Διακονία συνανθρώπων

 
Μια γερόντισσα περπατούσε σ’ έναν εξοχικό δρόμο. Ένας χωροφύλακας που έτυχε να περπατάει πίσω από αυτήν πρόσεξε πως κάθε τόσο έσκυβε και μάζευε κάτι από τον δρόμο, βάζοντάς το σε μια σακκούλα, που κρατούσε στο χέρι.
 

Παραξενεμένος ο χωροφύλακας την πλησίασε και την ρώτησε, τι μάζευε.
 
-         Τίποτε, τίποτε... του αποκρίθηκε η γερόντισσα.
 
-         Μα θέλω να δω, επέμενε ο χωροφύλακας.
 
Τότε, η γερόντισσα άνοιξε τη σακκούλα, όπου μέσα ήταν ριγμένα κομμάτια σπασμένα γυαλιά.
 
-         Σκέφθηκα τα πόδια των εγγονών μου, απάντησε η γερόντισσα, στο γεμάτο απορία βλέμμα του χωροφύλακα.
 
Πόσο ωραίο θα ήταν να σκεφτόμασταν κι εμείς, όπως η γερόντισσα της ιστορίας μας, τους τόσους συνανθρώπους μας με τους οποίους συνοδοιπορούμε στον δρόμο της ζωής.
 
Ατυχώς όμως, συμβαίνει συχνά να σκορπούμε στο διάβα μας γυαλιά και αγκάθια, που πληγώνουν και ματώνουν τα πόδια εκείνων που ακολουθούν.
 
Γιατί όμως να παρεμβάλλουμε εμπόδια στον δρόμο των αδελφών μας, και με την ασυνεπή ζωή μας να φράζουμε τον δρόμο των ανθρώπων προ τον Χριστό;
 
Πόσο καλύτερο θα ήταν να σκύβουμε ταπεινά και να μαζεύουμε το κάθε γυαλί, την κάθε αφορμή ή αιτία σκανδαλισμού, που ενδέχεται να ματώσει τα πόδια του συνανθρώπου μας!
 
Ο Απ. Παύλος διεκήρυττε πως δεν θα γευόταν εις τον αιώνα κρέας, αν αυτό γινόταν αιτία σκανδαλισμού.
 
Εμείς, τί θα κάνουμε;

Sappho's lost Poems

The Greek lyric poet Sappho, who lived in the seventh century B.C., was the Shakespeare of her day. She was highly regarded by the ancient Greeks, who considered her to be one of the finest poets.
 
Unfortunately for us, few of her poems still survive. In 2014, however, sections of two never-before-seen poems by Sappho were revealed by University of Oxford papyrologist Dirk Obbink. One poem talks about her brothers, while the other tells of unrequited love.
 
Their provenance is unclear. In 2021 Brill retracted an article written by Obbink that detailed its provenance and right now it is uncertain where exactly they come from.
 
SOURCE: Microsoft Start News

A lecture on Oliver Clément

 

'The Face as Icon, the Face as Encounter with the Divine Presence: Olivier Clément's theology of the face'

 

By Jeremy Ingpen, PhD Candidate
 
The event will take place on Wednesday 16 October 2024 at Wesley House, 5pm-7pm.
 
The Institute for Orthodox Christian Studies in Cambridge has the great pleasure of inviting all our friends to a lecture by one our PhD candidate's Jeremy Ingpen. This talk is based on Jeremy's doctoral work on Olivier Clement.
 
This is a joint event with the Cambridge University Orthodox Christian Society (https://www.cuocs.com/home)
 
Zoom participation will also be available.
 
To register click here.

25 yrs of Generous Orthodoxy

 

IOCS 25th Anniversary Celebrations

 

25 yrs of Generous Orthodoxy - a Cambridge event

 
As we approach the end of our 25th-anniversary celebrations, we welcome you to our final celebratory event of this anniversary year. 
 
Join us on Saturday 30 November 2024 at Westminster College in Cambridge!
 
It will be a day to reconnect with the institute, catch up with old friends, and make new ones. Expect inspiring talks, engaging discussions, and memorable moments. We look forward to welcoming His Eminence Archbishop Nikitas of Thyateira and Great Britain, renowned actor Sir David Suchet - one of the Patrons of our Lectureship in Orthodox and Ecumenical Studies Appeal, Archbishop Angaelos of the Coptic Archdiocese in London among others.
 
The day will consist of a lunch (booking required), a concert by Mosaic Choir, Orthodox Vespers and a special dinner (booking required).
 
For a detailed programme of the day and to register, please visit here.

Η σημαία του Έθνους μας

 
Η ελληνική σημαία χρονολογείται από το 1822, μόλις η Ελλάδα κήρυξε την ανεξαρτησία της από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, το 1821. Στις 22 Δεκεμβρίου 1978, υιοθετήθηκε επίσημα ως η μοναδική εθνική σημαία.
 

Η ελληνική σημαία, το ιερότερο σύμβολο του Έθνους, περικλείει στις πτυχές της τους αγώνες, τις θυσίες και τις μαρτυρίες της ελληνικής ψυχής, εκφράζει την εθνική μας ενότητα, τη θρησκευτική μας πίστη και ενσαρκώνει τα οράματα του λαού μας για ελευθερία και δημοκρατία.
 
Ποικίλλουν οι εκδοχές που έχουν ειπωθεί για την επιλογή των σχημάτων και των χρωμάτων της ελληνικής σημαίας, καθώς και την αλληγορική τους σημασία. Στα επίσημα έγγραφα της εποχής ή μεταγενέστερα δεν υπάρχουν σαφή στοιχεία που να αιτιολογούν την προτίμηση αυτών των χρωμάτων, του είδους και του σχήματος της σημαίας, σύμφωνα με μελέτη της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού με τίτλο «Η ελληνική σημαία» το 2005.
 
Ορισμένες από αυτές τις εκδοχές είναι:
 
Ø Το κυανό χρώμα συμβολίζει τον ουρανό και το λευκό τον αφρό των κυμάτων της θάλασσας που περιβάλλει τη χώρα μας.
Ø Το λευκό συμβολίζει την αγνότητα του σκοπού των Ελλήνων και το κυανό υποδηλώνει τη θεϊκή παρέμβαση, αφού ο Θεός ενέπνευσε στο Έθνος τη μεγαλουργή ιδέα να αναλάβει και να φέρει σε αίσιο πέρας έναν άνισο αλλά δίκαιο αγώνα.
Ø Τα χρώματα παραπέμπουν στη ναυτική βράκα (κυανό) και στη φουστανέλα (λευκό).
Ø Οι εννέα κυανές και λευκές οριζόντιες παράλληλες λωρίδες αντιπροσωπεύουν τις συλλαβές του συνθήματος «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ», ή συμβολίζουν τη θάλασσα και τους κυματισμούς της.

Ελύτης και ελληνική γλώσσα

 
Ο πολύς Οδυσσέας Ελύτης, μετά τη βράβευσή του με Νόμπελ Λογοτεχνίας, τον Νοέμβριο του 1979, ομίλησε προς τους ομογενείς της Σουηδίας, με τα παρακάτω λόγια:
 

Τη ζωή μου την πέρασα κλεισμένος σε 50 τετραγωνικά παλεύοντας με τη γλώσσα. Στο βάθος αυτό είναι η ποίηση: μια συνεχής πάλη με τη γλώσσα. Τη γλώσσα την ελληνική, που είναι η πιο παλιά και η πιο πλούσια γλώσσα του κόσμου.
 
Είμαστε οι μόνοι σε όλη την Ευρώπη που έχουμε το προνόμιο να λέμε τον ουρανό ''ουρανό'' και τη θάλασσα ''θάλασσα'', όπως την έλεγαν ο Όμηρος και ο Πλάτωνας πριν 2.500 χρόνια. Δεν είναι λίγο αυτό.
 
Ταπεινά εργάστηκα σε όλη μου τη ζωή. Και η μόνη ανταμοιβή που γνώρισα, πριν τη σημερινή, ήταν να ακούσω τους συμπατριώτες μου να με τραγουδούν. Να τραγουδούν το ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ, που μου χρειάστηκε τεσσάρων χρόνων μοναξιά και αδιάπτωτη προσπάθεια για να το τελειώσω.
 
Δεν το λέω για να περηφανευτώ. Δεν έρχομαι σήμερα για να κάνω τον σπουδαίο. Κανείς δεν είναι σπουδαίος από εμάς. Από εμάς άλλος κάνει τη δουλειά του σωστά, κι άλλος δεν την κάνει. Αυτό είναι όλο.
 
Όμως θέλω να μάθετε, όπως το έμαθα κι εγώ στα 68 μου χρόνια: μόνο αν κάνεις σωστά τη δουλειά σου, ο κόπος δε θα πάει χαμένος.
 
Είπε ένας Γάλλος ποιητής, ο Αρθούρος Ρεμπώ, πως η πράξη για τον ποιητή είναι ο λόγος του. Και είχε δίκιο.
 
Αυτό έκανε ο Σολωμός, που για να γράψει το αθάνατο ποίημά του ''Ελεύθεροι Πολιορκημένοι'', έσωσε και παρέδωσε στη φυλετική μας μνήμη το Μεσολόγγι και τους αγώνες του.
 
Αυτό έκαναν ο Παλαμάς, ο Σικελιανός, ο Σεφέρης. Στα φτωχά μου μέτρα το ίδιο πάσχισα να κάνω κι εγώ. Πάσχισα να κλείσω μέσα στην ψυχή μου, την ψυχή όλου του ελληνικού λαού. Κι αυτό θα κάνω, όσα χρόνια μου δώσει ο Θεός να ζήσω. Αυτή είναι η πράξη μου.
 
Και το γεγονός ότι έφτασαν να την αναγνωρίσουν οι ξένοι, είναι μια νίκη. Όχι δική μου νίκη. Δική σας.

Πόλεις Ελλήνων και Ρωμαίων

 
Ο Ελληνικός και ο Ρωμαϊκός πολιτισμός είναι δύο μεγάλοι και σπουδαίοι πολιτισμοί, που ίδρυσαν σε αρκετά γεωγραφικά σημεία και σε διάφορες ιστορικές στιγμές σημαντικές πόλεις, που έγιναν πόλοι ανάπτυξης και προόδου.
 

Συγκεκριμένα δε, η Μεγάλη Ελλάδα ιδρύθηκε ήδη από την εποχή του Τρωϊκού πολέμου από τους Έλληνες. Οι κυριότερες αποικίες της Μεγάλης Ελλάδας, Ακράγαντας, Αρχαίοι Ελληνικοί τόποι στην Ιταλία, Δωρικές αποικίες στη Μεγάλη Ελλάδα, Θούριοι, Ιμέρα, Μεταπόντιο, Ποσειδωνία, Σελινούντας Σικελίας, Συρακούσες...