Βάκχες

Στο ελληνικό Θέατρο Τέχνης στο Λονδίνο (26 Crowndale Road, London, NW1 1TT) παρουσιάζεται αυτόν τον καιρό, από την 1η έως την 17η Μαρτίου, η αρχαία τραγωδία Βάκχες του Ευριπίδη.

Το έργο παρουσιάζεται στα αγγλικά, από μετάφραση που έγινε πρόσφατα από τον Βρετανό Ranjit Bolt. Η σκηνοθεσία είναι της Natalie Katsou.

Οι επόμενες παραστάσεις θα γίνουν ως εξής: 12 Μαρτίου, 7.45 μ.μ. και 17 Μαρτίου 3 μ.μ.

Για περισσότερες πληροφορίες: Theatro Technis, Τηλ. 020 - 7387 6617, ή info@theatrotechnis.com

Για την ιστορία, αξίζει να αναφέρουμε πως οι Βάκχες γράφτηκαν το 407 π.Χ., όταν ο Ευριπίδης βρισκόταν στην Πέλλα της Μακεδονίας, στην αυλή του βασιλιά Αρχέλαου, και σκηνοθετήθηκαν από τον γιο του το 405 π.Χ. στην Αθήνα.

Το έργο έχει γνήσια Διονυσιακή υπόθεση και εξιστορεί την έλευση του Βάκχου (Διονύσου) στη Θήβα, όπου ο Πενθέας φονεύεται από τη μητέρα του Αγαύη, γιατί αντιστάθηκε στη λατρεία του νέου θεού.

Τρένα της Σκωτίας

Η νέα σειρά αγγλικών γραμματοσήμων, που κυκλοφόρησε χθες είναι αφιερωμένη στα τρένα της Σκωτίας. Ο τίτλος της σειράς είναι: «Classic Locomotives of Scotland».

Πέρσι τα Βασιλικά Ταχυδρομεία είχαν κάνει αφιέρωμα στα τρένα της Αγγλίας. Ετοιμάζουν δε άλλα δύο αφιερώματα, στα τρένα της Βόρειας Ιρλανδίας και της Ουαλίας.

Ο σκοπός αυτής της έκδοσης είναι τιμηθούν οι ιστορικές μηχανές των Βρετανικών σιδηροδρόμων, μαζί με το πλήθος των οδηγών, μηχανικών και λοιπών εργαζομένων, που αποτελούσαν αναπόσπαστο τμήμα της Βρετανικής κοινωνίας μέχρι τη δεκαετία του 1960.

Από το Ναύπλιο στο Λονδίνο

Η έκθεση του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος με τίτλο «6 Παγκόσμιοι Έλληνες σχεδιαστές μόδας» και «3 Σύγχρονοι Έλληνες σχεδιαστές», ταξιδεύει από το Ναύπλιο στο Λονδίνο και θα φιλοξενηθεί στο Ελληνικό Κέντρο από τις 12 έως τις 22 Μαρτίου.

Η έκθεση, που είναι αφιερωμένη στη μνήμη της Κούλας Λαιμού, περιλαμβάνει δημιουργίες των Jean Desses, Γιάννη Ευαγγελίδη, James Galanos, George Stavropoulos, Ντίμη Κρίτσα και Γιάννη Τσεκλένη, που θα συνδυαστούν με εκείνες γνωστών σύγχρονων Ελλήνων σχεδιαστών, όπως οι Mary Katrantzou, Sophia Kokosalaki και Marios Schwab.

Η έκθεση στο Hellenic Centre του Λονδίνου, το οποίο έχει και την ευθύνη της οργάνωσης, θα είναι ανοικτή Δευτέρα με Παρασκευή 11.00 το πρωί με 7.00 το απόγευμα και το Σαββατοκύριακο 12.00 το μεσημέρι με 4.00 το απόγευμα.

Πηγή: Morias News

Τα όπλα και ο σκοπός

...της Αγίας και Μεγάλης Σαρακοστής

Ευρισκόμενοι ήδη στη δεύτερη εβδομάδα της Μεγ. Σαρακοστής, ας αναφέρουμε λίγες σκέψεις γύρω από την σπουδαία αυτή εκκλησιαστική περίοδο που διανύουμε.

Πολύ μελάνι έχει χυθεί και πολλές αναλύσεις έχουν προσφερθεί, με σκοπό την καλύτερη δυνατή προσέγγιση του εν λόγω θέματος. Με γνώμονα την Ιερή Παράδοση της Αγίας Ορθοδοξίας, ας μας επιτραπεί να αναφέρουμε και να προτείνουμε -ταπεινά- μερικά όπλα που μπορεί να μας φανούν απαραίτητα στην πορεία μας προς το Πάσχα, κι επίσης να υπογραμμίσουμε το σκοπό όλης αυτής της πνευματικής προσπάθειας.

1. Μια μέρα πριν να αρχίσει η Σαρακοστή (κατά την Κυριακή της Τυρινής) το ενδιαφέρον μας επικεντρώθηκε στη συγνώμη. Αξίζει να πάρουμε μαζί μας, στο ταξίδι αυτής της εποχής, τη δυναμική της συγχωρητικότητας, που θα μας βοηθήσει να ανοίξουμε την πόρτα της ψυχής πολλών συνανθρώπων μας, κι έτσι να αποκαταστήσουμε την πολυπόθητη κοινωνία μαζί τους. Αυτό θα είναι εξαιρετικά χρήσιμο, αφού στο Θεό συνήθως πηγαίνουμε δια μέσου των πλησίον μας.

2. Η νηστεία, ανάλογα με τη δύναμη του καθενός, μπορεί να αποδειχθεί σημαντική ευεργεσία για την ψυχή και το σώμα.

3. Η τακτική παρακολούθηση των Σαρακοστιανών Ιερών Ακολουθιών, όχι μόνο αυτών των Κυριακών, αλλά ειδικά των καθημερινών, όπου εκεί διατηρείται καθαρός και ανέπαφος ο λειτουργικός χαρακτήρας της περιόδου αυτής.

4. Η μελέτη ενός θρησκευτικού βιβλίου, όπως αυτού του π. Αλέξανδρου Σμέμαν, που αναφέρεται στη «Μεγάλη Σαρακοστή». Κι όπως λέει ο π. Α.Σ.: «Ο σκοπός αυτού του διαβάσματος δεν είναι μόνο ν' αυξήσουμε τις θρησκευτικές γνώσεις μας. Είναι βασικά να καθαρίσουμε το μυαλό μας απ' όλα όσα συνήθως το πλημμυρίζουν. Είναι πραγματικά απίστευτο πόσο στο μυαλό μας συνωστίζονται όλων των ειδών οι έννοιες, τα ενδιαφέροντα, οι αγωνίες και οι εντυπώσεις και πόσο ελάχιστο έλεγχο ασκούμε πάνω σ' όλα αυτά. Διαβάζοντας ένα θρησκευτικό βιβλίο συγκεντρώνουμε την προσοχή μας σε κάτι εντελώς διαφορετικό από το συνηθισμένο περιεχόμενο των σκέψεών μας. Δημιουργείται έτσι μια άλλη διανοητική και πνευματική ατμόσφαιρα».

Όσον αφορά το σκοπό της αγωνιστικής αυτής περιόδου αξίζει -έστω επιγραμματικά- να αναφέρουμε ότι τη Μεγάλη Σαρακοστή μας την έχει προσφέρει ο ίδιος ο Θεός ως πολύτιμο πνευματικό δώρο και ως ευκαιρία για αλλαγή, για ανανέωση, για εμβάθυνση πνευματική και ηθική. Ας την αξιοποιήσουμε!

Νά λοιπόν, χαρά μου, τί θά κάνεις...

Στήν ζωή τοῦ πολυφίλητου στάρετς Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ ὅλα ὅσα διηγοῦνται γι αὐτόν χαρίζουν στήν καρδιά ἕνα σπάνιο αἴσθημα μέ πολλές διαφορετικές ἀποχρώσεις ἀνάλογα μέ τήν κατάσταση τοῦ ἀναγνώστη.
Ἄν ὑποφέρει τοῦ μαλακώνουν τόν πόνο. Ἄν τόν ταράζουν δοκιμασίες, τό βάρος ἐλαφρώνει. Ἄν ἡ ἔρημος πολιορκεῖ τήν ψυχή του, ὁ στάρετς γίνεται ὁ πιό τρυφερός σύντροφος -τόσο κοντινή καί ἄμεση εἶναι ἡ παρουσία του.
Ἀνάμεσα στίς θαυμαστές διηγήσεις ὑπάρχει μιά τόσο ἐκπληκτική πού θά ἄξιζε νά βρίσκεται στό προσκεφάλι κάθε ἀσθενοῦς. Πρόκειται γιά τήν ἱστορία τῆς πρώτης θαυματουργικῆς θεραπείας τοῦ μακάριου Σεραφείμ. Ἦταν στά 1823 καί ὁ στάρετς εἶχε μόλις ἀρχίσει νά δέχεται ἐπισκέπτες στό κελλί ὅπου εἶχε παραμείνει ἔγκλειστος γιά δεκαέξι χρόνια. Ἀπό τό Νίζνι - Νόβγκοροντ φέρανε τότε ἕνα νέο πού τόν ταλαιπωροῦσε μιά παράξενη ἀρρώστια. Ὁ στάρετς βγῆκε νά τόν προϋπαντήσει καί ὁ νέος ἄνδρας κλαίγοντας παρακάλεσε νά τόν θεραπεύσει. Τρεῖς φορές στίς ἰσάριθμες ἐρωτήσεις ὁ νέος ἀπάντησε πώς πιστεύει μέ ὅλη του τήν ψυχή στόν Θεό. Τότε ὁ πατέρας Σεραφείμ τοῦ εἶπε:
Ἐάν πιστεύεις, χαρά μου, πάντα δυνατά τῶ πιστεύοντι. Πίστευε λοιπόν πώς ὁ Κύριος θά σέ θεραπεύσει καί γω ὁ φτωχός Σεραφείμ θά προσευχηθῶ.
Μετά γύρισε στό κελλί του καί ἀπό ὥρα βγῆκε φέρνοντας λάδι ἀπ’ τό καντήλι πού ἄναβε μπροστά στήνεἰκόνα τῆς Θεοτόκου. Εἶπε στόν νέο πού λεγόταν Μιχαήλ, νά γυμνώσει τά πόδια του κι ἄρχισε νά τά τρίβει ἐπαναλαμβάνοντας: «Μέ τή χάρη πού πήρα ἀπό τόν Θεό, εἶσαι ὁ πρῶτος πού θεραπεύω.»
Ἡ πρόταση αὐτή ἀκούγεται τόσο ἁπλοϊκή ὥστε εὔκολα μπορεῖ κανείς νά τήν προσπεράσει. Ἀλλά οὔτε ἁπλοϊκή οὔτε ἁπλή εἶναι. Μιά ἄβυσσος ἐλέους ἀνοίγεται μέ τίς πρῶτες λέξεις καί κάθε μία πού προστίθεται ἐπικαλεῖται νέες ἀσύλληπτες ἀβύσσους βεβαιότητας, θάρρους, οἰκείωσης, δέους, ἀγάπης δίχως τέλος, κι ἄλλες ἄρρητες ἐντελῶς.
Κατόπιν ὁ στάρετς τοῦ τύλιξε τά πόδια, τοῦ γέμισε τίς τσέπες μέ ξερό ψωμάκι, τοῦ εἶπε νά σηκωθεῖ. Ὁ Μιχαήλ δίσταζε ἀλλά ὅταν σιγουρεύτηκε πώς τά πόδια του τόν βαστοῦν καί μπορεῖ νά βαδίσει, ἔπεσε στά γόνατα εὐχαριστώντας τόν πατέρα Σεραφείμ. Ἐκεῖνος τόν σήκωσε καί τοῦ εἶπε αὐστηρά: «Μήπως ἐξαρτᾶται ἀπό τόν Σεραφείμ νά δίνει τό θάνατο ἤ τή ζωή; Νά κατεβάζει στόν Ἅδη ἤ νά βγάζει ἀπό κεῖ; Τί λές φίλε μου; Ἐξαρτᾶται μόνο ἀπό τόν Θεό πού ἐκπληρώνει τό θέλημα τῶν φοβουμένων Αὐτόν καί πού ἀκούει τίς προσευχές τους. Αὐτόν καί τήν Παναγία Μητέρα του νά εὐχαριστεῖς.»
Ἡ ἱστορία ἔχει μιά ἀκόμη πιό ἐκπληκτική συνέχεια, γιατί καθώς φαίνεται ὁ Μιχαήλ ἦταν ὄχι ἁπλά μιά ἐκλεκτή ἀλλά μιά σπάνια ψυχή κι ὁ στάρετς γνώριζε σέ ποιά περίπτωση κι ἀπό ποιόν νά ζητάει πολλά καί μεγάλα κατορθώματα. Στόν πρῶτο του θεραπευμένο λοιπόν, ὅταν ὁ ἴδιος ἐξέφρασε τήν ἐπιθυμία του νά μάθει τόν πιό καλό τρόπο νά ἐκφράσει τήν εὐγνωμοσύνη γιά τήν θεραπεία του στόν Θεό, τοῦ πρότεινε νά ἐπιλέξει τήν ἑκούσια φτώχεια. Παρόλη τήν κατάπληξη γιά κάτι ἐξαιρετικά δύσκολο, παρόλη τήν ἀνησυχία γιά τίς ἀντιδράσεις τῆς νεαρῆς του γυναίκας πού ἦταν συνηθισμένη στήν ἄνεση, ὁ Μιχαήλ δέχτηκε καί ἡ ζωή του ἔκτοτε δέθηκε μέ τήν ζωή τοῦ φτωχοῦ Σεραφείμ, ἑνός ἀπό τούς μεγαλύτερους Ἁγίους τῆς Ρωσίας.
Ἄν καί ἡ συγκεκριμένη ἱστορία μᾶς ἀφήνει ἐκστατικούς, μᾶς τρομάζει ἐπίσης. Μποροῦμε νά τήν ἀκούσουμε ὡς θαυμαστή ἤ καί ἐξωπραγματική ἀφήγηση θεραπείας, ἀλλά μοιάζει νά μή διαθέτουμε αὐτιά, νοῦ καί καρδιά ἱκανά νά συλλάβουν τό μέγεθος μιᾶς πλήρους μεταμόρφωσης. Ἔχουμε ἀναπτύξει καί ἐθιστεῖ σέ ἕνα βάρβαρο «ἦθος »: νά χειριζόμαστε τούς συνανθρώπους μας, τόν ἑαυτό μας, τή ψυχή μας, τή φύση, τόν Θεό.
Ὅλοι κι ὅλα εἶναι μιᾶς ἤ ὁρισμένων χρήσεων στίς κοινωνίες μας.
Γι αὐτό ἡ θαυματουργική ἐπέμβαση μπορεῖ νά ἐκληφθεῖ ὡς ἐπιτυχημένη «χρήση» τῆς Θείας Δύναμης, ἐνῶ ἡ μεταστροφή τοῦ θεραπευμένου Μιχαήλ σέ μιάν ὅλως ἄλλη ζωή νά ἀκούγεται ἐντελῶς ἀκατανόητη. Δ έ ν ἔζησαν αὐτοί καλά κι ἐμεῖς καλύτερα!

Ὁ πολυφίλητος Ἅγιος ὅμως ἄν βρισκόταν σήμερα στίς πολυάνθρωπες ἐρήμους μας, δέν θά δίσταζε κι ἐμᾶς, τούς χαμένους σέ λαβυρίνθους ἀγριότητας, νά μᾶς ἀποκαλεῖ: «χαρά του» καί «θησαυρό του». Ἴσως νά περνοῦσε ἄλλες χίλιες μέρες καί νύχτες πάνω στήν πέτρα τῆς ἀδιάλειπτης προσευχῆς του. Στόν Μιχαήλ πάντως, ὅταν χαρούμενα τοῦ πρότεινε τήν ἑκούσια φτώχεια, εἶπε:
«Ὁ Κύριος δέν θά σ’ἐγκαταλείψει οὔτε σ’ αὐτή τή ζωή οὔτε στήν ἄλλη. Δέν θά εἶσαι ποτέ πλούσιος, ἀλλά θά τρῶς κάθε μέρα τό ψωμί σου. Προσευχήσου. Σκέψου. Ὅταν ἀποφασίσεις, γύρνα ξανά νά μέ δεῖς».

Νατάσα Κεσμέτη
Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας
Μάρτιος 2012

Μνῆμες...

Στὴν ἱερὴ Μνήμη τῶν γονιῶν μου Νικολάου καί Μαγδαληνῆς

Κάποτε, σέ ἄλλες ἐποχές, σέ ἄλλα χρόνια οἱ ἄνθρωποι σκέφτονταν περισσότερο ἀπό τούς σημερινούς. Κάθονταν δηλαδή καί ψάχνανε, στίς ἀτέλειωτες ὧρες τοῦ χειμῶνα, ἤ, καί στ' ἀπόβραδα τά θερινά, τήν ψυχή τους, κοιτάζοντας τό πῶς θά βελτιώσουν τό ἑαυτό τους, τό πῶς θά κατορθώσουν νά γίνουν πιό χρήσιμοι στή μικρή κοινότητα, στήν ὁποία ζοῦσαν. Αὐτό ἦταν τό μέλημα τότε κι αὐτή ἡ φιλοσοφία ἐπικρατοῦσε, ὡς δεδομένο γιά μιάν ὑπεύθυνη ζωή γεμάτη ἀξιοπρέπεια καί ἦθος.

Πᾶνε πολλά χρόνια ἀπό τότε. Τά μετρᾶς καί σιμώνουν τό μισό αἰῶνα· χρόνια πού πέρασαν καί κρατοῦν μόνο μέσα τους τίς μνῆμες: μνῆμες ἀγαθές, χωνεμένες πιά στή ψυχή ὡσάν τό λίπασμα, τήν ὕλη δηλαδή πού τρέφει τή νοσταλγία καί κρατεῖ τή καρδιά, μέσα στό πολυκύμματο τοῦ βίου, ὄρθια καί δυνατή. Θυμᾶσαι λοιπόν ἐκείνους τούς σιωπηλούς ἀνθρώπους τοῦ χωριοῦ σου, τούς παλιούς, ὅπως τούς ὀνομάζουν σήμερα, καθισμένους σιμά στήν παραστιά, στό τζάκι δηλ., νά κοιτοῦν ἀμίλητοι, ὦρες πολλές τή φωτιά, πού κλαδώνονταν πάνω στά ξύλα μέ μιά νευρικότητα, πού θύμιζε τήν ἴδια τή ζωή. Τό μικρό δωμάτιο πού κάθονταν ἡ οἰκογενεια, ἦταν πάντα μισοφωτισμένο ἀπό τό φῶς τῆς ταπεινῆς τῆς λάμπας τοῦ πετρελαίου, ἡ ὁποία κρέμονταν ἀπό κάποιο καρφί, στόν τοῖχο ἤ στό τζάκι. Κι ὄλοι ἀμίλητοι, πονεμένοι κι ἀνύστακτοι κοίταζαν πώς νά καλύψουν τόν ἄδειο χρόνο τ' ἀπόβραδου, μέχρι νά ἔρθει ἡ ὤρα τοῦ ὕπνου, γιά νά ξαποστάσουν, νά ὀνειρευτοῦν.

Ὡστόσο, ἡ μνήμη ἀπομένει νά κοιτάζει ἐκείνους τούς σιωπηλούς καί στοχαστικούς ἀνθρώπους, πού διαλογίζονταν μέ τή φωτιά, μέ τό ἑαυτό τους, μέ τό Θεό, γιά νά βγοῦν ἀπό τά ἀδιέξοδα, γιά νά κατορθώσουν, κατά πώς λέει ὁ ποιητής, νά δανειστοῦν τήν ἡμέρα πού θά ξημέρωνε ὁ Θεός, ἔνα μικρό ποσό ὑπομονῆς, γιά νά τά φέρουν βόλτα. Γιατί κακά τά ψέμματα, τίς πλάτες ἐκείνων τῶν ἀνθώπων τίς βάραιναν πολλοί κι ἐπώδυνοι σταυροί.

Ἀναλογίζομαι, πώς σήμερα οἱ ἄνθρωποι πάψανε, οἱ πιό πολλοί ἀπ᾿ αὐτούς, νά σκέφτονται. Γιατί μαζί μέ τά ἕτοιμα προϊόντα σερβίρονται καί ἕτοιμες λύσεις γιά τό κάθε πρόβλημα. Βλέπεις, ἀκόμη καί γι' αὐτό τό περίφημο ζήτημα τῆς ἐπικοινωνίας, τῆς συνάντησης δηλαδή τῶν ἀνθρώπων, ἀπαιτεῖται καί ὁ ἐπικοινωνιολόγος, αὐτός δηλαδή πού θά διδάξει τήν ἐπικοινωνία. Δηλαδή τήν κοινωνική ἐπαφή μεταξύ τῶν ἀνθρώπων, κάτι πού εἶναι ἤ μᾶλλον ἦταν αὐθόρμητο σέ κάποιους ἄλλους καιρούς καί χρόνους, ὅπως πολλά πράγματα: μεταξύ αὐτῶν καί ἡ ἀναζήτηση τοῦ πραγματικοῦ μας ἑαυτοῦ κι ὄχι τοῦ πλασματικοῦ, γιά νά μάθουμε ποιοί εἴμαστε, τί θέλουμε καί γιατί ὑπάρχουμε. Κι ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ παλιοί στοχαστικοί ἄνθρωποι πάσχιζαν τίς πολλές κι ἄδειες ὧρες τοῦ βίου τους νά τίς καλύψουν μέ τήν ἀναζήτηση αὐτῶν τῶν ἐρωτημάτων, ἔτσι ὥστε νά γνωρίσουν κάποιες σκοτεινές πλευρές τῆς ψυχῆς τους καί τοῦ εἶναι τους. Καί τούτη τήν ἄγραφη βιοσοφία, νά τήν παραδώσουν στά παιδιά τους, ὡσάν ἱερή παρακαταθήκη, γιατί μόνο ἔτσι ἦταν δυνατό νά ἀναστηθεῖ ἡ φυλή, τό γένος. Σκέφτονταν οἱ ἄνθρωποι τότε, πώς μέσα στά λίγα τετραγωνικά τοῦ σπιτιοῦ τους θά μπορέσουν ὅλοι νά χωρέσουν, μέ μόνη ἄνεση ὅτι δέν βρίσκονται ἔξω στή βροχή καί στό ξεπάγιασμα κι ὅτι εἶχαν ἕνα κομμάτι ψωμί πού τό τρώγανε εὐχαριστημένοι δοξάζοντας τόν Θεό.

Κι ὅταν ἐρχόταν ὁ καιρός τῶν γιορτῶν τότε ὁ στοχασμός ἐντείνονταν, καθώς μέσα στό κλίμα τῆς χαρμολύπης αὐτοί οἱ ἄνθρωποι πάσχιζαν νά ἰσορροπήσουν, κοιτάζοντας πάντα νά μήν προδώσουν τήν παράδοση, ἀλλά καί νά βιώσουν μέ περισσή χαρά τό γεγονός τῆς κάθε γιορτῆς.

Ἔφταναν, λοιπόν, τά Χριστούγεννα, οἱ Ἀπόκριες, οἱ Πασχαλιές, ὁ Δεκαπενταύγουστος, μέσα στήν ὁμορφιά καί τό κάλλος τους ἡ κάθε γιορτή κι ἐκεῖνοι σιωπηλοί, ἀλλά καί τίμιοι ἑορταστές, πάσχιζαν νά δώσουν νόημα στή ζωή τους, ὑπολογίζοντας μόνο σ' αὐτό. Γιατί ἤξεραν, πώς εἶναι τό μοναδικό στοιχεῖο στό βίο τους, πού τούς χαρίζει τή δυνατότητα νά καταλάβουν τήν ἐναλλαγή στήν καθημερινότητα καί νά γευτοῦν τή χαρά τῆς γιορτῆς.

Ὡστόσο τά χρόνια πέρασαν κι ἐκεῖνοι οἱ εὐλογημένοι ἄνθρωποι ἀπόμειναν νά μᾶς ἀγναντεύουν ἀπό τό ὕψος τῆς ἀντίπερα ὄχθης: ἐκείνης τῆς κατοικίας τοῦ Θεοῦ δηλαδή. Ἀπόμειναν στή μνήμη τά πρόσωπα, οἰ λιτές τους χειρονομίες καί ὁ στοχαστικός τους τρόπος μέ τόν ὁποῖο ἀντιμετώπιζαν τά προβλήματα τοῦ κόσμου, βλέποντας πάντα μέ φαρμακωμένη αἴσθηση τήν αὔξηση τῆς κακίας, τοῦ ξεπεσμοῦ καί τῆς ἀλλοτρίωσης τοῦ ἤθους. Καί σήμερα πού λεἰπουν τούς ἀναζητοῦμε μέ δάκρυα καί πόνο, γιατί, ὅπως τά πράγματα πιά πιστοποιοῦν, ἐμφανίζουν καί διατρανώνουν, ὅλο καί περισσότερο φτωχαίνουμε ἀπό Ἀνθρώπους. Μέ Ἄλφα κεφαλαῖο.

π. Κων. Ν. Καλλιανός

Εγκύκλιος του Αρχιεπισκόπου

...ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ

Προς τους Ευλαβεστάτους Ιερείς και Διακόνους,
τους Αξιοτίμους Προέδρους και τα Μέλη των Διοικητικών Συμβουλίων,
των Βοηθητικών Αδελφοτήτων Κυριών και Δεσποινίδων,
των Σχολικών Εφορειών των Κοινοτήτων και το Χριστεπώνυμον Πλήρωμα της καθ’ ημάς Ιεράς Αρχιεπισκοπής.

Αγαπητοί μας εν Κυρίω,

«Ιδού μετανοίας η καλλονή, ψυχάς μεταπλάττει, της νηστείας προσαγωγή˙ ταύτη νηφαλέως εισελθόντες, και των πταισμάτων πιστοί λύσιν λάβωμεν» (Ύμνος Τριωδίου).

Πριν λίγες μέρες, ακούσατε από τον Ιερόν Άμβωνα το Μήνυμα της Α.Θ. Παναγιότητος του Οικουμενικού ημών Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου προς το ανά την Οικουμένην Ορθόδοξον Πλήρωμα της Μητρός Εκκλησίας, με την είσοδό μας στην κατανυκτική περίοδο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Ο Οικουμενικός ημών Πατριάρχης εκάλεσε τους Χριστιανούς να ανανεώσουμε την πίστη μας στον Σωτήρα και Λυτρωτή του Ανθρωπίνου Γένους Χριστόν και την αγάπη μας προς την Εκκλησία Του, η οποία διακηρύσσει το κήρυγμα της Θείας Αγάπης, την οποίαν ο Θεάνθρωπος Χριστός εφανέρωσε εις τον κόσμο. Το Κήρυγμα, η Διδασκαλία, τα Πάθη, η Σταυρική Θυσία, η Ταφή και η Ανάσταση του Χριστού απετέλεσαν διά μέσου των αιώνων την ζωή της Εκκλησίας και την ελπίδα του Ανθρωπίνου Γένους.

Οι Άγιοι του Θεού άνθρωποι από καταβολής κόσμου, όπως ήταν οι Προφήτες, και οι Πατριάρχες του Αρχαίου Ισραήλ, οι Απόστολοι, οι Μάρτυρες, οι Διδάσκαλοι, και Πατέρες της Εκκλησίας, οι Μοναχοί και Μιγάδες, εβίωσαν την Διδασκαλία του Χριστού και άφησαν εις τον κόσμο αιώνια δείγματα αφοσίωσης, αρετής, υποταγής και θυσίας σε Αυτόν. Με το ζωντανό και αγιασμένο παράδειγμά τους, με την αγάπη τους προς τον άνθρωπο, με την ασίγαστη προσευχή, την εγκράτεια, την άσκηση, την νηστεία, την ελεημοσύνη, την προσευχή και τα δάκρυα της μετάνοιας και της συγγνώμης, αγίασαν την Ανθρωπότητα.

Η Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή υπενθυμίζει σε όλους μας ιεροπρεπώς τα κατορθώματα των Αγίων, τους πολυώνυμους αγώνες τους με τους οποίους καταξίωσαν την ζωή τους και προσπάθησαν να διαφυλάξουν «το κατ’ εικόνα Θεού και ομοίωσιν», με τα οποία μας έπλασεν ο Δημιουργός. Όλες αυτές τις εβδομάδες με την προβολή και την μνήμη ιερών ιστορικών Γεγονότων της ζωής της Εκκλησίας, όπως είναι η Κυριακή της Ορθοδοξίας, η Προσκύνηση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, το λαμπρό παράδειγμα και η σοφία των Μεγάλων Τέκνων της Εκκλησίας, όπως ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, ο Άγιος Ιωάννης, συγγραφέας της Κλίμακος, η Αγία Μαρία η Αιγυπτία, η οποία με την μετάνοια και την αυταπάρνησή της ενέπνευσε πολλούς άλλους και οι Χαιρετισμοί της Παναγίας, θερμαίνουν την πίστη μας. Επαναφέρουν στην μνήμη μας την ένδοξη και αγία ιστορία της Εκκλησίας και τους αγώνες των παιδιών της για την δόξα του Αρχιποίμενος Χριστού. Μας υπενθυμίζουν δε όχι μόνο την θεία καταγωγή μας, αλλά και την πλουσιωτάτη, πνευματική και πολιτιστική παράδοσή μας, η οποία τροφοδοτεί την Οικουμένη.

Οι μέρες αυτές μας καλούν επίσης να συμπορευθούμε με τους Φίλους του Θεού. Μαζί με αυτούς να βιώσουμε μυστικά και σωστικά, το μυστήριο της αμωμήτου ημών Πίστεως. Ιδιαίτερα δε να μιμηθούμε το παράδειγμα των Φίλων του Θεού, οι οποίοι με επικεφαλής την Κυρίαν Θεοτόκον, συμπροσεύχονται και διαρκώς μεσιτεύουν για την ειρήνη του σύμπαντος κόσμου, για την ευστάθεια των Αγίων του Θεού Εκκλησιών και την συμφιλίωση των Λαών, για την επικράτηση της Δικαιοσύνης εις τον κόσμο και την επιστροφή του σύγχρονου ανθρώπου εις τον Θεόν. Να εναποθέσουμε, λοιπόν, μετά βαθείας εμπιστοσύνης τις μέριμνες και τα προβλήματά μας, τις αγωνίες και τις ανησυχίες μας σε Εκείνον, ο οποίος μας προσκαλεί «Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι καγώ αναπαύσω υμάς» (Ματθ., Κεφ. 11, 28).

Η Αγία και μεγάλη Τεσσαρακοστή μας υπενθυμίζει επίσης την αμαρτία και την απομάκρυνσή μας από τον Θεό και μας καλεί σε μετάνοια και συγγνώμη. Να ζητήσουμε συγχώρηση από τον Θεό για τα αμαρτήματα, τα λάθη και τα πάθη μας και με φρόνημα ταπεινό να επιστρέψουμε στον Θεό Πατέρα, όπως έκαμεν ο άσωτος υιός του Ευαγγελίου. Μόνον έτσι θα μπορέσουμε να θεραπεύσουμε τις πληγές της ψυχής και του σώματός μας, θα απαλλαγούμε από την πλεονεξίαν, τον φθόνον, την κακία και όλα εκείνα τα αμαρτωλά πάθη που δέρνουν και βασανίζουν μικρούς και μεγάλους. Έτσι θα επανέλθει εις την δική μας την ζωή η ειρήνη της ψυχής και του νου και θα επικρατήσει η Αγάπη του Θεού και θα ξεπεραστούν πολλά από τα τόσα προβλήματα, οικονομικά και κοινωνικά, προσωπικά και εθνικά που μαστίζουν την σημερινή Κοινωνία. Όπως λέει ο υμνωδός, «Ανέτειλε το έαρ της νηστείας, και το άνθος της μετανοίας˙ αγνίσωμεν ουν εαυτούς αδελφοί, από παντός μολυσμού, τω φωτοδότη ψάλλοντες, είπωμεν˙ δόξα σοι, μόνε φιλάνθρωπε» (Ύμνος Τριωδίου).

Ευχόμενος σε όλους, άνδρες και γυναίκες, Καλό Στάδιο και με υγεία ψυχής και σώματος να διέλθωμεν την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή με την προσδοκία και την χαρά της Αναστάσεως του Σωτήρος ημών, διατελώ μετά της εν Κυρίω αγάπης και θερμών ευχών.

Λονδίνο, ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ, 2012

Ο Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας Γρηγόριος

Σημείωση: Να αναγνωστεί από Άμβωνος, την Κυριακή 4 ή 11 Μαρτίου 2012.