Γειτονιές της Κίνας

WHY I LOVE CHINA! CHENGDU like you've never seen before!

 
Ο Νίκος μας δείχνει σε αυτό το βίντεο τις γειτονιές της Κίνας με τους απλούς ανθρώπους. Είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα παρουσίαση.

Ο ίδιος αναφέρει χαρακτηριστικά:
 
Why I Love China. This is my favourite video I’ve taken so far in China. It includes everything I enjoy seeing & doing here. I love the simple & chilled lifestyle Chengdu has to offer & I won’t be leaving anytime soon. I hope you enjoy this video. New videos every week.
 
As always, stay blessed! From the city of the Panda!

Η βία στους ανήλικους

 
Η βία στους νέους ανθρώπους έχει αυξηθεί σε ανησυχητικό βαθμό τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, καθώς και σε όλη τη Δύση, ιδιαίτερα δε στις ΗΠΑ. Με το γεγονός αυτό ήρθε στο μυαλό μου το ερώτημα «τις πταίει;», που έθεσε ο Χαρίλαος Τρικούπης το 1874 για την παρακμιακή κατάσταση διακυβέρνησης της χώρας. Ο Τρικούπης κατονόμασε ως υπεύθυνο τον τότε βασιλιά Γεώργιο. Σήμερα οι απαντήσεις που δίδονται στο «τις πταίει» είναι λογικοφανείς, αλλά απέχουν της ουσίας και της πραγματικότητας.
 

Προ ημερών διοργανώθηκε στη Θεσσαλονίκη συζήτηση με θέμα «Το σκοτεινό νήμα της βίας, ανιχνεύοντας τον λαβύρινθο ενός θλιβερού κοινωνικού φαινομένου». Ο τίτλος πεσιμιστικός. Από τον λαβύρινθο δεν βγαίνεις, παρά μόνο με εκ των έξω βοήθεια. Κατά τα υπόλοιπα οι ομιλητές έκαμαν κοινότοπες διαπιστώσεις - μία έμοιαζε με το επιχείρημα «κακούργα κοινωνία...». Όσο πρότειναν λύση επανέλαβαν το ουτοπικό κράτος δικαίου...
 
Η κρατική αντιμετώπιση δεν μπαίνει στην ουσία του προβλήματος. Δρώντας αποτρεπτικά, αλλά αναποτελεσματικά, αυστηροποιεί τους Νόμους. Οι κρατικές Αρχές αναζητούν τους ποινικά υπεύθυνους, όχι τα απώτερα αίτια της πράξης τους. Παράδειγμα: Αυτοκτόνησε ο 14χρονος Μάκης. Γράφει το ρεπορτάζ ότι για το λυπηρό γεγονός κινητοποιήθηκαν οι διωκτικές αρχές, πυρετωδώς εργάζονται τα εγκληματολογικά εργαστήρια και οι αστυνομικοί προσπαθούν να προσεγγίσουν με προσοχή και διακριτικότητα φίλο του τραγικού αγοριού, κάτι που δεν είναι εύκολο γιατί είναι σε κακή ψυχολογική κατάσταση. Το καίριο ερώτημα είναι γιατί δεν ερωτώνται πρώτα οι γονείς του εφήβου αυτόχειρα.
 
Πριν από λίγες επίσης ημέρες στις ΗΠΑ 18χρονος δολοφόνησε 19 μαθητές και δύο δασκάλους στο Τέξας. Το κυρίαρχο ζήτημα μετά το αποτρόπαιο έγκλημα ήταν αν πρέπει να επιτρέπεται η κατοχή όπλου στην εν λόγω χώρα από τα 18 ή από τα 21 χρόνια...
 
Στα όσα διαπιστώνονται και προτείνονται λείπει ο παράγων γονείς, λείπει ο παράγων οικογένεια, που είναι το κυριότερο στοιχείο για την πρόληψη της βίας και για τη δημιουργία ισορροπημένης προσωπικότητας. Στις ημέρες μας το ιδεολογικό κατεστημένο πολεμάει με λύσσα τον θεσμό της οικογένειας εν ονόματι μιας εγωιστικής λογικής και μιας θανατηφόρας ηδονιστικής υποτιθέμενης ελευθερίας. Ουδείς υποταγμένος στο σύστημα μιλάει για τον πόλεμο που διεξάγεται κατά του εν λόγω θεσμού. Δείτε ακόμη και τον ΟΗΕ. Το 1994 όρισε την 15^η Μαΐου ως «Παγκόσμια ημέρα για την οικογένεια». Κατ’ αυτήν ο ΟΗΕ συνήθως δημοσιοποιεί ποσοστά που αφορούν στην ισότητα των γυναικών και στο οικονομικό επίπεδο ζωής των οικογενειών στις αναπτυσσόμενες χώρες... Για την ηθική ποιότητα ζωής της οικογένειας στις ανεπτυγμένες χώρες και τα ψυχολογικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα παιδιά σε αυτές ουδείς λόγος...  
 
Την 1^η Ιουνίου είναι και η παγκόσμια ημέρα των γονέων, όπως την καθόρισε η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 2012. Ουδείς την αντελήφθη στην Ελλάδα και ο ίδιος ο ΟΗΕ δίνει έμφαση μόνο σε ευχές για βελτίωση της οικονομικής κατάστασης των συζύγων, που δεν έχουν ουσιαστική αξία...
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Εσπερινός περίπατος - 1

 
Κάθε βράδυ περπατώ, εξερευνώ, κοιτάζω, παρατηρώ, μυρίζω, φωτογραφίζω, αποτυπώνω... Είμαι καινούργιος στην περιοχή του βασιλικού δάσους (Kingswood, Ανατολικό Bristol) και προσπαθώ να ανακαλύψω τον κόσμο γύρω μου... Κάθε βράδυ είναι μια νέα εμπειρία, μια διαφορετική επικοινωνία, με τη φύση, με τον τόπο, την τέχνη, την ονομαζόμενη street art…
 

Απόψε, περπατώντας -ως συνήθως- είδα ένα πρόσφατο έργο τέχνης, πάνω σ’ έναν τοίχο. Είναι καλλιτέχνημα του Andrew Burns Colwill, που ο ίδιος το ονομάζει «Mother Nature… Xxx». Παριστάνει μια τίγρη, που έχει ανοιχτό στόμα και μέσα σ’ αυτό έχει ιστορήσει μια υδρόγειο σφαίρα.
 

Ήταν ώρα ηλιοβασιλέματος. Το έντονο φως του ακαταμάχητου ηλιάτορα φώτιζε καταπληκτικά το αγέρωχο καμπαναριό μιας τοπικής εκκλησίας.
 

Εντύπωση ιδιαίτερη μου έκανε μια πόρτα, βαμμένη σε μια όμορφη απόχρωση του μπλε, η οποία δεν είχε μάνταλο... Μου θύμησε τον βιβλικό λόγο «Ἰδού ἕστηκα ἐπί τήν θύραν καί κρούω» (Αποκ. 3, 20). Η πόρτα ανοίγει μόνο από μέσα... η θύρα της ψυχής...
 

Ένα υπέροχο, πανέμορφο και ευσχημότατο τριαντάφυλλο, καθώς κι ένα ιδιαίτερο σύννεφο, σε σχήμα φύλλου από ανοιξιάτικο λουλούδι, συμπλήρωσαν την αποψινή εικόνα του γύρω κόσμου, προσφέροντας εντυπώσεις βαθιές, που αποτυπώθηκαν στις δέλτους της ψυχής.
 

Το ταξίδι συνεχίζεται... η περιπέτεια της ανακάλυψης θα έχει και άλλα κεφάλαια, ως ένα γνήσιο και ευμέγεθες βιβλίο...

Το τραγούδι της λύτρωσης

 
Νέα εκπομπή για εβδομάδα από 13 Ιουνίου 2022.

Με αγάπη Χριστού

Το τραγούδι της λύτρωσης ( Δούλοι Πανελεύθεροι)

Το τραγούδι της λύτρωσης ( Δούλοι Πανελεύθεροι) MediaFire is a simple to use free service that lets you put all your photos, documents, music, and video in a si...

Νώντας Σκοπετέας

Γιόρτασε το Μέρμπακα

H κωμόπολη της Αγίας Τριάδας / Μέρμπακα στην Αργολίδα γιόρτασε χθες μεγαλοπρεπώς το Ετήσιο Πανηγύρι της. Την παραμονή της εορτής εψάλη Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός μετά αρτοκλασίας και θείου κηρύγματος, ιερουργούντος του Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτη π. Χρυσοστόμου Παπουλέση. 

Στον εορταστικό Εσπερινό, όπου έψαλλε ο Βυζαντινός χορός του Αγίου Πέτρου Άργους, παρευρέθηκαν πολλοί επίσημοι. Μετά το πέρας του Εσπερινού ακολούθησε η λιτάνευση της Ιερής Εικόνος, παιανιζούσης της Φιλαρμονικής του Δήμου Ναυπλιέων.
 
ΠΗΓΗ: Αργολικές Ειδήσεις

«Στού Σκιάθου...»

 

ἤ, πὼς πρωτογνώρισα τὴ νῆσο τῶν λογίων, τὴ Σκιάθο

 

Στὴν ἱερὴ Μνήμη τοῦ ἀλησμόνητου φίλου Χρ. Β. Χειμώνα

 

Ἦταν μετὰ τὸ Πάσχα τοῦ 1963. Μαθητὲς εἴμασταν στὴ ἔκτη τοῦ Δημοτικοῦ κι ὁ δάσκαλος, ὁ μακαρίτης σήμερα Ἀνέστης Κούκουρας, ἀπὸ τοὺς Καθενοὺς τῆς Εὔβοιας, μᾶς μήνυσε πὼς ἡ ἀποχαιρετιστήρια ἐκδρομή μας θὰ ἦταν στὴ Σκιάθο. Ἔτσι, ἔνα ἠλιόλουστο πρωϊνὸ τοῦ Μαΐου μὲ τὸ τρεχαντηράκι τοῦ μπάρμπα Γιάννη τοῦ Φηύβγα κινήσαμε γιὰ τὴ γείτονα νῆσο μὲ σκοπὸ νὰ ἐπισκεφτοῦμε τὸ σπίτι τοῦ Παπαδιαμάντη καὶ νὰ πᾶμε καὶ στὶς «Κουκναριές», τὴν περίφημη παραλία μὲ τὴ χρυσὴ τὴν ἄμμο.
 
Γιὰ νὰ πῶ τὴν ἀλήθεια τὴ Σκιάθο τὴ γνωρίζαμε μονάχα ἀπὸ μακρυά, ὅταν τὴν ἀγναντεύαμε ἀπὸ τὸ χωριό μας, τὸ Κλήμα,  ν᾿ ἁπλώνεται ἀπέναντί μας μέσα στὸ πέλαγο σὰν ἔνα μεγάλο σκουροπράσινο κῆτος. Χώρια ποὺ προσέχαμε πόση ὤρα θὰ κάμει ὁ «Πασχάλης» κι ἡ «Κατερίνα», τὰ δυὸ καΐκια δηλαδή ποὺ κάνανε τὸ δρομολόγιο Σκόπελος-Βόλος, ἀπὸ τὸ φανάρι τῆς Σκιάθου ἴσαμε τὸ Λουτράκι, γιὰ νὰ δοῦμε ποιὸ εἶναι τὸ πιὸ γρήγορο, ἀλλὰ καὶ πιὸ καλοτάξιδο ὅταν εἶχε θάλασσα... Ἐπίσης θὰ πρέπει νὰ πῶ, ὄτι ἡ Σκιάθος ἔχει ἀπομείνει στὴν παιδικὴ τὴ μνήμη τυλιγμένη σὲ γκρίζα χρώματα καὶ μὲ τὴ βαρειὰ τὴ μυρωδιὰ τῆς ξυνίλας ἀνακατωμένης μὲ τὴ μυρωδιὰ τοῦ καπνοῦ καὶ τοῦ πετρελαίου. Κι αὐτὸ γιατὶ μικρὸ παιδάκι, γύρω στὰ ἑξη ἤ στὰ ἑφτά, ὅταν ἐπιστρέφαμε ἕνα κρύο χειμωνιάτικο ἀπόγευμα ἀπὸ τὸ Βόλο μὲ τρικυμία καλή, ζαλισμένοι καθὼς εἴμασταν καὶ τσακισμένοι ἀπὸ τὸν ἐμετό, ὅταν τὸ καΐκι ἔφτασε στὴ Σκιάθο, βγήκαμε ἔξω, μέχρι νὰ ξεφορτώσει, γιὰ ν’ ἀνασάνουμε. Ἦταν ὅμως τέτοιος ὁ καιρὸς, ποὺ κάθε ἄλλο παρὰ ἀνάσα πήραμε...
 
Άκόμα τὴ Σκιάθο τὴν ἔχω τυπωμένη στὴν ψυχή μου νὰ εἶναι γένους... ἀρσενικοῦ, γιατὶ οἱ παλιοὶ Κληματιανοὶ δὲ λέγανε ποτὲ ἡ Σκιάθος ἤ ἡ Σκίαθος -ποὺ προτιμοῦσε κι ὁ πολὺς Ἰω. Ν. Φραγκούλας-, ἀλλὰ «οὑ Σκιάθους»!!! Εἶχαν μάλιστα ἐφεύρει καὶ τὸ σκωπτικὸ δίστιχο:
 
«Στοὺ Σκόπιλου στοὺ Σκιάθου ρωτήσαν τοὺ γαbρό... κ.λ.π.» (Σκόπελος= ἡ Χώρα).
 
Ἔτσι λοιπόν, ἐκεῖνο τὸ πρωϊνὸ τοῦ Μαΐου ταξιδεύαμε γιὰ τὴ γείτονα νῆσο μὲ λίγο θαλασσάκι νὰ μᾶς ταρακουνάει, περιχαρεῖς ὡστόσο ποὺ θὰ τὴν  ἐπισκεπτόμασταν.
 
Τότε τὰ καΐκια καὶ τὰ πλοῖα ἄραζαν μπροστὰ στὸ λιμάνι κι ὄχι ἐδῶ ποὺ πάνε σήμερα. Ἐντύπωση δὲ ἔκανε στὸν ἐπισκέπτη ἡ μεγάλη σιδερένια σημαδούρα, ποὺ ἦταν σιμὰ στὸ «Μπούρτζι» μέχρι τὶς πρῶτες χρονιὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1970. Σήμερα ἀγνοῶ τὶ ἀπέγινε.
 
Σᾶ φτάσαμε, λοιπόν, πήγαμε κατευθεῖαν στὸ σπίτι τοῦ Παπαδιαμάντη, ποὺ ἦταν λίγο παραπάνω ἀπὸ τὴν προκυμαία. Ἥσυχη πολίχνη τότε ἡ Σκιάθος, δίχως κάνενα ἴχνος κοσμοπολιτισμοῦ, μᾶς συνεπῆρε στ᾿ ἀλήθεια, γιατὶ εἶχε μιὰν ἁπλότητα κι ἀρχοντιά ποὺ τὴ χαιρόταν ἡ παιδική μας ψυχή, μὲ τὰ νοικοκυρεμένα μαγαζάκια καὶ τὰ στολισμένα σπίτια. Κάτι δηλαδή ποὺ δὲν τὸ εἴχαμε στὸ χωριό μας, ἐπειδὴ ἡ Σκιάθος εἶχε κι ἄλλο ἕνα στοιχεῖο: αὐτὸ τῆς ἐπαρχιακῆς πόλεως.
 
Τὸ μόνο ποὺ θυμᾶμαι ἀπὸ τὸ σπίτι τοῦ Παπαδιαμάντη ἦταν τὸ γιατάκι σιμὰ στὴν παραστιά, ὅπου ἄφησε τὴν ἔσχατη πνοή του καὶ τὸ λιτὸ τραπέζι-γραφεῖο μὲ τὸ καλαμάρι καὶ τὸ μελανοδοχεῖο ἐκεῖνο, ποὺ ἦταν καμωμένο ἀπὸ ὀστρακοειδές, μᾶλλον πόδι μεγάλης καβούρας καὶ δέποζε πάνω στὸ σκοῦρο-καφὲ γραφεῖο... Μὲ ἐντυπωσίασε πολὺ περισσότερο ἀπὸ τὸ χειμωνιάτικο δωμάτιο μὲ τὴν παραστιά καὶ τὸ ντυμένο, μὲ γεράνιο ὔφασμα, στρῶμμα, αὐτὸ τὸ γραφεῖο. Γιατὶ τὸ σκηνικὸ τοῦ χειμωνιάτικου μὲ τὴ παραστιὰ καὶ τὸ «μιντέρι» ἦταν κάτι ποὺ τὸ ζούσαμε στὸ χωριό, ἀφοῦ ἔτσι ἦταν ὅλα τὰ σπίτια. Μὲ λίγα λόγια, εἶχα τὴν ἐντύπωση πὼς ὁ Παπαδιαμαντης ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς συγχωριανούς μου, γείτονας, συγγενής, φίλος... Καὶ μήπως δὲν ἦταν!!! Ἀργότερα, ὄταν πιὸ ὤριμος διάβασα μὲ προσοχὴ τὰ Σκιαθίτικα διηγήματα τοῦ Ππδ. πρόσεξα ἕνα πράγμα: πὼς πολλὰ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἀναφέρονται ἐκεῖ, τὰ εἶχα κι ὁ ἴδιος ζήσει στὴν μικρή, κλειστὴ κοινωνία τοῦ χωριοῦ μου. Καὶ τὰ ξαναζῶ διαβάζοντάς τον. Πῶς, λοιπόν, νὰ μὴν μνημονεύω κι εὐγνωμονῶ;
 
π. Κ.Ν. Καλλιανός