Οι Άγιοι της Εκκλησίας μας

 

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Α΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ - ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

(15^η Ιουνίου 2025)

 

Η Αγία Εκκλησία μας τιμά σήμερα, εορτάζει και πανηγυρίζει, τις στρατιές των Αγίων της, των Δικαίων, των Προφητών, των Αποστόλων, των Μαρτύρων, των Οσίων, των Ομολογητών, των Απολογητών, των Πατέρων και Διδασκάλων, των Μητέρων, των Νεομαρτύρων, των γνωστών και αγνώστων Αγίων.

 

Στο Συναξάρι της ημέρας αναγινώσκουμε, με προσοχή και κατάνυξη, τα παρακάτω:

 

«Τῇ σήμερον ἡμέρᾳ, Κυριακῇ μετά  τήν Πεντηκοστήν, τήν τῶν ἀπανταχοῦ τῆς οἰκουμένης ἐν Ἀσίᾳ, Λιβύῃ, Εὐρώπῃ, καί Ἀμερικῇ, Βοῤῥᾷ τε καί Νότῳ, Ἁγίων πάντων Ἑορτήν ἑορτάζομεν.

 

Τοῦ Κυρίου μου πάντας ὑμνῶ τούς φίλους. Εἶ τις δέ μέλλων, εἰς τούς πάντας εἰσίτω.

 

Ταῖς τῆς ἀχράντου σου Μητρός πρεσβείαις, Χριστέ ὁ Θεός, καί πάντων τῶν ἀπʼ αἰῶνος Ἁγίων σου, ἐλέησον καί σῶσον ἡμᾶς, ὡς μόνος ἀγαθός καί φιλάνθρωπος. Ἀμήν».

 

Είναι σαφέστατα ιδιαίτερη ευλογία για τους χριστιανούς να τιμούμε τους Αγίους φίλους του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού. Κι αυτό γιατί εκείνοι είναι οι οδοδείκτες που μας προσανατολίζουν πνευματικά, μας δείχνουν τον ιερό δρόμο που καλούμαστε να βαδίσουμε και είναι τα ευλογημένα παραδείγματα ζωής για εμάς, έτσι ώστε να προχωρούμε με σταθερό αγιοπνευματικό και ηθικό βηματισμό στον δρόμο της αρετής και του χριστιανικού καθήκοντος.

 

Στη Θεία Λειτουργία επευφημείται ο Τρισάγιος Θεός, «Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος Κύριος Σαβαώθ· πλήρης ὁ οὐρανός καί ἡ γῆ τῆς δόξης σου». Αμέσως δε πριν τον κοινωνικό ύμνο, ψάλλεται ο αρχαίος χριστιανικός ύμνος: «Εἷς ἅγιος, εἷς Κύριος, Ἰησοῦς Χριστός, εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός. Ἀμήν». Αυτά φυσικά επισημαίνουν τη θεολογική πραγματικότητα ότι η αγιότητα αγγίζει το μυστήριο του Θεού και πηγάζει από Εκείνον.

 

Αγιογραφικοί σχολιαστές επισημαίνουν πως η σημιτική λέξη gôdèš, που ερμηνεύεται ως άγιο πράγμα ή αγιότητα, παράγεται από τη ρίζα που σημαίνει κόβω και χωρίζω. Αυτό φυσικά αναφέρεται στην ιδέα του χωρισμού από τα εγκόσμια. Επομένως, η αγιότητα των χριστιανών απαιτεί απο αυτούς τη διακοπή κάθε σχέσης και δεσμού με τη χοϊκότητα, με την αμαρτία, με τα όποια ήθη δεν συνάδουν και δεν ταιριάζουν με τη χριστιανική ταυτότητα και εμπειρία. Την ίδια ώρα βέβαια οι χριστιανοί οφείλουν να βρίσκονται μέσα στο πλαίσιο της αγιότητας που προέρχεται από τον Θεό και Δημιουργό και να καλλιεργούν τα προσφερθέντα προς αυτούς πνευματικά χαρίσματα, με σκοπό την εμπέδωση και οπωσδήποτε και την αναβάθμιση της αγιότητας που αποτελεί την οντολογική τους φύση.

 

Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον και εξόχως συγκινητικό το γεγονός ότι η Εκκλησία μας, με ευαισθησία και αγάπη, μας καλεί να ενθυμούμαστε κατά την παρούσα εορτή και να τιμούμε όχι μόνο τους γνωστούς Αγίους μας, αλλά και όλους εκείνους που παραμένουν για εμάς άγνωστοι, που δεν γνωρίζουμε καν το όνομά τους, την καταγωγή τους, τον τόπο άσκησης και δράσης τους, αλλά που είμαστε βέβαιοι πως υπάρχουν και πρεσβεύουν για εμάς. Για τούτο αυτή την ημέρα εορτάζουν τα ονομαστήριά τους εκείνοι οι πιστοί για τους οποίους δεν υπάρχει γνωστός Άγιος προστάτης.

 

Αυτή η ιδέα και η πραγματικότητα της προστασίας είναι πολύ σημαντική και ευεργετική για τη ζωή και την πορεία των χριστιανών στο διάβα της επίγειας εμπειρίας τους. Οι Άγιοι προστάτες έχουν μεγάλη σημασία, καθώς θεωρούνται πνευματικοί οδηγοί, μεσίτες προς τον Θεό και πρότυπα αγίας ζωής. Επίσης δε, είναι αλήθεια πως οι Άγιοι θεωρούνται και προστάτες συγκεκριμένων επαγγελμάτων, περιοχών, ακόμα και καταστάσεων (π.χ. ασθένεια, γέννα, δυσκολίες). Οι χριστιανοί προστρέχουν στους Αγίους με πίστη για βοήθεια, παρηγοριά και θεραπεία. Αυτό επισημαίνει την εμπιστοσύνη που επιδεικνύει ο λαός του Θεού στην ενέργεια του Αγίου Πνεύματος δια μέσου των Αγίων.

 

Κι όπως μας διδάσκει ο Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, «Μπορούμε να προσευχόμαστε στους Αγίους αλλά χρειάζεται απλότητα. Να τους μιλάμε απλά. Τους Αγίους τους φωνάζεις και έρχονται. Η δουλειά όλων γενικά των Αγίων είναι να βοηθούν και να προστατεύουν εμάς τους ταλαίπωρους ανθρώπους, από τους ορατούς και τους αόρατους πειρασμούς».

 
Στον Όρθρο της εορτής ψάλλουμε σήμερα:
 

«Τούς Ἁγίους ὁ Κύριος, τούς ἐν γῇ ἐθαυμάστωσε· τά αὐτοῦ γάρ στίγματα καί παθήματα, ἐν τῇ σαρκί ἀνεδέξαντο, ἐν τούτοις κοσμούμενοι, καί ταῖς θείαις καλλοναῖς, προφανῶς ἀναθέμενοι, οὓς ὑμνήσωμεν, ὡς ἀμάραντα ἄνθη, ὡς ἀστέρας, ἀπλανεῖς τῆς Ἐκκλησίας, ὡς ἐθελόθυτα θύματα».

 
Αμήν.
 

Πρωτοπρ. Αναστάσιος Δ. Σαλαπάτας

Για τη χαρά

 

Φανερό δεῖγμα τῆς ἀγάπης μας πρός τόν Θεό, εἶναι καί ἡ χαρά τῆς καρδιᾶς μας. Γιατί εἶναι φυσικό νά αἰσθανόμαστε χαρά, γιά ὅ,τι ἀγαπᾶμε.

 

Ἔτσι καί ἡ ἀγάπη μας πρός τόν Θεό, χωρίς τήν χαρά δέν μπορεῖ νά νοηθεῖ.

 

Ὅσες φορές ὁ ἄνθρωπος, νιώθει στήν καρδιά του τήν γλυκύτητα τῆς ἀγάπης γιά τόν Θεό, τόσες φορές καί πλημμυρίζει ἀπό χαρά.

 

Ὅπως τό μέλι εὐφραίνει τήν γεύση μας, ἔτσι καί ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, χαροποιεῖ τήν καρδιά μας, γιατί γευόμαστε καί βλέπουμε «ὅτι χρηστός ὁ Κύριος».

 

Αὐτή ἡ χαρά γιά τόν Θεό, φαίνεται σέ πολλά σημεῖα τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί πολύ περισσότερο στούς Ίερούς Ψαλμούς.

 

Αὐτή ἡ πνευματική, ἡ Οὐράνια Χαρά, εἶναι ἡ πρόγευση τῆς χαρᾶς, πού θ᾿ ἀπολαύσουμε στήν Αἰώνια Ζωή.

 

Ἁγιου Τύχωνος τοῦ Ζαντόνσκ

Για την ελπίδα

 
Η ελπίδα, από Ορθόδοξη Χριστιανική άποψη, αποτελεί μία από τις τρεις θεολογικές αρετές -μαζί με την πίστη και την αγάπη- και είναι βαθιά ριζωμένη στη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό. Δεν είναι μια απλή αισιοδοξία ή ψυχολογική παρηγοριά, αλλά η εμπιστοσύνη στο έλεος και την πρόνοια του Θεού, ανεξαρτήτως των εξωτερικών δυσκολιών. Ο πιστός ελπίζει όχι σε ανθρώπινες δυνάμεις ή εγκόσμιες λύσεις, αλλά στη σωτηρία δια του Ιησού Χριστού και στην αιώνια ζωή. Η ελπίδα γίνεται έτσι πνευματικός φάρος μέσα στο σκοτάδι του πόνου και της αβεβαιότητας, καλλιεργώντας την υπομονή και τη μετάνοια.
 

Στην Ορθόδοξη παράδοση, οι Πατέρες της Εκκλησίας τονίζουν πως η ελπίδα δεν πρέπει να αποκόπτεται από την πράξη και την αρετή. Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος, για παράδειγμα, λέει ότι η ελπίδα στον Θεό γεννιέται στην καρδιά που έχει γνωρίσει τη μετάνοια και την ταπείνωση. Η ελπίδα είναι αυτή που στηρίζει τον αγώνα του πιστού στην πνευματική ζωή, τον εμψυχώνει κατά τους πειρασμούς και τον κρατά προσηλωμένο στην υπόσχεση της θείας βασιλείας. Δεν είναι παθητική αναμονή, αλλά ενεργός συμμετοχή στη ζωή της Εκκλησίας, με εμπιστοσύνη στην αγάπη του Θεού και βεβαιότητα ότι "ο Θεός είναι πιστός στις υποσχέσεις Του" (Εβρ. 10:23).

Ποίημα για το Φανάρι

 
Το δρομάκι στο Φανάρι
 

Το δρομάκι το μικρό στο Φανάρι
που το φωτίζει λάβαρο σαν άσβεστο φεγγάρι,
πέτρες εδώ, τοίχος εκεί, στενή περπατησιά.
Περνάς το πέρασμα, θωρείς την Εκκλησιά.
Πόρτα, σταθμός και είσοδος 
στα μάτια σου μπροστά.
 
Βαδίζεις μεσ' στον Νάρθηκα, ανάβεις κερί.
Ακούγεται ψίθυρος, ποιός τώρα ομιλεί;  
Φθάνει λες  απ' την θάλασσα; Λές φθάνει απ' το κύμα;
Έρχεται από τον ουρανό ή από το Άγιο Βήμα;
Είν' Του Θεού φωνή;
 
Και τι να λέγει άραγε σαν φτάσει στην ψυχή 
όταν τ' αγέρα η πνοή, την κάνει προσευχή.
 
Σ' ένα δρομάκι ταπεινό, μια φλόγα στο λυχνάρι,
που παραμένει ακοίμητη για πάντα στο Φανάρι;
 
Νίκη Beales
Ιούνιος 2025, Αγγλία
Αφιερωμένο σ' όποιον αγαπά το Φανάρι

Τα ονομαστήρια του Πατριάρχη μας

 
Σύμφωνα με το Συναξάριο της ημέρας: «Τῇ ΙΑʹ τοῦ αὐτοῦ μηνός, μνήμη τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Βαρθολομαίου καὶ Βαρνάβα».
 

Αυτή την ημέρα λοιπόν, η Α.Θ. Παναγιότης, ο Οικουμενικός Πατριάρχης, ο Αυθέντης και Δεσπότης ημών, κ.κ. Βαρθολομαίος, άγει τα Σεπτά Αυτού ονομαστήρια.
 
Ο Παναγιώτατος είναι μια σπάνια και εξαιρέτως χαρισματική προσωπικότητα των ημερών μας, η οποία επαξίως πηδαλιουχεί την νοητή ολκάδα της Εκκλησίας μας!
 
Από τις Θερμοπύλες αυτές που έχουμε ταχθεί να φυλάττουμε, βαθυσεβάστως και μετ’ ευφροσύνης πλείστης, υποβάλλουμε πλούσια σέβη προς την Α.Θ. Παναγιότητα, αναπέμπουμε ικετηρίους δεήσεις υπέρ της κατ’ άμφω υγείας Αυτού, εκζητούμε δε τις θεοπειθείς και πατρικές ευχές και συνάμα τις Πατριαρχικές ευλογίες Αυτού.
 
Βαρθολομαίου του Παναγιωτάτου και Οικουμενικού Πατριάρχου, Πολλά τα  Έτη!

Τα ελληνικά νησιά

 
Η Ελλάδα έχει περισσότερα από 6.000 νησιά!!! Ενώ μόνο 227 από αυτά κατοικούνται, κάθε νησί έχει μια μοναδική κουλτούρα και τοπίο, εξασφαλίζοντας ότι κάθε προορισμός θα φέρει μια ολοκαίνουργια περιπέτεια!
 

Τα νησιά αποτελούν το κύριο χαρακτηριστικό της μορφολογίας της Ελλάδας και αναπόσπαστο κομμάτι του πολιτισμού της χώρας ανά τους αιώνες.
 
Τα ελληνικά νησιά χωρίζονται σε συγκροτήματα :
 
1. Νησιά Σαρωνικού στον Σαρωνικό Κόλπο κοντά στην Αθήνα
 
2. Κυκλάδες, μεγάλο συγκρότημα που καταλαμβάνει το κεντρικό τμήμα του Αιγαίου πελάγους
 
3. Νησιά του Βορείου Αιγαίου, που βρίσκονται στη δυτική ακτή, κοντά στην Τουρκία
 
4. Δωδεκάνησα νησιά, το μεγαλύτερο συγκρότημα των ομίλων στα νοτιοανατολικά
 
5. Σποράδες, η μικρότερη ομάδα νησιών, στα ανοιχτά του Βόλου και της Εύβοιας
 
6. Ιόνια Νησιά, που βρίσκονται στα δυτικά της ηπειρωτικής χώρας στην άλλη πλευρά της Ελλάδας, το Ιόνιο Πέλαγος.
 
Η Κρήτη με τις γύρω νησίδες και η Εύβοια παραδοσιακά αποκλείονται από τα συγκροτήματα αυτά.
 
ΠΗΓΗ: Ελληνικά νησιά

Γονυκλισία 2025 στο Bristol

 
Ο Εσπερινός της Γονυκλισίας είναι μία ιδιαίτερη και κατανυκτική ακολουθία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που τελείται το βράδυ της Πεντηκοστής, συνήθως αμέσως μετά τη Θεία Λειτουργία της ημέρας ή το απόγευμα της Κυριακής. Ονομάζεται έτσι επειδή περιλαμβάνει γονυκλισίες (γονατίσματα), κάτι που δεν γίνεται κατά την περίοδο του Πάσχα, όπου οι πιστοί στέκονται όρθιοι ως ένδειξη αναστάσιμης χαράς.
 

Ο Εσπερινός αυτός σηματοδοτεί το τέλος της αναστάσιμης περιόδου (από το Πάσχα έως και την Πεντηκοστή) και εισάγει τους πιστούς στην πνευματική καθημερινότητα της Εκκλησίας. Με την Πεντηκοστή ολοκληρώνεται η οικονομία της σωτηρίας: έχουμε την Ανάσταση, την Ανάληψη και τώρα την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος.
 

Η γονυκλισία υποδηλώνει:
Ø ταπείνωση και μετάνοια,
Ø δέηση για συγχώρηση αμαρτιών,
Ø παράκληση για τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος.
 

Ο Εσπερινός της Γονυκλισίας είναι κάλεσμα:
·        σε βαθιά ενδοσκόπηση και προσευχή,
·        σε ενσυνείδητη βίωση της δωρεάς του Αγίου Πνεύματος,
·        σε ανανέωση της σχέσης μας με τον Θεό μέσα από την ταπεινότητα.