Αμαρτίας ταλαίπωροι δεσμώτες

Όπως έκλαψε και λυτρώθηκε εκείνη η γυναίκα...

Νέα εκπομπή για την τρέχουσα εβδομάδα.
 
Με αγάπη Χριστού
 
Νώντας Σκοπετέας

Συμπεριφορές κληρικῶν

 

…καὶ τὰ μαθήματα ποὺ παραδίνουν

 

(Ὅταν δὲν ὑπολογίζουμε τον συνεφημέριό μας ὡς ἀδελφὸ καὶ συλλειτουργό, ἀλλὰ ὑποδεέστερό μας)

 

Ὡς ἄνθρωποι ἐμεῖς οἱ κληρικοὶ,  πολλὲς φορές, γιὰ νὰ μὴν πῶ ἄπειρες, λησμονοῦμε τὸ χρέος μας καὶ τὶς ὑποχρεώσεις ποὺ (πρέπει) νὰ ἔχουμε μέσα στὴν ἐνοριακή μας κοινότητα κι ἔτσι περιπίπτουμε σὲ λάθη τραγικά, ἀνώφελα, ψυχοφθόρα καὶ, ἀναμφίβολα, χωρὶς κανένα ἴχνος φιλανθρωπίας ἤ μιᾶς ἐναρέτου καὶ φιλαδέλφου συναντήσεως. Μὲ ἀποτέλεσμα κατὰ τὴν τέλεση ἑνὸς συλλείτουργου, ὅταν ὁ ἕνας ἐκ τῶν δύο συμπρεσβυτέρων εἶναι, εἴτε ὀφικιοῦχος κληρικὸς μὲ πολύχρονη πεῖρα, εἴτε ἱερομόναχος μὲ τὸ ὀφίκιο τοῦ νέου ἤ τοῦ ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν Ἀρχιμανδρίτη, τότε εἶναι εὔκολο νὰ παρατηρηθεῖ ἡ ἔπαρση καὶ «δεσποτομανία» τῶν παλαιότερων, ἔναντι τῶν νεωτέρων ἀδελφῶν καὶ συλλλειτουργῶν.
 
Ἔτσι, ἀντὶ γιὰ συν-λειτουργία, ἔχουμε μιὰ περίεργη εἰκόνα: Ὁ ἕνας νὰ προβάλει κατὰ κόρον τὸν ἑαυτό του, μὴν ἀφήνοντας τὸ νεώτερο οὔτε μὲ  μιὰ εἰρήνευση νὰ εὐλογήσει τὸ λαό, δημιουργώντας μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἕνα κενὸ στὴν ὅλη μυσταγωγία. Κενό, ποὺ ἐντοπίζεται στὴ συμπεριφορά μας ἀπέναντι στοὺς νεωτέρους ἀδελφοὺς καὶ συλλειτουργούς. Γιατί, ὅταν δὲ βοηθήσουμε, δὲν συνδράμουμε τὸ νεώτερο ἀδελφό μας, τότε κι αὐτὸς θὰ λάβει ἄσχημα καὶ ἀνάδελφα μαθήματα, ποὺ θὰ τοῦ στερήσουν τὴν ἀγαλλίαση καὶ τὸ γνήσιο ἱερατικὸ ἦθος.
 
Ἄλλωστε, δὲν εἶναι καὶ λίγες οἱ φορὲς, ποὺ περιπέσαμε σὲ τέτοια λάθη καὶ εἴπαμε χείλεσι μόνο κι ὄχι μὲ συναίσθηση καὶ φόβο Θεοῦ τό, «μνησθητί μου ἀδελφὲ καὶ συλλειτουργέ». Ἀλήθεια, ποιὸν ἐμπαίζουμε; Τὸν ἑαυτό μας, τὸν συλλειτουργό μας, τὸ ἐκκλησίασμα ἤ τὸν ἴδιο τὸν Κύριο;
 
Ὅσο, λοιπόν, μᾶς μένουν μέρες, ἄς πασχίσουμε νὰ κοντέψουμε τὸ σχοινὶ τῆς ἀλαζονίας μας.
 
π. Κ.Ν. Καλλιανός

Το χαμένο πέδιλο

 

Μια ακόμη αληθινή ιστορία για την Μικρασιατική Καταστροφή

Έτυχε να απαντήσω εγώ στο τηλέφωνο. Κάποιος δημοσιογράφος που προσέφερε τις υπηρεσίες του σε Σύλλογο Μικρασιατών, ζητούσε να πάρει συνέντευξη από τη μητέρα μου, σχετικά με τις αναμνήσεις της από την Καταστροφή.

 
Της μίλησα αμέσως, αλλά, όπως φανταζόμουν, δεν έδειξε ενδιαφέρον. Την απάντησή της, άλλωστε,  την είχα ξανακούσει: «Δεν έχω κάτι να πω… Μόνο τη φωτιά θυμάμαι και τίποτε άλλο. Ήμουν μικρή στο χαλασμό. Έχουν μιλήσει και έχουν γράψει για αυτά σημαντικοί άνθρωποι. Δεν έχει νόημα». Ο συγκεκριμένος όμως δημοσιογράφος δεν πτοήθηκε. Με παρακάλεσε να της μιλήσει ο ίδιος και προς μεγάλη μου έκπληξη η μητέρα μου πείστηκε να συναντηθούν.
 
Την ημέρα της συνάντησης βρήκε τις δυο φωτογραφίες / κειμήλια που είχε από την Σμύρνη. Στη μια εικονιζόταν η μητέρα της σε «μπούστο» -μεγάλο μέτωπο, ίσια μύτη, μάτια στεφανωμένα από πυκνά φρύδια, μαύρα μαλλιά τραβηγμένα σε κότσο και μακρύς λαιμός, πραγματικά «αγαλματένιος»-  και στην άλλη η γιαγιά της με την ίδια και τον αδελφό της στα μαύρα. Οι φωτογραφίες είχαν σωθεί μέσα στον μπόγο της γιαγιάς της, μαζί με όσα είχε στοιβάξει την ώρα που πανικόβλητη εγκατέλειπε με τα παιδιά το σπίτι.
 
Μέχρι να φθάσει ο δημοσιογράφος φαινόταν να αγωνιά. Έλεγε και ξανάλεγε πως θα χάσει άδικα ο άνθρωπος την ώρα του, αλλά ηρέμησε όταν τον είδε, ένα νέο παιδί που θα μπορούσε να ήταν εγγονός της, φιλικό αλλά και με μεγάλο σεβασμό προς την γερόντισσα. «Θα πείτε ό,τι θυμάστε από την Καταστροφή και μετά θα πιούμε καφεδάκι. Εντάξει;» Την είχε κερδίσει.
 
Άρχισε να μιλάει διστακτικά:
 
«Γεννήθηκα στη Σμύρνη, πολύ κοντά στη Μητρόπολη της Αγίας Φωτεινής με το τεράστιο καμπαναριό. Στο δυο μου χρόνια -ο αδελφός μου ήταν πέντε- πέθανε η μάνα μας. Όμορφη και γλυκιά όσο καμία. Στα 28 της. Τη θυμάμαι σαν όνειρο, ίσως και να μη την θυμάμαι δηλαδή καθόλου και να έχω στην ψυχή μου την μορφή της όπως την έβλεπα στη φωτογραφία και όπως μου μιλούσαν γι’ αυτή η γιαγιά και οι θείες μου. Ποιος ξέρει…»
 
Η μητέρα μου σταμάτησε να μιλάει. Κοίταζε σιωπηλή τη φωτογραφία και κανείς δεν τολμούσε να διακόψει τις σκέψεις της. Η σιωπή ήταν βαριά και εύγλωττη. Ώσπου άρχισε και πάλι να μιλάει…
 
«Ο πατέρας μου ήταν τσαγκάρης. Έχω ακούσει τόσα για το μαγαζί του, το «Εργοστάσιον Υποδημάτων», που νιώθω πως το θυμάμαι. Ίσως και να το θυμάμαι. Κάθε ημέρα σχεδόν, όταν πηγαίναμε βόλτα, μάς περνούσε από εκεί η γιαγιά μου για να τον δούμε, έστω και για λίγο. Δούλευαν στο μαγαζί πολλοί «καλφάδες» και «κόφτες» και «σχεδιαστές» και «μηχανικοί» και «παραγιοί». Τα παπούτσια τα έφτιαχναν μετά από παραγγελία και ήταν κάθε ζευγάρι ξεχωριστό για τον καθένα. Ο πατέρας μου ήταν μεγάλος μάστορας.
 
»Την παραμονή της Παναγίας, τρία χρόνια σχεδόν μετά το θάνατο της μάνας μου, ήρθε ο πατέρας μου κρατώντας τα πιο όμορφα άσπρα πεδιλάκια που είχα δει ποτέ μου. Δεν τολμούσα να πιστέψω πως ήταν δικά μου. Τα άφησε κάτω και μου έγνεψε να πάω να τα πάρω. Δίσταζα. «Εγώ τα έφτιαξα, για σένα» μου είπε… Έπεσα στην αγκαλιά του ξεφωνίζοντας. Το βράδυ κοιμήθηκα κρατώντας τα στην αγκαλιά μου. Το πρωί πήγα στην εκκλησία με το καινούργιο μου άσπρο φόρεμα -το είχε ράψει κρυφά η γιαγιά για να μου κάνει έκπληξη- τον άσπρο φιόγκο στα μαλλιά και τα ολοκαίνουργια πέδιλα. Το πένθος είχε για μένα τελειώσει.
 
»Και μετά, λίγες μόνο ημέρες μετά -δεν είμαι και τόσο σίγουρη- ξεκίνησε το μεγάλο κακό. Εγώ θυμάμαι μόνο τις φωτιές, στο είπα. Και τον κόσμο. Πολύς κόσμος, χιλιάδες άνθρωποι στριμωγμένοι στην παραλία, φωνές, ουρλιαχτά παντού, τα αυτιά μου είχαν γεμίσει από ουρλιαχτά, δεν μπορούσα να δω τι γινόταν, πέντε χρονών παιδί, μόνον άκουγα και ένιωθα την απελπισία και τις σπρωξιές, το χέρι μου κόντευε να ξεκολλήσει από το τράβηγμα που μου έκανε η γιαγιά μου για να μη με χάσει -στο άλλο της χέρι κρατούσε τον μπόγο- και κολλητά επάνω μας η θεία, κρατώντας τον αδελφό μου γερά…
 
»Κάποια στιγμή, μέσα σ’ αυτό το κακό, μου έφυγε το ένα μου πέδιλο! Προσπάθησα να σταθώ για να το πιάσω, αλλά το κύμα τού κόσμου που μας πήγαινε όπου ήθελε, μάς είχε κιόλας απομακρύνει. Άρχισα να φωνάζω στη γιαγιά μου, να τσιρίζω, να τραβιέμαι και εκείνη όλο και πιο σφιχτά με τράβαγε απελπισμένη από το χέρι.
 
»Με ένα παπούτσι και κλαίγοντας έκανα το τραγικό ταξίδι τής επιστροφής στην άγνωστη πατρίδα… Δεν σταμάτησα να κλαίω κρυφά για το χαμένο μου πέδιλο στο Πολύγωνο και αργότερα, εδώ, στο Βύρωνα, κάθε φορά που ονειρευόμουν το σπίτι μας, τους συγγενείς και τους φίλους που δεν θα ξανάβλεπα, κάθε φορά που ο κόσμος και η ζωή με πλήγωνε».
 
Έσκυψε τότε η μητέρα μου το κεφάλι και άρχισε να κλαίει σιγανά, για την απώλεια που σφράγισε τη ζωή της: το χαμένο της πέδιλο, δηλαδή τη χαμένη της χαρά και την πίκρα της προσφυγιάς.
 
Ντέμη Σταυροπούλου

Ο εντεκάρης

 
«Με τα δόντια» θα έλεγε η γιαγιά μου και εννοούσε τον ήλιο που έπαιζε κρυφτό με τα φύλλα της ερικιάς που άρχιζαν να κιτρινίζουν, στον μπαξέ του Α(χ)μέτ Εφέντη, του γείτονα στα πισινά του σπιτιού μας. Ζήλεψε το παιχνίδι τους το αεράκι και μπήκε στην παρέα μαζί και τα συννεφάκια. Οκτώβρης ήταν, καιρός πιά να τελειώνει το καλοκαίρι, έτσι λέει το ημερολόγιο, αλλά τα δόντια του, ο μπάρμπα ήλιος τα είχε για τα καλά κρυμμένα πίσω από τα χαμόγελά του.
 

Νωρίς το πρωί είχε υγρασία, παραθαλάσσια ήμασταν, αλλά μέχρι την ώρα του εντεκάρη, η υγρασία είχε γίνει άφαντη. Ηταν Δευτέρα και γιαγιά μου, με την μαλίνα  στους ώμους  ακουμπώντας τους αγκώνες της στο κάγκελα στο μπαλκονάκι του παρταμέντου, στο σπίτι της κυρίας Φρόσως (ευάερο και ευήλιο, με παράθυρα μπρος και πίσω, διαμέρισμα διαμπερές, που όπως έμαθα αργότερα, λέγεται εις τας Αθήνας), που νοικιάσαμε όταν γκρεμίστηκε το σπίτι μας, όπως και ο Αη- Γιώργης από τους «λεγάμενους»,  Bostan sokak, Zemin kat,* στο σοκάκι του Αη Γιάννη, αριθμός 9, περίμενε. Oι ροζ ορτάντζες κάτω στο μπαχτσεδάκι έκεναν συντροφιά στους γκετζέ σεφάδες, αυτά τα φυτά που κάνουν υπομονή μέχρι το βράδυ για να ανοίξουν τα λουλούδια τους, περίμεναν μαζί της. Θα περνούσαν οι νοικοκυρές μπροστά από μας για να πάνε για προσκύνημα στ’ Αγιασματάκι. Μέσα σε αυτές και όλες οι θείες, όλες, αφού οι πιό πολλές έμεναν στο χωριό, μπορεί και  η Μαρία και η Ζαφειρώ της νουνάς. Τώρα γιατί το λέγαμε χωριό αφού ήταν προάστιο; Κανείς δεν μ’ είπε, ούτε και φυσικά ρώτησα.
 
Ετσι λοιπόν η κυρά Βαγγελιώ, με τα σκούρα ρούχα της (από τότε που χήρεψε και ας ήταν ακόμα νέα, δεν φόρεσε ποτέ ανοιχτόχρωμα), στήθηκε στα κάγκελα και ανέμενε, λίγο σοχμπέτι** στα πεταχτά, άντε και «ένα περάστε μέσα για ένα καφεδάκι», τον εντεκάρη, κάτι θα έβγαινε, το μπρίκι ήταν έτοιμο άλλωστε.
 
Οι παραθεριστές σιγά-σιγά άδειαζαν το χωριό, πήγαιναν στα σπίτια τους στην πόλη, Τζιχανγκίρ, Ταταύλα, Αηναλή-Τσεσμέ, Νισάν-Τασί, Φερίκιοι, Ταρλά Μπασί, Σισλί κτλ, να βγάλουν τα χαρτιά από τα παράθυρα και να στρωθούν στην χειμωνιάτικη ρουτίνα της ζωής τους. Να ξαναβρούν τις χειμερινές παρέες τους, που ήταν διασκορπισμένες εδώ και εκεί, στον Βόσπορο, ή στα Πριγκηπόνησα, να μαζευτούν στα σαλόνια, να παίξουν τα χαρτιά τους, να πάνε σινεμά, να αρχίσουν τις βόλτες στα μαγαζιά Tanca, Vakko, Yerli Mallar κ.α. Έμεναν λίγοι που δεν βιάζονταν και μερικοί τολμηροί εξακολουθούσαν να κάνουν τα μπάνια τους στην θάλασσα και το βραδάκι, φορώντας πουλόβερ,  αντί για DONDURMA KAYMAK και VISNE*** απο τον παγωτατζή Veli, έπαιρναν TAZE SUTLU MISIR****, που διαλαλούσε ο μισιρτζής, με μπόλικο άλας. Όχι μόνο οι παραθεριστές, κι εμείς οι ντόπιοι, τα ίδια κάναμε.
 
Τώρα, μακριά, πολύ μακριά από τον ΝΤΟΝΤΟΥΡΜΑΤΖΗ Βελή, τον ΜΙΣΙΡΤΖΗ όποιο και να ήταν το όνομά του, με τους δικούς μου  αγκώνες ακουμπισμένους στο περβάζι του παραθυριού που βλέπει στο πίσω περιβόλι, το περιβόλι του Τζων, κοιτάζω τον ήλιο που κάνει παιχνίδια με τα φύλλα της δράνας που άρχισαν να κιτρινίζουν και σιγά-σιγά αφήνουν την αγκαλιά της μάνας τους, λίγα τσαμπάκια σταφυλιών κρέμονται στο τσαρντάκι, πρέπει να τα μαζέψω. Η συκιά, γερό κόκκαλο, ακόμα καταπράσινη, με πολλά σύκα στα κλαδιά της, που φυσικά δεν πρόκειται να ωριμάσουν φέτος, «κάντα γλυκό» θα έλεγε η γιαγιά μου, «όχι, δεν γίνονται» θα έλεγε η μαμά μου, «ρετσέλι» θα ξαναέλεγε η γιαγιά, σε λίγες μέρες θα αρχίσει και αυτή να αποχαιρετά τα παιδιά της....
 
Ενα περιστέρι κάθησε σε ένα κλαδί της και ήρθε και ένα δεύτερο δίπλα του και το έριξαν στην κουβέντα, μερικές μέλισσες που ζουζούνιζαν, φαίνεται, ενοχλήθηκαν και έφυγαν στα πεταχτά. Η γάτα της γειτόνισσας που τον πιό πολύ καιρό τον περνά τεμπελιάζοντας στα κεραμίδια του διπλανού σπιτιού, συνήθως περαστική, από τον έναν μπαχτσέ στον άλλο όταν βγαίνει για σεργιάνι, στάθηκε κάτω από την αγριοκερασιά της οποίας τα κλαδιά της κατέβηκαν στο χώμα σαν και αυτά της κλαίουσας, και που μιά ομάδα από μικρά πουλάκια, ρέμβαζαν πάνω της τιτιβίζοντας, για να της ανοίξουν την όρεξη... Ένας σκύλος γαύγισε από παραδίπλα.
 
Δευτέρα σήμερα, η μέρα του Αη-Γιάννη που το Αγιασματάκι του είναι μακριά μου, πολύ μακριά και οι θείες που με τόση λαχτάρα περίμενε η γιαγιά μου, μακρύτερα, οι νοικοκυρές, που να βρίσκονται; Ίσως να είναι ψηλά πίσω από τα σύννεφα που βάλθηκαν στα ξαφνικά να βγούν και να σκιάσουν τον ουρανό, είναι καιρός τους, την δουλειά τους κάνουν, σκέφτηκα.
 
Οκτώβρης, σε λίγες μέρες του Αη-Δημήτρη στο Κουρουτσεσμέ (η Ξηροκρήνη, στον Βόσπορο). Θυμήθηκα τους θαρραλέους Καλοκαιρινούς στα Θεραπειά, που δεν το έβαζαν κάτω και βουτούσαν στην θάλασσα στα γρήγορα  -γλύκα που έχει το νερό αυτον τον μήνα!-, και απολάμβαναν το PASTIRMA YAZI***** και περίμεναν να περάσει και το Τζουμχουριέτι (Εορτασμός της Ανεξαρτησίας) για να πάρουν την απόφαση να φύγουν.
 
Οι αγκώνες μου μούδιασαν, το ρολόϊ στο καμπαναριό της Γοτθικού ρυθμού Εκκλησίας άρχισε να χτυπά, νταν-νταν-νταν... η ώρα του εντεκάρη, με τις θύμισες για παρέα και σοχμπέτι.
 
Νίκη Beales
Οκτώβριος 2022
Milton Keynes, Αγγλία
 
 
* Ισόγειο
** κουβεντούλα
*** παγωτό καϊμάκι και βύσσινο,
**** Φρέσκα Καλαμπόκια Βρασμένα
***** Το καλοκαίρι του Παστουρμά = Ινδικό καλοκαίρι

Το κορίτσι της ναπάλμ και ο Χριστός

 
Πενήντα χρόνια πέρασαν από τότε που το εννιάχρονο κοριτσάκι Κιμ Φουκ, απαθανατίσθηκε σε φωτογραφία μαζί με άλλα παιδάκια του χωριού της, στο Βιετνάμ, να τρέχει γυμνό και κατακαμένο από εμπρηστική βόμβα ναπάλμ. Στη φωτογραφία, που κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ,  αποτυπώθηκε όλος ο πόνος και η απελπισία που ένιωθε και η αναζήτηση μιας βοήθειας.
 

Η Κιμ, αθώο θύμα του πολέμου στο Βιετνάμ, από την τρυφερή της ηλικία πέρασε πολλές ταλαιπωρίες, ψυχικές και σωματικές. Για να βελτιωθεί η κατάσταση της παρέμεινε δεκατέσσερις μήνες σε νοσοκομείο της Σαϊγκόν και υποβλήθηκε σε δέκα επτά χειρουργικές επεμβάσεις. Λόγω της παγκόσμιας δημοσιότητας που είχε πάρει η φωτογραφία της το κομμουνιστικό καθεστώς την χρησιμοποίησε ως εργαλείο στην προπαγάνδα του. Η ζωή της ήταν ως σε ένα κλουβί και ένιωθε ως μαριονέτα στα χέρια του. Πολλές φορές της ήρθε η διάθεση να αυτοκτονήσει. Κάποια όμως δύναμη την συγκρατούσε.
 
Από τότε που ήταν μικρή της άρεσε το διάβασμα και ήθελε να σπουδάσει. Το 1982 σε επίσκεψή της στη βιβλιοθήκη της Σαϊγκόν βρήκε καταχωνιασμένη μια Καινή Διαθήκη και άρχισε να την διαβάζει. Τα όσα έλεγε ο Χριστός για αγάπη, ειρήνη, και συγγνώμη και κυρίως τα όσα έπαθε για να σώσει τον άνθρωπο, που ήταν περισσότερα από τα δικά της βάσανα, την έκαμαν να Τον αγαπήσει και αποφάσισε να Τον ακολουθήσει. Εγκατέλειψε τη θρησκεία των γονέων της, τον Καοδαϊσμό, και βαπτίσθηκε Χριστιανή.
 
Με το που έγινε Χριστιανή άλλαξε η στάση της για τη ζωή. Απέκτησε αυτοπεποίθηση και θέληση να ζήσει και να μπορέσει μια μέρα να προσφέρει στην ανθρωπότητα το ζωντανό παράδειγμά της, για το πόσο επιζήμιος για τον άνθρωπο είναι ο πόλεμος. Ήθελε να σπουδάσει, αλλά για το καθεστώς στο Βιετνάμ προηγείτο η προπαγάνδα. Τελικά μετά από συνάντησή της με τον τότε πρωθυπουργό της χώρας Φαμ Βαν Ντονγκ της επετράπη να μεταβεί στην Κούβα για σπουδές. Εκεί βρήκε κακές τις συνθήκες για τη ζωή της και ειδικότερα για την υγεία της, αλλά συνάντησε ένα καλό νέο, τον Τοάν, που αγαπήθηκαν και παντρεύτηκαν.
 
Για μήνα του μέλιτος έστειλαν τους δυο νέους από την Αβάνα στη Μόσχα. Εκεί αποφάσισαν να βρουν τρόπο να αποδράσουν και να ζήσουν ελεύθεροι. Όταν στη επιστροφή το αεροπλάνο στάθμευσε στον Καναδά βρήκαν τρόπο και πέρασαν σε μέρος του αεροδρομίου που ήταν για πολιτικούς πρόσφυγες, που ζητούσαν άσυλο. Από τότε ζουν εκεί και η Κιμ πραγματοποιεί  το όνειρό της. Σήμερα είναι πρέσβυς καλής θελήσεως του ΟΗΕ για την προώθηση της ειρήνης σε όλο τον κόσμο και έχει δημιουργήσει Ίδρυμα που φροντίζει παιδιά θύματα πολέμων.  Όπως λέγει η ίδια αισθάνεται ευγνωμοσύνη στον Χριστό που την βοήθησε να ξεπεράσει τον πόνο και να νιώσει τι σημαίνει αληθινή αγάπη και πραγματική ελευθερία και που μετέτρεψε το μίσος που ένιωθε σε  συχώρεση.
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Χωρίς Χριστό τίποτα το χρηστό

Καλωσορίσατε στα ραδιοκύματα της εκπομπής μας… μιας βιωματικής προσέγγισης του σωτηρίου Θεϊκού ακαταλήπτου… μιας προσπάθειας να δροσιστεί η άνυδρη ψυχή, να γαληνέψει η τρομαγμένη από της αμαρτίας την ταραχή ζωή μας, με  το γλυκύτερο φως του κόσμου… Το Φως του Χριστού μας… Να σπάσει το ανθρωποκτόνο σκοτάδι που γίνεται όλο και πυκνότερο…

Συνοδοιπόροι σε μια αγαπητική εν Κυρίω συναλληλία, που συναντά την θέρμη και την ψυχωφελή αγωνία κάθε σύμπονου αδελφού - τεθλιμμένου συνοδίτη, στα ερτζιανά του Θεού και στα ευλογημένα ραδιοφωνικά καταφύγια της Πατρίδας μας…
 
Επιμέλεια - παρουσίαση: Νώντας Σκοπετέας

Ο πήλινος στρατός της Κίνας

Ο Νίκος μας, με τη σύζυγό του Έριν και έναν φίλο τους, επισκέφθηκαν την πόλη Xian, στην κεντρική Κίνα, όπου εκεί είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν τη σύγχρονη πόλη, να ξεναγηθούν σε ενδιαφέροντα σημεία της, να γευθούν τις λιχουδιές της, να ζήσουν λίγο τη ζωή της πολύβουης ημέρας και της πολύφωτης νύχτας.

Είχαν δε και τη σημαντική ευκαιρία να επισκεφθούν και τον ιδιαίτερο αρχαιολογικό χώρο της πόλης, όπου εκεί σώζεται ο λεγόμενος πήλινος στρατός, ο οποίος αποτελεί ένα καλλιτεχνικό θαύμα από τερακότα, που κατασκευάστηκε από ντόπιους καλλιτέχνες πάνω σε ελληνικά -όπως πιστεύεται- πρότυπα. Εξαιρετικά ενδιαφέρον βίντεο, που αξίζει να το δει κανείς οπωσδήποτε.