Μετανάστες στην Ελλάδα

To τελευταίο διάστημα γίνεται πολύς λόγος για τους μετανάστες που ζουν στην Πατρίδα μας, νόμιμα ή παράνομα. Αυτοί είναι άνθρωποι που έφυγαν από τις πατρίδες τους αναζητώντας μια καλύτερη ζωή στην Ευρώπη, και ειδικώτερα στην Ελλάδα.

.

Το λεγόμενο «μεταναστευτικό ζήτημα» ήταν και ένα από τα κύρια ζητήματα που συζητήθηκαν και συνεχίζουν να συζητούνται το τελευταίο διάστημα στην Πατρίδα, με αφορμή τις πρόσφατες Βουλευτικές Εκλογές. Εξ ου και το σύνθημα της παρούσας ανάρτησης, που βρήκαμε και φωτογραφίσαμε σε κεντρικό σημείο των Αθηνών.

.

Εμείς δεν έχουμε λόγο να σχολιάσουμε το θέμα από πολιτικής ή νομικής πλευράς. Έχει όμως αναμφισβήτητα μια ενδιαφέρουσα κοινωνική διάσταση, και έτσι γίνεται θέμα, ή πρόβλημα αν θέλετε, που μας αφορά όλους.

.

Η αλήθεια πάντως είναι ότι ενώ μέχρι πριν από 2-3 χρόνια οι μετανάστες, και μάλιστα οι λαθρομετανάστες, έρχονταν στην Ελλάδα κατά νέφη, τώρα παρατηρείται μια αντίστροφη πορεία. Λόγω των πολλών και μεγάλων οικονομικών προβλημάτων οι μετανάστες σήμερα προσπαθούν με κάθε τρόπο να εγκαταλείψουν την Ελλάδα.

.

 Όπως αναφέρεται σε διαπιστώσεις από επίσημες Υπηρεσίες, «Πρόκειται για ανθρώπους που αισθάνονται εγκλωβισμένοι στην Ελλάδα είτε επειδή δεν μπορούν να φύγουν για την Ευρώπη είτε γιατί δεν έχουν δουλειά, ούτε χρήματα να επιστρέψουν, και την ίδια στιγμή δέχονται επιθέσεις από ακροδεξιές οργανώσεις στο κέντρο της Αθήνας».

Μαγιάτικα φαγητά

Κοντέψαμε να ξεχάσουμε τα φαγητά σε τούτο το ιστολόγιο. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι δεν τρώμε, αλλά ότι μάλλον αμελήσαμε να ασχοληθούμε με τέτοιο θέμα για αρκετό καιρό.
.

.

.

Σήμερα όμως είπαμε να δώσουμε στη δημοσιότητα κάποια πρόσφατα σπιτικά αριστουργήματα. 

.

Οι αναγνώστες έχουν πάντα -ως γνωστόν- ανοικτή πρόσκληση, για να μας επισκεφθούν και να συνεορτάσουν μαζί μας τρώγοντας ωραία, απλά και υγιεινά.

Εικόνες του καθρέπτη

Μια ενδιαφέρουσα διάλεξη θα δοθεί αύριο βράδυ στις 7.15 μ.μ. στο Ελληνικό Κέντρο Λονδίνου (The Hellenic Centre, 16-18 Paddington Street, London W1U 5AS).

.

Η διάλεξη που θα δοθεί στα αγγλικά, θα έχει τίτλο: «Mirror images: Greek women through time».

.

Η ομιλήτρια Δρ. Σιμώνη Ζαφειροπούλου θα παρουσιάσει τη ζωή των γυναικών στην Αρχαία και τη Σύγχρονη Ελλάδα, μέσω παραστάσεων γυναικών που βρίσκονται σε αρχαία βάζα, γλυπτά και πήλινες φιγούρες, όπως επίσης και σε φωτογραφίες από γνωστούς φωτογράφους του 20^ου αιώνα.

.

Είσοδος ελεύθερη.

Τά Μώβ... δέν πενθοῦν

Εἰς μνήμην Δημήτρη Γ. Ωραιόπουλου,

Ιατρού - Καθηγητή της Νεφρολογίας στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο

Πολύ κοντά στην αμμουδιά σύρριζα στην άμμο υψώνονται για μιαν εφήμερη άνθιση. Θα έχουν κάποιο όνομα, μπορεί κι ένα πολύ εύηχο μάλιστα. Αλλά μιας και κανείς δεν βρέθηκε να το γνωρίζει, τα ονομάσαμε Τα Μωβ. Το δικό τους, ακόμα κι έτσι χωρίς κανένα άλλο επίθετο, ξεχωρίζει απ' όλα τα μωβ.

Πέντε ελαφρότατα στις άκριες τους σγουρά πέταλα γίνονται πιο δυνατά μωβ στο βάθος της καρδιάς τους. Το πρωί λάμπουν, το μεσημέρι λεπτότατες ρυτίδες τα θαμπώνουν, νωρίς το απόγευμα είναι κιόλας «πολύ αργά» γι αυτά: τα έχει πάρει ο αέρας. Όλες τις ώρες, ακόμα κι όταν τα έχει αφαρπάσει από τον μακρύ τους κάλυκα ο άνεμος, διατηρούν μια λεπτή ακεραιότητα.

Σαν στέκουν μόνα, τραβούν το μάτι στη ντελικάτη μοναχικότητητά τους. Αλλιώς φτιάχνουν μεγάλες συντροφιές και το σύνολο υψώνει μια μωβ κυματιστή Τράπεζα. Αν δέν έρθουν άγγελοι, πλησιάζουν, συλλειτουργοί τα μικρά έντομα: άλλοτε βουίζοντας κι άλλοτε σιωπηλά.

Τα μωβ δεν πενθούν. Κι αν στη θέα τους σκεφθεί κανείς το πένθος είναι γιατί στη δική του καρδιά θα υπάρχει ριζωμένη θλίψη. Τα μωβ στην καλύτερή τους ώρα λαμπυρίζουν μια  τ ω ρ ι ν ή  στιγμή. Σε καλούν να συγκεντρωθείς σ' αυτήν ολόκληρος.

Δεν είναι ούτε εύκολο ούτε απλό. Αλλά κάθε μωβ καθώς ταλαντεύεται επιμένει: Εγώ είμαι το επιούσιο αρτίδιο. Εσύ πού με κοιτάς;

Τα μωβ δεν μπορούν να σου χορτάσουν καμιάν απληστία, μπορούν όμως να σου θυμίσουν την πληρότητα να είσαι ελάχιστο ψιχίο. Αρκεί να  ε ί σ α ι  δηλαδή  κ α ί   για κάποιον γνωστό ή άγνωστο άλλο.

Όμως «ο άνθρωπος του προσωπικού του καπρίτσιου δεν πιστεύει και δεν συναντά. Δεν γνωρίζει σύνδεσμο' το μόνο πού γνωρίζει είναι τον πυρετώδη κόσμο ε κ ε ί   έ ξ ω και την πυρετώδη του επιθυμία να τον χρησιμοποιήσει.» *

Ο λευκός ύπερος προσκολλημένος στην καρδιά των μωβ διατηρεί μιαν αθέατη αφοσίωση στον συλλειτουργό πού θα πετάξει κοντά του και θα τον αγγίξει σε μια ανταπόκριση αμοιβαιότητας.

Είναι εύκολο να είσαι άπληστος και σπάνιο να χαίρεσαι την πληρότητα της αφοσίωσης. Το κοινό χιλιοπατημένο μονοπάτι είναι γεμάτο προκλητικές πινακίδες πού κεντρίζουν τη μανία για κέρδος κι άλλο κέρδος. Μάτια να συναντηθούν με τα μωβ, δεν θα βρεθούν ποτέ εκεί.

Στη γη των μωβ μπορεί να εισέρχεται κανείς στο άβατο μιας εξαιρετικής μοναχικότητας. Όχι όμως ερήμωσης. Μιας μοναχικότητας η εξαιρετικότητα της οποίας έγκειται στο ότι παραμένει εν   σ χ έ σ ε ι.

Γνώρισα έναν άνθρωπο πού έβλεπε τούς μαθητές, τούς συναδέλφους, τούς συνεργάτες, τούς νοσηλευτές και τούς ασθενείς του ως συλλειτουργούς. Πίστευε κατά απόλυτο τρόπο στο «θεραπευτικό άγγιγμα». Η μόνη πινακίδα στο δικό του δημιουργικό δρόμο επέμενε: «Πρόσφερε ακόμα και με προσωπική σου ζημιά.»

Στο τέλος αγγελιαφόροι από κάθε γωνιά της γης κι από τα βάθη της δικής του καρδιάς άρχισαν να τού φέρνουν καθημερινά αρτίδια βαθιάς ειρήνης. Κατανόησε γ ι α τ ί   έ ζ η σ ε και κάθε φόβος θανάτου τον εγκατέλειψε.

Τα μωβ λαμπυρίζουν την αιώνια παροντικότητα. Η σχέση είναι αμοιβαιότητα.

Πόσο ντελικάτη κάθε εκδήλωση του Εσύ.**

Νατάσα Κεσμέτη

* Μάρτιν Μπούμπερ.

** ο.π.

Μέσα στό τελευταῖο της παραμύθι...

Στὸν  Κώστα Ε. Τσιρόπουλο, Πασχάλιος χαιρετισμός...

Σὰν χθές, παραμονὴ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, ἔφυγε ἡ γιαγιὰ Σοφία, μιὰ τρυφερὴ ὕπαρξη στὴ ζωή μου, ἕνα πρόσωπο ποὺ μὲ  "μύησε" στήν ἀγάπη τῆς γῆς, τῶν δέντρων, τῶν  καλλιεργειῶν , τῶν καρπῶν καὶ γενικότερα τῆς παράδοσης τοῦ τόπου μου. Γιατὶ ἀπὸ μικρὸ παιδὶ τὴ συνόδευα στὰ χτήματα -τὴ μεγάλη της ἀδυναμία- ὅπου μαθήτευα κοντά της τὸ βαθὺ μυστήριο τῆς Δημιουργίας: Νὰ βλέπεις δηλαδὴ τὰ δέντρα καὶ τὰ φυτὰ, ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ ποὺ φύονται τὰ μικρὰ φυλλαράκια, τὰ ἄνθη ὕστερα καὶ στὴ συνέχεια ὅλη τήν ἀνάπτυξη, μέχρι τὸν καρπό.  Νά παρατηρεῖς ἀπό πολύ κοντά  τὸ χαμήλωμα  στόν τόνο τοῦ πρώτου χρώματος: τοῦ θαλεροῦ πρασινόχλωρου  χρώματος ὥς  νἄρθει τὸ ἄλλο χρῶμα, ἐκεῖνο τῆς σκουριᾶς, τὸ φθινοπωρινό. Νά πέφτουν τὰ φύλλα, νὰ γυμνώνουν τὰ κλαδιὰ καὶ νὰ τινάζονται πρὸς τὰ πάνω σὰν χέρια σὲ προσευχή.

Ἡ γιαγιὰ ἤξερε κάθε σημεῖο τῶν χτημάτων· τὶ λογῆς δέντρα  εἶχαν καί ποῦ ἀκριβῶς. Ἤξερε πότε φυτεύτηκαν, πῶς σκάβονται, πότε χρειάζονται κλάδεμα καὶ φυσικά, πότε ἀραιώνονται, γιὰ νἄρθουν στὴ θέση τους ἄλλα, νέα... Κι ἐγὼ ἀπό τότε πάσχιζα νὰ μελετῶ κάτι τέτοιες  λεπτομέρειες, μὲ κάποια ἀγανάκτηση στὴν ἀρχή, γιατὶ ἄς μὴν τὸ ξεχνὰμε πὼς τὸ χτῆμα, κυρίως σὲ καιρὸ θέρους πρέπει νὰ τὸ ἐπισκέπτεσαι πολὺ πρωΐ, ἔτσι ὤστε νὰ μὴ σὲ καταβάλλει ἡ ζέστα καὶ τὰ ζῶα  νὰ τὰ ἀγανακτοῦν -ἄλλο πάλι  ποὺ ἔζησα σιμά της- οἱ τάβανοι.  Ἀλλὰ καὶ τὶς ἄλλες ἐποχὲς στὸ χτήμα δὲν πᾶς ποτὲ μεσημέρι.  Οἱ παλιοί, μάλιστα, τὸ θεωροῦσαν ντροπὴ νὰ πᾶνε στὸ χτήματά τους ἀργά. Ἦταν, λέγανε, «ἀμοκαϊτσά», δηλ. τεμπελιά. 

Ἀνάφερα πιὸ πάνω γιὰ τὰ ζῶα καὶ θυμᾶμαι μὲ πόση ἀγάπη ἡ γιαγιὰ «κανάκευε» καὶ λάτρευε τὸ γαϊδουράκι καὶ τὶς γίδες ποὺ ἀνάθρευε. Τὰ τάϊζε, τὰ εἶχε στὴν καλύβα, ποὺ ἦταν ἀπέναντι ἀπό τὸ σπίτι μας,  καὶ κοίταζε πάντα νὰ εἶναι γεμᾶτος ὁ «τσάρκος» -τὸ μέρος δηλαδὴ ποὺ βάζανε τὰ χορτάρια γιὰ τὸ χειμώνα- ἀπὸ τροφές. Τὴν ἄνοιξη καὶ τὸ καλοκαίρι κόβαμε καὶ κλαδιὰ γιὰ τὶς γίδες συνήθως. Κλαδιὰ ἀπό «τζίναβα», κοτσίκια τὴν ἄνοιξη καὶ  κουμαριὲς ἤ  θλίκια τὸ καλοκαίρι. Φυσικὰ τὰ ζωντανὰ τρώγανε καὶ χλωρὰ χορτάρια τὴν ἄνοιξη, ὅπως τὸ «βρουμουχόρτ», ἔτσι τὸ λέγανε στὸ χωριό αὐτὸ τὸ  εἶδος τοῦ χορταριοῦ: τὸ μαζεύαμε ἀγγαλιὲς γιὰ τὶς γίδες, ὥστε νὰ βγάζουν ἄφθονο  γάλα. Μαζὶ μ’ αὐτές  τρώγανε καὶ τὰ κατσικάκια, ποὺ κάποτε, σὲ μέρες πασχαλινὲς κυρίως, τὰ ὁδηγοῦσαν στὸ χασάπη... Κι αὐτὸ ἦταν τὸ μεγάλο μου παράπονο, γιατὶ τὰ χαιρόμουν, καθὼς ἔπαιζαν καὶ χοροπηδοῦσαν μέσα στὸ σπαρμένο παπαροῦνες καὶ μαργαρίτες χωράφι, ὅταν τὰ βγάζαμε στὴ βοσκή.

      Τὰ χρόνια πέρασαν. Ἔφυγε ἠ παιδικὴ ἡλικία καὶ ἡ νεότητα, γέρασε κι ἡ γιαγιὰ, ἀποκοιμήθηκε, ὅπως λέει κι ο ὁ Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος μέσα στὸ τελευταῖο της τὸ παραμύθι, κάπου σιμὰ στὴν παραστιά της, σὲ μέρα σημαδιακή: ἀνήμερα τῆς Κυριακῆς τοῦ Πάσχα, στά  1984.

Γιορτές δίχως τὴν παρουσία τῶν προσφιλῶν μας προσώπων εἶναι ἀδειανὲς, ὅπως οἱ Θ. Λειτουργίες δίχως τὴ μνημόνευση τῶν κεκοιμημένων...

Σκόπελος, 23-4-2012

π. Κων. Ν. Καλλιανός

Υ.Γ. Εὐχαριστῶ θερμὰ αὐτοὺς ποὺ εἶπαν, καὶ κατάθεσαν, τὸν καλό του λόγο γιὰ τὸ παραπάνω κείμενο. Τὰ ὀνόματά τους; Αὐτὰ τὰ ξέρει ὀ Θεός. Καὶ τοῦτο ἀρκεῖ...

Ἠ φωτογραφία τῆς γιαγιᾶς εἶναι «τραβηγμένη» ἐδῶ καὶ 50 χρόνια. Εἶναι ἀπ᾿ ἔξω ἀπό τὸ παλιό της τὸ σπίτι, στολισμένη κι ἕτοιμη γιὰ τὸ γάμο τοῦ γιοῦ της.

Έλληνες στο Winchester

 Η πρώτη πρωτεύουσα της Αγγλίας, όπως έχουμε αναφέρει και σε άλλες περιπτώσεις, είναι η πολύ όμορφη (μικρή σήμερα, με 41.400 κατοίκους) πόλη του Winchester, που βρίσκεται στη Νότια Αγγλία. Στην πόλη αυτή υπάρχει ο ιστορικός και εξαιρετικής ωραιότητας Καθεδρικός Ναός, αφιερωμένος στην Αγία Τριάδα, στους Αγίους Πέτρο και Παύλο και στον τοπικό Άγιο Swithun.

Μέσα στο Ναό διασώζονται και κάποια σπουδαία έργα τέχνης, όπως η μαρμάρινη ανάγλυφη επιτύμβια στήλη που παρουσιάζεται στην σημερινή μας ανάρτηση. Αυτό το μνημείο είναι αφιερωμένο στον Josephus Warton (που απεβίωσε το 1878) και τον δείχνει να κάθεται, να φορά περούκα και να διαβάζει σε μια ομάδα παιδιών, προφανώς κάτι σχετικό με τους Αρχαίους Έλληνες, αφού εκεί δίπλα του έχουν σκαλισθεί τα πρόσωπα του Αριστοτέλη και του Ομήρου, τα οποία αναφέρονται με τα ονόματά τους στην ελληνική γλώσσα.

Είναι γνωστή βέβαια, για να μην πούμε και παροιμιώδης η αγάπη, η προσοχή και η μελέτη που αφιερώνουν οι Άγγλοι στην Αρχαία Ελληνική Γραμματεία. Διδάσκονται τα Αρχαία Ελληνικά σε πολλά Σχολεία Μέσης Εκπαίδευσης και σε πολλά Πανεπιστήμια. Το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης με τον σπουδαίο Πανεπιστημιακό του Εκδοτικό Οίκο (Oxford University Press) μελετά κι εκδίδει τους Αρχαίους Έλληνες συγγραφείς, προβάλλοντάς τους έτσι παγκοσμίως!

Αθηναγόρας Κοκκινάκης

Σε πρόσφατη επίσκεψή μου στο Ελληνικό Κοιμητήριο του Hendon, στο Βόρειο Λονδίνο, το οποίο ανήκει στον Καθεδρικό Ναό της του Θεού Σοφίας Λονδίνου, είχα την ευκαιρία να δω και πάλι το μνήμα του μακ. Αρχιεπισκόπου Θυατείρων και Μεγ. Βρετανίας κυρού Αθηναγόρα Κοκκινάκη.

Ο κατά κόσμον Θεόδωρος Κοκκινάκης γεννήθηκε στην Πάτμο σαν σήμερα, 5 Μαΐου του 1909. Αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή της Χάλκης το 1934. Διάκονος χειροτονήθηκε την 1 Απριλίου 1934 από τον Μητροπολίτη Μιλήτου Αιμιλιανό και έλαβε το όνομα Θεοδώρητος και Πρεσβύτερος στο Σικάγο το 1940 από τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Αθηναγόρα, ο οποίος του έδωσε και το όνομα Αθηναγόρας.

Υπηρέτησε ως Διάκονος στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας (1934-1935) και στην Αρχιεπισκοπή Αμερικής (1935-1940). Ως Εφημέριος υπηρέτησε στη Νέα Υόρκη.

Στις 14 Σεπτεμβρίου 1950 χειροτονήθηκε τιτουλάριος Επίσκοπος Ελαίας, Βοηθός Επίσκοπος της Αρχιεπισκοπής Αμερικής. Τη χειροτονία τέλεσε ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Μιχαήλ, συμπαραστατούμενος από τους Επισκόπους Νύσσης Γερμανό, Σικάγου Γεράσιμο και Αγαθονικείας Ορέστη.

Διετέλεσε Σχολάρχης της Θεολογικής Σχολής Τιμίου Σταυρού Βοστώνης (1954-1959). Στις 6 Σεπτεμβρίου 1960 προήχθη σε τιτουλάριο Μητροπολίτη με τον ίδιο τίτλο. Υπηρέτησε ως Αρχιερατικός Επίτροπος στο Λος Άντζελες (1950-1954), τη Βοστώνη (1954-1960) και τον Καναδά (1960-1963).

Στις 10 Δεκεμβρίου 1963 εξελέγη Μητροπολίτης Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας. Στις 24 Φεβρουαρίου 1968 προήχθη σε Αρχιεπίσκοπο. Εκοιμήθη στις 9 Σεπτεμβρίου 1979.

Η προσφορά του στην Ορθόδοξη Θεολογία, στην Εκκλησία μας και στις Διαχριστιανικές Σχέσεις ήταν τεράστια. Το συγγραφικό του έργο πλούσιο και μεστό.

Ως Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων και Μεγ. Βρετανίας επετέλεσε επίσης αξιοθαύμαστο έργο, ιδρύοντας νέες Κοινότητες, Ελληνικά Σχολεία και Φιλανθρωπικούς Οργανισμούς, και ψηφίζοντας το νέο Καταστατικό των Κοινοτήτων.