Το σήμα!

Ένας αξιωματικός της υπηρεσίας δίωξης ναρκωτικών, καταφθάνει σε ένα απομονωμένο κτήμα πάνω στον Ψηλορείτη και λέει στον βρακοφόρο ιδιοκτήτη: «Πρέπει να κάνω έρευνα στο κτήμα σου για παράνομα δενδρύλλια χασίς.»

Ο χωρικός συμφωνεί αλλά του λέει, δείχνοντας του ένα περιφραγμένο χωράφι εκεί δίπλα: «Εντάξει, αλλά μη πάτε σ' εκείνο το χωράφι.»

Ο αξιωματικός φανερά νευριασμένος, με μια κίνηση, βγάζει από τη τσέπη του το υπηρεσιακό σήμα του και με υπεροπτικό ύφος του λέει: «Βλέπεις αυτό το σήμα; Αυτό το σήμα σημαίνει ότι μπορώ να πάω όπου θέλω, σε οποιοδήποτε κτήμα γουστάρω, όποτε θέλω. Δε θέλω αντιρρήσεις και δεν θα σου δώσω περισσότερες εξηγήσεις. Έγινα κατανοητός; Έχεις κανένα πρόβλημα μ' αυτό;»

Ο χωρικός, κουνάει το κεφάλι του συναινετικά και φεύγει για να συνεχίσει τη δουλειά του!

Μετά από λίγο, ο Κρητικός ακούει δυνατές κραυγές και βλέπει τον αξιωματικό να τρέχει, ουρλιάζοντας από το φόβο, και ξοπίσω του έναν τεράστιο ταύρο να τον κυνηγάει!

Ο χωρικός πετάει τα εργαλεία του και τρέχει στο φράχτη και φωνάζει όσο πιο δυνατά μπορούσε: «Το σήμα, δείξε του το σήμα!»

Το κλειδί

Σε μια όμορφη περιοχή του Δυτικού Λονδίνου, κάπου κοντά στους ονομαστούς Κήπους Kew, δίπλα από το Kew Pier, έχουν τοποθετηθεί δύο γλυπτά, σε κάποια απόσταση μεταξύ τους (ίσως κάπου 10 μέτρα).

Δεν είναι εύκολο να τα συνδυάσει κανείς, εκτός αν μείνει λίγη ώρα παρατηρώντας γύρω του όλο τον χώρο. Όμως αν το κάνει αξίζει τον κόπο, γιατί θα ανακαλύψει κάτι που μπορεί να έχει ενδιαφέρον και να του δημιουργήσει μια αίσθηση περισυλλογής αλλά και συγκίνησης.

Το ένα γλυπτό συμβολίζει το κλειδί και το άλλο την κλειδαρότρυπα. Είναι σαφέστατα κάτι ιδιαίτερα πρωτότυπο και ευφάνταστο. Η απόσταση μεταξύ τους έχει κι αυτή την αξία της. Το κλειδί βρίσκεται συνήθως τοποθετημένο κάπου εκτός της κλειδαρότρυπας. Απλά χρησιμεύει και χρησιμοποιείται για να ανοίξει ή να κλείσει μια πόρτα, όταν αυτό πρέπει να γίνει. Το καθένα όμως έχει κατά κάποιο τρόπο αυτόνομη ύπαρξη, αλλά η χρησιμότητα του ενός εξαρτάται από τη λειτουργικότητα του άλλου.

Στην ανθρώπινη ιστορία και ειδικώτερα στον γραπτό λόγο έχουν πολλές φορές αναφερθεί περιστατικά, γεγονότα, αλλά και θεωρίες σχετικές με πόρτες, κλειδαρότρυπες και βέβαια με κλειδιά. Ίσως η πιο γνωστή και σημαντική να είναι η θρησκευτική αναφορά στα ονομαζόμενα «κλειδιά του Παραδείσου».

Τελικά, φαίνεται πως υπάρχει πάντα ένα κλειδί που ταιριάζει ακόμα και στην πιο δυσκολοδιάβατη πόρτα.

Sir Steven Redgrave

Ο Στήβεν Ρέντκρεϊβ είναι κατ’ αρχάς ένας μεγάλος αθλητής, με πολλές διακρίσεις και μετάλλια. Από το 2001 είναι ιππότης του βρετανικού θρόνου.

Γεννήθηκε στις 23 Mαρτίου 1962 στην πόλη των ποιητών, στο Marlow. Aνατράφηκε στην όμορφη αυτή μικρή πόλη και φοίτησε στα σχολεία της περιοχής.

Για τούτο και το άγαλμά του, που παρουσιάζεται στην παρούσα ανάρτηση, τοποθετήθηκε στο Marlow, κοντά στις όχθες του Τάμεση.

Το άθλημα με το οποίο διακρίθηκε ήταν η κωπηλασία. Οι επιδόσεις του σπουδαιότατες. Προσέφερε στη χώρα του, μεταξύ άλλων, 5 Ολυμπιακά χρυσά μετάλλια και ένα χάλκινο.

Σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα έλαβε 9 χρυσά μετάλλια, 2 αργυρά και 1 χάλκινο.

Το 2000 αναδείχθηκε από το BBC σε Αθλητική Προσωπικότητα της Χρονιάς.

Είναι ένας από 4 μόνον Αθλητές Ολυμπιακών Αγώνων που κατάφερε να κερδίσει χρυσό μετάλλιο σε 5 συνεχόμενες Ολυμπιάδες. Το γεγονός αυτό του έδωσε τον επίζηλο τίτλο του σπουδαιότερου Βρετανού Ολυμπιονίκη.

Ύψωση Τιμίου Σταυρού

Κάθε χρόνο, στις 14 Σεπτεμβρίου, η Αγία Ορθόδοξος Εκκλησία μας εορτάζει την Εορτή της Παγκοσμίου Υψώσεως του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού. Αυτό το σημαντικό γεγονός στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας μας υπενθυμίζει τη διαρκή παρουσία του Χριστού ανάμεσά μας. Ιδιαίτερα, μας υπενθυμίζει το σωτήριο έργο Του που πραγματοποιήθηκε με τον θάνατό Του επί του Σταυρού για τη σωτηρία μας. Η Σταύρωση του Χριστού αποτελεί προπομπό της Αναστάσεώς Του, και είναι ακριβώς αυτός ο λόγος που αναφερόμεθα στον Σταυρό, ως σύμβολο «Τίμιο και Ζωοποιό», ενώ προηγουμένως ήταν φρικτό όργανο θανάτου.

Όσον αφορά δε τον Σταυρό, με την έννοια της δοκιμασίας, που σηκώνει κάθε χριστιανός και κάθε άνθρωπος γενικώτερα, αξίζει να αναφέρουμε ότι, πριν μας στείλει ο Θεός τον Σταυρό που σηκώνουμε τον κοίταξε με τα πάνσοφα μάτια Του. Τον εξέτασε με τη θεία λογική Του. Τον έκλεξε με την ατελείωτη δικαιοσύνη Του. Τον θέρμανε στη γεμάτη αγάπη καρδιά Του. Τον ζύγισε καλά με τα στοργικά Του χέρια, μην τυχόν και πέσει βαρύτερος από όσο μπορούμε να σηκώσουμε. Κι αφού υπολόγισε το θάρρος μας τον ευλόγησε και τον απέθεσε στους ώμους μας. Μπορούμε να τον σηκώσουμε. Ας τον κρατήσουμε κι ας ανεβούμε από τον Γολγοθά προς την Ανάσταση. Στην πορεία μας αυτή θα έχουμε το Θεό βοηθό μας.

Αεροταχυδρομείο

Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η ιστορία αναφορικά με το αεροταχυδρομείο. Συνοπτικά μπορούμε να πούμε πως η μεταφορά επιστολών δι’ αέρος ξεκίνησε στα 1870, την εποχή που πολιορκούνταν το Παρίσι στη διάρκεια του Φρανκο-Πρωσσικού Πολέμου. Τότε είχε χρησιμοποιηθεί αερόστατο. Αργότερα, το 1903, οι Αδελφοί Wright έθεσαν τις βάσεις για τη δημιουργία οργανωμένης αερομεταφοράς ταχυδρομείου. Τον Φεβρουάριο του 1911 πραγματοποιήθηκε η πρώτη μεταφορά ταχυδρομικού υλικού με αεροπλάνο στο Allahabad της Ινδίας.

Στις 9 Σεπτεμβρίου του ίδιου χρόνου (1911) οι Άγγλοι κατέκτησαν άλλη μια ιστορική πρωτιά, στον τομέα της αερομεταφοράς, με την μεταφορά ταχυδρομικού σάκου, σε προκανονισμένη πτήση, μεταξύ Hendon Δυτικού Λονδίνου και Windsor, όπου βρίσκεται η εξοχική κατοικία του Άγγλου μονάρχη. Αυτή ήταν η πρώτη Υπηρεσία Αεροταχυδρομείου, σε παγκόσμια κλίμακα, η οποία δημιουργήθηκε ως μέρος των εορτασμών για την ενθρόνιση του Βασιλέα Γεωργίου του Ε΄. Αυτή την επέτειο τιμούν τα Αγγλικά Βασιλικά Ταχυδρομεία με την έκδοση της τελευταίας σειράς γραμματοσήμων.

Σε ένα πιο προσωπικό τόνο, θα ήθελα να πω ότι η αερομεταφορά αυτή, η οποία τιμάται από τα εδώ παρουσιαζόμενα γραμματόσημα, έγινε στην περιοχή όπου ζούμε και δραστηριοποιούμεθα. Το πρωτοπόρο αυτό αεροπλάνο πέρασε κατ’ ουσίαν πάνω από το σπίτι μας στο Harrow (του ΒΔ Λονδίνου), όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο συνοδευτικό έντυπο του φακέλου πρώτης ημέρας κυκλοφορίας.

Φθινοπωρινό Κυριακάτικο δειλινό

«Τό χρῶμα στάζει θλίψη...», Π.Β.Πάσχος*

῾Η μεγάλη αἲθουσα τοῦ νοσοκομειακοῦ ἐστιατορίου σήμερα, Κυριακή, εἶναι σχεδόν ἂδεια. Λίγα τά πρόσωπα πού σεργιανοῦν, λίγοι οἱ ἐπισκέπτες του, ὃπως καί ἡ κίνηση σ᾿ ὁλόκληρο τό νοσοκομεῖο. Κίνηση ὑποτονική, χαλαρή, ἔτσι δηλαδή, καθώς εἶναι κι ἡ μέρα.

῾Ο καφές ἀχνίζει μπροστά σου. Κοιτάζεις πρός τά ἒξω πασχίζοντας μέ τά μάτια, νά περάσεις τόν ἀχνόφεγγο γυάλινο τοῖχο, πού χωρίζει τό μέσα ἀπό τό ἒξω.

Πρίν ἀπό λίγο ἒβρεχε. Μιά μονότονη σιωπηλή βροχή, ὃπως ἡ δακρυσμένη σου ἀγωνία. Καί τώρα, νά! Καθώς κλείνει τίς πύλες της ἡ ἡμέρα κι ἀρχίζει τό σύνορο τῆς νύχτας, νά ἓνα σπάραγμα ἀπό ἡλιόφως, χλωμό, ἂρρωστημένο, μελαγχολικό. ῝Ενα φῶς, πού θυμίζει τό βαθύ φθινόπωρο τῆς δικιᾶς σου πατρίδας, ἑνός μικροῦ, λευκοῦ νησιοῦ, πού ταξιδεύει στό Αἰγαῖο μέ ὃλους τούς καιρούς...

Τό φῶς πέφτει πάνω στά φύλλα τῶν δέντρων, στούς θάμνους, στόν χλωροτάπητα, καθώς καί στά μισοκίτρινα φύλλα τῆς λεύκας, πού μαζεύτηκαν στό πράσινο αὐτό χαλί, τό κεντημένο μέ τα πολύ ὂμορφα, πολύχρωμα λουλούδια.

Σ᾿ αὐτά, λοιπόν, τά φύλλα στάθηκε τό φῶς κι ἡ μνήμη. ῾Η μνήμη, πού γύρισε χρόνους πολλούς πρίν, ὃταν μικρό παιδί, τά φθινοπωρινά πρωϊνά τῆς Κυριακῆς, πήγαινες στήν ἐκκλησία, τοῦ παλιοῦ χωριοῦ. Καί περνώντας τήν παλιά καλιάγρια, στρίβοντας πρίν ἀπό τό ρέμα, πατοῦσες τά πεσμένα κίτρινα φύλλα τῆς μουριᾶς, τά μουσκεμένα ἀπό τήν πρωϊνή δροσιά. Κι ἀνέβαινε τότε, θυμᾶσαι, ἡ ὑγρασία ἀπό τό ρέμα, ὡσάν τό χνῶτο τῆς γῆς καί θώπευε τήν ὀσφρησή σου, ἀλλά καί τήν ψυχή σου μέ τοῦτο τό ποιητικό χάδεμα, ἐνῶ οἱ λιγοστές ἡλιαχτίδες πρόβαλαν δειλά μέσ᾿ ἀπό τίς πορτοκαλιές, τίς ἀμυγδαλιές, τίς ἐλιές.

...Πάντα στό νοῦ θά ὑπάρχει ἡ λιτή, μονότονη μουσική ἀπό τό πάτημα τῶν ξερῶν φύλλων, πού στήν πρωϊνή σιωπή τοῦ τοπίου πάσχιζαν νά δώσουν στή ψυχή τά χρήσιμα ἐκεῖνα μοτίβα μέ τά ὁποῖα θά ξόρκιζες, σέ στιγμές μοναξιᾶς, "είς τήν ξένην", τή ἀπελπισία, τό πνιχτό παράπονο, τή θλίψη.

Τά φῶτα ἂναψαν. Ἡ νύχτα ἀρχίζει τό δικό της ταξείδι. ῾Ωστόσο,τό λίγο ἐκεῖνο φῶς τό κρατᾶς ἀκόμα, μαζί μέ τό μικρό δρομάκι, τό στρωμένο μισοκίτρινα ξερά βρεγμένα φύλλα,γιατί ἐκεῖ βρίσκεις "τά χαμένα ἲχνη τοῦ ΘΕΟΥ".

Birmingham, Κυριακή 29/9/96

π. Κ.Ν. Καλλιανός

* Οἱ στίχοι προέρχονται ἀπό τήν ποιητική συλλογή τοῦ Π.Β. Πάσχου, «῍Εγκλειστος βίος»

Σχολή Βυζ. Μουσικής

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ
ΕΠΙ ΤΗ ΕΝΑΡΞΗ ΤΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ
ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗΣ ΘΥΑΤΕΙΡΩΝ & ΜΕΓΑΛΗΣ ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ

Αγαπητοί μας,

Με την έναρξη των μαθημάτων της Σχολής της Βυζαντινής Μουσικής και Ψαλμωδίας της Εκκλησίας μας, απευθύνω θερμόν και εγκάρδιο χαιρετισμό προς τους Δασκάλους, την Επιτροπή, τους μαθητές και τις μαθήτριες και τους υποστηρικτές της Σχολής.

Εγγραφές-Αγιασμός
Οι εγγραφές και τα μαθήματα θα ξεκινήσουν την Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2011. Ο Αγιασμός για την έναρξη των μαθημάτων θα πραγματοποιηθεί την Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου, στις 7μ.μ. στον Καθεδρικό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, Wood Green Βορείου Λονδίνου υπό του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου κ. Γρηγορίου.

Μέρες & Ώρες Διδασκαλίας
Τα μαθήματα θα διδάσκονται κάθε βράδυ, Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη μεταξύ 6.30-9 μ.μ. στους χώρους του Καθεδρικού Ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, 21 Trinity Road, London N22 4LB. Παρακαλούνται όσοι επιθυμούν να παρακολουθήσουν τα μαθήματα να περάσουν από το γραφείο της Σχολής, ή να τηλεφωνήσουν στην Γραμματέα της Σχολής κα. Γεωργία Λαζάρου στο τηλέφωνο 020 8881 4740.

Μαθήματα θα διδάσκονται και στους πιο κάτω Ναούς:

- Καθεδρικός Ναός Αγίων Πάντων, Camden Town, Βορείου Λονδίνου
- Καθεδρικός Ναός Αποστόλου Ανδρέου, Kentish Town, Βορείου Λονδίνου
- Καθεδρικός Ναός Τιμίου Σταυρού και Αρχαγγέλου Μιχαήλ, Hendon, Βορείου Λονδίνου
- Ιερός Ναός Αγίων Δώδεκα Αποστόλων, Hertfordshire, Βορείου Λονδίνου
- Ιερός Ναός Αγίου Παντελεήμονος, Harrow, Βορείου Λονδίνου
- Ιερός Ναός Αγίου Αντωνίου, Holloway, Βορείου Λονδίνου

Εκτός Λονδίνου:

- Ιερός Ναός Αγίας Τριάδος & Αποστόλου Λουκά, Birmingham
- Ιερός Ναός Παναγίας Ελεούσης, Nottingham

Είναι περιττό να τονίσουμε την μεγάλη αξία της Βυζαντινής Μουσικής και Ψαλμωδίας και την παιδαγωγική της σπουδαιότητα για να αναπλάσει τον χαρακτήρα του ανθρώπου και μάλιστα των παιδιών. Γι’ αυτό και η Εκκλησία εισήγαγε την Μουσική στη Θεία Λατρεία. Ενέπνευσε μεγάλους υμνογράφους και ανέδειξε σπουδαίους διδασκάλους της Βυζαντινής Μουσικής, οι οποίοι διερμήνευσαν και συνεχίζουν μέχρι τούτη την ώρα να διδάσκουν και να συγκινούν τον άνθρωπο κάθε ηλικίας και τάξεως. Είμαστε βέβαιοι ότι οι Κληρικοί και οι Δάσκαλοι των Ελληνικών και Κατηχητικών Σχολείων θα ενθαρρύνουν τα παιδιά και τους νέους να παρακολουθήσουν τα μαθήματα βυζαντινής μουσικής για την πνευματική τους αναψυχή και ωφέλεια.

Φέτος η Σχολή διόρισε ειδικό φιλόλογο και μουσικό για την ερμηνεία των ύμνων ώστε να γίνονται καλύτερα κατανοητοί σε εκείνους που φοιτούν σ’ αυτή.

Διεύθυνση
Όπως και πέρυσι, την Διεύθυνση της Σχολής θα έχει ο Αιδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος Ιωσήφ Παλιούρας, πλαισιούμενος από ομάδα μουσικοδιδασκάλων, οι οποίοι θα διδάσκουν τα μαθήματα.

Εύχομαι στους μαθητές υγεία και δύναμη για να παρακολουθήσετε με ενθουσιασμό τα μαθήματα και στους δασκάλους φώτιση και ενίσχυση από τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, για να εμπνεύσετε στους μαθητές σας την αγάπη για την βυζαντινή μουσική. Και διατελώ μετά θερμών ευχών και της εν Κυρίω αγάπης και τιμής.

Λονδίνο, 11 Σεπτεμβρίου 2011

Ο Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων & Μεγάλης Βρετανίας Γρηγόριος