Νεολαία και Σαρακοστή

 
Το Τμήμα Νεολαίας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Θυατείρων και Μεγάλης Βρεταννίας οργανώνει τηλεδιάσκεψη για τους Νέους της Ομογένειας, με γενικό θέμα: «Σαρακοστή»!
 

Η σχετική ανακοίνωση έχει ως εξής:
 
Your Eminences, Your Graces, Reverend Fathers and beloved brethren in the Lord,
 
I hope this email finds you safe and well.
 
Firstly, please allow me to thank you, once again, for your continuous support in promoting the Youth Office’s online classes. We will soon be completing the series of classes on ‘Growing in the faith’ (Ages 6-10) and ‘Contemporary Issues: Christian solutions’ (11-15 & 16-24) and will then commence new classes based on the theme of the Lenten period.
 
Secondly, on Friday the 12th March at 18:00, an online event - dedicated to the young people of the Archdiocese - on the theme of ‘Lent,’ will take place. The online event will consist of two talks:
 
Fr Kristian Akselberg, priest of St Andrew’s in Kentish Town London, will speak on the theme of: ‘Why Attend the services?’
 
Fr Mark Mitchell, priest in charge of St Luke’s in Glasgow Scotland will speak on ‘A Calling to Virtue - How and where do we begin?’
 
The event will be particularly directed towards adolescents and young adults. Please do support this initiative of our Youth Office by announcing the event on Sunday, sharing the attached poster and the relevant links below with the families and young people of your parish.
 
With much appreciation and respect
 
Alexios Florides
 
Youth Office of the Greek Orthodox Archdiocese of Thyateira and Great Britain

Ποίηση Φάνη Λελεμψή - 44

 
Όπως προχωράει ο ημερολογιακός χρόνος και κυλούν οι μήνες, οι εβδομάδες, οι ημέρες και οι ώρες, κινείται παράλληλα και η δυναμική ψυχή του Ποιητή. Ο δημιουργός αφουγκράζεται τους ήχους, καταγράφει στον πίνακα του νου τα χρώματα, υποδέχεται με εσωτερικό χαμόγελο τις ευωδιές της κάθε εποχής και συνταράσσεται με το νεοφυές που συναντά στο διάβα του.
 
Ο άξιος Ποιητής του Αναπλιού και γνήσιος φίλος Φάνης Λελεμψής, εισερχόμενος στο νέο Ανθεστηριώνα, συλλαμβάνει με τις κεραίες της αρχαίας τέχνης του τον μουσηγέτη θεό της Δήλου, τον Απόλλωνα, και ενθουσιάζεται έντονα και καρδιακά, καταγράφοντας στις δέλτους της ψυχής τη μαγεία από τη μεταφυσική ορχήστρα του νέου Άρειου μήνα.
 

Η ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ
 
Λαλεί ο πετεινός.
Αυγάζει η Μέρα.
Λάμπει
ομορφιά
το πράσινο χορτάρι.
Η ορχήστρα του Μάρτη
κάνει πρόβες
για την Άνοιξη.
Οι ανθισμένες μυγδαλιές νύφες
που δεν έφτασαν
ποτέ στις εκκλησιές.
 
Φάνης Λελεμψής
Ναύπλιο, Μάρτιος 2021

Ψυχοσάββατο στο Bristol

 
Με πνευματική χαρά και ψυχική αγαλλίαση ετοιμάζομαι να τιμήσω το πρώτο μου Ψυχοσάββατο στην ευλογημένη και ιστορική Ελληνορθόδοξη Κοινότητα Απ. Πέτρου και Παύλου στο Bristol. Θα είναι μια όμορφη πνευματική ευκαιρία να τιμήσουμε τους αγαπημένους μας κεκοιμημένους, σύμφωνα με την παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας.
 

Το Ψυχοσάββατο, μια μέρα πριν από την Κυριακή της Απόκρεω, ορίσθηκε επειδή η Κυριακή αυτή μας προβάλλει την Κρίση και τη Δευτέρα Παρουσία. Έτσι, την προηγούμενη μέρα μνημονεύοντας τις ψυχές εκλιπαρούμε το φοβερό Κριτή να επιδείξει όλη τη φιλανθρωπία του και να κατατάξει τα προσφιλή μας πρόσωπα στην ουράνια Βασιλεία του. Επίσης, επειδή πρόκειται την επομένη Κυριακή να πενθήσουμε για την εξορία του Αδάμ από τον Παράδεισο, παρακαλούμε την ήμερα του Ψυχοσαββάτου να μη συμβεί αυτό ξανά με τους δικούς μας.

«Αναλογικές ταυτότητες»

 
To Ινστιτούτο Ορθόδοξων Χριστιανικών Σπουδών στο Κέϊμπριτζ οργανώνει αύριο, μέσω της εφαρμογής Zoom, την παρουσίαση βιβλίου του π. Νικολάου Λουδοβίκου, με τον τίτλο: «Αναλογικές ταυτότητες»!

 
Η σχετική ανακοίνωση αναφέρει αναλυτικά τα εξής:
 
We are delighted to present an important book by our Visiting Professor, Nikolaos Loudovikos, Analogical Identities: The Creation of the Christian Self. Beyond Spirituality and Mysticism in the Patristic Era (Turnhout: Brepols, 2019).

The event will take place on Friday 5 March 2021, at 5pm (GMT): A Conversation with Very Revd Prof. Nikolaos Loudovikos (University Ecclesiastical Academy of Thessaloniki), followed by Q & A.

Please follow this link to join the Zoom session: https://us02web.zoom.us/j/84609271387

A book about the possibility of retrieving a concept of selfhood from Patristic theology, beyond the dichotomies of mind and body, or person and nature.

Is it possible for nihilism and an ontology of personhood as will to power to be incubated in the womb of Christian Mysticism? Is it possible that the modern ontology of power, which constitutes the core of the Greek-Western metaphysics, has a theological grounding? Has Nietzsche reversed Plato or, more likely, Augustine and Origen, re-fashioning in a secular framework the very essence of their ontology? Do we have any alternative Patristic anthropological sources of the Greek-Western Self, beyond what has been traditionally called “Spirituality” or “Mysticism”? Patristic theology seems to ultimately provide us with a different understanding of selfhood, beyond any Ancient or modern, Platonic or not, Transcendentalism. This book strives to decipher, retrieve, and re-embody the underlying mature Patristic concept of selfhood, beyond the dichotomies of mind and body, essence and existence, transcendence and immanence, inner and outer, conscious and unconscious, person and nature, freedom and necessity: the Analogical Identity of this Self needs to be explored.

Fr Nikolaos Loudovikos studied Psychology, Pedagogy, Theology and Philosophy at the Universities of Athens, Thessaloniki, Sorbonne (IV), Catholic Institute of Paris and Cambridge. He is a Professor of Dogmatics and Christian Philosophy at the University Ecclesiastical Academy of Thessaloniki, a Visiting Professor at the IOCS Cambridge, and a Research Fellow at the University of Winchester. He is the author of twelve books on Systematic or Philosophical Theology and numerous articles, translated in ten languages. He is the Senior Editor of Analogia: The Pemptousia Journal for Theological Studies.

Δημήτριος Βυζάντιος

 

Ο λογοτέχνης, ο Ελληνισμός και η Παιδεία

 

Ο Δημήτριος Βυζάντιος (1790-1853) ήταν ο λογοτέχνης, που αγωνίστηκε με τον τρόπο του να ελευθερωθεί η Ελλάδα και να προωθηθεί η Παιδεία, με τη σωστή εκμάθηση της γλώσσας. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και εκεί από έναν καλόγερο έμαθε τα πρώτα του γράμματα και την τέχνη της αγιογραφίας. Έμεινε στην Πόλη εργαζόμενος ως ζωγράφος και εμπλουτίζοντας τις γνώσεις του έως το 1812. Τότε ο Μπέης της Τύνιδας έχοντας συστάσεις για τη μόρφωσή του τον προσέλαβε ως διερμηνέα του. Η θέση του εξασφάλιζε τιμές και χρήματα, όταν όμως από καπετάνιο πληροφορήθηκε ότι άρχισε η Επανάσταση στην Ελλάδα η ψυχή του συγκλονίστηκε. Εγκατέλειψε τα πάντα και «έτρεξεν ως διψώσα έλαφος εις το στάδιον της ελληνικής ελευθερίας», όπως γράφει ο Αρχιμανδρίτης Αμβρόσιος Φραντζής στην «Ιστορία της Αναγεννηθείσης Ελλάδος» (Εκδ. 1841, τόμ. Δ΄, σελ. 135).

 

Στις 11 Μαΐου 1821 ήταν βοηθός του Φραντζή στην Κυπαρισσία, ως γραμματέας και σύμβουλός του. Στα τέλη του 1821 διορίζεται αναπληρωτής γραμματέας της Πελοποννησιακής Γερουσίας. Το 1823 υπηρετεί στην Τριφυλία και το 1825 διορίζεται έπαρχος Γαστούνης Ηλείας. Από τη θέση αυτή αναπτύσσει αξιόλογη δράση προς προστασία του πληθυσμού από τον Ιμπραήμ. Το 1828 και με την ήττα του Ιμπραήμ διαπραγματεύθηκε την τύχη των αιχμαλώτων Ελλήνων και Οθωμανών, καθώς και την υπόθεση της Χριστίνας Αναγνωστοπούλου, την οποία βιαίως παντρεύτηκε Τούρκος και αυτή απέδρασε και ζήτησε να μείνει στην ελεύθερη Ελλάδα και στο σπίτι του πατέρα της. Ο Καποδίστριας όρισε τον Βυζάντιο διοικητή της νοτιοδυτικής Μεσσηνίας. Η Βαυαρική Αντιβασιλεία τον απέλυσε από τη δημόσια θέση που κατείχε και έκτοτε αφιερώθηκε στην αγιογραφία ως επάγγελμα και στη λογοτεχνία ως μεράκι. Διατηρούνται ακόμη αγιογραφίες του στο Ναύπλιο, στην Καλαμάτα και στην Πάτρα, όπου η αγιογράφηση του Ναού του Αγίου Ανδρέου, που την άρχισε το 1848, ήταν το τελευταίο του έργο. Απεβίωσε το 1853. (Για περισσότερα βλ. Κώστα Η. Μπίρη «Η Βαβυλωνία», Αθήναι, 1948, σελ. 19-20).   

 

Ως λογοτέχνης ο Βυζάντιος έγραψε το θεατρικό έργο «Βαβυλωνία». Εκδόθηκε το 1836 και έτυχε θερμότατης λαϊκής υποδοχής και αποδοχής. Πολλοί εκ των λογίων δεν κατάλαβαν το μήνυμά του έργου, έμειναν στο ύφος και στη θεατρικότητα του, και το κατέκριναν. Όπως γράφει ο Κώστας Μπίρης (1899-1980, ονομαστός αρχιτέκτονας, πολεοδόμος και λαογράφος) στο προαναφερθέν πόνημά του «η πρόθεση του Βυζάντιου ήταν να προβάλλει τους διάφορους εκπροσωπευτικούς τύπους του Ελληνισμού σε ένα φόντο που δείχνει την εσωτερική τους ομοιογένεια ως Ελλήνων... Οι άνθρωποι, άσχετα προς την ιδιορρυθμία του χαρακτήρος που κατά τόπους ή κατά άτομα τους ξεχώριζε, ήσαν σεμνοί, ευλαβικοί και γαλήνιοι. Η εκκλησία τους έδινε κυρίως την αγωγή, αυτή τους διεμόρφωνε το ήθος και στην κοινή επίδρασί της οφείλεται η εσωτερική τους ομοιογένεια» (Αυτ. σελ. 12).

 

Ο Λ.Ζ. στον πρόλογο του βιβλίου που περιέχει τις κωμωδίες του Βυζάντιου «Βαβυλωνία» και «Γυναικοκρατία» και κυκλοφορήθηκε με μεγάλη επιτυχία στη σειρά ΒΙΠΕΡ από τις εκδόσεις «Πάπυρος» γράφει:

 

«Η “Βαβυλωνία” διαδραματίζεται το 1827 στο Ναύπλιο μια δεκαετία πριν από την εμφάνισή της στο κοινό. Ήταν χρονιά ιδιαίτερα σημαντική για την τύχη του ξεσηκωμένου έθνους: μέσα στο ίδιο το έργο αναγγέλλεται η συντριβή της αρμάδας του Ιμπραήμ από τους ενωμένους στόλους των Μεγάλων Δυνάμεων. Αυτή η είδηση αποτελεί και την τυπική αφετηρία του έργου. Οι παρευρισκόμενοι στην αναγγελία της αποφασίζουν να πανηγυρίσουν το γεγονός. Μεταφέρονται σε μια λοκάντα, ένα πανδοχείο δηλαδή, και τελικά τη συντροφιά των χαροκόπων αποτελούν: ο Ανατολίτης, ο Μωραΐτης, ο Χιώτης, ο Κρητικός, ο Αρβανίτης, ο Κύπριος και ο Λογιότατος. Σε αυτούς προστίθενται ο ξενοδόχος, Χιώτης επίσης, ο Επτανήσιος Αστυνόμος, ο Γραμματικός της Αστυνομίας, δυο γυναίκες και ο Γιατρός» (σελ. 13). Σημειώνεται ότι το 1827 οι περισσότεροι των πανηγυριστών ήσαν εκ των Ελλήνων, που παρέμεναν υπό οθωμανικό ζυγό, ή υπό ξένη επικυριαρχία.

 

Το άλλο σημαντικό για τον Ελληνισμό, που θέλησε να προβάλλει με την «Βαβυλωνία» ο Βυζάντιος, ήταν η αξία που έχει για τους Έλληνες η Παιδεία και η Γλώσσα. Ο ίδιος στον πρόλογο της πρώτης εκδόσεώς της, το 1836, τονίζει ότι η διαφθορά της Ελληνικής γλώσσας άρχισε από την εποχή της Ρωμαϊκής εξουσίας και έφτασε στην ολοτελή της διαφθορά κατά την καταδυνάστευση των Ελλήνων από τους Οθωμανούς. Σημειώνει σχετικά:

 

«Εις την Ασίαν δεν ακούεται, ει μη εις τους ναούς η Ελληνική γλώσσα, εκτός τινών επαρχιών και παραλίων της Ιωνίας, της Φρυγίας και της Βιθυνίας, αλλά και εις τα μέρη αυτά με την μεγαλυτέραν διαφθοράν. Την άγνοιαν αυτήν και την παραμόρφωσιν της καθομιλουμένης εις τον οποίον κατά τόπους ομιλείται τραγέλαφον επέφερον η αμάθεια, εις την οποίαν υπέπεσε το Ελληνικόν έθνος εκ της ελλείψεως σχολείων, των δια την διάδοσιν της Παιδείας μέσων... Από δε την εποχήν του υπέρ της ανεξαρτησίας ιερού αγώνος μέχρι της σήμερον δια της επιμελείας των ολίγων του έθνους πεπαιδευμένων εβελτιώθη η καθομιλουμένη κατά τον οποίον γράφεται και από πολλούς ομιλείται τρόπον» (Από τη σειρά «100 Αθάνατα Έργα» του Εκδ. Οίκου Γεωργίου Παπαδημητρίου, υπ’ αριθμ. 38 βιβλίο, με τα έργα «Ο Βασιλικός» του Μάτεσι και «Η Βαβυλωνία» του Βυζάντιου, Αθήναι, 1953, σελ. 189-190).

 

Παρά την πρόοδο στην Παιδεία και στη Γλώσσα των Ελλήνων, λόγω των σχολείων, που είχαν ιδρυθεί στην ελεύθερη Ελλάδα και σε πόλεις υπό οθωμανική κατοχή, ο Βυζάντιος στενοχωριόταν να ακούει «άλλον να μιγνύη λέξεις Τουρκικάς, άλλον Ιταλικάς, άλλον Αλβανικάς, άλλον διεφθαρμένας και εις την αυτήν συναναστροφήν όλοι Έλληνες όντες, να μη δύνανται να εννοώσιν ο εις τον άλλον χωρίς της ανάγκης μεταφράσεως ή εξηγήσεως των προφερομένων αφ’ ένα λέξεων, ώστε η συναναστροφή εκείνη να καταντά Βαβυλωνία» (Αυτ. σελ. 190). Να φαντασθεί κανείς τι θα έλεγε αν ζούσε σήμερα ο Βυζάντιος και άκουγε το πόσο έχει διαφθαρεί και φτωχύνει η γλώσσα μας, πόσο έχει αναμιχθεί με ξένες λέξεις, που πολλοί δεν τις καταλαβαίνουν και πώς έχει καταντήσει η Παιδεία μας...

 

Ο Βυζάντιος ήταν ένας εκ των σημαντικών Κωνσταντινουπολιτών λογίων της Εθνεγερσίας. Όπως γράφει ο Κ. Μπίρης χτυπάει την προγονοπληξία, αλλά δείχνεται συγχρόνως λάτρης της παραδόσεως. Δεν αποκρούει την πρόσληψη στοιχείων από τον ευρωπαϊκό πολιτισμό στην διαμόρφωση της νέας ζωής του Ελληνισμού, καυτηριάζει όμως με τη σάτιρά του την ξενομανία, την παρεξηγημένη και απότομη μίμηση ξένων τρόπων ζωής και την έκλυση των ηθών, που έρχεται ως αποτέλεσμα του ξεριζώματος από τα θέσμια της Ελληνικής παραδόσεως (Αυτ. σελ. 22). Στη σκέψη του δηλαδή μοιάζει πολύ με αυτήν του άλλου Κωνσταντινουπολίτη συγγραφέα, του Μ. Χουρμούζη.

 

Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Η Πελοπόννησος στην Επανάσταση του 1821

Το Φόρουμ Διαλόγου, που τελεί υπό την αιγίδα και ευλογία του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Θυατείρων & Μ.Β. κ. Νικήτα κι έχει φορέα την Ελληνορθόδοξη Κοινότητα Απ. Πέτρου και Παύλου στο Bristol της Δυτικής Αγγλίας και συντονιστή τον Πρωτοπρ. Αναστάσιο Δ. Σαλαπάτα, παρουσίασε τη Δευτέρα 1η Μαρτίου 2021, μέσω της εφαρμογής Zoom, ειδικό αφιέρωμα στην 200η επέτειο από την Ελληνική Επανάσταση του 1821.
 

Την κύρια εισήγηση, με γενικό θέμα: «Η προσφορά της Πελοποννήσου στην Ελληνική Επανάσταση του 1821», προσέφερε ο κ. Μιχάλης Αράπης  LLB, LLM, MA, Νομικός - Αντιπρόεδρος της Ελληνορθόδοξης Κοινότητας Αγ. Νικολάου Κάρδιφ Ουαλίας, ο οποίος παρουσίασε το θέμα του με μετρημένο και ισορροπημένο τρόπο, βασισμένο πάνω σε εθνικές γραμμές. Ο λόγος του ήταν καθαρός, γάργαρος, αναλυτικός, ευχάριστος, με σταθερό ομιλητικό βηματισμό, με επιστημοσύνη και γλαφυρότητα.

Πολλοί εκπαιδευτικοί και άλλοι συνομιλητές παρουσίασαν στη συνέχεια διάφορες σκέψεις και παρατηρήσεις, απηύθυναν δε και ερωτήσεις στον ομιλητή, ο οποίος συνέχισε να διευρύνει τον λόγο του και να παρουσιάζει διάφορες πτυχές του ενδιαφέροντος θέματός του.

Τσικνοπέμπτη στό Παλιό τό Κλῆμα

 

Ἀπὸ τὶς σιωπηλὲς τὶς γειτονιὲς τοῦ χωριοῦ ποὺ πέρασες σήμερα, δὲν ἀναδίνονταν μήτε ἡ μοσχοβολιὰ τοῦ καπαμᾶ, μήτε τὸ ἄρωμα τῆς κολοκυθόπιττας, ἀλλ᾿ οὔτε καὶ ἡ ἀπαλὴ, ἡ εὐωδία τοῦ ρυζόγαλου μὲ τὰ ψήγματα τῆς βανίλιας νὰ τοῦ προσθέτουν ἄρωμα καὶ γευστικότητα. Πέρασες, λοιπὸν, καὶ τὸ μόνο ποὺ γεύτηκες ἦταν τὸ πασπάλισμα ἀπό τὶς ἀναμνήσεις, ποὺ σοῦ χτύπησαν, γι᾿ ἄλλη μιὰ φορά, τὴ θύρα τῆς ψυχῆς, ἄγγιξαν τὶς ἱερὲς τῆς εὐαισθησίας σου χορδὲς κι ὕστερα σοῦ ψιθύρισαν ὅτι ἔπρεπε νὰ κάμεις, ἀκόμα μὲ περισσότερη ἀντοχή, τὸ χρέος σου: νὰ πεῖς, δηλαδή, δυὸ λόγια, μέρες ποὺ εἶναι, γιὰ τὸ παλιό σου τὸ χωριό.

 

Οἱ παλιοὶ οἱ Κληματιανοὶ, τὸ γνώριζες πολὺ καλά, ὅτι σέβονταν ἀπεριόριστα τὴ μέρα αὐτὴ, ἴσως γιατὶ συνορεύει μὲ τὴ ἱερότητα τοῦ Ψυχοσάββατου, ποὺ ἀρχίζει ἀπό αὔριο τὸ ἀπόγευμα μὲ τὸν ἑσπερινό. Ἔτσι, μὲ τὸ σούρουπο, ἀφοῦ ἑτοίμαζαν τὸ φαῒ -κυρίως κρέας καπαμᾶ- τὸ ρυζόγαλο καὶ τὴν παραδοσιακὴ κολοκυθόπιτα, ποὺ εὐωδίαζε ἀπό τὴ κανέλλα, τὰ γαρύφαλα, τὸ γνήσιο γίδινο γάλα καὶ τὸν εὔγευστο σπιτικὸ τραχανᾶ, μαζεύονταν παρέες-παρέες στὰ σπίτια συγγενῶν ἤ καὶ φίλων καὶ τιμοῦσαν δεόντως τὴν ἡμέρα αὐτή. Τὴν τιμοῦσαν μὲ τὸ πλούσιο ἀποκριάτικο τραπέζι καὶ μὲ τὸ χορὸ, ποὺ τὸν συνέχιζαν ὅλοι μαζὶ πάνω στ᾿ ἀβέρτο τοῦ σπιτιοῦ ὅπου συνάζονταν, μὲ τὴ συναίσθηση πάντα τὸ τὶ γιόρταζαν. Καὶ τράνταζε τὸ πάτωμα ἀπό τὸ χορὸ, ἐνῶ τὰ τραγούδια ἀκολουθοῦσαν τὸ ἕνα μετὰ τὸ ἄλλο. «Ἆχ χειλά, ἆχ, χειλάκι μου  μου γραμμένο / σὺ μὲ ἔ, σὺ μὲ ἔχεις τρελλαμένο…», «Ἀφοῦ καλέ, ἀφουγκραστίτι νὰ σᾶς πῶ, ἀφουγκραστίτι νὰ σᾶς πῶ τὶ ἔκαμι μιὰ χήρα...» καὶ ἄλλα ἀκόμα.

 

Τὴν τιμητική τους εἶχαν αὐτή τὴ μέρα κι οἱ νεόνυμφοι ἤ οἱ ἀρραβωνιασμένοι, ἀφοῦ ἔπρεπε ὅλο τὸ σόι νὰ μαζευτεῖ καὶ ν᾿ ἀποκρέψει, σ᾿ ὅποιο σπίτι εἶχε μεγαλύτερο χῶρο, ἐπειδὴ τὰ περισσότερα ἀπό τὰ σπίτια ἦταν πολὺ μικρὰ, σχεδὸν μονόχωρα.

 

Τὰ ἴδια  γλέντια γίνονταν καὶ στὸ Κάτω τὸ Χωριὸ, στὸ Κάτω Κλῆμα, κυρίως σὲ σπίτια, μὲ τὸ ἴδιο τὸ κέφι καὶ τὴ σεμνότητα, χωρὶς ἀκρότητες -αὐτὲς ἦταν μεμονωμένες καὶ γνωστὲς, γι᾿ αὐτὸ καὶ περιορίζονταν πάντα. Γιατὶ οἱ παλιοὶ Κληματιανοὶ ἦταν πάντα κεφᾶτοι καὶ γλεντζέδες, στὸ μέτρο φυσικὰ τοῦ δυνατοῦ, γι᾿ αὐτὸ καὶ τιμοῦσαν τὶς μέρες αὐτὲς, τὶς κορυφαῖες τοῦ χρόνου, σφραγίζοντάς τες μὲ μνῆμες τὶς ὁποῖες παρέδωσαν σὲ μᾶς γιὰ νὰ τοὺς θυμόμαστε καὶ παράλληλα νὰ μαθαίνουμε ὅτι μὲ τὶς λεγόμενες «πολιτιστικὲς» ἐκδηλώσεις δὲν ἀνασταίνεται ἐκεῖνο ποὺ εἶχε ζωὴ, εἰλικρινῆ σύνδεσμο, ἀπουσία συμφερόντων καὶ ὁπωσδήποτε μεγάλη καρδιὰ…

 

Πέρασες, λοιπὸν, ἐξω ἀπό σπίτια κλειστὰ καὶ μὲ ἐλάχιστα ἴχνη ἀπ᾿ τὸ χτὲς νὰ τὰ στεφανώνουν. Γιατὶ μόλις ἔφυγαν οἱ ἄνθρωποι καὶ τὰ ἴδια τὰ σπίτια λύγισαν, ἄλλαξαν ὄψη, πένθισαν τὴν ἀπουσία τῆς γιορτῆς, τὸ ἀντάμωμα τῶν ἀνθρώπων ποὺ δὲν θὰ ξαναγίνει, μὲ τὴν ἴδια τὴ γνησιότητα, τὴν εὐπρέπεια καὶ σοβαρότητα, ἐπειδὴ ἔλλειψαν οἱ αὐθεντικοὶ γλεντζέδες καὶ Ἄνθρωποι…

 

π. Κ.Ν. Καλλιανός

Τσικνοπέμπτη 2012, Παλιὸ Κλῆμα