Μπουγάτσα

Κερνάμε μπουγάτσα!

Δεν είναι βέβαια από τις γνωστές παραδοσιακές της συμβασιλεύουσας. Αλλά ο Απόδημος Ελληνισμός τιμά πάντα τις ωραίες παραδόσεις και τα γευστικά έθιμα του έθνους μας. Κι η μπουγάτσα είναι οπωσδήποτε ένα απ’ αυτά!

Για την ιστορία ας αναφέρουμε πως το όνομά της προέρχεται από την αντίστοιχη τουρκική λέξη πογάτσα (POĞAÇA).

Στην Ελλάδα την έφεραν μικρασιάτες πρόσφυγες μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, κάνοντάς την ιδιαίτερα δημοφιλή στη Βόρεια Ελλάδα, ειδικά στη Θεσσαλονίκη και τις Σέρρες, που φημίζονται για τη μπουγάτσα τους.

Ορθόδοξη Αδελφότητα Αγ. Ιωάννου Βαπτιστού

Η εν λόγω Ορθόδοξη Αδελφότητα οργανώνει το Ετήσιο Συνέδριό της από σήμερα μέχρι την Κυριακή 1η Αυγούστου, στο The Hayes Conference Centre, Swanwick, Derbyshire, στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το γενικό θέμα είναι: «Θεοφόροι Πατέρες και Μητέρες: Πνευματική Καθοδήγηση στην Ορθόδοξη Εκκλησία».

Το Πρόγραμμα θα περιλαμβάνει Ιερές Ακολουθίες και εξαιρετικά ενδιαφέρουσες ομιλίες, όπως οι παρακάτω:

Πανιερ. Μητροπολίτης Διοκλείας Κάλλιστος: «Τί εννοούμε με τον όρο Πνευματική Καθοδήγηση;».

Αρχιμ. Κύριλλος Jenner: «Αρχιμανδρίτης Βαρνάβας Burton (1915 - 1996)».

Πρεσβ. Ιωάννης Hookway: «Γέρων Εφραίμ Κατουνακιώτης (1912 - 1998)».

Αδελφή Μαγδαλινή (Μοναστήρι Έσσεξ): «Πνευματική Καθοδήγηση για Παιδιά και Νέους».

Αρχιμ. Ιάκωβος Khalil: «Ο τύπος της Πνευματικής Καθοδήγησης του Απ. Παύλου και η επίδρασή του στη διδασκαλία του Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ιγνατίου και άλλων πρόσφατων Συρίων και Λιβανέζων πνευματικών οδηγών».

Βασίλης Κομπορόζος

Είχα τη χαρά να επικοινωνήσω πρόσφατα με τον Βασίλη Κομπορόζο, ο οποίος κατ’ αρχάς μου έστειλε μια ευγενική και γενναιόδωρη κριτική για τις πρόσφατα εκδοθείσες ποιητικές συλλογές μου κι ύστερα μου απέστειλε κάποιες δικές του ποιητικές συλλογές. Τις μελετώ με ενδιαφέρον. Θαυμάζω το στιχοπλέξιμο και απολαμβάνω τα όμορφα σχέδια, που επιμελείται η καλλιτέχνις και ποιήτρια σύζυγός του Αρχοντούλα Αλεξανδροπούλου.

Ανακαλύπτω στη σκέψη του έναν πυρετώδη αγώνα μεταξύ νύχτας και ημέρας, σκότους και φωτός, χειμώνα και άνοιξης και μια προσπάθεια να ανοίξει τον ορίζοντά του, να γευθεί εμπειρίες και να ζήσει έντονα και δημιουργικά. Η ιστορία και η Πατρίδα από τη μία πλευρά, αλλά και το νέο, το ερχόμενο, το απροσδιόριστο από την άλλη, τον συναρπάζουν και τον δονούν. Για τούτο προτείνει με έμφαση: «Τα όνειρα μην τα νηστεύεις».

Μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση πως ο ποιητής, παρότι διορισμένος δημόσιος υπάλληλος (Καθηγητής, πτυχιούχος Αγγλικής Φιλολογίας, γεννημένος στο Αγρίνιο το 1974), δεν επαναπαύθηκε στη θέση και τη μονιμότητά του, δεν αρκέστηκε στο σταθερό και το σίγουρο, αλλά αποφάσισε να ρισκάρει πνευματικά, να οδοιπορήσει μοναχικά και να ανοίξει δρόμους, όπως έχουμε χρέος όλοι μας να κάνουμε. Την ευθύνη του δεν την αρνήθηκε, την τιμή του την χρωστούμε.

Δυο χαρακτηριστικά παραδείγματα της ποιητικής του άσκησης είναι και τα παρακάτω:

ΑΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΟΣ

Προστατευμένος
από το φως του ήλιου
μέσα στους τέσσερεις μεγάλους τοίχους
με τα κάδρα

τραπέζια, φρούτα, θάλασσες, βουνά, βροχή ένα θέατρο
κι ένας ήλιος

ανασαίνουν ελεύθερα
μες στα κάδρα
και μαζί τους κι εγώ.

Το λευκό χρώμα στους τοίχους
εκτελεί σωστά το καθήκον του
να φωτίζει.

Έξω στο δρόμο
βλέπω έναν άνθρωπο να βαδίζει
απροστάτευτος
μέσα στη λευκή φωτοδρομία του ήλιου.

Και στις σταγόνες του ιδρώτα του να διαχέεται
σαν σιωπηλή διαδήλωση
η μυρωδιά του ακύμαντου ουρανού
εκείνης της καλοκαιρινής μέρας.

Γυρίζει
με κοιτά
και συνεχίζει.

ΤΩΝ ΣΤΙΓΜΩΝ

Τα δάκρυα των στιγμών που ξοδέψαμε για μας
σύνοψη μιας ολόκληρης χρονιάς
και υπενθύμιση από ατσάλι σμιλεμένη
στα χυτήρια της θύμησης
για την καινούργια χρονιά.

Ο ύπνος συνεργός της νοσταλγίας
και υπηρέτης της μοναξιάς
το δάσος τους ποτίζοντας
με αναμνήσεις απ’ τα κρυμμένα του σεντούκια.
Οι καρδιές κόκκινες σαν ιστορία
διηγούμενη με ανεξίτηλο μελάνι
απ’ τους κονδυλοφόρους του χρόνου.
Κι η φεγγαράδα του φωτός
στα πλακόστρωτα της αναμονής
με τη χημεία της προσμονής οδηγό.
Το παιχνίδι των λεπτών με την ώρα
και η αραίωση του χρόνου
με το νερό της αναβολής.

Δάκρυα στάλες σαν ακούραστο κύμα
ή σπασμένο ρολόϊ.
Στάλες καθρεπτιζόμενες στα δάκρυα
κάτοπτρο της γέφυρας από τα περασμένα στα ερχόμενα
και τροχονόμος η μνήμη
που αποξεχνιέται στις αναμνήσεις της.
Στάλες που υπενθυμίζουν:

Τα όνειρα μην τα νηστεύεις.

Γραμματόσημα Ολυμπιακών Αγώνων 2012

Χθες τα Βασιλικά Ταχυδρομεία της Αγγλίας κυκλοφόρησαν τη δεύτερη σειρά γραμματοσήμων που είναι αφιερωμένη στους Ολυμπιακούς και Παραολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου 2012.

Μάλιστα η κυκλοφορία τους έγινε δύο χρόνια ακριβώς πριν από την επίσημη τελετή έναρξης των Αγώνων στο Λονδίνο το 2012.

Η πρώτη σειρά εκδόθηκε το 2009, η δεύτερη χθες και η Τρίτη θα κυκλοφορήσει το 2011. Συνολικά θα έχουν εκδοθεί 30 γραμματόσημα, το καθένα από τα οποία θα παρουσιάζει ένα Ολυμπιακό ή Παραολυμπιακό άθλημα.

Εορτή και εικόνα Αγίου Παντελεήμονος

Σήμερα τιμούμε την ιερή μνήμη του Αγίου Ενδόξου Μεγαλομάρτυρος Παντελεήμονος του Ιαματικού, που μαρτύρησε στις αρχές του 4ου αι. μ.Χ.

Το απολυτίκιο του Αγίου Παντελεήμονα μας λέγει:

Αθλοφόρε Άγιε, και Ιαματικέ Παντελεήμων, πρέσβευε τω ελεήμονι Θεώ, ίνα πταισμάτων άφεσιν, παράσχη ταις ψυχαίς ημών.

Η ιστορική και θαυματουργή ρωσικής τεχνοτροπίας εικόνα του Αγίου Παντελεήμονος, που παρουσιάζεται στην παρούσα ανάρτηση, προσεφέρθη χθες βράδυ στον Ιερό Ναό Αγ. Παντελεήμονος ΒΔ Λονδίνου.

Μέχρι χθες βρισκόταν στην ιδιοκτησία του ευπατρίδη Ομογενούς κ. Ανδρέα Αυγουστή, Προέδρου της Κοινότητας Αγίων Κοσμά και Δαμιανού των Αναργύρων, Λονδίνου.

Η εικόνα αυτή ιστορήθηκε σε ανάμνηση της θαυματουργικής διάσωσης από άδικο θάνατο του διαδόχου των Αυτοκρατορικών Μεγαλειοτήτων του Ευσεβεστάτου Άρχοντος Βασιλόπαιδος και Μεγάλου Πρίγκηπος Νικολάου Αλεξάνδροβιτς, ο οποίος πληγώθηκε σοβαρά από φανατικό Ιάπωνα το 1891.

Προθυμοποιήθηκε δε, να την αγιογραφήσει ο Αγιορείτης Ιερομόναχος Ιωαννίκιος Λιτβενιένκο, ο οποίος προΐστατο ερημικού Μονηδρίου Κελλίου της Αγίας Ζώνης, ευρισκομένου στην περιοχή της Ρωσικής Μονής Αγ. Παντελεήμονος του Αγίου Όρους.

Ας ευχηθούμε ολόψυχα η χάρη του Αγίου Παντελεήμονος να σκέπει όλους τους πιστούς και τους ευλαβείς προσκυνητές του Μεγαλομάρτυρα Αγίου.

Στο Νοσοκομείο Harefield

Στα 1988 τα μάτια όλων των Ελλήνων ήταν στραμμένα σε ένα συγκεκριμένο σημείο του πλανήτη, στο Νοσοκομείο του Harefield, που βρίσκεται στο άκρο της ΒΔ πλευράς του ευρύτερου Λονδίνου. Όλοι είχαμε μάθει τότε το όνομα και την τοποθεσία και πολλές άλλες λεπτομέρειες για το παγκοσμίου φήμης αγγλικό αυτό νοσηλευτικό ίδρυμα.

Ο λόγος βέβαια ήταν ότι εκείνη την εποχή εγχειρίστηκε και νοσηλεύτηκε εκεί ο τότε Πρωθυπουργός της Ελλάδας Ανδρέας Παπανδρέου.

Στα παραλειπόμενα της υπόθεσης εκείνης ήταν βέβαια και το ότι (όπως κατέγραφαν τα Μ.Μ.Ε. της εποχής) στην μία πλευρά του κρεβατιού του ασθενούς βρισκόταν η σύζυγος και στην άλλη η φιλενάδα του Πρωθυπουργού!

Το Νοσοκομείο αυτό είχε βέβαια ζωή και προ αλλά φυσικά και μετά Παπανδρέου. Είναι ένα εξαιρετικό νοσηλευτικό ίδρυμα, αποκλειστικά αφιερωμένο στην έρευνα και θεραπεία όλων των καρδιακών παθήσεων.

Σ’ αυτό εργάστηκε για πολλά χρόνια ο Καθ. Μαγκντί Γιακούμπ, γνωστός διεθνώς για τις επιδόσεις και επιτυχίες του στις μεταμοσχεύσεις καρδιάς και πνευμόνων. Τώρα πια ο Γιακούμπ δεν εργάζεται εκεί, αφού έχει συνταξιοδοτηθεί.

Όπως μας ειδοποιεί και μια πινακίδα, τοποθετημένη στην κεντρική είσοδο του Νοσοκομείου, εκεί εργάστηκε και ο Νομπελίστας επιστήμονας Δρ. Αλέξανδρος Φλέμινγκ, ο οποίος ανακάλυψε την πενικιλίνη, σύζυγος της δικής μας Ελληνίδας Αμαλίας Κουτσούρη.

Σε κάθε νοσηλευτικό ίδρυμα υπάρχει ως γνωστόν κι ένα μικρό παρεκκλήσι. Στο Harefield το εκκλησάκι αυτό είναι αφιερωμένο στην Υπεραγία Θεοτόκο κι έχει καθαρά χριστιανικό χαρακτήρα, ενώ σε πολλά ανάλογα ιδρύματα παρατηρούμε να υπάρχει ένας μάλλον διαθρησκειακός χώρος λατρείας.

Πάντως εμείς ευχηθήκαμε και προσευχηθήκαμε εκεί «υπέρ ελέους, ζωής, ειρήνης, υγείας, σωτηρίας, επισκέψεως, συγχωρήσεως και αφέσεως των αμαρτιών των νοσηλευομένων στο Νοσοκομείο Harefield δούλων του Θεού, των απεκδεχομένων το παρά του Αγίου Θεού μέγα και πλούσιον έλεος».

Οι απορίες μας

Τι κάνουμε όταν έχουμε απορίες, αναπάντητα ερωτήματα και πολυποίκιλες ανησυχίες και αγωνίες; Ο καθένας απαντάει στην ερώτηση αυτή ανάλογα με την θρησκευτική, πολιτιστική και κοινωνική του κουλτούρα.

Στην σύγχρονη εποχή μια άμεση και σχεδόν αυτόματη απάντηση στο παραπάνω ερώτημα είναι πως κοιτάζουμε στο παγκοσμίως πια γνωστό σε όλους Google. Εντάξει, πιθανόν να είναι κι αυτό μια λύση. Αλλά μπορούμε να βρούμε σε μια μηχανή αναζήτησης του ηλεκτρονικού υπολογιστή απαντήσεις στα εναγώνια υπαρξιακά και φιλοσοφικά ερωτήματα της ζωής; Προφανέστατα όχι!

Τότε τι κάνουμε;

Ευρισκόμενοι κάποια καλοκαιρινή ημέρα στο δρόμο, συμβολικό ίσως κι αυτό αφού θυμίζει την πορεία προς την Ιθάκη, όπου εκεί υπάρχουν όλες οι απαντήσεις, ανακαλύψαμε την ταμπέλα της παρούσας ανάρτησης, έξω από τον Αγγλικανικό Ναό της Αγ. Τριάδας στη συνοικία Northwood του ΒΔ Λονδίνου. Η ταμπέλα λέει: «Κάποιες απορίες δεν μπορούν να απαντηθούν από το Google».

Το ωραίο είναι πως κι αυτό το σύνθημα δεν δίνει απάντηση. Απλά δημιουργεί στον περαστικό έναν έντονο προβληματισμό. Κι ο καθένας τον αντιμετωπίζει με τα δικά του προσωπικά κριτήρια...