 1978
- Η νύχτα της Θάλασσας, 1994
- Ποιήματα 1952-2002. Περιλαμβάνονται οι οκτώ παραπάνω συλλογές μαζί με την ανέκδοτη «Φωνές από το χτες και το σήμερα», 2002
- Κλειστός χώρος, 2009.

Ανθολογίες

- Ποιητική Ανθολογία 1930-1965, 1965
- Ανθολογία Βαλκανικής Ποίησης, 1984
- Τα Ωραιότερα Δημοτικά Τραγούδια
Α΄ τόμος: Ακριτικά-Ιστορικά
Β΄ τόμος: Κλέφτικα-Της Εθνικής Αντίστασης

Γ΄ τόμος: Της Αγάπης και του Έρωτα

Δ΄ τόμος: Μοιρολόγια - Της Ξενιτιάς - Παραλογές (Πρώτη έκδοση 2000, Δεύτερη έκδοση 2002)

Μελέτες - Δοκίμια - Ταξιδιωτικά

- Οι μεγάλες δίκες των αιώνων, τόμοι 3, 1968
- Οι μεγάλοι εραστές, 1971
- Βουλγαρία, ένα ταξίδι μια γνωριμία, 1978
- Βαλκάνια, απύραυλη ζώνη, α΄ και β΄ έκδοση, 1985
- Βαλκάνια, απύραυλη ζώνη, στην αγγλική, 1985
- Μορατόριουμ, η αλήθεια για τα πυρηνικά, 1988
- Τα γεράκια και οι λύκοι, 1989
- Πέτρος Μωραΐτης - ο γλύπτης, ο άνθρωπος, 1994
- Υπόθεση Οτζαλάν, 1999
- Νικηφόρος Μανδηλαράς - Η δολοφονία ενός αγωνιστή, 2002
- Το Αλβανικό Έπος (Λεύκωμα μεγάλου σχήματος), 2003
- Nέα Ιωνία 1923-2003. 80 χρόνια (Λεύκωμα μεγάλου σχήματος), 2004.

Επίσης, από το 1995 ανθολογεί και εκδίδει το ετήσιο «Ποιητικό Ημερολόγιο». Έργα του έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, ιταλικά, αγγλικά, βουλγαρικά, αλβανικά και σλοβένικα.

Ο Μπάμπης Δερμιτζάκης ανέφερε για την ποίηση του Κορίδη: «Η Ποίηση του Γιάννη Κορίδη διακρίνεται για την ευαισθησία της, και μια λυρική μελαγχολία, ενώ ξεφεύγουν απ' αυτή σαρκαστικοί τόνοι όταν αναφέρεται στη σύγχρονη πραγματικότητα. Είναι χαρακτηριστικό ακόμη της ποίησής του ότι πολλά ποιήματά του έχουν αφετηρία βιώματα επεισοδίων καθημερινής ζωής, τα οποία αναπλάθει αφηγηματικά αποδίδοντάς τους ταυτόχρονα όλο το σημασιακό τους εύρος. Συχνά ο στίχος του έχει μια διαύγεια καβαφική (κάποια ποιήματά του άλλωστε θυμίζουν έντονα τον μεγάλο αλεξανδρινό) σχεδόν πεζολογική, όπου η ποιητικότητα εξακοντίζεται στο νόημααντί να μένει προσκολλημένη στη φόρμα».

Μια μικρή ποιητική γεύση λαμβάνουμε με τα παρακάτω έργα:


Εωθινό

Ουρανέ της αγαπημένης
Στιγμή της παντοδυναμίας
Στις γιορτάσιμες πασχαλιές
Στη δόξα του πράσινου
Το είναι μου
Βασιλεύει.


Αμετάκλητο

Κατεβαίνω
Στην αίσθηση του φύλλου
Μετρώ το περπάτημα της αυγής
Στο νοτισμένο πάτωμα
Της μοναξιάς μου.
Καρδιά μου
Εσύ πρωτοκάθησες
Στην τραυματισμένη καρέκλα του γείτονα
Στη μέση ακριβώς
Της λυπημένης ιστορίας.


Πατρίδα

Εδώ που ρημάξανε τα καΐκια
Η θάλασσα αποφεύγει την άνοιξη
Δεν υπάρχει ήλιος για τα μάτια της
Δεν υπάρχει χάδι για το κορμί της.
Οι απόμαχοι με τα βαθουλωτά μάτια
Οι παλιές ιστορίες, τα ταξίδια
Τεμαχισμένες εικόνες τις νύχτες
Λύνουν τα μαλλιά τους.

Εδώ που ρημάξανε τα καΐκια
Είναι ο τόπος μας
Κάθε πρωΐ κατεβαίνουμε
Μ’ ένα βάρος στην καρδιά μας.
Όσοι μας λησμόνησαν
Όσοι μας απαρνήθηκαν
Εδώ θα μας βρούνε.

Το νερό

Στο Λουτράκι, πάνω σε μια κατοικία, βρίσκεται τοποθετημένος αυτός ο ηλεκτρονικός πίνακας, με το ενδιαφέρον αυτό σύνθημα: «Το νερό είναι ο πολιτισμός και η περιουσία μας».

Μπορεί να φαίνεται απλοϊκό και ίσως αυτονόητο, αλλά για τα αυτονόητα έχουν πραγματοποιηθεί οι μεγαλύτεροι πόλεμοι στην ιστορία της ανθρωπότητας. Ας ευχηθούμε να μην χρειαστεί να πολεμήσει κανείς για το νερό, κι επίσης το βασικό αυτό στοιχείο ζωής να ρέει παντού και πάντα άφθονο για να ξεδιψούν οι εν ανάγκη ευρισκόμενοι αδλφοί μας, και ιδιαίτερα τα παιδιά.

"Μουσικόν Ανθολόγιον"

Ένας καινούργιος και ιδιαίτερα επιμελημένος ψηφιακός δίσκος (CD) ήλθε πρόσφατα να προστεθεί στην δισκογραφία της βυζαντινής και εκκλησιαστικής μουσικής. Είναι έργο της καλλιτεχνικής προσπάθειας και των πνευματικών κόπων ενός εκλεκτού τέκνου της Ομογένειας του Λονδίνου, του Αλέξανδρου Προκοπίου, Πρωτοψάλτου στον Ιερό Ναό των Αγίων Δώδεκα Αποστόλων.

Η γνωριμία μου με τον Αλέξανδρο πάει αρκετά πίσω στο χρόνο. Με τον πατέρα του Δρα. Παναγιώτη Προκοπίου συνεργαζόμαστε στην Κοινότητα του Αγίου Παντελεήμονος Harrow ΒΔ Λονδίνου, όπου ψάλλει ως Λαμπαδάριος και διακονεί ως Γραμματέας του Κοινοτικού Συμβουλίου. Έτσι, είχα την ευκαιρία να γνωρίσω τον Αλέξανδρο από μαθητή του Δημοτικού Σχολείου, τότε δηλαδή που ξεκινούσε τη μαθητεία του στην Παραδοσιακή μας Εκκλησιαστική Μουσική και Ψαλμωδία. Η πρόοδός του μάλιστα ήταν κατακόρυφη και αλματώδης, έτσι ώστε έφτασε να εντυπωσιάζει πάντα τους δασκάλους και τους ακροατές του.

Τα ταξίδια του στη Βασιλεύουσα και η συναναστροφή του με σπουδαίους και έμπειρους Ιεροψάλτες, αλλά και ανώτερους Κληρικούς της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, όπως επίσης η αφοσίωση και η πιστότητά του στις παραδοσιακές μουσικές αρχές, αλλά και η μαθητεία του κοντά σε άξιους Κληρικούς και Βυζαντινούς Μουσικούς στην εν Λονδίνω φιλογενή Ομογένειά μας, συνέδραμαν στην αναβάθμιση του έμφυτου ταλέντου του και συνέβαλαν στην καλλιέργεια της μουσικής αλλά και της πνευματικής του ταυτότητας.

Ο ίδιος ο κ. Αλέξανδρος Προκοπίου δήλωσε χαρακτηριστικά και κατ’ αποκλειστικότητα:

Η Βυζαντινή, Εκκλησιαστική Μουσική αποτελεί ένα μεγάλο τμήμα της παραδόσεως της Ορθοδόξου Χριστιανικής λατρείας. Ελκύει την προσευχή στον πιστό, «Λύει τα δεσμά» με τον κόσμο και ενώνει τον άνθρωπο με τα θεία και οι πιστοί παίρνουν ανάπαυση από τα πάθη τους. «Πάσαν την βιωτικήν αποθώμεθα μέριμναν» ψάλλουμε στον Χερουβικό Ύμνο κάθε Θείας Λειτουργίας.

Μετά από πολλών παρακλήσεων από συναδέλφων, συγγενών ακόμα και μαθητών της σχολής βυζαντινής μουσικής, προχώρησα στην έκδοση αυτού του ψηφιακού δίσκου, αποτελουμένου από είκοσι ακούσματα του Όλου Ενιαυτού, δηλαδή από τις μεγαλύτερες περιόδους-εορτές του Εκκλησιαστικού έτους: Χριστουγέννων, Θεοφανείων, Μ. Τεσσαρακοστής, Μ. Εβδομάδος, Πάσχα, Πεντηκοστής, καθώς και τριών γενικοτέρων ύμνων.

Το έργο αυτό μαγνητοφωνήθηκε στον Ι. Ν. Αγίων Δώδεκα Αποστόλων στο Λονδίνο και στο σημείο αυτό θα ήθελα προ πάντων να εκφράσω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον ιερατικώς προϊστάμενο του ναού αυτού, Πρωτοπρεσβύτερο π. Ιωσήφ Παλιούρα. Ο π. Ιωσήφ είναι ο διευθυντής της σχολής βυζαντινής μουσικής της ιεράς Αρχιεπισκοπής Θυατείρων και Μ. Βρετανίας τα τελευταία 23 χρόνια, και πρώτος μου μουσικοδιδάσκαλος για τα μερόνυκτα που εξόδευσε μαζί μου συμβουλεύοντάς με και ρυθμίζοντας τον ήχο με την πείρα του.

Ευχαριστίες επίσης οφείλονται σε όσους άλλους – ανωνύμους και μη – που βοήθησαν με το δικό τους τρόπο στο έργο αυτό, για παραδειγμα το τυπογραφικό γραφείο St Paul’s Press., για την τεχνική τους εξυπηρέτηση

Ένα ιδιαίτερο ευχαριστώ αξίζει και προς την Αυτού Θειοτάτη Παναγιώτητα, τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο, καθώς και τον σεβαστό μας ποιμενάρχη Αρχιεπίσκοπο Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας κ. Γρηγόριο για τους προλόγους των στο εσώφυλλο του έργου αυτού.

Ο νέος και ελπιδοφόρος αυτός Ιεροψάλτης μας είχε στην προσπάθειά του αυτή την ευλογία της Α.Θ.Π. του Οικουμενικού μας Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, ο οποίος του έγραψε μεταξύ άλλων και τα εξής:

Η ιερά βυζαντινή ψαλμωδία τέρπει τας ακοάς των πιστών, κατανύσσει τας ψυχάς, αναβιβάζει υψηλά τας καρδίας των φιλομούσων, φιλοτέχνων και φιλοθέων ανθρώπων. ...επιδοκιμάζοντες το «Μουσικόν Ανθολόγιον», επευχόμεθα όπως ο Κύριος, δια πρεσβειών της Υπεραγίας Θεοτόκου και πάντων των Αγίων, χαρίζηται τη υμετέρα Μουσικολογιότητι πάντα τα προς σωτηρίαν αιτήματα και την ανταπόδοσιν του κόπου και του μόχθου αυτής. Επί δε τούτοις, απονέμοντες την πατρικήν και Πατριαρχικήν ημών ευλογίαν, επικαλούμεθα επ’ αυτήν και τους συνεργάτες υμών την χάριν και το πλούσιον έλεος του Παναγάθου Θεού ημών.

Είχε βέβαια και την ευχή του σεπτού Ποιμενάρχου μας, Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Θυατείρων και Μεγ. Βρετανίας κ.κ. Γρηγορίου, ο οποίος προλόγισε τον ψηφιακό αυτό δίσκο με τις εξής σκέψεις:

Θέλω πρώτα να σας συγχαρώ θερμά για την σκέψη και την πρωτοβουλία σας αυτή και συνάμα να ευχηθώ κάθε επιτυχία στην ωραία και ιερή αυτή προσπάθειά σας. Η καλλιέργεια της πατρώας Βυζαντινής Μουσικής και ψαλμωδίας και η προβολή της εκκλησιαστικής μας υμνωδίας αποτελεί ιεράν και ταυτόχρονα κοινήν υπόθεση για όλους μας. Επίσης η ψαλμωδία αποτελεί και προσωπική χαρά και ευθυμία, είναι μια υπαρξιακή σχέση και συνομιλία με τον εν Τριάδι δεδοξασμένον Θεό, εις το όνομα του οποίου οι πιστοί εναποθέτουμε τον εαυτό μας. Σας συγχαίρω και πάλιν από καρδίας για την προσφοράν σας αυτή, προσεύχομαι όπως ο Θεάνθρωπος Χριστός ευλογήσει τους κόπους σας, και διατελώ μετά θερμών ευχών και της εν Χριστώ αγάπης.

Αξίζει οπωσδήποτε να αναφέρουμε, όσον αφορά το περιεχόμενο του δίσκου πως διαιρείται σε 5 μέρη. Στο πρώτο μέρος με τον τίτλο «Γενικοί ύμνοι» έχουν περιληφθεί το «Αγαπήσω Σε» Ιακώβου Πρωτοψάλτου, το Γ’ Εωθινό «Της Μαγδαληνής Μαρίας» και η αργή Δοξολογία του Γεωργίου Βιολάκη. Στο δεύτερο μέρος βρίσκουμε δύο Χριστουγεννιάτικους ύμνους, στο τρίτο ακούμε τρεις ύμνους των Θεοφανείων. Στο επόμενο μέρος απολαμβάνουμε οκτώ ύμνους που καλύπτουν τις περιόδους του Τριωδίου, της Μεγ. Εβδομάδος και του Πάσχα, ενώ στο πέμπτο και τελευταίο μέρος τέρπεται η ακοή μας από την υπέροχη ψαλμωδία των αργών καταβασιών της Αναλήψεως και τριών ύμνων της Πεντηκοστής.

Σ’ εμάς απομένει να ευχηθούμε από μέσης καρδίας ο δίσκος αυτός να είναι καλοτάξιδος και να έχει μεγάλη επιτυχία. Ο ίδιος ο δημιουργός του δε, Αλέξανδρος Προκοπίου, να συνεχίσει με αμείωτο ενδιαφέρον και αγάπη το σπουδαίο έργο στο οποίο παιδιόθεν εισήλθε και να εκπληρώσει τα όνειρα τα δικά του και των δικών του προς δόξαν Θεού και προς πνευματική ωφέλεια των θεοφιλών ακροατών του ωραίου και εύηχου αυτού δίσκου.

π. Α.Δ.Σ.

Γεώργιος Ε΄

Προχθές (6 Μαΐου) γιορτάσθηκε στην Αγγλία η επέτειος των 100 χρόνων (6 Μαΐου 1910) από την ανάρρηση του Γεωργίου του Ε’ στον βασιλικό θρόνο της χώρας.

Ένας από τους τρόπους του εορτασμού ήταν και η έκδοση μιας πολύ όμορφης σειράς 2 γραμματοσήμων, κι ενός υπέροχου φακέλλου πρώτης ημέρας κυκλοφορίας.

Ο Γεώργιος (George Frederick Ernest Albert), γεννήθηκε στις 3 Ιουνίου 1865. Έγινε Βασιλιάς του Ηνωμένου Βασιλείου και των λοιπών Βρετανικών περιοχών, όπως επίσης και Αυτοκράτορας της Ινδίας, όταν απεβίωσε ο πατέρας του Βασιλιάς Εδουάρδος Ζ΄ στις 6 Μαΐου 1910 και παρέμεινε μέχρι το θάνατό του το 1936, οπότε τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιός του Εδουάρδος. Ήταν μονάρχης κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στη διάρκεια του οποίου απεκδύθηκε όλους τους γερμανικούς τίτλους του και άλλαξε το όνομα της δυναστείας, από Saxe-Coburg-Gotha σε Windsor. Ο Γεώργιος ήταν δεινός φιλοτελιστής.