The Bat Poet: Poetry as Echolocation

 
This is the unlikely title of the inaugural lecture delivered in the Examination Schools, Oxford on 20 November 2023 by the recently elected Professor of Poetry, Alicia Stallings: an American poet who has lived in Athens for the last 25 years. She is married to the Al Jazeera journalist, John Psaropoulos.
 

Note the bat necklace

The lecture made a dramatic start: the first slide was projected upside down. There was a bat among us.
 
The Professor, who is more commonly known by her initials as AE Stallings, started by recounting an experience she had when she was about five years old. She was taken on a visit to the vast Mammoth Cave, Kentucky, home to six species of bat, which was the start of her fascination with bats; her imagination fired with notions such as ‘living upside down’ and ‘seeing with sonar’. As a mother now, she relates to the bat’s strong maternal instinct. As a writer, she has sought out the literature of bats.
 
She took as her text The Bat-Poet by the American poet and children’s writer, Randall Jarrell, which is summarised as follows:
 
There was once a little brown bat who couldn't sleep days - he kept waking up and looking at the world. Before long he began to see things differently from the other bats, who from dawn to sunset never opened their eyes. The Bat-Poet is the story of how he tried to make the other bats see the world his way.
 
Here, in The Bat-Poet, are the bat's own poems and the bat's own world: the owl who almost eats him; the mockingbird whose irritable genius almost overpowers him; the chipmunk who loves his poems, and the bats who can't make beads or tails of them; the cardinals, blue jays, chickadees, and sparrows who fly in and out of Randall Jarrell's funny, lovable, truthful fable.
 
Alicia Stallings is a classical scholar and pointed out the timelessness of the word νυκτερίδες in Book 24 of the Odyssey where the spirits of the suitors in Hades are likened to squealing bats in a cave.
 
She is a form poet: one whose work, unfashionably, relies heavily on metre and rhyme. She said rhyme works like echolocation, is particular to one language and is a kind of simile. She talked of rhyme as a ‘quantum entanglement’ between unrelated words that share only their sound.
 

She touched upon the taxonomy of rhyme – the many kinds of it, such as full rhymes, slant and feminine ones. She pointed out that assonance, the sharing of vowel sounds, doesn’t always work when a poem is read because vowel sounds can differ within a language according to differences between writer and reader if they come from different generation or location; better, she said, if you want a rhyme to ‘travel’ then ‘hitch it to the sound of consonants’.
 
She read several poems to illustrate the points she was making. Here is just one:  Mind by Richard Wilbur:
 
Mind in its purest play is like some bat
That beats about it caverns all alone,
Contriving by a kind of senseless wit
Not to conclude against a wall of stone.
 
It has no need to falter or explore;
Darkly it knows what obstacles are there,
And so may weave and flitter, dip and soar
In perfect courses through the blackest air.
 
And has this simile a like perfection?
That mind is like a bat. Precisely. Save
That in the very happiest intellection
A graceful error may correct the cave.
 
Here the bat is introduced by way of a simile – a bat is like something else – as is usually the case, rather than portrayed as a metaphor for something bigger notion.
 
Her conclusion was that the ‘bat-poem’ of a ‘bat-poet’ is concerned with sound and echo and with darkness and does not usually present striking visual images, comes without much originality and tends towards the solitary state.
 
The Bat-Poet by Randall Jerrell is about failure: the bat falls asleep before he can read his poem.
 
Perhaps, the fate of most poems.
 
Richard Devereux

Christmas Meal in Bristol

 

…for the Senior Citizens of the Greek Orthodox Community

 

Dear all,
 
The Greek Orthodox Church of Bristol is organising our customary Christmas Meal for the Senior Citizens, on Sunday 3rd of December 2023 at the Hellenic Hall (Lower Ashley Rd, Bristol BS5 0YL).
 
The reception will be immediately after the Divine liturgy.
 
The three-course meal includes:
 
- Soup
- Salmon and Potatoes in the oven, Or
- Chicken and Potatoes in the oven
- Syrup Sweets (baklava  and / or karidopitta)
- Tea & Coffee
 
*Vegetarian option dish only with advance booking. Not on the day.
 
The Senior Citizens of our Community, or anyone else interested in attending, are kindly requested to inform the Church Committee members on their meal preference at the candle stall (pagkari), in order to complete their reservation.
 
Entrance for Senior Citizens is free and anyone else wishing to attend will be expected to pay for their meal, only on entrance to the Hall on the event and either in cash or card (£10 for adults and £5 for children up to 12 years of age).
 
I hope to see you all there.
 
Kind regards,
 
Charalambos Ioannides
Secretary of the Greek Orthodox Community of Bristol

Να ακούμε τη γλώσσα μας

 
"Να ακούμε την γλώσσα μας" έλεγε ο κύριος Μιχάλης. 
 

Νεαρός, σαν τόσους άλλους, άφησε το νησί του και φτάνοντας στην Αγγλία έγινε και αυτός πάροικος. Αγαπούσε τα γράμματα αλλά δεν κατάφερε να σπουδάσει. Λίγα χρόνια πήγε στο σχολείο, αλλά διάβαζε, διάβαζε και έγραφε, "σε χαρτί και με καλαμάρι"  δήλωνε. Μιλούσε διορθωμένα όπως θα λέγαμε, άφηνε παραπέρα την τοπική του διάλεκτο, η ορθογραφία του τέλεια και ο γραφικός χαρακτήρας σταθερός. "Από το Ευαγγέλιο διδάσκομαι" διαλαλούσε περήφανα. "Σαν τον Κολοκοτρώνη, που έμαθε τα γράμματα από το Οκταήχι" συμπλήρωνε. Η χαρά του, όταν μετά από είκοσι χρόνων στέγασης σε έναν Αγγλο-Καθολικό Ναό στα μέρη που διαβιούμε, τελικά αποκτήσαμε δικό μας, δεν περιγράφεται.
 
Καλοντυμένος,  με καλοσιδερωμένη τσάκιση στο παντελόνι -ήταν ράφτης το επάγγeλμα- και το αδιάβροχο στο μπράτσο για κάθε ενδεχόμενο, δεν έχανε Λειτουργία τις Κυριακές. Το ίδιο έκανε όταν ζούσε στο Λονδίνο και όταν ήρθε στην περιοχή μας, του έλειπε η Εκκλησία. Tου έλειπε το "ανήκειν".  Με την ίδρυσή μας, βρήκε "το ανήκειν" του, όπως το βρήκαμε και οι υπόλοιποι. Στην Ελληνορθόδοξη Κοινότητα που ιδρύθηκε Δεκέμβριο μήνα, τριάντα τέσσερα χρόνια πριν, από τον μακαριστό πρώην Αρχιεπίσκοπο Θυατείρων Γρηγόριο, για να μπορούν οι -ακούσια ή εκούσια- ξεριζωμένοι ομογενείς της περιοχής μας να συνεχίζουν τα ήθη και τα έθιμα τους, αυτά που έμαθαν από τα γεννοφάσκια τους και να τα μεταλαμπαδεύουν στις επόμενες γενιές μέσα στα όρια του δυνατού.  Συσπειρωμένοι γύρω από την Εκκλησία, βρίσκοντας το αυλάκι που τους βοηθούσε να συνεχίζουν την πολιτιστική κληρονομιά που τους άφησαν οι πιό πριν από αυτούς, αυτοί οι ταξιδιώτες βρήκαν την Ιθάκη τους μετά από μεγάλη διαδρομή, ωσάν να ήταν μέσα στο καραβάκι που βρίσκεται στο επιστολόχαρτο της Κοινότητάς μας, το οποίο συμβολίζει την Εκκλησία που ολοένα ταξιδεύει και που δεν έχει σύνορα.  
 
Στο πλευρό μας μαζί με το Δόξα Πατρί και τα Χαίρε στην Παναγία μας, Το Πιστεύω και το Πάτερ Ημών μας και με προστάτες τον Άγιο Στυλιανό που αγαπά τα παιδιά και που οι μάνες τους τον τιμούν ιδιαίτερα, τον σοφό Ιεράρχη Άγ. Αμβρόσιο, και μετά από λίγο καιρό την Βλαχερνίτισσα βάλαμε τα δυνατά μας να εξυπηρετούμε όλους που έγιναν μέλη της ενορίας μας. Πάνω από όλα το καλό άγγελμα, Το Ευαγγέλιο που βοήθησε τον κύριο Μιχάλη να καλλιεργεί εκτός τα της θρησκείας και τα Ελληνικά του, "πιό καλό βιβλίο, δεν υπάρχει" έλεγε σε όσους τον ρωτούσαν. Το Ελληνικό Σχολείο, η Βοηθητική Αδελφότητα, η συντροφιά της γνώριμης δικής μας ανάσας ανάμεσα στις άλλες, στην πολυπολιτισμική ατμόσφαιρα τριγύρω μας, για "να ακούμε την γλώσσα μας", οδήγησαν τα βήματα μας και η διαφύλαξη της ταυτότητάς που μας δένει και μας ψυχαγωγεί, έγιναν σκοπός.  Αυτήν την ταυτότητα που με την γλώσσα και την πίστη μας οδηγό, περνώντας μέσα από τις Συμπληγάδες των τόσων χρόνων κατάκτησης και κατοχής και που, με νύχια και με δόντια την κρατήσαμε μέχρι τα τώρα.
 
Τον έφερα στην μνήμη μου μερικές μέρες πριν, που θα ήταν η γιορτή του και τα σοκολατάκια που θα μας κερνούσε, Των Ταξιαρχών. Θυμήθηκα το Μέγα Ρεύμα (Αρναούτκιοϊ)  στον Βόσπορο που γιόρταζε. Πανηγύριζε και η Στένη (Ιστίνγιε) την ίδια μέρα. Σε μια τέτοια γιορτή που θα πήγαινε και ο Πατριάρχης, με πήρε η μαμά μου από το χέρι, φυσικά και η θεία μου μαζί, "Λεμονίτσα πάμε;". "Πάμε" από την μια, άλλο που δεν ήθελε και αυτή, "που θα πάτε τώρα;" η γιαγιά μου, από την άλλη.  Μια σταλιά παιδάκι με τον φιόγκο στο κεφάλι και μια που το παραθαλάσσιον Εσωσθένιον, όπως παλαιότερα ονομαζόταν στην καθαρεύουσα, δεν ήταν τόσο μακριά από τα Θεραπειά, ήταν καλούτσικος και ο καιρός, ξεκινήσαμε. Πρώτα το Καλεντέρι, το Νιχώρι μετά, μιά κατηφορίτσα κατόπι και ιδού ο Ταξιάρχης. Ο Πατριάρχης Αθηναγόρας εκεί. Εκείνος ο πανύψηλος σαν κυπαρίσσι, με την μακριά γενειάδα που όταν σε κοίταζε στα μάτια, μιλούσε δίχως να μιλά, το βλέμμα του έλεγε τόσα πολλά που δεν προλάβαινες να τα ακούσεις.  Και το άλλο; Που όταν άνοιγε τους βραχίονες με τα φαρδομάνικα ήταν σαν να αγκάλιαζε όλους μας, ίσως και ολόκληρο τον κόσμο της Ρωμιοσύνης και ας κατέφθασε λίγα χρόνια πριν στο Χρυσό Κέρας και στις Βοσποριανές ακρογιαλιές μας με Αμερικάνικο αεροπλάνο από τον ουρανό και από την Αμέρικα, όπως έλεγαν. Πρόσθεταν, βέβαια, πως είχε Ηπειρώτικια καταγωγή και όχι μόνο καταγωγή, αλλά γεννήθηκε και σε ένα χωριό, κοντά στο Πωγώνι, μικρό - μεγάλο, δεν έλεγαν, μάλλον δεν θα ήξεραν. Αλλά αφού ήταν Ηπειρώτης, άρα ήταν και δικός μας. Να εξομολογηθώ πως όλα αυτά τ’ άκουγα αλλά γρί δεν καταλάβαινα. Δεν θα πείραζε άλλωστε.
 
Συνωστισμός ως τον Θρόνο για το Αντίδωρο και μετά στο προαύλιο της Εκκλησίας της Στένης λοιπόν, δεν ξέρω πως και γιατί, βρέθηκα στα γόνατά του και για του λόγου το αληθές, ο φωτογράφος που ακολουθούσε τον Πατριάρχη σε όλες του τις εξορμήσεις, απαθανάτισε την στιγμή.  Αντάμωσαν οι ματιές μας. Με κοίταζε και τον κοίταζα, τότε ήταν που στα δικά μου μάτια και στην δική μου ψυχή γράφτηκε η ιδέα πως αφού ήρθε από τους ουρανούς, ήταν ο Θεός, ο καλός Θεός όπως έλεγε η γιαγιά μου, που αγαπούσε τα καλά παιδιά, μικρά και μεγάλα και εμένα μαζί.
 
Γιόρταζαν, η μαμά μου, η θεία Αγγελική της αιθέριας Νουνάς Ειρήνης και της πρακτικής Νουνάς Θεοδώρας και όσες άλλες Αγγελικές ήξερα, ο θείος ο Μιχάλης της θείας Γεωργίας, που έμεναν σε απαρτμάν κάπου κοντά στο Πέρα και έπρεπε να πάμε για να τον ευχηθούμε μέσα στην εβδομάδα. Αν μπορούσαμε ας κάναμε κι αλλιώς! Και να τα μπισκοτάκια, να το γλυκάκι πορτοκάλι από τις πορτοκαλόφλουδες, να η σπιτίσια λεμονάδα και τα ζαχαρωτά,  παρ' όλο που αυτή η εξαδέλφη της γιαγιάς μου, υπέφερε από πόνους στα νεφρά και πάντα υπήρχε ένα τούβλο έτοιμο ζεσταμένο στην τσινένια σόμπα για ώρα ανάγκης και ανακούφισης.
 
Ξεχνιούνται αυτά;
 
Ταξιδεύοντας για να φτάσει σε όλες της γωνιές της μεγάλης Υδρογείου, η αγαπημένη του κυρίου Μιχάλη "γλώσσα μας", επιβάτης σε πλοίο που άοκνα σχίζει κύματα, στάθηκε τις προάλλες σε ένα κομματάκι μικρής γης που την βρέχουν τα νερά της Προποντίδας, Νοέμβριο μήνα και εφέτος στην γενέτειρα του Αγίου Νεκταρίου. Ο ουρανός ήταν γαλανός και η θάλασσα ήρεμη. Κόσμος και κοσμάκης από εδώ και από εκεί έτρεξαν να προσκυνήσουν της Σηλυβρίας τον γόνο στον τόπο του. Στην υπαίθρια Θ. Ακολουθία που τόσο την ευχαριστήθηκα,  χόρτασα και χάρηκα την παρουσία του Πατριάρχη μας, χάρηκα την συντροφιά του (ας είναι καλά το διαδίκτυο). Για πολλοστή  φορά, θαύμασα το κουράγιο, την δύναμη και την αντοχή του, στην Παναγία στον Μπαλατά την μιά μέρα, στο Παραθρόνιο του Αγ. Γεωργίου γιά την γιορτή του προ-προ-προ (πόσα προ χρειάζονται;) κατόχου του την άλλη, και στην Σηλυβρία την παράλλη. Σκέπτομαι το «Αν» του Κίπλινγκ και υποκλίνομαι. Υποκλίνομαι στο σθένος και στον μεταδοτικό ενθουσιασμό του και αντλώ θάρρος. Πρόσθεσα και την δική μου φωνή, που μόνο εγώ άκουσα, στον Πολυχρονισμό που ανέβηκε πάνω από την μαρμαρένια θάλασσα για να αγγίξει τα πέρατα.  Εις πολλά Του τα έτη.
 
Νίκη Beales
Νοέμβριος 2023
Buckingham, Αγγλία

«Απάνεμα» στον ίσκιο του Ήσκιου

 
Ο Ζακύνθιος συν-Αδελφός και συν-οδοιπόρος στα μονοπάτια της Ποίησης π. Παναγιώτης Καποδίστριας έκανε ένα κολακευτικό αφιέρωμα στο ιστολόγιό του για την νεοδημοσιευθείσα Ποιητική Συλλογή μας «Απάνεμα».
 

Τον ευχαριστώ από μέσης καρδίας και του εκφράζω την ευγνωμοσύνη μου, αλλά και τον θαυμασμό μου, για τη δική του σπουδαιότατη και βραβευμένη λογοτεχνική δημιουργία, ευχόμενος και εις πολλά ανώτερα!!!
 
Στο αφιέρωμά του ανέφερε, μεταξύ άλλων, και τα εξής:
 
«Με πολλά χαρά και ικανοποίηση, λάβαμε σήμερα το νέο ποιητικό κατόρθωμα του αγαπητού συν-αδελφού π. Αναστασίου Σαλαπάτα, ο οποίος "κυκλοφορεί" στους τόπους της Ποίησης με το ψευδώνυμο Τάσος Βυζάντιος.
 
Το ανά χείρας καλαίσθητο βιβλίο τιτλοφορείται "Απάνεμα" και κυκλοφορείται από τις εκδόσεις Ακακία (Bristol 2023).
 
Ο ποιητής -ωσάν τον Καλό Σαμαρείτη της καινοδιαθηκικής παραβολής- μέσω και διά των λέξεών του, επιχέει στις πληγές του αναγνώστη του, έλαιον και οίνον, ανακουφίζοντας καίρια και αποτελεσματικά τα έλκη και τις κακώσεις της καθημερινότητας. Οι τόποι και οι τρόποι της εποχής μας μαστίζονται από εμπόλεμες καταστάσεις εντός και εκτός μας, οπότε ο ποιητής Τάσος Βυζάντιος, όπως και ο κάθε μαΐστορας του ποιητικού εργαστηρίου, επιχειρεί και το καταφέρνει να παρέξει παραμυθία στον ενδιαφερόμενο αναγνώστη του, δίχως -εννοείται- παραμυθιάσματα ή φρούδες ελπίδες. Ούτως ή άλλως, ο ποιητής, αν και ο ίδιος συμφύρεται -αναγκαστικά- στον θόρυβο των ενθάδε, τα βλέπει εντέλει όλα κριτικά και αφ' υψηλού, δυνάμενος να πει την Αλήθεια, όσο κι αν αυτή συχνά-πυκνά πληγώνει. Άλλωστε, κατά τους Λατίνους, "dura Veritas, sed Veritas"!!!
 
Κι αν όλα αυτά ισχύουν για τον κάθε ποιητή, που σέβεται τον εαυτό του, πολύ περισσότερο ισχύουν για τον π. Αναστάσιο Σαλαπάτα, ο οποίος, ως Ιερέας των Μυστηρίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που συντελεί στην εγκοσμίωση της αγαπητικής σχέσης του Ουρανού προς τον Άνθρωπο, ως Ποιητής κατόπιν, "μοιράζει το αντίδωρο" της πρότερης ιερουργίας, ως λειτουργία μετά τη θεία Λειτουργία.
 
Ευχαριστώ για την τιμή της αποστολής, αγαπητότατε π. Αναστάσιε! Σου εύχομαι να βιώνεις πάντα ποιητικές Αναστάσεις, ως απόρροια της συνάφειάς σου με την Ανάσταση Εκείνου»!!!

Ο πόλεμος του Ισραήλ είναι δίκαιος;

 
Το ερώτημα «ο πόλεμος του Ισραήλ στη Γάζα είναι δίκαιος;» έθεσε δημοσιογράφος της γαλλικής εφημερίδας «Λε Φιγκαρό» στον 88χρονο εβραιοαμερικανό καθηγητή φιλοσοφίας Μάικλ Βάλτζερ (4/5-11-2023, σελ. 18), συγγραφέα του βιβλίου «Πόλεμοι δίκαιοι και άδικοι». Η απάντησή του ήταν μακρά. Σταχυολογούμε στοιχεία της. Στην αρχή σημείωσε: «Η αυτοάμυνα είναι η πιο κλασσική εκδοχή του δικαίου πολέμου» για να προσθέσει: «Υπάρχουν πάντοτε δύο ζητήματα δικαίου: το δίκαιο του πολέμου και το δίκαιο ως συνέπειά του… Από την αρχή ήμουν εναντίον της πολιορκίας - όχι του ελέγχου της κίνησης από και προς τη Γάζα. Όταν λέγω ότι είμαι εναντίον της πολιορκίας εννοώ ότι είμαι εναντίον της εκ μέρους του Ισραήλ διακοπής του ρεύματος, της παροχής καυσίμων και παράδοσης τροφίμων και φαρμάκων».
 

Στη συνέχεια ο καθηγητής εξέφρασε την άποψή του, πως ένας στρατός που υπερέχει πολύ σε όλους τους τομείς έναντι του εχθρού, σε ασυμμετρική αντιπαράθεση δεν είναι βέβαιο ότι θα είναι ο νικητής. Ως παράδειγμα ανέφερε τη Γαλλία στην Αλγερία και τις ΗΠΑ στο Βιετνάμ και στο Αφγανιστάν. Σημείωσε ακόμη ότι δίκαιος πόλεμος δεν είναι ο πόλεμος εκδίκησης. Πρόσθεσε επίσης την ελπίδα ότι η κυβέρνηση Νετανιάχου θα παραιτηθεί και θα την αντικαταστήσει μετριοπαθής κυβέρνηση, η οποία θα διαπραγματευθεί με την Παλαιστινιακή Αρχή τη δημιουργία Παλαιστινιακού κράτους. Εξέφρασε τέλος την ελπίδα πως ο πολύ αιματηρός πόλεμος μεταξύ του Ισραήλ και της Χαμάς δεν θα μετατραπεί σε πόλεμο μεταξύ των λαών του Ισραήλ και της Παλαιστίνης.
 
Τα σκληρά αντίποινα του Ισραήλ στη Γάζα προκαλούν πλέον ανησυχία και κινητοποιούν τις ΗΠΑ και τις άλλες δυτικές χώρες, που υποστηρίζουν το Ισραήλ. Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Άντονι Μπλίνκεν επισκέφθηκε το Ισραήλ και συνηγόρησε στο να υπάρξουν «ανθρωπιστικά διαλείμματα» και «να γίνουν περισσότερα για να προστατευθεί ο άμαχος πληθυσμός της Γάζας». Εν τω μεταξύ με την παρουσία απεσταλμένων του διεθνούς Τύπου στο Ισραήλ, την Παρασκευή, 3 Νοεμβρίου, χιλιάδες κάτοικοι της Γάζας, που εργάζονταν στο Ισραήλ όταν άρχισε ο πόλεμος, πέρασαν το σημείο ελέγχου Καρέμ Αμπού Σαλέμ και κατευθύνθηκαν πεζοί προς την βομβαρδισμένη περιοχή  τους. Όλοι ήσαν εξαντλημένοι και με εμφανή τα τραύματα από βασανιστήρια που υπέστησαν για είκοσι πέντε ημέρες...
 
Οι περισσότεροι Εβραίοι στο Ισραήλ αγαπάνε τη θρησκεία τους, και είναι άνθρωποι που θέλουν να ζήσουν με ειρήνη και ασφάλεια σε αυτό. Υπάρχουν όμως και οι φονταμενταλιστές, που σήμερα είναι στην κυβέρνηση. Απομονώνουν  χωρία της Βίβλου τους και ερμηνεύοντάς τα κατά τη σκέψη τους χάνουν την ανθρωπιά τους. Αναφέρεται ένα παράδειγμα από το βιβλίο της Εξόδου (κγ΄ 27-33): «Είπε ο Κύριος: Θα στείλω το φόβο μου να πηγαίνει μπροστά σας. Θα φέρνω σύγχυση σε κάθε λαό που θα πολεμάτε και θα κάνω τους εχθρούς σας να τρέπονται σε φυγή… Θα παραδώσω στην εξουσία σας τους κατοίκους εκείνης της χώρας  και θα τους διώξετε από εκεί…».
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

«Απάνεμα» στο διαδίκτυο

 
Είμαι ευγνώμων στον Εκδοτικό Οίκο «Ακακία», ο οποίος επιμελήθηκε την έκδοση της νέας Ποιητικής Συλλογής μου, με τον γενικό τίτλο «Απάνεμα». Τώρα φροντίζει και για τη διαδικτυακή διάδοση και διανομή του.
 

Ο σχετικός σύνδεσμος είναι εδώ: ΑΠΑΝΕΜΑ Akakia Publications.
 
Εκεί βλέπουμε και διαβάζουμε όμορφες, φωτεινές και εμπνευσμένες φράσεις, που η εκδότρια κα Βασιλική Βάσσου και οι συνεργάτες της, με τη συμμετοχή και του υποφαινόμενου, ετοίμασαν, με σκοπό την προβολή της Συλλογής.
 
«Μια νέα ποιητική συλλογή του αγαπητού Τάσου Βυζάντιου, που εμπνέεται από τη γραφική πόλη του Μπρίστολ στη Δυτική Αγγλία, αλλά και ανακαλύπτει νέους συνοδοιπόρους στα ποιητικά μονοπάτια της ψυχής…»!
 
«Στην ιστορική και γραφική πόλη του Bristol της Δυτικής Αγγλίας, εκεί ανακαλύφθηκε η γαλήνια αίσθηση μιας ειρηνικής βιοτής, η οποία λειτούργησε ως έμπνευση και πρώτη ύλη για τη δημιουργία μιας Ποιητικής Συλλογής, που με σχεδόν αχειροποίητο τρόπο ιστόρησε τις εικόνες και τα γράμματα, που απαρτίζουν τη συλλογή “Απάνεμα”!
 
Στιχουργήματα με φθινοπωρινή πολυχρωμία, και όχι μόνον, απομάκρυναν τους αρχαίους ανέμους και προσέφεραν σπουδή της φύσης, μελέτη του μυστηρίου, απόλαυση της γέννησης του ήλιου, γλυκιά απαντοχή για τα μελλούμενα, φεγγοβολή στην αποδημία, όνειρο για νόστιμον ήμαρ με προορισμό της καρδιάς τα έμφωτα μονοπάτια, ειρήνη και καταλλαγή…
 
Ευχή να ταξιδέψουν με ούριο άνεμο...»!
 
Αξίζει να αναφέρω εδώ πως η κα Βασ. Βάσσου μου ανακοίνωσε εγγράφως την έναρξη των διαδικτυακών πωλήσεων, μέσω της ιστοσελίδας της «Ακακίας», με τις εξής ακραιφνώς Ποιητικές λέξεις:
 
«Μόλις με ειδοποίησαν. Είστε "στον αέρα" της ΑΚΑΚΙΑΣ»!!!

Του Καλού Σαμαρείτη και φέτος

Κάθε πλησίον ένας Χριστός! Ο Χριστός μας! Ο εκδιωγμένος, ο λοιδορούμενος, ο Σταυρωθείς και Αναστάς, ο Νικητής του Θανάτου, ο μόνος γνήσιος… Σαμαρείτης. 

Εκείνος που δεν προσμένει κανένα αντάλλαγμα για την ευεργεσία Του. Εκείνος που έχει διαθέσιμα 2 δηνάρια για τον καθένα μας. Γιατρικά για όλες τις ανοιχτές μας πληγές. Το Ευαγγέλιο και τα μυστήριά Του τα ζωοποιά. Κάθε πλησίον ο Χριστός! Και εσύ κατά χάριν και κατά μίμησή Του, Χριστός και Σαμαρείτης. Διαχειριστής του ανεξάντλητου θησαυρού Του. Κρατάς και εσύ στα χέρια σου τους θησαυρούς Του. Και έχεις χρέος να τους διανείμεις σε όσους γυμνούς, ληστεμένους πληγωμένους βρεθούν στον δρόμο σου. Ιερή η υποχρέωσή σου να τους οδηγήσεις στο επιμελητήριο των ψυχών, στο Ιερό πανδοχείο, στο θεραπευτήριο της Αγίας Εκκλησίας. Να συμπονέσεις, να κουβαλήσεις εσύ, να νοιαστείς για τον καθένα αιμόφυρτο και… λερωμένο πλησίον σου. Μην προσπεράσεις, μην αλλάξεις δρόμο, μην αναζητήσεις την αυτοδικαίωση, μη βρεις δικαιολογία γιατί έπειτα δεν θα υπάρχει απολογία...
 
Τα έμμυσα χείλη μου ψέλλισαν τα παραπάνω και φέτος παραμονές της όγδοης Κυριακής του Λουκά Του… μα την ίδια στιγμή ξεπρόβαλλαν ορμητικά,  τα παραπονεμένα αιώνιά Του ρήματα, από το Ευαγγέλιο του Ματθαίου Του:
 
…ἐγγίζει μοι λαὸς οὗτος τῷ στόματι αὐτῶν καὶ τοῖς χείλεσίν με τιμᾷ, ἡ δὲ καρδία αὐτῶν πόρρω ἀπέχει ἀπ’ ἐμοῦ…
 
και ένας στίχος από τον άμωμο…
 
Καιρός του ποιήσαι τω Κυρίω…διεσκέδασα (ν) τον νόμον Σου…
 
Ίσως το μόνο ταιριαστό μας πια, είναι το: Σπλαχνίσου μας Κύριε και μην μας παραδειγματίσεις!
 
Νώντας Σκοπετέας