Δυό δρομάκια

 
Παράλληλα. Το φαρδύτερο, άρχιζε από το Τσαρσί, από την γωνία που ήταν το αρχοντικό του Haydar bey όπου συναντιόταν με το σπίτι της κυρίας Ολγας, αρχοντικό και αυτό δίπλα στο Bogurtlen sokak. Το δεύτερο ξεκινούσε από την πλατιούλα του χωριού, απέναντι από το πάρκο με τον ανδριάντα. Τώρα, γιατί λέμε και λέγαμε τα Θεραπειά χωριό, άγνωστο το ερώτημα που χρειάζεται κάποια απάντηση και δικαιολογία.  Με ένα τόσο επιβλητικό ξενοδοχείο, καλόγουστο και γεμάτο αρχοντιά το παλιό Τοκατλιάν του καιρού εκείνου, στην γωνιά απέναντι από την βαπορόσκαλα και με το κακόγουστο άδειο από καλαισθησία αυτό που το αντικατέστησε, πολυτελείας και τα δυό, όπως και να το κάνουμε, με θέρετρα ξένων Πρεσβειών, κομψότατες βίλες, και σκάφη με κατάρτια, χωριό γίνεται;  Και όχι μόνο αυτό αλλά και να έχει εκεί την έδρα της η Μητρόπολη Δέρκων; Μήπως το λέμε έτσι από αγάπη; 
 

Στα δρομάκια, τα σοκάκια CIRA - που ήταν πιό μεγάλο - και  SARDUNYA που ήταν μικρότερο,  έδρευαν δυό φωλιές, ας πούμε σαν τις Πρεσβείες των ξένων χωρών δεξιά και αριστερά του λιμανιού, που είχαν επιλέξει για εαρινή διαμονή τους τα φτερωτά, ορατά και άρτια ποιήματα του πλάστη μας. Το κάθε ένα ήταν, για μένα, κομβικό σημείο του βασιλείου μου. Το σπίτι μας ήταν στο στενότατο Σαρντούνγια σοκάκ  απέναντι από το περιβόλι με τις μανόλιες του Χαριτωνίδη. Το σπίτι του Χαριτωνίδη έβλεπε στην πλατεία των Θεραπειών και η καμινάδα του φιλοξενούσε κάθε χρόνο την πρεσβεία των πελαργών, κοινώς λελεκιών, -leylek στα Τουρκικά-. Το υπνοδωμάτιο, η κρεβατοκάμαρα στην καθημερινή μας ομιλουμένη, των γονιών μου, στην πρόσοψη του σπιτιού μας στο δεύτερο ή μεσαίο πάτωμα, ανάλογα πως μετρούσαμε τα πατώματα, επειδή υπήρχε και ένας μικρός όροφος με τρία- τέσσερα σκαλιά ενδιάμεσα με ένα μόνο δωμάτιο/κάμαρα-κάμαρη, που με μπέρδευε στο μέτρημα, είχε ένα παράθυρο στην γωνία. Από εκεί σαν τον Ξέρξη που παρατηρούσε την ναυμαχία της Σαλαμίνας από το όρος Αιγάλεω, με την διαφορά ότι εκείνος καθόταν αναπαυτικά στον θρόνο του, εγώ πατούσα στις μύτες των ποδιών μου σηκώνοντας ψηλά το βλέμμα μου για να παρακολουθώ τα καμώματα των λελεκιών. Τα λυγερά αυτά πουλιά, με τις γάμπες που έμοιαζαν να είναι έτοιμες να σπάσουν έφταναν ποιός ξέρει από που και αφού αναπαυόταν για λίγο,  άρχιζαν τα σούρτα φέρτα για να επιδιορθώσουν το μισογκρεμισμένο από τα βόλια και τους αέρηδες της βαρυχειμωνιάς, θέρετρο τους.
 
Περίμενα πως και πως να συναντήσω την Λίτσα που στο σπίτι της σε μια γωνιά κάτω από την στέγη στον εξώστη με τα άσπρα κάγκελα, στο παράλληλο με το δικό μας στενό, Τζιρά σοκάκ, θα είχαν φτάσει τα χελιδόνια. Από ότι ήξερα πως και αυτά που θα κατέφθαναν την ίδια μέρα, θα καταπιανόταν με παρόμοιες εργασίες. Λίγη ανάπαυση μετά από τόσο δρόμο και τόσα Air Miles όπως λέμε σήμερα, θα άρχιζαν τα πάνε και έλα και έρχομαι,  για να βρεθούν τα υλικά και με καλφάδες τους εαυτούς τους, θα άρχιζαν τις επισκευές της εστίας που την είχαν αποχαιρετήσει το περασμένο φθινόπωρο. 
 
Δεν ήταν μόνο οι απόψεις και τα πορίσματά μας που θα ανταλλάζαμε, ως προς την επισκευή του σπιτικού του κάθε ιπτάμενου ζευγαριού, πάντα έρχοταν δύο πελαργοί στην καμινάδα της κυρίας Ζαχαρώς Χαριτωνίδη και πάντα δύο χελιδόνια στην ταράτσα της οικογένειας της Λίτσας μέχρι να αποκτήσουν πελαργόπουλα και χελινοδόπουλα, αλλά και  οι ευχές, τα αγκαλιάσματα και τα ματς-μουτς αφού γιόρταζαν μαζί με την φιληναδίτσα μου και οι δυό γιαγιάδες μας, Ευαγγελίες και οι δυό.  Και μετά τα Χρόνια Πολλά και τις καταλήξεις των απόψεων μας γεννιόταν το ερώτημα, πόσα λελέκια και πόσα χελιδόνια χρειάζονται για να μυρίζει Ανοιξη; 
 
Όπως-όπως ανάπαυση την πρώτη μέρα. Δεν θα γινόταν αλλιώς. "Σήμερον της σωτηρίας ημων Το Κεφάλαιον" διάβαζε η Εκκλησία. Αργία. Στα δυό δρομάκια, στις δυο φωλιές, τα πετεινά του ουρανού, ήθελαν να ακούσουν τα διαβάσματα. Εικοσιπέντε Μαρτίου ήταν.
 
Νίκη Beales
Του Ευαγγελισμού 2026
Καλά και πολλά χρόνια σε όλους
Μπάκινγκχαμ Αγγλία