Οἱ ἄλλες τῶν Σκοπελιτῶν καλλιτεχνῶν ἄγνωστες δημιουργίες

Συνήθως, ὅταν γίνεται λόγος γιὰ κάποιον καλλιτέχνη ἐμφανίζονται μονάχα οἱ γνωστὲς πτυχὲς τοῦ ἔργου του, τὸ ὁποῖο εἶναι τοὶς πᾶσι γνωστό. Ἔργο ποὺ καταξιώνει τὸν δημιουργὸ  καὶ τὸν ὑψώνει μέσα στὸ καλλιτεχνικὸ στερέωμα, τοποθετώντας τον ὅπου ἀνήκει.

Ὅμως, ἄν προσέξει κανεὶς ὅλους αὐτοὺς τοὺς εὐαίσθητους καὶ φιλότιμους δημιουργοὺς, εἶναι δυνατὸ νὰ ἐξακριβώσει, ἀφοῦ προηγουμένως ἐνδιαφερθεῖ νὰ ἐρευνήσει μὲ ἐντιμότητα καὶ καλοπροαίρετη διάθεση τὸν ψυχισμὸ τοῦ καθενός τους, τὶς ἄλλες πτυχὲς τῆς  καλλιτεχνικῆς τους δημιουργίας, οἱ ὁποῖες ὡστόσο, κι ἀγνωστες εἶναι, ἀλλὰ καὶ ἀναξιοποίητες, δυστυχῶς, ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς δημιουργούς τους. Καὶ λέω δυστυχῶς, γιατὶ καταλαβαίνω ὅτι προτεραιότητά τους εἶναι ἡ ἐπιτέλεση τοῦ κυρίως ἔργου τους, ἐπειδὴ μὲ αὐτὸ φέρνουν στὸ καθημερινό τους τὸ τραπέζι «τὸν ἄρτον τὸν ἐπίουσιον». Ἔτσι, τὸ ἄλλο τους ἔργο παραμερίζεται, ἄχρι καιροῦ...

Γράφοντας αὐτά, λοιπόν, δηλώνω ὅτι  ἀναφέρομαι  σὲ παλαιοὺς ἤ καὶ σημερινοὺς καλλιτέχνες, ὁπως π.χ. ὁ μακαρίτης σήμερα Βασίλης Ρόδιος, ποὺ ἐκτὸς ἀπὸ ἀγγειοπλάστης ὑπῆρξε καὶ ποιητής, ὁ μακαρίτης ἐπίσης Τριαντάφυλλος Μπουνταλᾶς, ποὺ ἐκτὸς ἀπὸ ξηλοναυπηγὸς ὑπῆρξε ψάλτης καὶ λαϊκὸς ὀργανοπαίκτης, ἡ Βιολέτα Σοφικίτου, ποὺ ἐκτὸς ἀπὸ ζωγράφος εἶναι  καὶ λογοτέχνις, ὁ Κ. Κοσύφης ποὺ ἐκτὸς ἀπὸ ξυλουργὸς καὶ ναυπηγὸς εἶναι τέλειος μηχανικός, κ.ἄ. πολλοί.

Ὅμως ἐδῶ θὰ ἤθελα νὰ σταθῶ στὸν πολύπτυχο λεπτουργὸ καὶ διακεκριμενο πιὰ γλύπτη τοῦ ξύλου, τὸν Χαράλαμπο Γ. Κοχύλη, ὁ ὁποῖος μὲ ἐξέπληξε μὲ τὰ ἔργα του, τόσο τῆς ζωγραφικῆς, ὅσο καὶ τῆς καλλιγράμου οἰκοδομικῆς του τέχνης.

Ἀρχικὰ τὰ ἔργα τῆς ζωγραφικῆς τοῦ Κοχύλη εἶναι καμωμένα μὲ μιὰν ἁπλότητα ποὺ τὴ συνοδεύει ὡστόσο ἡ πειθαρχημένη προσπάθεια ἀποδόσεως τῶν εἰκονιζομένων μὲ καθαρότητα καὶ μὲ τὴ δυνατὴ ἀκρίβεια. Δὲν τὸν νοιάζει τὸν ἐρασιτέχνη ζωγράφο ἡ ἔνταξή του σὲ μιὰ Σχολή, ἀλλὰ ἡ ἀπόδοση τῶν ὅσων ἔχει μπροστά του ὡς μοντέλα, μὲ τὴν ὅσο τὸ δυνατὸ καλύτερη πιστότητα, ὅπως δηλαδὴ κάνει καὶ πάνω στὸ ξύλο ὅταν τὸ κεντᾶ μὲ προσοχή, ὥστε νὰ ἀποδόσει μὲ τὸν καλύτερο τρόπο αὐτὸ ποὺ ἔχει σχεδιάσει. Ἑπομένως θεωρῶ τὰ ἔργα του τῆς ζωγραφικῆς, τὰ ὁποῖα δυστυχῶς, δὲν συνέχισε, ὡς μιὰ προέκταση τοῦ κυρίως ἔργου του, τῆς ξυλογλυφικῆς δηλαδή.

Ὅμως ἡ καλλιτεχνικὴ δραστηριότητα τοῦ Κοχύλη ἐπεκτείνεται καὶ στὸ μέγα καὶ σημαντικὸ ἐργόχειρο τῆς παραδοσιακῆς οἰκοδομικῆς, ἡ ὁποία ἔχει βαθειὲς ρίζες στὴ Σκόπελο, ἀφοῦ σώζονται ἀρκετὰ τεκμήριά της.

Πρόκειται γιὰ ἔργα ποὺ παραμένουν στὸ χρόνο ὡς ἀποδεικτικὰ στοιχεῖα εὐαισθησίας, ἀλλὰ καὶ εὐπρεποῦς συνεχίσεως μιᾶς παραδόσεως, ὅπως εἶναι ἡ παλιὰ μαστορικὴ τέχνη τῶν χτιστάδων.

Ὁ Κοχύλης κι ἐδῶ προσπαθεῖ νὰ μὴ φανεῖ ἱερόσυλος, δηλαδή, νὰ παραμερίσει τοὺς κανόνες τῆς παλιᾶς μαστορικῆς τέχνης, ἀλλὰ νὰ ἀξιοποιήσει τὴ βασικὴ πρώτη ὕλη, τὴν πέτρα δηλαδή ὅπως οἱ πρόγονοί του καὶ νὰ στήσει αὐτὰ ποὺ παρουσιάζει μὲ αὐστηρὴ προσήλωση στὰ παραδεδομένα.

Στὶς μέρες μας ποὺ περιφρονεῖται κάθε τι τὸ παραδοσιακό, τὸ δεμένο μὲ τὸ χτὲς καὶ τὴ σοφία ἐκείνων τῶν παλιῶν κι ἀγράμματων μαστόρων, προσπάθειες ὅπως αυτὲς τοῦ Χαρ. Γ.  Κοχύλη ἀνοίγουν δρόμους στὴν ἐλπίδα ὅτι δηλαδή, κάποιοι πονοῦν ἀκόμα καὶ συνάμα μὲ τὶς δυνατότητές τους συνεχίζουν νὰ διακονοῦν παραδοσιακὲς τέχνες. Κάτι ποὺ τιμᾶ τοὺς ἴδιους μὰ περισσότερο τὸν τόπο καὶ τὴν ἱστορία του.   

π. Κ.Ν. Καλλιανός

Γλυπτό του Ελληνα μετανάστη

Φέρει τον τίτλο «Γλυπτό του Έλληνα μετανάστη». Και είναι το δώρο των Ελλήνων ομογενών του Μόντρεαλ στη φετινή επέτειο των 375 χρόνων από την ίδρυση της πόλης. Το γλυπτό φιλοτεχνείται στην Αθήνα -βρίσκεται στην τελική του φάση- από τον διακεκριμένο Έλληνα γλύπτη, καθηγητή στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Γιώργο Χουλιάρα.

Πριν λίγες ημέρες, στις 31 Μαρτίου, ολοκληρώθηκε η ερανική προσπάθεια για την κάλυψη των δαπανών, μεταφοράς και τοποθέτησης του γλυπτού, στη συμβολή των οδών Jean Talon και Park Avenue, στο κεντρικότερο σημείο του Parc Extension, περιοχής συνδεδεμένης άρρηκτα με την παρουσία του Ελληνισμού στο Μόντρεαλ.

Το γλυπτό θα τοποθετηθεί σε χώρο που έχει παραχωρηθεί από τον δήμο Μόντρεαλ απέναντι ακριβώς από τον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό, σημείο με συμβολική σημασία, καθώς εκεί έφταναν κατά κύματα οι πρώτοι Ελληνες μετανάστες της μεταπολεμικής περιόδου.

Η ιδέα για την ανέγερση του Γλυπτού του Ελληνα μετανάστη, καθώς και ο συντονισμός όλων των ενεργειών ανήκουν στο δραστήριο παράρτημα Μόντρεαλ του Λυκείου Ελληνίδων. Και προήλθε μετά από δέσμευση που ανελήφθη, από το 2014 ήδη, όταν ο δήμαρχος του Μόντρεαλ Ντενί Κοντέρ είχε ζητήσει, σε συνάντησή του με τους γενικούς προξένους διαφόρων χωρών -ανάμεσά τους και ο τότε γενικός πρόξενος της Ελλάδας στο Μόντρεαλ Θάνος Καφόπουλος- κάθε εθνική κοινότητα της πόλης να συμμετάσχει στον εορτασμό για τα 375α γενέθλιά της με μια δράση της επιλογής της.

«Το Γλυπτό του Ελληνα μετανάστη θα αποτελέσει ένα διαχρονικό σημείο για όλους τους Ελληνες μετανάστες που έφτασαν στο Μόντρεαλ αναζητώντας μια καλύτερη ζωή», λέει η ελληνικής καταγωγής αντιδήμαρχος του Μόντρεαλ και πρόεδρος του Λυκείου Ελληνίδων Μαίρη Ντέρος.

Το γλυπτό θα έχει ύψος 3 μέτρα και κατασκευάζεται από μείγμα μπρούντζου. «Η τοποθεσία που επελέγη για να τοποθετηθεί», λέει η δημοσιογράφος και συγγραφέας Ιουστίνη Φραγκούλη - Αργύρη, γενική γραμματέας του Λυκείου Ελληνίδων, «βρίσκεται ακριβώς απέναντι από τον Gare Jean Talon, τον σταθμό του τρένου. Εκεί έφταναν οι Ελληνες μετά το ταξίδι τους από το Χάλιφαξ όπου τους έφερναν τα μεγάλα υπερωκεάνια. Εκεί αντίκριζαν τη νέα τους πόλη στην οποία όφειλαν να προσαρμοστούν για το νέο ξεκίνημα μιας ζωής που άρχιζε από το μηδέν».

Ο ίδιος ο γλύπτης κ. Χουλιάρας, σε σημείωμά του προς το Λύκειο Ελληνίδων Μόντρεαλ, περιγράφει το γλυπτό ως εξής: «Η ιδέα είναι μια οικογένεια μεταναστών με βαλίτσες στα χέρια τους. Είναι μια οικογένεια συμπαγής (πατέρας, μητέρα, παιδί) και θέλει να δείξει την ελληνική οικογένεια που ο ένας ακουμπάει στον άλλο και περνούν μια πύλη η οποία συμβολίζει το πέρασμα στο Νέο Κόσμο».

Συνοδοιπόροι της προσπάθειας, μαζί με το Λύκειο Ελληνίδων, είναι η Ελληνική Κοινότητα Μείζονος Μόντρεαλ και το Ελληνικό Επαρχιακό Κογκρέσο του Κεμπέκ. Το γλυπτό υπολογίζεται να τοποθετηθεί έως το καλοκαίρι, ο δε γλύπτης αφιλοκερδώς προσέφερε τις υπηρεσίες του. Οι δαπάνες που θα καλυφθούν από τις δωρεές φυσικών προσώπων, επιχειρήσεων και συλλόγων αφορούν στην αγορά των υλικών, στη μεταφορά και στη σύνθεση του γλυπτού στο Μόντρεαλ καθώς και στις αμοιβές των βοηθών του κ. Χουλιάρα.

Σε ειδική βάση που θα τοποθετηθεί πλάϊ από το γλυπτό θα σκαλιστούν τα ονόματα όλων των δωρητών. Επόμενος στόχος του Λυκείου Ελληνίδων, όπως πληροφορείται ο «Ε.Κ.», είναι η δημιουργία του Μουσείου του Ελληνα Μετανάστη στο Μόντρεαλ.

Πηγή: Sofia Times Magazine

Ωδικά πτηνά της Βρετανίας

Αύριο τιμάται η Διεθνής Ημέρα Χορωδίας της Αυγής. Με την ευκαιρία αυτή τα Βρετανικά Ταχυδρομεία κυκλοφόρησαν μια πολύ όμορφη συλλογή δέκα γραμματοσήμων, με θέμα τα ωδικά πτηνά.

Τα ωδικά πτηνά που επελέγησαν να εκπροσωπηθούν στην εν λόγω συλλογή είναι τα εξής: great tit, wren, willow warbler, goldcrest, skylark, blackcap, song thrush, nightingale, cuckoo and yellowhammer.

Ο εκπρόσωπος τύπου των Βασιλικών Ταχυδρομείων Philip Parker ανέφερε σχετικά τα εξής: “These exquisite stamps are a timely reminder of the wealth of birdsong to be enjoyed at this time of year.”

Δεν σταματούν ποτέ να το φωνάζουν

Όσο ο καιρός της Αναστάσιμης χαράς, του κενού μνημείου και της τρανής Αγγελικής αναγγελίας κυλά, τόσο τα σημεία στίξης που την συνοδεύουν αρχίζουν να ατονούν και να παραμορφώνονται… Εκείνο το υπέροχο θαυμαστικό που τόνιζε το χαρμόσυνο άγγελμα της Νίκης της ζωής αρχίζει και από εμφατικό της συντριβής του θανάτου, λίγο–λίγο ξεθωριάζει και την θέση του παίρνει ένα ερωτηματικό… Άλλοτε βιαστικό, άλλοτε σβησμένο χωρίς ψυχή και τόλμη… μυρωμένη… Χριστός Ανέστη! λες ως της Αναλήψεως και για πάντα… και ακούς ένα Καλημέρα δυνατό και ένα άτονο και άπονο Αληθώς απλά για να μην σου χαλάσουν το όνειρο και το… χούι, που τους κάνει να απορούν και να αναρωτιούνται μεγαλόφωνα: Καλά τόσο καιρό έχουμε να ειδωθούμε; Δεν τα χουμε πει;… Τα είπαμε μα τα λέμε και θα τα ξαναπούμε… μπας και κατανοήσουμε το τι λέμε και τι προσμένουμε σε τούτη εδώ τη ζήση…

Και θα αναρωτιούνται κάποιοι που διαβάζουν τούτες τις γραμμές και θα κουνάνε το κεφάλι τους  απογοητευμένοι, συμπνεόμενοι  και νιώθοντας τον… πόνο του γράφοντος που υπερασπίζεται ζεόντως τα Όσια και τα Ιερά… Μα και αυτός ο ίδιος κάποτε το ίδιο ξέψυχος και άτονος ήταν… Σαν παιδί στις παρυφές ενός καλοκαιριού τότε στην αίθουσα ενός φροντιστηρίου ξένων γλωσσών… Μαζί και με άλλους περιμέναμε τρία απογεύματα την εβδομάδα  να φανεί ένα κορίτσι τόσο αλλιώτικο από τα υπόλοιπα…

Θεούσα την λέγαμε!!! Μήπως και σήμερα έτσι δεν θα την παρασημοφορούν; Τέλη του Μάη  τότε ήταν και εκείνη η ευλογημένη ψυχούλα -πάντα καθυστερούσε λίγο, τότε πίστευα επειδή έμενε μακριά- έμπαινε μέσα στην τάξη και κοιτάζοντάς μας όλους έλεγε: Χριστός Ανέστη! Και εμείς σπεύδαμε να κοιταχτούμε με νόημα μεταξύ μας και να ονειδίσουμε την μακαριότητά της… Και είχε τόσα θαυμαστικά η φωνή της… εύηχα, καθάρια, ανόθευτα, αγνά… Της το χρώσταγα για πολλούς καιρούς εκείνο το Αληθώς Ανέστη ο Κύριός μας και ο Θεός μας! Εκείνο το Αληθώς που δεν άκουσε ποτέ της από τα δικά μας περιφρονητικά χείλη… όλων ημών των φυσιολογικών και εντός εποχής παιδιών, των χωρίς συμπλέγματα και πεπαλαιωμένες αντιλήψεις που θα μας έκαναν ακοινώνητους περιθωριοποιημένους και αποσυναγώγους… Την έλεγαν Αθανασία… Δεν θα μπορούσε να έχει πιο ταιριαστό όνομα εκείνο το ευλογημένο πλάσμα… Την έχω ακόμα στ αυτιά μου την φωνή της και όλα τα θαυμαστικά που την χρωμάτιζαν… Αθανασία αδελφή μου! Αληθώς Ανέστη! Συγχώρα την ατολμία και την ολέθρια άγνοια… Άξια πληγών και τα δύο...

Αμέτρητοι είναι του συναξαριού οι ήρωες, που πριν η φωτεινή δεσμίδα του Ουρανού αγκαλιάσει τα καταπονημένα ξέψυχα σώματα, τα γδαρμένα, ματωμένα τα τόσο πληγωμένα, ψέλισαν το δικό τους αλλιώτικο νυν απολύεις. Χριστός Ανέστη φώναξαν και παρέδωσαν το πνεύμα. Γονατίζει η ψυχή μου μπροστά στο συναξάρι... Ο Άγιος Παναγιώτης ο Ιεροσολημίτης και ο Άγιος Αχμέτ ξεψυχούν ψέλνοντας τον αναστάσιμο παιάνα… Και πόσοι ακόμα… Και ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ, που έλεγε συνέχεια Χριστός Ανέστη χαρά μου… Δεν γνωρίζει χρόνο τούτος ο χαιρετισμός… Δεν γνωρίζει εποχή… Δεν τον σκεπάζει τίποτα. Ούτε η πωρωμένη αφροσύνη, ούτε η σκληρόκαρδη άγνοια, ούτε του διαβόλου τα σκεπάσματα και η σκόνη, απ’ της αμαρτίας το στροβίλισμα… Στέλνει χαρά και ελπίδα παντού, όταν τούτον τον χαιρετισμό τον προφέρουν άδολα χείλη και ανυπόκριτες καρδιές… Ωλιγώθησαν είναι η αλήθεια αυτά… Εκλέλοιπεν όσιος… σαν τους φοίνικες που ένας-ένας ξεραίνονται και αποτέμνονται, αφού αρχίζουν να εκλείπουν σχεδόν ολότελα και οι δίκαιοι… Δίκαιος ως φοίνιξ ανθήσει…

Μέχρι όμως να ξεραθεί κι ο τελευταίος φοίνικας θα υπάρχουν οι δια Κύριον  χαρούμενοι τρελοί που όλο με το Χριστός  Ανέστη θα μας χαιρετούν…

Νώντας Σκοπετέας

Watch and learn from PT Nick Salapatas!

It is with great pleasure that I present here my son Nick Salapatas, a highly successful Personal Trainer, who works for Fitness First at Tottenham Court Road, at the heart of London.

He names his work “Gainz Daily”! He supports many people in their quest for a better, healthier and more athletic body! In this video he presents some of his valuable work, in an easy and educational manner, for everyone to understand and follow him in their personal work out.

Easy work! Great Gainz Daily tips!

«Υπόσχεση» και Ποντιακή Γενοκτονία

Δεν είμαι κριτικός τέχνης και κινηματογράφου. Είμαι μόνο ένας απλός θεατής. Ως τέτοιος είχα την ευκαιρία να δω μια κινηματογραφική ταινία, η οποία με συγκίνησε πάρα πολύ. Είναι η ταινία «Υπόσχεση» και το σενάριό της διηγείται με εξαιρετικά γραφικό και δραματικό τρόπο την ιστορικά αποδεδειγμένη Γενοκτονία των Αρμενίων.

Η ιστορία εκτυλίσσεται σε διάφορες περιοχές της Τουρκίας, κατά την κρίσιμη περίοδο από το 1914 και μετά, στα χρόνια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η εν λόγω ταινία δημιουργήθηκε στο Χόλυγουντ, με την πρωτοβουλία φυσικά των Αρμενίων. Τους αξίζει σίγουρα ένα μεγάλο ΕΥΓΕ που κατάφεραν να διεισδύσουν σε έναν αμερικανοκρατούμενο χώρο και να προωθήσουν μέσω εκείνου τα δίκαια αιτήματά τους.

Δεν θεωρώ αναγκαίο να παρουσιάσω εδώ το σενάριο της ταινίας, το οποίο για λόγους προσέλκυσης θεατών, περικλείει και μια συγκινητική ιστορία αγάπης. Εκείνο που θέλω να υπογραμμίσω είναι πως η ιστορία των ηρώων της ταινίας ξεδιπλώνεται μέσα στο κλίμα ακραίου τουρκικού εθνικισμού και μισαλλοδοξίας που οδήγησε τελικά στην οργάνωση και εκτέλεση της πρώτης γενοκτονίας του 20^ου αιώνα.

Ο λόγος της μεγάλης προσωπικής μου συγκίνησης βλέποντας το έργο αυτό, εκτός φυσικά από την δραματική ιστορία που παρουσιάζει, και αφορά τον φιλικό χριστιανικό λαό των Αρμενίων, είναι ότι η ταινία αυτή βρίσκεται στις κινηματογραφικές αίθουσες τον μήνα Μάϊο, που εμείς οι Έλληνες θυμόμαστε τη Γενοκτονία που υπέστη -επίσης από τους Τούρκους- το δικό μας Έθνος, και συγκεκριμένα οι Έλληνες του Πόντου, όταν κατά τα χρόνια 1916-1923 βρήκαν τραγικό θάνατο 353.000 Ελληνο-Πόντιοι.

Η Γενοκτονία των Ποντίων αποτελεί τη δεύτερη μεγάλη γενοκτονία του 20^ου αιώνα. Τον Φεβρουάριο του 1994 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19^ης Μαΐου ως Ημέρας Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στον Μικρασιατικό Πόντο, την περίοδο 1916-1923.

Ο ιστορικός Βλάσης Αγτζίδης αναφέρει χαρακτηριστικά: «Δεν είναι ασήμαντο το γεγονός ότι ο γεωγραφικός χώρος που καταλαμβάνει η σημερινή Τουρκία ανήκε πριν την έλευση των Τούρκων από την Κεντρική Ασία στους Έλληνες και στους Αρμένιους. Επιπλέον οι Έλληνες και οι Αρμένιοι υπήρξαν τα θύματα των εθνικών εκκαθαρίσεων στην Μικρά Ασία και στην Ανατολία στις αρχές του 20^ου αιώνα προκειμένου να δημιουργηθεί η σύγχρονη Τουρκία».

Τελειώνοντας τη σύντομη αυτή αναφορά, θα ήθελα να θέσω έναν προσωπικό προβληματισμό. Οι Αρμένιοι καλά τα κατάφεραν διεισδύοντας στο Χόλυγουντ, με σκοπό την παγκόσμια προβολή της γενοκτονίας που υπέστησαν. Εμείς οι Έλληνες θα τολμούσαμε άραγε να προτείνουμε στον ίδιο ή ανάλογο χώρο κινηματογραφικής παραγωγής τη μεταφορά σε ταινία, με πρωταγωνιστές διάσημους ηθοποιούς, του βιβλίου «Το Νούμερο 31328», του Ηλία Βενέζη;

Υπ’ όψιν ότι το βιβλίο αυτό περιγράφει ανάλογα γεγονότα με αυτά της ταινίας «Υπόσχεση», κι ο συγγραφέας του -που τα βίωσε προσωπικά- έχει αναφέρει χαρακτηριστικά: «Το βιβλίο τούτο είναι γραμμένο με αίμα. Με είχε πολύ βασανίσει όταν το έγραφα, με είχε αναστατώσει το επίμονο στριφογύρισμα στην πυκνή και φοβερή ύλη αυτής της ζωής που έπρεπε να πάρει έκφραση. Είχα τότε περάσει πολλές νύχτες που κυνηγημένος απ' τους εφιάλτες και τις αναμνήσεις δεν μπορούσα να βρω καταφύγιο ούτε στον ύπνο»!

Πρωτοπρ. Αναστάσιος Δ. Σαλαπάτας

«Δώρα στά χέρια του πολλά» κι ἕνα ἀκόμα...

Πρωτομαγιά σήμερα καί στή νοσταλγική συγκίνηση πού ἀνεβαίνει στήν ψυχή, καθώς ἀναθυμόμαστε τίς παλιές κληματιανές πρωτομαγιές, ἦρθε νά προστεθεῖ κι ἡ ἄλλη συγκίνηση. Ἐκείνης πού ἀφορᾶ τό παλιό μας τό Σχολεῖο, πού σιωπηλό κι ἄδειο ἀπό πρόσωπα στέκει ἀγέρωχο στόν «Ἐλιώνα» νά θυμίζει καί νά φορτίζει τήν ψυχή μέ συναισθήματα εὐγνωμοσύνης καί σεβασμοῦ. Γιατί ἀναμφίβολα αὐτό τό κτίριο εἶναι ὁ ναός τοῦ Πνεύματος τοῦ παλιοῦ χωριοῦ μας αὐτός ὁ χῶρος.

Μέ ἄφατη, λοιπόν, συγκίνηση ἔλαβα σήμερα ἀπό τόν συγχωριανό μου Παναγιώτη Γρ. Σταμούλη, Γιατρό, δύο φωτ. πού μέ χαροποίησαν, καθώς εἶδα τό παλιό μας τό Σχολεῖο σέ δύο φάσεις: Στήν πρώτη χωμένο καί χαμένο μέσα στά ἄγρια χόρτα καί στά ξερόκλαδα καί στή δεύτερη καθαρισμένο, νοικοκυρεμένο, συμμαζεμένο πιά κι ὄχι παραμελημένο καί παραπεταμένο. Κι εἶναι πρός τιμήν τοῦ Γιατροῦ καί τῶν ὅσων βοήθησαν νά συμμαζευτεῖ ὁ χῶρος αὐτός, γιατί ἐκεῖ μέσα ἔχουμε ὅλοι ἐμεῖς, γενιές καί γενιές δηλ. Κληματιανῶν, ταμιεύσει ὅ,τι τό τρυφερό, τό ὡραῖο, τό σημαδιακό, ἀφοῦ ἐκεῖ πραγματοποιήθηκαν τά πιό ὅμορφα ὄνειρά μας, οἱ πιό κορυφαῖες στιγμές τῆς παιδικῆς μας ἡλικίας.

Πρωτομαγιά σήμερα... Καί καθώς στοχάζομαι ἐκεῖνα τά σεργιάνια πρός τήν Ἁρμενόπετρα,  γιά νά γιορτάσουμε τή μέρα αὐτή κι  ἀκούγαμε ἐκεῖνο τό ὅμορφο τραγούδι «Ὁ Μάϊος μᾶς ἔφτασε...»,  ἔρχεται στό νοῦ ὁ στίχος, «δῶρα στά χέρια του πολλά κι ἔμορφα κρατεῖ...».

Γιά μένα, λοιπόν, τό δῶρο τοῦ Μάη εἶναι αὐτές οἰ φωτογραφίες, πού πιστοποιοῦν ὅτι ὑπάρχουν ἀκόμα  Ἄνθρωποι μέ εὐαισθησίες, πού ξέρουν πολύ καλά, στούς ἄφιλους καιρούς μας, νά ἐκτιμοῦν καί νά φροντίζουν κάποιους χώρους ἱερούς καί ἀθάνατους. Γιατί τέτοιος χῶρος εἶναι καί τό παλιό μας τό Σχολεῖο.

Χρόνια πολλά.

π. Κ.Ν. Καλλιανός

Πρωτομαγιά 2017