Ζωοδόχος Πηγή

Λίγες ημέρες μετά την Ανάσταση του Χριστού και θυμόμαστε έντονα την Παναγία,  ως  την  Ζωοδόχο Πηγή. Η αρχή της εορτής έχει τις ιστορικές  της αναφορές, διαθέτει όμως και την σημειολογία της. Ο Χριστός δεν είναι ο από μηχανής Θεός  της αρχαιότητας, ούτε και ο καρπός τυχαίας γέννας από συνηθισμένη γυναίκα. Ό,τι έχει σχέση μ’ Εκείνη έχει και άλλη δυναμική, αφού φέρει τα στοιχεία της αγιότητας, της αγνότητας, της σωτηρίας.

Η εικόνα είναι έργο του Αγιογράφου Θεόδωρου Βογδάνου!

Μυστικά και ανεξήγητα ήταν τα συναισθήματα που πλημμύρισαν την καρδιά μας την προηγούμενη εβδομάδα. Είδαμε να προδίδεται και να συλλαμβάνεται, να βασανίζεται, και να σταυρώνεται και τελικά να ανασταίνεται ο Κύριος και Θεός μας. Όλα για το δικό μας καλό, για το τώρα μας και το μετά μας. Το πρόσωπο που βίωσε θλίψη ανθρωπίνως δυσβάστακτη και απογοήτευση μέγιστη είναι η Θεοτόκος. Δέχθηκε το πικρό ποτήρι του διασυρμού του παιδιού Της μέχρι τελευταία σταγόνα. Στέκεται με ελάχιστους κάτω από τον Σταυρό και παραλαμβάνει στα χέρια Της τον άψυχο τριαντατρίαχρονο μοναχογιό Της. Η οδύνη φτάνει  στο αποκορύφωμά της για μια Μάνα.

Την Παρασκευή της Διακαινησίμου εβδομάδας η Εκκλησία θυμάται το γεγονός που συνέβη στην Κων/πολη τον 5ο αι. Ήταν τότε που βρέθηκε αγίασμα της Παναγίας. Κοντά του και σ’ ένδειξη ευγνωμοσύνης χτίστηκε Ναός μεγάλος αφιερωμένος στη Ζωοδόχο Πηγή, στην Παναγία. Τα εγκαίνια έγιναν Παρασκευή της Διακαινησίμου, έτσι και καθιερώθηκε η αντίστοιχη εορτή.

Η θεολογική διάσταση της εορτής κρύβει τον ίδιο τον Χριστό, που είναι η Ζωή και η Ανάσταση. Τον έφερε  στα σπλάχνα Της επί εννέα μήνες, του χάρισε τα σπλάχνα Της και Τον ανάθρεψε με αγωνίες και κόπους όπως κάθε  μητέρα για το παιδί της.       

Την Παναγία τη θυμηθήκαμε και κατά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή με τον Ακάθιστο Ύμνο που της ψάλλαμε τμηματικά και ολόκληρο. Οι αναφορές στο πρόσωπό Της στην υμνολογία της Μεγάλης Εβδομάδας είναι πάρα πολλές. Στα εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής οι αναφορές στο πρόσωπό Της είναι συγκινησιακά φορτισμένες μέχρι δακρύων.

Αφορμή για τη σημερινή γιορτή μπορεί να είναι η εύρεση του αγιάσματος και η ανοικοδόμηση του Ναού, έρχεται όμως και ως υπενθύμιση ότι παραμένει ολοζώντανη στη συνείδηση της Εκκλησίας ως πηγή πολλών ευεργεσιών και αμέτρητων θαυμάτων, ως η Ζωοδόχος πηγή. Πάντα και μόνο με την πρεσβεία Της στον Αναστημένο Χριστό. 

Εκεί που η  ανθρωπότητα ολοκληρώνει την κακία της για τον Θεό και χαίρεται που κατάφερε να τον δει Σταυρωμένο, άρα και τέλειωσε με την περίπτωσή Του∙ στο αυτό σημείο ακριβώς υπάρχει η Παναγία με ξεχωριστό θάρρος και παραδειγματική καρτερία. Η στάση Της μας δίδει την άνεση να βρούμε το παράδειγμα πού και πώς θα αντλήσουμε δύναμη να μείνουμε όρθιοι όταν μας σταυρώνουν τα προβλήματα με διάφορους τρόπους και προσχήματα και όταν η βιωτή μας αποκτά ύψος ενός άλλου  Γολγοθά.

Μας παρέχει το συναξάρι της Παρασκευής τη χάρη να μη μείνουμε μόνιμα στο μνήμα των παθών μας ξεχασμένοι, αλλά μετανιωμένοι, αλλαγμένοι, σωσμένοι να βγούμε ζωντανοί. Η δυνατότητα της προσωπικής ανάτασης υπάρχει, αρκεί να μην έχουμε αποκάμει. Η Παναγία έρχεται ως η Ζωοδόχος Πηγή, ως αρωγός αδιάψευστη και αγωγός ανεξάντλητος. Αν και νομίζουμε ότι έχουμε πει ή γράψει τα πάντα για την Θεοτόκο, αντιλαμβανόμαστε κάποια στιγμή ότι έχουμε ακόμα πολλά για να εναποθέσουμε στην αγάπη Της. Όσο Της εμπιστευόμαστε τις ημέρες μας, τόσο αυτές θα γεμίζουν ζωντάνια.

Αρχιμ. Χρυσόστομος Χρυσόπουλος

ΠΗΓΗ: εφημ. Ορθόδοξη Αλήθεια, 19 Απριλίου 2017, σελ. 26

Όψεις Αγια-Σοφιάς

Το πρόσφατο ταξίδι μας στην Κωνσταντινούπολη και το γεγονός ότι διαμέναμε σε ξενοδοχείο δίπλα από την περίφημη Μεγάλη Εκκλησία, την Αγια-Σοφιά, μας έκανε έτσι ώστε να την βλέπουμε κάθε μέρα, πρωΐ - μεσημέρι - βράδυ, με ήλιο, με συννεφιά και με βροχή.

Ήταν όντως μια εμπειρία μοναδική, τόσο ιδιαίτερη που αισθανθήκαμε ότι κάναμε ένα υπέροχο ταξίδι στο χρόνο, στην ένδοξη εποχή του Βυζαντίου.

Και βέβαια δεν χρειάζονται καθόλου ιστορικά, καλλιτεχνικά ή άλλα στοιχεία, για να παρουσιάσει κανείς το σπουδαιότατο αυτό οικοδόμημα, που αποτελεί κυριολεκτικά το σήμα κατατεθέν της Βασιλεύουσας.

Είναι φυσικά αδύνατο να περιγράψει κανείς τα συναισθήματα που πλημυρίζουν τον Έλληνα Ορθόδοξο Χριστιανό όταν ατενίζει και βιώνει ένα τέτοιο θέαμα.

Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους...

Ο διανοούμενος και η πολιτική

Ο διανοούμενος, σε όποιον τομέα και αν υπηρετεί τα γράμματα,  επηρεάζει ασφαλώς την πολιτική με διάφορους τρόπους. Ένας είναι η σκέψη του να επηρεάζει ιδεολογικά την πολιτική. Παράδειγμα ο Μαρξ. Ο άλλος είναι ο ίδιος ο διανοούμενος να υπηρετήσει την ιδεολογία του δια της πολιτικής. Παράδειγμα ο Ζαν Πολ Μαρά και η Ρόζα Λούξεμπουργκ. Και ένας τρίτος είναι ο στοχαστής να απευθύνεται και να επηρεάζει με το έργο του τον κάθε άνθρωπο, και τον πολιτικό. Έτσι έμμεσα επηρεάζει την πολιτική, ως διαχείριση και άσκηση εξουσίας. Προφανώς δεν μιλούμε για την προδοσία των διανοουμένων, αυτών που κατάντησαν εξαρτήματα της και βαλέδες της εξουσίας.

Στην κατηγορία των Ελλήνων διανοουμένων, που ήσαν ζείδωρη πνευματική πηγή για όλους μας συγκαταλέγεται ο Κώστας Τσιρόπουλος, ο οποίος πρόσφατα μας άφησε (1930-25/2/2017). Για τον Τσιρόπουλο ισχύει πλήρως το απόφθεγμα του Ζήσιμου Λορεντζάτου: «Το μέγιστο που μπορείς μια μέρα να γίνεις για τον τόπο σου - μια καλή πυξίδα». Ο Τσιρόπουλος έζησε και απεβίωσε διακριτικά, αλλά εργάσθηκε ακάματα και μας αφήνει το πολυσήμαντο έργο του, ως σταθερή πυξίδα προς τις αξίες του Έθνους μας.

Στο τελευταίο τεύχος της «Ευθύνης» (Αριθμός 456, Δεκέμβριος 2009), που εξέδιδε και με την οποία έθρεψε πνευματικά γενιές Ελλήνων, έγραψε: «Το τεύχος αυτό που κρατάτε στα ζεστά, φιλικά σας χέρια είναι το τελευταίο του βίου μου. Αναλογίζομαι: τριανταεφτά ολόκληρα χρόνια, κάθε μήνα (κι άλλα έξη χρόνια πριν από τη δικτατορία) εζήσαμε συντροφιά χαρές, ελπίδες, ικανοποιήσεις, απογοητεύσεις. Δοξάζουμε το όνομα του Θεού και προσκυνούμε το όνομα της Ελλάδος, της προσφιλούς μας Πατρίδας. Προσευχόμαστε, ευχόμαστε, αποχαιρετούμε...».

Στο ίδιο, αποχαιρετιστήριο τεύχος και σε σχόλιό του για την κρίση γράφει: «Η δεινή κρίση που διέρχεται, παγκοσμίως σήμερα, η ανθρώπινη κοινωνία δεν είναι μόνο κρίση οικονομική... Συνιστά μια κρίση που υπερβαίνει την κατανάλωση, που διαπερνά την οικονομία και που στοχεύει κατ’ ευθείαν στο πλάσμα, που δημιούργησε την κοινωνία αυτή, στον Άνθρωπο. Για τούτο ορθότερα θα έπρεπε να ονομαστεί κρίση του Ανθρωπισμού... Η κρίση σημαίνει κάτι συγκλονιστικό και επείγον: οι σημερινοί Έλληνες να εξελληνισθούν. Να εμποδιστούν και να πάψουν να είναι ελληνοφάγοι...». 

Στα 43 χρόνια παρουσίας και συμβολής της «Ευθύνης» και των άλλων πολλών εκδοτικών δραστηριοτήτων της στην πνευματική ζωή της Πατρίδας μας, τον Τσιρόπουλο τίμησαν με την φιλία, την εκτίμησή και τη συνεργασία τους σημαντικές προσωπικότητες, μεταξύ των οποίων οι Πρόεδροι της Δημοκρατίας Μιχ. Στασινόπουλος και Κων. Τσάτσος, ο πρωθυπουργός Παν. Κανελλόπουλος, ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, και οι  Ιωαν. Θεοδωρακόπουλος, Άγγ. Τερζάκης, Αιμ. Χουρμούζιος, Ζωή Καρέλλη, Β. Ν. Τατάκης, Χρ. Μαλεβίτσης. Ο Τσιρόπουλος αγαπούσε την Ελλάδα, την Παράδοσή της, την Ορθοδοξία, ολόψυχα και με εσωτερική χαρά και ευθύνη για την πνευματική κληρονομιά, της οποίας ήταν συγκληρονόμος, μαζί με όλους εμάς, τους Έλληνες.

Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Τῇ Τρίτῃ τῆς Διακαινησίμου

Τῇ Τρίτῃ τῆς Διακαινησίμου, μνήμην ἐπιτελοῦμεν τῶν Ἁγίων ἐνδόξων, νεοφανῶν καί θαυματουργῶν Ὁσιομαρτύρων Ῥαφαήλ καί Νικολάου καί τῆς Ἁγίας Παρθενομάρτυρος Εἰρήνης καί τῶν σύν αὐτοῖς μαρτυρησάντων ἐν ἔτει 1463, τῇ 9ῃ Ἀπριλίου, ἓν ᾗ συνέπεσεν ἡ παροῦσα ἡμέρα, ἐν τῇ ἀρχαίᾳ Μονῇ τῶν Καρυῶν, τῇ οὔσῃ παρά τῇ Θερμῇ ἐν τῇ νήσῳ Λέσβῳ, ἐν ἔτει δέ 1959 θαυμαστῶς ἡμῖν φανερωθέντων.

 

Η εικόνα είναι έργο του Θεόδωρου Βογδάνου.

Ταῖς τῶν σῶν Ἁγίων Μαρτύρων πρεσβείαις, Χριστέ ὁ Θεός, καί πάντων σου τῶν Ἁγίων, ἐλέησον καί σῶσον ἡμάς. Ἀμήν.

Παλιές ἤ καί λησμονημένες Κληματιανές Πασχαλιές

ἤ, Τότε πού τό χωριό μας εὐωδίαζε ἀπό τά ἀρώματα τά πασχαλινά...

Ὅσοι θυμοῦνται τίς μεγάλες καί σημαδιακές μέρες τοῦ Μ. Σαββάτου καί τῆς Κυριακῆς τοῦ Πάσχα θά αἰσθάνονται ἀκόμα ἐκεῖνες τίς ζωντανές τίς εὐωδιές ἀπό πασχαλινή φρεσκοψημμένη κουλούρα καί ἄρωμα Ἐπιταφίου ἀπό τή χθεσινοβραδυνή Του λιτανεία, πού πλημμύριζε τό χωριό τά πρωϊνά τοῦ Μ. Σαββάτου. Λιτανεία ἀθάνατη, γιατί μέ τίς δεήσεις σέ σημεῖα καίρια τοῦ χωριοῦ, γιά εὐλογία περισσά καί παντοτεινή, ὥστε νά παραμείνει σκέπη θεϊκή στή μικρή κοινωνία τῶν Κληματιανῶν.

Κι ὕστερα ἦταν ἡ φωτεινή βραδυά, λίγο πρίν τήν Ἀνάσταση, μέ κείνη τή σιωπή, τήν ἐγκαρτέρηση, τά μισοφωτισμένα σπίτια καί τίς εὐωδιές πού ξεχύνονταν ἀπό βραστό ἤ μαγειρεμένο ἀρνί ἤ κατσίκι, ἀλλά καί τήν εὐωδιά τῶν μαγιάτικων τριαντάφυλλων, πού ἔστελναν τό ἄρωμά τους παντοῦ, καθώς ξημέρωνε χρονιάρα μέρα.

Ὅμως ἐκεῖνο πού ἀπομένει στήν ψυχή ἀνόθευτο καί πάντα θαλερό ἦταν οἱ εὐωδιές πού γεύονταν ὁ κάθε Κληματιανός μετά τήν Πασχάλια χαρά τῆς θείας Λειτουργίας, ὅταν κατεβαίνοντας ἀπό τήν ἐκκλησιά, ἀπολείτουργα, καί περνώντας ἀπό τό Ρέμα ζοῦσαν στιγμές ἀνεπανάληπτες, καθώς ἄκουγε τό νερό νά κελαρύζει, τίς ἀνθισμένες  πορτοκαλιές καί λεμονιές -δέν ἦταν καί λίγες ἐκεῖ- νά στέλνουν τήν πασχάλια εὐχή τους μέ ραντισμούς ἀρωμάτων, συνταιριασμένους ἀπόλυτα μέ τήν εὐωδιά τοῦ Ἀναστασίμου θυμιάματος, πού ἦταν ἀκόμα φρέσκο, ὅπως τό φρέσκο ἀεράκι...

Κι ὕστερα ἦταν ἡ μέρα τοῦ Πάσχα μέ τά φρεσκοψημμένα στά ξύλα ἐδέσματα καί τό ἄφθονο ντόπιο καλό κρασί, κρασί πού φύλαγαν γιά τέτοιες ὧρες, ἐπειδή ἤξεραν πώς «Ἀναστάσεως ἡμέρα» ἦταν ἐκείνη κι ἔπρεπε νά πανηγυρίσουν, λαμπροφορεμένοι καί πάντα εὐφραινόμενοι.

Χριστός Ἀνέστη στούς Κληματιανούς, ὅπου γῆς. Μέ τή μνήμη τῆς πατρίδας καί τοῦ χωριοῦ τους ἀνόθευτη καί πάντα ζωντανή.

π. Κ.Ν. Καλλιανός

Πάσχα 2017

Τα θαύματα που έκαμε ο Χριστός όσο ήταν στη γή, χωρίς καμία αμφιβολία, ήσαν θεϊκή πρωτοβουλία και δύναμη αδιάσειστη. Θαύμα για την εποχή εκείνη που οι άνθρωποι δεν εγνώριζαν τον αληθινό Θεό, ήταν κάτι που ξεπερνούσε την ανθρώπινη φαντασία.

Η ανάσταση του Λαζάρου, κατακεραύνωσε τους εν αμφιβολία ανθρώπους που ζούσαν, άκουγαν και έβλεπαν την διδασκαλία του Χριστού κάνοντας τους να δεχθούν τον Χριστό ότι είναι Υιός του Θεού. 

Η Μεγάλη Πέμπτη φέρνει στην επιφάνεια την ανθρώπινη αδυναμία στο πρόσωπο του Πέτρου, αρνούμενος τον Χριστό, με αποκορύφωμα την Μεγάλη Παρασκευή, όταν ο αναμάρτητος Χριστός θα καρφωθεί σε ένα ξύλινο σταυρό σαν ληστής. 

Θεέ μου το μέγεθος της ταπεινώσεως Σου και τούτο για να μας παραδειγματίζεις στη συμπεριφορά που πρέπει να έχουμε εμείς οι θνητοί. 

Όλα όμως ίσως μπορούμε να πούμε ότι είναι μυθεύματα, αλλά η ΑΝΑΣΤΑΣΗ του Χριστού ήλθε να επισφραγίσει όχι μόνο την ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ, αλλά και την εμπέδωση του ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ στους λαούς που τον εδέχθησαν. 

Αυτή είναι η γιορτή των Χριστιανών, γιατί η Ανάσταση του Χριστού προμηνύει την Ανάσταση την δική μας, από τις ατέλειες και τα βάσανα της παρούσης ζωής.

Πανηγυρίζει ο άνθρωπος και με το δίκιο του γιατί η χαρά που ένοιωσαν οι Απόστολοι όταν είδαν τον Κύριο Αναστημένο ολοζώντανο να τους μιλάει και να τους νουθετεί, δίδοντας οδηγίες για το μέλλον της Διακονίας, που ανελάμβανον, από την στιγμή που ο Χριστός θα έφευγε από κοντά τους. Τους εβεβαίωνε όμως ότι ανά πάσα στιγμή θα είναι δίπλα τους. 

Η χαρά αυτή είναι χαρά των Χριστιανών, οι οποίοι εναποθέτουν την ύπαρξή τους στο θέλημα του Θεού. Ενός Θεού τέλειου ολοζώντανου τον οποίο βλέπουν και αισθάνονται οι Χριστιανοί στην ψυχή τους σε κάθε βήμα της ζωής, χωρίς να φοβούνται από τίποτε, γιατί αυτή είναι η πίστη των Χριστιανών.

Χαίρονται οι Χριστιανοί και μαζί τους χαίρεται η φύση ολόκληρη, ζώα και φυτά, γιατί όλοι είμαστε δημιούργημα του Θεού και ως εκ τούτου σεβαστά.

Αυτός είναι ο ολοζώντανος ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ο οποίος εμπεδώθηκε με την ΑΝΑΣΤΑΣΗ του ΧΡΙΣΤΟΥ. 

Νικόλαος Πούλιος

Ομότιμος Αρχιγραμματέας Ι.Α. Θυατείρων & Μ.Β.

Πατριαρχική Εγκύκλιος για το Πάσχα

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ

ΕΠΙ Τῼ ΑΓΙΩι ΠΑΣΧΑ

Ἀριθμ. Πρωτ. 315

† Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

ΕΛΕΩι ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ - ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ

ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ EΛΕΟΣ

ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝΔΟΞΩΣ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

***

Ἀδελφοὶ ἠγαπημένοι καὶ τέκνα θεοφιλῆ ἐν τῷ Ἀναστάντι Κυρίῳ,

"Ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε˙ ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον" (Ἰωάν. ις΄, 33), διαβεβαιώνει ὁ θανάτῳ τὸν θάνατον μόνος πατήσας Κύριος τὰς γενεὰς τῶν ἀνθρώπων. Χριστὸς Ἀνέστη! ἀναφωνοῦμεν καὶ ἡμεῖς πρὸς πάντας τοὺς ἐγγὺς καὶ τοὺς μακρὰν ἀπὸ τῆς Ἱερᾶς ταύτης Αὐλῆς τοῦ βιωματικοῦ ἐν τῷ κόσμῳ σταυροῦ καὶ τῆς θλίψεως∙ ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τῆς Αὐλῆς τῆς Ἀναστάσεως∙ ἀπὸ τῆς κόγχης ταύτης τῆς γῆς, τῆς Κωνσταντίνου Πόλεως, ἀπὸ ὅπου διακηρύττεται ὅτι "ζωὴ πολιτεύεται", διαλυομένης τῆς κάθε εἴδους φθορᾶς καὶ αὐτοῦ τοῦ θανάτου.

Ὁ Κύριος πολλάκις προειδοποίησε, κατὰ τὴν ἐπὶ γῆς ἔνσαρκον παρουσίαν Του, τοὺς Μαθητάς Του περὶ τῆς θλίψεώς των ἐξ αἰτίας τῆς σταυρικῆς Του θυσίας ἐπὶ τοῦ Φρικτοῦ Γολγοθᾶ, ὡς καὶ ἕνεκα τῆς δραστηριότητος καὶ τῆς πορείας των ἐντὸς τοῦ κόσμου τούτου –αὐτῶν τῶν ἰδίων ἀλλὰ καὶ πάντων ὅσων θὰ ἐπίστευον εἰς τὸν Χριστόν-. Μὲ μίαν χαρακτηριστικὴν ὅμως λεπτομέρειαν: "ὅτι κλαύσετε καὶ θρηνήσετε ὑμεῖς, ὁ δὲ κόσμος χαρήσεται· ὑμεῖς δὲ λυπηθήσεσθε, ἀλλ᾿ ἡ λύπη ὑμῶν εἰς χαρὰν γενήσεται...καὶ ὑμεῖς οὖν λύπην μὲν νῦν ἔχετε· πάλιν δὲ ὄψομαι ὑμᾶς, καὶ χαρήσεται ὑμῶν ἡ καρδία" (Ἰωάν ις΄, 20-22).

Τὴν ἀναστάσιμον ταύτην καὶ ὑπερκόσμιον χαρὰν πρῶται ἐβίωσαν αἱ λίαν πρωῒ ἐλθοῦσαι ἐπὶ τὸ μνῆμα τοῦ Ζωοδότου Μυροφόροι Γυναῖκες διὰ τοῦ μονολεκτικοῦ Κυριακοῦ λόγου "Χαίρετε" (Ματθ. κη΄,9). Τὴν ἰδίαν ἀναστάσιμον χαρὰν βιοῦσα ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως διακηρύττει σήμερον στεντορίᾳ τῇ φωνῇ: "Αὕτη ἡ ἡμέρα Κυρίου, ἀγαλλιασώμεθα καὶ εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῇ" (πρβλ. Ψαλμ. 117, 24). Ὁ ἔσχατος ἐχθρός, ὁ θάνατος, ἡ λύπη, τὰ προβλήματα, ἡ φθορά, ἡ θλῖψις, ἡ δοκιμασία, σκυλεύονται καὶ καταργοῦνται ὑπὸ τοῦ Νικητοῦ Θεανθρώπου Κυρίου.

Ζῶμεν, ὅμως, ἐντὸς ἑνὸς κόσμου εἰς τὸν ὁποῖον τὰ μέσα γενικῆς ἐπικοινωνίας μεταδίδουν συνεχῶς δυσαρέστους πληροφορίας περὶ τρομοκρατικῶν ἐνεργειῶν, περὶ πολέμων κατὰ τόπους, περὶ καταστροφικῶν φυσικῶν φαινομένων, προβλημάτων λόγῳ θρησκευτικοῦ φανατισμοῦ, πείνης, προσφυγικοῦ προβλήματος, ἀνιάτων ἀσθενειῶν, πτωχείας, ψυχολογικῶν καταπιέσεων, αἰσθήματος ἀνασφαλείας καὶ λοιπῶν συμπαρομαρτουσῶν ἀνεπιθυμήτων καταστάσεων.

Ἔναντι τῶν καθημερινῶν τούτων "σταυρῶν", τοὺς ὁποίους οἱ ἄνθρωποι αἴρομεν μὲ "γογγυσμούς", ἔρχεται ἡ Μήτηρ μας Ἁγία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία νὰ μᾶς ὑπενθυμίσῃ ὅτι ἠμποροῦμεν νὰ εἴμεθα χαρούμενοι, διότι ὁ ἀρχηγός μας Χριστὸς εἶναι ὁ νικητὴς αὐτῶν, εἶναι ὁ φορεὺς τῆς χαρᾶς, ὁ φαιδρύνας τὰ σύμπαντα.

Ἡ χαρά μας στηρίζεται εἰς τὴν βεβαιότητα τῆς νίκης τοῦ Χριστοῦ. Ἔχομεν τὴν ἀπόλυτον βεβαιότητα, ὅτι τὸ ἀγαθὸν εἶναι ὁ νικητής, διότι ὁ Χριστὸς ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον "καὶ ἐξῆλθεν ἵνα νικήσῃ" (πρβλ. Ἀποκ. ς΄, 2). Ὁ κόσμος εἰς τὸν ὁποῖον θὰ ζήσωμεν αἰωνίως εἶναι ὁ Χριστός: τὸ φῶς, ἡ ἀλήθεια, ἡ ζωή, ἡ χαρά, ἡ εἰρήνη.

 Ἡ Μήτηρ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία, παρὰ τοὺς καθημερινοὺς σταυροὺς καὶ τὰς θλίψεις, ζῇ ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον τὸ γεγονὸς τῆς χαρᾶς. Βιώνει ἐντεῦθεν, ἐν τῇ παρούσῃ καὶ ἀπὸ τῆς παρούσης ζωῆς, τὴν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. Ἀπὸ τοῦ Ἱεροῦ τούτου Κέντρου τῆς Ὁρθοδοξίας, ἀπὸ τῶν σπλάγχνων τοῦ μαρτυρικοῦ Φαναρίου, διακηρύττομεν "κατὰ τὴν φωταυγῆ ταύτην νύκτα", ὅτι προέκτασις καὶ τέλος τοῦ σταυροῦ καὶ τῆς θλίψεως καὶ διασκέδασις τοῦ κάθε ἀνθρωπίνου πόνου καὶ τῆς κάθε δοκιμασίας, εἶναι ἡ Κυριακὴ διαβεβαίωσις: "Οὐκ ἀφήσω ὑμᾶς ὀρφανούς" (Ἰωάν. ιδ΄, 18-19). "Ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας, ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος" (Ματθ. κη΄, 20). Αὐτὸ τὸ μήνυμα πρέπει νὰ ἀκούσωμεν ὅλοι, νὰ ἀκούσῃ ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος καὶ νὰ ἀφήσῃ τὸν ἑαυτόν του νὰ ἴδῃ τὸν Χριστὸν συμπορευόμενον μαζί του. Ναί, νὰ Τὸν ἴδῃ δίπλα του. Καὶ θὰ Τὸν ἴδῃ, μόνον ἐὰν ἀκούῃ καὶ βιώνῃ τὸν λόγον Του εἰς τὴν ζωήν του.

Τὸ μήνυμα τοῦτο τῆς κατισχύσεως τῆς ζωῆς ἐπὶ τοῦ θανάτου, τῆς νίκης τοῦ ἱλαροῦ φωτὸς τῆς πασχαλίου λαμπάδος ἐπὶ τοῦ σκότους τῆς ἀκαταστασίας, καὶ τῆς διαλύσεως, διὰ τοῦ ἀνεσπέρου Φωτὸς τῆς Ἀναστάσεως, τῶν θλίψεων καὶ τῶν προβλημάτων εὐαγγελίζεται τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον εἰς ὁλόκληρον τὸν κόσμον καὶ καλεῖ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους νὰ τὸ βιώσουν. Τοὺς καλεῖ νὰ σταθοῦν μὲ πίστιν καὶ ἐλπίδα ἐνώπιον τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ, ἐνώπιον τοῦ μυστηρίου τῆς ζωῆς∙ τοὺς καλεῖ νὰ ἐμπιστευθοῦν τὸν κρατοῦντα τὰ ἡνία πάσης κτίσεως Ἀναστάντα Κύριον, τὸν Κύριον τῆς χαρᾶς καὶ τῆς εὐφροσύνης.

Χριστὸς Ἀνέστη, λοιπόν, ἀδελφοὶ καὶ τέκνα! Αὐτοῦ τοῦ δεσπόζοντος τῆς ζωῆς καὶ κυριεύοντος τοῦ θανάτου Κυρίου ἡμῶν ἡ Χάρις καὶ τὸ ἄπειρον Ἔλεος εἴησαν μετὰ πάντων.

                                                                                                    

Φανάριον, Ἅγιον Πάσχα ,βιζ´

† Ὁ Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος

διάπυρος πρὸς Χριστὸν Ἀναστάντα

εὐχέτης πάντων ὑμῶν.

----------------------------------------------

Ἀναγνωσθήτω ἐπ᾿ ἐκκλησίας κατὰ τὴν Θείαν Λειτουργίαν τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Πάσχα, μετὰ τὸ Ἱερὸν Εὐαγγέλιον.