Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας 2016

«...Κοιτάξτε γύρω-γύρω αὐτήν τήν ἐνορία. Τήν ἐνορία τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ πού εἶναι ἡ ἀρχαιότερη, ὄχι μονάχα τῆς Σκοπέλου, ἀλλά καί ὅλων τῶν Βορείων Σποράδων. Γιατί στέκει ἀπό τά πανάρχαια χρόνια, τά παλαιοχριστιανικά, τά Βυζαντινά τά μεταβυζαντινά, μέχρι σήμερα ζωντανή καί ἀκτινοβολοῦσα Ὀρθόδοξο φῶς, Ἱστορία καί Παράδοση. Κοιτάξτε, καί προσέξατε, παρακαλῶ πολύ, τί κληρονομιά μᾶς παρέδωσαν οἱ πατέρες μας. Μεγάλη, κορυφαία, ὑψηλή κι ἀξεπέραστη κληρονομιά, πού ἐντοπίζεται πολύ χαρακτηριστικά καί φανερά σέ ἔνα καί μοναδικό τρόπο βιώσεως τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καί μαρτυρίας. Κι αὐτός εἶναι ἡ γειτνίαση ἀνθρώπων καί ἁγίων, καθώς τά σπίτια γειτονεύουν, ἐφάπτονται μέ τά σπορπισμένα μέσα στήν ἀρχαία τοῦ Κάστρου πολίχνη ναύδρια. Ναύδρια πανάρχαια, ἀλλά καί τόσο κατανυκτικά, μέ τήν εὐωδία τῆς ἀγιότητος στά σπλάχνα τους.

Γειτονεύει, λοιπόν, ὁ ἁπλός νησιώτης μέ τόν Ἅγιο κι ἀναπτύσσεται μιά σχέση φιλίας, σεβασμοῦ κι ἀγάπης μοναδικῆς. Γιατί στόν Ἅγιο, πού ἔχει γείτονα ὁ καθένας ἐξομολογεῖται τόν καημό του. Αὐτόν καλημερίζει κάθε πρωΐ καί τόν παρακαλεί νά τόν συντροφέψει μέσα στό ἐπώδυνο τῆς καθημερινότητας ταξίδι, Αὐτόν καληνυχτεί ὅταν ἀποσταμένος γέρνει ν᾿ ἀναπαυτεῖ. Μέ λίγα λόγια Τόν θεωρεῖ προέκταση τῆς οίκογενείας του. Τόν «νταντεύει» [=περιποιεῖται], ὅπως ἕνα δικό του. Καί τίς νύχτες πού ξαγρυπνᾶ κρυφακούει τίς ἰκεσίες Του στό Θεό, ὅπως  κι ὁ Ἅγιος κρυφακούει κι Ἐκεῖνος τούς ὅποιους ἀναστεναγμούς του...

Πῶς μπορεῖς, λοιπόν, νά τά διαγράψεις ὅλ᾿ αὐτά, πῶς εἶναι δυνατό νά τ᾿ ἀμφισβητήσεις, ἀφοῦ τά κτίσματα αὐτά παραμένουν, αἰῶνες καί αἰῶνες ἀψευδεῖς μάρτυρες ἀκραιφνοῦς Ὀρθοδόξου πίστεως καί βιοτῆς; 

Καί, τέλος, πῶς μπορεῖς νά μή διδαχτεῖς ἀπ᾿ ὅλ᾿ αὐτά, ὅτι «Αὔτη ἡ πίστη τῶν Πατέρων μας»;...

π. Κ.Ν. Καλλιανός

[ἀπόσπασπα ἀπό τό σημερινό κήρυγμα στό ναό τῆς Ἐπισκοπῆς τῆς Σκοπέλου]

Πανορθόδοξη Σύνοδος

Ἀριθμ. Πρωτ. 314

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΚΑΙ ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ

ΕΠΙ ΤΗι ΣΥΓΚΛΗΣΕΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ,

ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΧΑΡΙΝ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΝ ΠΑΡΑ ΘΕΟΥ

Ἡ ἁγία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας «ὡς πορφύραν καὶ βύσσον στολισαμένη» τὰ αἵματα τῶν μαρτύρων της, τὰ δάκρυα τῶν ὁσίων της καὶ τοὺς ἀγῶνας καὶ τὰς θυσίας τῶν ὁμολογητῶν τῆς πίστεώς της, ἑορτάζει σήμερον τὴν ἡμέραν τῶν ὀνομαστηρίων της. Ὀρθῶς καὶ δικαίως ἐκλήθη καὶ καθιερώθη ὡς «Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας» ἡ ἡμέρα, κατὰ τὴν ὁποίαν μετὰ ἀπὸ περίοδον ἑνὸς αἰῶνος σκληρῶν ἀγώνων ἡ ἀλήθεια ἔλαμψε καὶ κατίσχυσε τοῦ ψεύδους διὰ τῆς προσκυνήσεως ὡς φορέων προσωπικῆς παρουσίας καὶ θείας χάριτος τῶν ἱερῶν εἰκόνων τοῦ σαρκωθέντος Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἁγίων Του. Δι᾿ αὐτοῦ τοῦ τρόπου ἀνεγνωρίσθη καὶ διεκηρύχθη ἅπαξ ἔτι ὅτι «ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν» (Ἰωάν. α΄ 14) τιμήσας οὕτω καὶ ἁγιάσας τὴν ὑλικὴν κτίσιν καὶ τὸ σῶμα μας, διὰ νὰ τὰ καταστήσῃ «κοινωνοὺς θείας φύσεως» (πρβλ. Β΄ Πέτρ. α΄ 4), μετόχους τῆς θείας χάριτος καὶ ζωῆς.

Εἰς τὴν μεγάλην αὐτὴν καὶ σωτήριον ἀλήθειαν, τὴν ὁποίαν ἐπολέμησαν οἱ ἀρνηταὶ τῆς προσκυνήσεως τῶν ἱερῶν εἰκόνων, ἡ ὁδὸς πρὸς κατίσχυσιν τῆς ἀληθείας ἔναντι τοῦ ψεύδους, ὑπῆρξε καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν ἐκείνη, τὴν ὁποίαν ἠκολούθησεν ἡ Ἐκκλησία ἀπ᾿ ἀρχῆς καθ᾿ ὅλην τὴν διαδρομὴν τῆς ἱστορίας της, καὶ αὐτὴ δὲν ἦτο ἄλλη ἀπὸ ἐκείνην τῆς συνοδικότητος. Ἡ διάκρισις μεταξὺ ἀληθείας καὶ ψεύδους, ὀρθοδοξίας καὶ αἱρέσεως, δὲν εἶναι πάντοτε εὐχερής. Καὶ οἱ αἱρετικοὶ ἐπίστευον καὶ πιστεύουν ὅτι κατέχουν τὴν ἀλήθειαν, καὶ θὰ ὑπάρχουν πάντοτε ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι θὰ χαρακτηρίζουν ὡς «αἱρετικοὺς» τοὺς μὴ συμφωνοῦντας πρὸς τὰς ἀπόψεις των. Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν μίαν καὶ μόνον αὐθεντίαν ἀναγνωρίζει: τὴν Σύνοδον τῶν κανονικῶν ἐπισκόπων της. Ἄνευ συνοδικῆς ἀποφάσεως ἡ διάκρισις μεταξὺ ὀρθοδοξίας καὶ αἱρέσεως δὲν εἶναι δυνατή. Ὅλα τὰ δόγματα τῆς Ἐκκλησίας καὶ οἱ ἱεροὶ κανόνες της φέρουν τὴν σφραγῖδα τῆς συνοδικότητος. Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ Ἐκκλησία τῆς συνοδικότητος.

Τὴν ἐκκλησιολογικὴν ταύτην ἀρχὴν ἀνέκαθεν ἐτόνισεν ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, καὶ τὴν ἐφαρμόζει πιστῶς εἰς τοπικὸν ἐπίπεδον. Τοῦτο ἴσχυεν ἐπὶ πολλοὺς αἰῶνας καὶ ἐπὶ ἐπιπέδου οἰκουμενικοῦ ἢ πανορθοδόξου, διεκόπη ὅμως λόγῳ ἱστορικῶν συγκυριῶν ἐπὶ μακρόν. Σήμερον εὑρισκόμεθα εἰς τὴν εὐχάριστον θέσιν νὰ ἀναγγείλωμεν καὶ ἐπισήμως ἀπὸ τῆς ἱερᾶς ταύτης οἰκουμενικῆς καθέδρας ὅτι, χάριτι Θεοῦ, συμφωνίᾳ πάντων τῶν Προκαθημένων τῶν Ἁγιωτάτων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, θέλει πραγματοποιηθῆ ἡ ἀπὸ πεντήκοντα καὶ πλέον ἐτῶν ἀποφασισθεῖσα Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος συνόλου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐν τῇ νήσῳ Κρήτῃ ἀπὸ 18ης ἕως 27ης Ἰουνίου ἐ. ἔ., τῆς ὁποίας αἱ ἐργασίαι θὰ ἀρχίσουν διὰ πανορθοδόξου Θείας Λειτουργίας ἐν τῷ ἐν Ἡρακλείῳ Ἱερῷ Ναῷ τοῦ Ἁγίου Μηνᾶ κατὰ τὴν μεγάλην καὶ εὔσημον ἡμέραν τῆς Πεντηκοστῆς, θὰ συνεχισθοῦν δὲ ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἀκαδημίᾳ παρὰ τὸ Κολυμβάριον Χανίων. Τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης ταύτης Συνόδου θέλει προεδρεύσει ἡ ἡμετέρα Μετριότης περιστοιχιζόμενος ὑπὸ τῶν λοιπῶν Προκαθημένων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, θὰ μετάσχουν δὲ ὡς μέλη αὐτῆς ἀντιπροσωπεῖαι ἐξ ἀρχιερέων ὅλων τῶν Ἐκκλησιῶν τούτων.

Πρώτιστος σκοπὸς καὶ σπουδαιότης τῆς Πανορθοδόξου ταύτης Συνόδου εἶναι νὰ καταδειχθῇ ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἡνωμένη ἐν τοῖς Μυστηρίοις, καὶ μάλιστα τῇ Θείᾳ Εὐχαριστίᾳ, καὶ τῇ Ὀρθοδόξῳ πίστει, ἀλλὰ καὶ ἐν τῇ συνοδικότητι. Διὸ καὶ προητοιμάσθη αὕτη ἐπὶ μακρὸν χρονικὸν διάστημα διὰ σειρᾶς Προπαρασκευαστικῶν Ἐπιτροπῶν καὶ Προσυνοδικῶν Διασκέψεων, ὥστε τὰ Κείμενα τῶν ἀποφάσεών της νὰ διαπνέωνται ὑπὸ ὁμοφωνίας, καὶ ὁ λόγος της νὰ ἐκφέρεται "ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾷ καρδίᾳ".

Τὰ θέματα, τὰ ὁποῖα θὰ ἀπασχολήσουν τὴν Ἁγίαν καὶ Μεγάλην Σύνοδον, καθορισθέντα πανορθοδόξως ἤδη κατὰ τὸν χρόνον τῆς ἀποφάσεως τῆς συγκλήσεώς της, ἅπτονται κυρίως προβλημάτων ἐσωτερικῆς δομῆς καὶ ζωῆς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τὰ ὁποῖα χρῄζουν ἀμέσου διευθετήσεως, ὡς καὶ ζητημάτων ἀφορώντων εἰς τὰς σχέσεις τῆς Ὀρθοδοξίας πρὸς τὸν λοιπὸν χριστιανικὸν κόσμον καὶ τὴν ἀποστολὴν τῆς Ἐκκλησίας εἰς τὴν ἐποχήν μας. Γνωρίζομεν, βεβαίως, ὅτι ὁ κόσμος ἀναμένει νὰ ἀκούσῃ τὴν φωνὴν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐπὶ πολλῶν ἐκ τῶν φλεγόντων προβλημάτων, τὰ ὁποῖα ἀπασχολοῦν τὸν σύγχρονον ἄνθρωπον. Ἀλλὰ ἐκρίθη ἀναγκαῖον ὅπως ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία διευθετήσῃ πρῶτον τὰ τοῦ οἴκου της πρὶν ἢ ἐκφέρῃ λόγον πρὸς τὸν κόσμον, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον δὲν ἔχει παύσει νὰ θεωρῇ χρέος της. Τὸ ὅτι μετὰ τὴν πάροδον τόσων αἰώνων ἡ Ὀρθοδοξία ἐκφράζει τὴν συνοδικότητά της ἐπὶ παγκοσμίου ἐπιπέδου ἀποτελεῖ τὸ πρῶτον καὶ ἀποφασιστικὸν βῆμα, τὸ ὁποῖον ἀναμένεται ὅτι διὰ τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ μετ᾿ οὐ πολὺ θὰ ἀκολουθήσουν καὶ ἄλλα διὰ τῆς συγκλήσεως, σὺν Θεῷ, καὶ ἄλλων Πανορθοδόξων Συνόδων.

Ἀδελφοὶ ἀγαπητοὶ καὶ τέκνα προσφιλῆ ἐν Κυρίῳ,

Τὰ μεγάλα ἱστορικὰ γεγονότα κατευθύνονται ἀπὸ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ ὁ Ὁποῖος καί, τελικῶς, εἶναι ὁ Κύριος τῆς Ἱστορίας. Ἡμεῖς σπείρομεν καὶ κοπιῶμεν, ἀλλ᾿ ὁ αὐξάνων εἶναι ὁ Θεός (πρβλ. Α΄ Κορ. γ΄, 8). Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἀποτελεῖ, ὄντως, γεγονὸς ἱστορικὸν καὶ εἰς τὸν Θεὸν καὶ μόνον ἐναποθέτομεν τὴν ἔκβασίν του. Καλοῦμεν, ὅθεν, πάντας τοὺς Ὀρθοδόξους ἀνὰ τὸν κόσμον πιστούς, κλῆρον καὶ λαόν, εἰς προσευχὴν πρὸς τὸν ἐν Τριάδι Θεὸν ὅπως στέψῃ διὰ τῶν εὐλογιῶν Του τὸ γεγονὸς τοῦτο, διὰ νὰ οἰκοδομηθῇ δι᾿ αὐτοῦ ἡ Ἐκκλησία Του καὶ δοξασθῇ τὸ πανάγιον Ὄνομά Του. Οἱ καιροὶ εἶναι κρίσιμοι καὶ ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας δέον νὰ ἀποτελέσῃ τὸ ὑπόδειγμα τῆς ἑνότητος τῆς σπαρασσομένης ἀπὸ διαιρέσεις καὶ συγκρούσεις ἀνθρωπότητος. Ἡ ἐπιτυχία τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου εἶναι ὑπόθεσις ὅλων τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας, τὰ ὁποῖα καὶ καλοῦνται νὰ ἐπιδείξουν τὸ ἐνδιαφέρον των δι᾿ αὐτήν. Ἤδη, τὰ συμφωνηθέντα πανορθοδόξως καὶ ὑποβαλλόμενα εἰς τὴν Ἁγίαν καὶ Μεγάλην Σύνοδον κείμενα δημοσιοποιοῦνται καὶ τίθενται εἰς τὴν διάθεσιν παντὸς καλοπροαιρέτου πιστοῦ πρὸς πληροφορίαν καὶ ἐνημέρωσίν του, ἀλλὰ καὶ πρὸς ἔκφρασιν τῆς γνώμης του καὶ τῶν προσδοκιῶν του ἀπὸ τὴν Ἁγίαν καὶ Μεγάλην Σύνοδον.

Ταῦτα ἀγγέλλοντες παντὶ τῷ πληρώματι τῆς ἀνὰ τὴν οἰκουμένην Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας κατὰ τὴν εὔσημον ταύτην ἡμέραν εὐχόμεθα ὅπως Κύριος ὁ Θεὸς δωρῆται τῇ Ἐκκλησίᾳ Αὐτοῦ καὶ πᾶσιν ὑμῖν πλουσίαν τὴν χάριν καὶ εὐλογίαν Του, δῴη δὲ καὶ τῷ κόσμῳ παντὶ "τὴν εἰρήνην διὰ παντὸς ἐν παντὶ τρόπῳ" (Β΄ Θεσ. γ΄, 16).

Ἐν ἔτει σωτηρίῳ ͵βις’, κατὰ μῆνα Μάρτιον (κ’)

Ἐπινεμήσεως Θ´

+ ὁ Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος, διάπυρος πρὸς Θεὸν εὐχέτης

+ ὁ Περγάμου Ἰωάννης, ἐν Χριστῷ εὐχέτης

+ ὁ Ντένβερ Ἠσαΐας, ἐν Χριστῷ εὐχέτης

+ ὁ Ἀτλάντας Ἀλέξιος, ἐν Χριστῷ εὐχέτης

+ ὁ Πριγκηποννήσων Ἰάκωβος, ἐν Χριστῷ εὐχέτης

+ ὁ Προικοννήσου Ἰωσήφ, ἐν Χριστῷ εὐχέτης

+ ὁ Φιλαδελφείας Μελίτων, ἐν Χριστῷ εὐχέτης

+ ὁ Γαλλίας Ἐμμανουήλ, ἐν Χριστῷ εὐχέτης

+ ὁ Δαρδανελλίων Νικήτας, ἐν Χριστῷ εὐχέτης

+ ὁ Ντητρόϊτ Νικόλαος, ἐν Χριστῷ εὐχέτης

+ ὁ Ἁγίου Φραγκίσκου Γεράσιμος, ἐν Χριστῷ εὐχέτης

+ ὁ Σηλυβρίας Μάξιμος, ἐν Χριστῷ εὐχέτης

+ ὁ Ἀδριανουπόλεως Ἀμφιλόχιος, ἐν Χριστῷ εὐχέτης

Ο Σεφέρης στο Λονδίνο

Για το θέμα αυτό έχουμε κάνει ήδη τρεις αναρτήσεις στο παρόν ιστολόγιο, την 29^η Ιανουαρίου, την 1η Φεβρουαρίου και την 27^η Φεβρουαρίου. Αφορά βέβαια μια εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε της 31^η Ιανουαρίου, στην Κοινότητα Αγ. Παντελεήμονος του Harrow - ΒΔ Λονδίνου, με ομιλητή τον κ. Σωτήριο Δεμέστιχα, Γενικό Πρόξενο της Ελλάδας στο Λονδίνο.

Σήμερα παρουσιάζουμε, με τη συνδρομή της Ελληνικής Τηλεόρασης Λονδίνου, ολόκληρη την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα διάλεξη του κ. Δεμέστιχα, τον οποίο ευχαριστούμε για άλλη μια φορά και συγχαίρουμε εγκάρδια.

O Τρελός και η μαγκούρα

Νέα εκπομπή αφιερωμένη στο ξεκίνημα της Μ. Τεσσαρακοστής.

				O TRELOS KAI H MAGKOYRA O Τρελός και η μαγκούρ... MediaFire is a simple to use free service that lets you put all your photos, documents, music, and video in a single place so you can access them anywhere and share...
				Προβολή στη διεύθυνση www....	Προεπισκόπηση από Yahoo

Καλόν αγώνα! Ανηφορικό μα γεμάτο από ελπίδα Αναστάσιμη!

Νώντας Σκοπετέας

+ Fr. Ephrem Lash

Ο αγαπητός αδελφός και συλλειτουργός Αρχιμανδρίτης του Οικουμενικού Θρόνου π. Εφραίμ Lash (Βρετανικής καταγωγής) απεβίωσε στις 15 Μαρτίου 2016 στο Λονδίνο και ανεχώρησε από τη σκηνή του βίου τούτου για να καταλάβει τη θέση που του αξίζει στη Βασιλεία των Ουρανών.

Εφραίμ o χαρούμενος (όπως αποκαλούσε ο ίδιος τον εαυτό του, ακόμα και το τελευταίο διάστημα που αντιμετώπιζε διάφορα προβλήματα υγείας) και ο ταπεινός (όπως τον αποκαλούν πνευματικά του παιδιά), υπήρξε ένα μεγάλο πνευματικό κεφάλαιο για την Εκκλησία των Θυατείρων και για την Ορθοδοξία γενικώτερα.

Η αναφορά αυτή δεν είναι μια τυπική νεκρολογία. Είναι μάλλον οφειλόμενο χρέος προς έναν ξεχωριστό κληρικό, θεολόγο, διανοούμενο, συγγραφέα, δάσκαλο (ήταν Λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Newcastle, στα χρόνια 1979-84) και μεταφραστή. Ο μακ. π. Εφραίμ γεννήθηκε το 1930 και αφότου χειροτονήθηκε Ορθόδοξος κληρικός υπηρέτησε σε διάφορες ποιμαντικές θέσεις. Η τελευταία του ήταν στον Ελληνορθόδοξο Ι.Ν. Αγ. Αντωνίου και Αγ. Ιωάννου Βαπτιστού στο Λονδίνο.

Ο αοίδιμος π. Εφραίμ έχει χαρακτηρισθεί ως ο κύριος και κορυφαίος αρχιτέκτονας των μεταφράσεων στα Θυάτειρα. Είναι αυτός που μετέφρασε δύο φορές τη Θεία Λειτουργία από την ελληνική στην αγγλική, μετέφρασε Προσευχητάριο και άλλα λειτουργικά κείμενα, τα οποία εξέδωσε η Ι.Α. Θυατείρων και Μεγ. Βρετανίας.

Είναι αξιοσημείωτο πως ο π. Εφραίμ ζούσε και κινούνταν στην εποχή του, χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα επικοινωνίας που βρίσκονταν στη διάθεσή του. Στο διαδίκτυο διατηρούσε ιστοσελίδα με την επωνυμία «Ανάστασις», στη διεύθυνση: http://www.anastasis.org.uk/ Σε αυτήν ανηρτούσε όλες του τις εργασίες, κυρίως τις μεταφραστικές και θεολογικές. Αυτή η ιστοσελίδα είναι πραγματικά ένας θησαυρός, και μια τεράστια προσφορά προς τους αγγλόφωνους Ορθοδόξους ανά την οικουμένη.

Ο ίδιος συστήνοντας την εν λόγω ιστοσελίδα γράφει χαρακτηριστικά: «On these pages you will find, in the main, translations of our Orthodox liturgical and patristic texts. Most of the latter are of texts which have not previously been translated into English». Παρακάτω αναφέρει επίσης: «If you want to learn Orthodox theology, you will find it in the Paraklitiki, the Triodion and the Pentecostarion».

Ολοκληρώντας αυτή τη σύντομη αναφορά αξίζει να αναφέρουμε εμφατικά πως ο μακ. π. Εφραίμ ενώ ήταν εξαιρετικά σοβαρός και αυστηρός με το μεταφραστικό έργο, που το θεωρούσε το έργο της ζωής του, την ίδια ώρα ήταν άνθρωπος πολύ φιλικός με αυθόρμητο και πηγαίο χιούμορ.

Ένας πνευματικός του υιός αναφέρει τα εξής χαρακτηριστικά περιστατικά:

·        «I told him that I found his talk very edifying and he said, “Ah, ‘edifying.’ I never mean to edify, my boy; I only wish to make people laugh”».

·        «On the way to services, however, he would say, with a twinkle in his eye, "It's time to go annoy the Lord." And afterwards, he would say, "Oh, that was great fun!"».

Ας είναι η μνήμη του αιώνια!

Πρωτοπρ. Αναστασίου Δ. Σαλαπάτα

Πηγές: Amen, Romfea

Βρετανοί Ανθρωπιστές

Το Ηνωμένο Βασίλειο έχει μεγάλη παράδοση στην προσφορά ανθρωπιστικής βοήθειας σε εμπερίστατους ανθρώπους. Μάλιστα δε, έχει αναδείξει σπουδαία άτομα που έχουν αφιερώσει την ενέργειά τους στη συνδρομή και υποστήριξη συναθρώπων τους.

Με σκοπό να τιμηθούν μερικοί μόνο από τους πολλούς Βρετανούς ανθρωπιστές, εκδόθηκε η τελευταία συλλογή γραμματοσήμων που αφιερώθηκε σε έξι άτομα, τρεις άνδρες και τρεις γυναίκες, που κατάφεραν μεγάλα επιτεύγματα στον τομέα του ανθρωπισμού. Αυτοί ήταν: Nicholas Winton, Sue Ryder, John Boyd Orr, Eglantyne Jebb, Joseph Rowntree και Josephine Butler.

Ο Stephen Agar, εκπρόσωπος των Βασιλικών Ταχυδρομείων ανέφερε χαρακτηριστικά: “These six British individuals remain inspirational for their actions and achievements across nearly 150 years. It is timely that Royal Mail pays tribute to their humanitarianism with these stamps.”

Ζακυνθινό καρναβάλι και βενετσιάνικος γάμος

Η πατρίδα μου, η Ζάκυνθος, γιορτάζει τις Απόκριες και το παραδοσιακό καρναβάλι, όπως άλλωστε και όλη η Ελλάδα. Στην Ζάκυνθο όμως έχουμε συγκεκριμένα έθιμα που είναι λίγο διαφορετικά από τις υπόλοιπες περιοχές της ελληνικής επικράτειας. Τα έθιμα της Ζακύνθου είναι βαθιά επηρεασμένα από την Ενετοκρατία, που κυριάρχησε στο νησί για περίπου 300 χρόνια.

Έτσι στην Ζάκυνθο έχουμε τις λεγόμενες «μάντσιες», δηλαδή τις αυτοσχέδιες αστειότητες, τις «Ομιλίες», μονόπρακτες θεατρικές παραστάσεις που παρουσιάζονται στο δρόμο, το έθιμο της γκιόστρας, δηλαδή της μεσαιωνικής κονταρομαχίας και αγώνων των ιπποτών, το «πόβερο καρναβάλι», την λεγόμενη κηδεία της μάσκας και τον βενετσιάνικο γάμο.

Φυσικά το καρναβάλι της Ζακύνθου είναι μικρή αντιγραφή του καρναβαλιού της Βενετίας. Τα παλιά χρόνια (15ος αιώνας), το καρναβάλι άρχιζε από τις 7 Ιανουαρίου και κρατούσε έως και την Κυριακή της Τυροφάγου. Την Κυριακή της Τυροφάγου οι καμπάνες των εκκλησιών χτυπούσαν πένθιμα για να αναγγείλουν την έναρξη της Σαρακοστής. Άντρες και γυναίκες φορούσαν μάσκες, τις «μωρέττες», ξεχύνονταν στους δρόμους, διασκέδαζαν, επισκέπτονταν συγγενικά και φιλικά σπίτια και όλοι μαζί κατέληγαν στα καζίνα (λέσχες συναναστροφής των ευγενών).

Έχουν περάσει πολλά χρόνια από την πάροδο της Ενετοκρατίας, η οποία έληξε με την επανάσταση των Ιακωβίνων και το κάψιμο του Λίμπρο Ντ’ Όρο (ακολούθησε και αυτή το ρεύμα της εποχής και της Γαλλικής επανάστασης!) Παρ’ όλα αυτά οι Ζακυνθινοί κρατάνε ακόμα κάποια έθιμα του βενετσιάνικου καρναβαλιού και ένα από αυτά είναι ο βενετσιάνικος γάμος.

Για όλους όσους θέλετε να ζήσετε ένα παλιό αποκριάτικο έθιμο, πηγαίνετε στην Ζάκυνθο το τελευταίο Σάββατο της Αποκριάς, θα δείτε να αναβιώνετε ο βενετσιάνικος γάμος.  

Ο βενετσιάνικος γάμος είναι η αναπαράσταση ενός γάμου Ζακυνθινών ευγενών του 16ου αιώνα. Η πομπή του γάμου διασχίζει όλο το ιστορικό κέντρο της πόλης της Ζακύνθου και καταλήγει την πλατεία του Αγίου Μάρκου. Όλοι είναι ντυμένοι με τα ρούχα της εποχής των Βενετσιάνων του 16ου αιώνα. Την πομπή ξεκινάνε οι σημαιοφόροι και οι τυμπανιστές. Ο γαμπρός είναι η προσωποποίηση του ήρωα της ηρωικής ναυμαχίας της Ναυπάκτου, ο γάμος τελείται παρουσία νοδάρου (συμβολαιογράφου) και η νόνα (η γιαγιά είτε του γαμπρού είτε της νύφης) μεταφέρεται με λεντίκα (κλειστό φορείο που μετακινούνταν οι ευγενείς κυρίες της εποχής, το κουβαλούσαν στις πλάτες τους τέσσερις υπηρέτες της οικογένειας). Την λεντίκα ακολουθούν τα προικιά της νύφης.

Ας μην ξεχνάμε ότι το καρναβάλι της Ζακύνθου ξεκίνησε από τον τότε Βενετσιάνο προβλεπτή Ζακύνθου, Πέτρο Φώσκολο. Κι ας μην ξεχνάμε ότι αυτός που αναβιώσε το έθιμο ήταν ο Αντώνης Μιλάνος, ιδρυτής του Μιλάνειου Ναυτικού  Μουσείου της Ζακύνθου. Καλή Σαρακοστή σε όλους!

Εύη Ρούτουλα