Σπουδαία αρχαιολογική ανακάλυψη

 

Archaeological breakthrough as scientists discover hidden treasure in ancient Greek city

 

Archaeologists from the University of Michigan have made a remarkable discovery of a hoard of Persian gold coins in the ancient Greek city-state of Notion, situated on the west coast of Anatolia in Turkey.
 
This find promises to shed new light on the historical interplay between ancient Greek and Persian civilisations.
 
The hoard was uncovered in a small ceramic pot within a large courtyard house at the heart of Notion.
 
Among the coins are several darics, a type of gold coin issued by the Persian Empire, likely minted in the 5th century BC at Sardis, the capital of the Persian satrapy of Lydia.
 
These coins feature the depiction of a kneeling archer, a characteristic design of the Persian daric, believed to be used as payment for mercenary troops.
 
Christopher Ratté, from the Kelsey Museum of Archaeology and director of the Notion Archaeological Project, pointed out the rarity and importance of such a discovery in a controlled archaeological excavation.
 
"The discovery of such a valuable find in a controlled archaeological excavation is very rare," Ratté said.
 
He added that the hoard would provide a firm date, serving as an anchor to help fix the chronology of the entire sequence of coins.
 

Notion is located about 50 kilometres south of Izmir in modern Turkey.
 
The city-state was strategically situated on a hill overlooking the sea, serving as a port for the nearby cities of Colophon and Claros.
 
Pilgrims often passed through Notion on their way to the oracle of Apollo at Claros.
 
Today, visitors can still see remnants of the city's defence walls, necropolis, temple, agora, and theatre.
 
Notion represents an extraordinary archaeological resource: a well-preserved and almost completely unexplored ancient city lying on the seaside in western Turkey.
 
Its proximity to other major archaeological sites, including Klaros, Kolophon, Metropolis, and Ephesus, further enhances its significance.
 
The University of Michigan and Brown University initiated an archaeological survey project at Notion in 2014.
 
Due to the absence of a prominent Classical temple or other signature monument, a systematic archaeological investigation of the city had not been previously undertaken.
 
However, Notion's landscape, largely free of vegetation and modern buildings, makes it exceptionally well-suited for archaeological survey.
 
ΠΗΓΗ: Microsoft Start News

Μέγας Αλέξανδρος της Εκκλησίας

 
Ο Άγιος Αλέξανδρος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, του οποίου η μνήμη τιμάται σήμερα, ήταν «ἀποστολικοῖς χαρίσμασι λαμπρυνόμενος» και διακρινόταν για τη μεγάλη του ευσέβεια, την αρετή και την αγαθότητά του. Έλαβε μέρος στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο το 325 μ.Χ. Απεβίωσε ειρηνικά το 337 μ.Χ. Είναι ο «Μέγας» Αλέξανδρος της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας.
 

Απολυτίκιο Αγίου Αλεξάνδρου, Ήχος δ’.

Τον θείον Αλέξανδρον, και Ιεράρχην κλεινόν, τον στύλον της πίστεως, τον αριστέα Χριστού, ενδόξως τιμήσωμεν, άπαντες συνελθόντες, ως Αρείου την λύμην, πρόρριζον εκτεμόντα και ρητόρων αθέων, αιρέσεως ρήξαντα πλοκάς, μαχαίρα του Πνεύματος.

Πατριάρχης και Περιβάλλον

 

Μήνυμα της Α. Θ. Παναγιότητος του Οικουμενικού Πατριάρχου

για την ημέρα προσευχής υπέρ της Προστασίας του Φυσικού Περιβάλλοντος

(1 Σεπτεμβρίου 2024)

 

† Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

ΕΛΕΩι ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ

ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ ΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΚΤΙΣΕΩΣ

ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

 

* * *

 
Τιμιώτατοι ἀδελφοί Ἱεράρχαι καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,
 

Τριακονταπενταετία ὅλη παρῆλθεν ἀπό τῆς καθιερώσεως ὑπό τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τῆς 1ης Σεπτεμβρίου, ἑορτῆς τῆς Ἰνδίκτου καί ἐνάρξεως τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, ὡς Ἡμέρας προσευχῶν ὑπέρ τῆς προστασίας τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος. Ἡ εὐλογημένη αὐτή πρωτοβουλία ἔσχε μεγάλην ἀπήχησιν καί ἐκαρποφόρησε πλουσίως. Αἱ πολυδιάστατοι οἰκολογικαί δράσεις τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας ἐπικεντρώνονται σήμερον εἰς τό φαινόμενον τῆς κλιματικῆς ἀλλαγῆς, μᾶλλον δέ κρίσεως, τό ὁποῖον ἔχει δημιουργήσει μίαν κατάστασιν «πλανητικῆς ἐκτάκτου ἀνάγκης».
 
Ἐκτιμῶμεν τήν συμβολήν τῶν οἰκολογικῶν κινημάτων, τάς διεθνεῖς συμφωνίας διά τό περιβάλλον, τήν ἐνασχόλησιν τῶν ἐπιστημόνων μέ τό πρόβλημα, τήν προσφοράν τῆς περιβαλλοντικῆς ἐκπαιδεύσεως, τήν οἰκολογικήν εὐαισθησίαν καί στράτευσιν ἀναριθμήτων ἀτόμων καί εἰδικώτερον ἐκπροσώπων τῆς νέας γενεᾶς. Ὅμως, ἐπιμένομεν ὅτι ἀπαιτεῖται μία ἀξιολογική «κοπερνίκεια στροφή», μία ριζική ἀλλαγή νοοτροπίας παγκοσμίως, μία οὐσιαστική ἀναθεώρησις τῆς σχέσεως τοῦ ἀνθρώπου μέ τήν φύσιν. Ἄλλως, θά συνεχίσωμεν νά θεραπεύωμεν τάς καταστροφικάς ἐπιπτώσεις τῆς οἰκολογικῆς κρίσεως, μέ ἀθίκτους καί ἐνεργούς τάς ρίζας τοῦ προβλήματος.
 
Ἡ περιβαλλοντική ἀπειλή εἶναι μία διάστασις τῆς ἐκτεταμένης κρίσεως τοῦ συγχρόνου πολιτισμοῦ. Ἐν τῆ ἐννοίᾳ ταύτῃ, ἡ ἀντιμετώπισις τοῦ προβλήματος δέν εἶναι δυνατόν νά δοθῇ ἐπί τῇ βάσει τῶν ἀρχῶν αὐτοῦ τοῦ πολιτισμοῦ, τῆς λογικῆς δηλαδή ἡ ὁποία τό ἐδημιούργησε. Ἔχομεν ἐκφράσει κατ᾿ ἐπανάληψιν τήν πεποίθησίν μας ὅτι εἰς τήν ζωτικήν διά τό μέλλον τῆς ἀνθρωπότητος καί τοῦ πλανήτου μας πνευματικήν καί ἀξιολογικήν μεταστροφήν δύνανται νά συμβάλουν μεγάλως αἱ Ἐκκλησίαι καί αἱ θρησκεῖαι. Ἡ γνησία θρησκευτική πίστις καταλύει τήν ἀλαζονείαν καί τόν τιτανισμόν τοῦ ἀνθρώπου, ἀποτελεῖ ἀνάχωμα εἰς τήν μετατροπήν του εἰς «ἀνθρωποθεόν», ὁ ὁποῖος καταργεῖ μέτρα, ὅρια καί ἀξίας, αὐτοαναγορεύεται εἰς «πάντων μέτρον», ἐργαλειοποιεῖ τόν συνάνθρωπον καί τήν φύσιν διά τήν ἱκανοποίησιν τῶν ἀκορέστων ἀναγκῶν καί τῶν αὐθαιρέτων ἐπιδιώξεών του.
 
Ἡ πεῖρα τῶν αἰώνων διδάσκει ὅτι, ἄνευ ἑνός «ἀρχιμηδείου» πνευματικοῦ καί ἀξιολογικοῦ στηρίγματος, ἡ ἀνθρωπότης ἀδυνατεῖ νά ἀποφύγῃ τούς κινδύνους ἑνός μηδενιστικοῦ «ἀνθρωπολογισμοῦ». Αὐτή εἶναι ἡ παρακαταθήκη τοῦ ἀρχαίου πνεύματος, ὅπως διετυπώθη ὑπό τοῦ Πλάτωνος διά τῆς ἀρχῆς «Θεός ἡμῖν πάντων χρημάτων μέτρον» (Νόμοι 716c). Ἡ κατανόησις τοῦ ἀνθρώπου καί τῆς εὐθύνης του μέσα ἀπό τήν σχέσιν του μέ τόν Θεόν ἐκφράζεται διά τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας περί τῆς δημιουργίας τοῦ ἀνθρώπου «κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ» καί «καθ᾿ ὁμοίωσιν» Αὐτῷ, καθώς καί περί τῆς προσλήψεως τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως ὑπό τοῦ σαρκωθέντος διά τήν σωτηρίαν τοῦ ἀνθρώπου καί ἀνακαίνισιν τῆς ὅλης δημιουργίας προαιωνίου Λόγου τοῦ Θεοῦ. Ἡ χριστιανική πίστις ἀναγνωρίζει ὑψίστην ἀξίαν τόσον εἰς τόν ἄνθρωπον, ὅσον καί εἰς τήν κτίσιν. Ἐν τῷ πνεύματι τούτῳ, ὁ σεβασμός τῆς ἱερότητος τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου καί ἡ προστασία τῆς ἀκεραιότητος τῆς καλῆς λίαν δημιουργίας εἶναι ἀδιαίρετοι. Ἡ πίστις εἰς τόν Θεόν τῆς σοφίας καί τῆς ἀγάπης ἐμπνέει καί στηρίζει τάς δημιουργικάς δυνάμεις τοῦ ἀνθρώπου, τόν ἐνδυναμώνει ἐνώπιον τῶν προκλήσεων καί τῶν δυσκολιῶν, ἀκόμη καί ὅταν ἡ ὑπέρβασίς των ἐμφανίζεται κατ᾿ ἄνθρωπον ὡς ἀνέφικτος.
 
Ἠγωνίσθημεν καί ἀγωνιζόμεθα διά τήν διορθόδοξον καί διαχριστιανικήν συνεργασίαν διά τήν προστασίαν τοῦ ἀνθρώπου καί τῆς κτίσεως καί διά τήν ἔνταξιν τῆς θεματικῆς αὐτῆς εἰς τόν διαθρησκειακόν διάλογον καί τάς κοινάς δράσεις τῶν θρησκειῶν. Τονίζομεν δέ ἰδιαιτέρως τήν ἀνάγκην νά κατανοηθῇ ὅτι ἡ σύγχρονος οἰκολογική κρίσις πλήττει πρωτίστως καί ἐντονώτερον τούς πτωχοτέρους κατοίκους τῆς γῆς. Εἰς τό κείμενον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου «῾Ὑπέρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς᾽. Τό κοινωνικόν ἦθος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας» ὑπογραμμίζεται μετ᾿ ἐμφάσεως τό θέμα αὐτό καί ἡ ἀναγκαία μέριμνα τῆς Ἐκκλησίας ἐνώπιον τῶν ἐπιπτώσεων τῆς κλιματικῆς ἀλλαγῆς: «Πρέπει νά κατανοήσουμε ὅτι ἡ διακονία τοῦ πλησίον καί ἡ διαφύλαξη τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος εἶναι ἄρρηκτα συνδεδεμένες. Παρόμοια ἄρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους εἶναι καί ἡ φροντίδα μας γιά τή δημιουργία καί ἡ διακονία μας πρός τά μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, ὅπως εἶναι ἀλληλένδετες καί οἱ οἰκονομικές συνθῆκες τῶν φτωχῶν μέ τίς οἰκονομικές συνθῆκες τοῦ πλανήτη. Οἱ ἐπιστήμονες μᾶς λένε ὅτι ἐκεῖνοι πού ἔχουν πληγεῖ περισσότερο ἀπό τήν τρέχουσα οἰκολογική κρίση εἶναι καί θά εἶναι ὅσοι κατέχουν ἐλάχιστα. Ἐπομένως, τό πρόβλημα τῆς κλιματικῆς ἀλλαγῆς ἀποτελεῖ καί ζήτημα κοινωνικῆς πρόνοιας καί κοινωνικῆς δικαιοσύνης» (§ 76).
 
Περαίνοντες τόν λόγον, εὐχόμεθα πρός ὑμᾶς, τιμιώτατοι ἀδελφοί καί προσφιλέστατα τέκνα, πλήρη θείων εὐλογιῶν καί καλλίκαρπον τόν νέον ἐκκλησιαστικόν ἐνιαυτόν, ἐπικαλούμενοι ἐπί πάντας ὑμᾶς, μεσιτείᾳ τῆς Παναγίας τῆς Παμμακαρίστου, τήν θαυμαστήν καί θαυματουργόν εἰκόνα τῆς ὁποίας τιμῶμεν σήμερον ἑορτίως καί ταπεινοφρόνως κατασπαζόμεθα, τήν ζωήρυτον χάριν καί τό ἀμέτρητον ἔλεος τοῦ Κτίστου τῶν ἁπάντων καί Θεοῦ τῶν θαυμασίων. 
 
 ,βκδ’ Σεπτεμβρίου α’
 
Ὁ Κωνσταντινουπόλεως
 
διάπυρος πρός Θεόν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

Ελευθερία και πειθαρχία

 
Η πραγματική ελευθερία του ατόμου έχει μέσα της το στοιχείο της πειθαρχίας. Γιατί πειθαρχία δεν σημαίνει σκλαβιά, εξουθένωση της προσωπικότητας, δέσμευση του ατόμου, εξαναγκασμό, βία, τυφλή υπακοή.
 

Πειθαρχία σημαίνει ελεύθερη παραδοχή του ορθού, του κανόνα, των νόμων που διέπουν τις ανθρώπινες σχέσεις.
 
Πειθαρχία σημαίνει σωστή χρησιμοποίηση του δικαιώματος της ελευθερίας.
 
Αν η ελευθερία του ατόμου καταργεί την πειθαρχία, καταλήγει στην ασυδοσία.

Πανέτοιμοι να κατακτηθούμε

 
Το σημερινό άρθρο μου αφιερώνεται στη μνήμη του Χρήστου Γιανναρά (1935-1924), ενός εκ των σημαντικοτέρων διανοουμένων της απερχόμενης γενιάς. Στολιζόταν ως άνθρωπος από ιδιοφυία, βαθιά πίστη στην Ορθοδοξία, γνώση σπάνια πάνω στην πατρίδα μας και στον πολιτισμό της, καθώς και από γενναιότητα στην έκφραση των απόψεών του. Απέναντί του είχε την εμπάθεια των ιδεολόγων της «εκσυγχρονιστικής δεξιάς και αριστεράς», των αφομοιωμένων στον ατομιστικό και ηδονιστικό τρόπο ζωής, που οδηγεί στον μηδενισμό της αξίας της και στην άρνηση της πολιτισμικής μας κληρονομιάς και της ιδιοπροσωπίας μας. Επί δεκαετίες άντεξε στα κατά ριπάς πυρά που δεχόταν από τους εμπαθείς αρνητές των ζώπυρων του Γένους, αλλά και από κάποιους εντός των τειχών εχθρούς του.
 

Σπουδαίο το έργο του και εύστοχες οι επιφυλλίδες, που έγραφε επί δεκαετίες κάθε Κυριακή στην «Καθημερινή». Πολλές από αυτές έχουν εκδοθεί σε βιβλία και μένουν ως τεκμήρια της εκ μέρους του παρουσίασης των τραγικών εξελίξεων στην Πατρίδα μας, όπως τις ζούμε. Ένα από τα τελευταία του βιβλία με επιφυλλίδες του, έχει τίτλο «Κατόρθωμα η δημοκρατία, όχι συνταγή». Σε αυτό περιέχονται οι επιφυλλίδες του 2020 και μία από αυτές έχει τίτλο «Πανέτοιμοι για να κατακτηθούμε» (Εκδ. «Αρμός», 1^η έκδοση 2021, σελ. 18-20). Γράφει σε αυτήν:
 
«Οι Έλληνες είμαστε πιο εκσυγχρονισμένοι, προσαρμοσμένοι στο καινούργιο “παράδειγμα”: στους ρυθμούς της παγκοσμιοποίησης. Έχουμε αποδεχθεί τη συντελεσμένη ενοποίηση μαρξισμού και καπιταλισμού (των δύο όψεων του Ιστορικού Υλισμού») στο αμφίφυλο μάγμα της “προοδευτικής πρωτοπορίας”… Για τον “προοδευτικό” ατομοκεντρισμό τίποτα δεν είναι δεδομένο, τίποτα δεν μας ξεπερνάει ώστε να μας προσδιορίζει συλλογικά - ό,τι είναι και ό,τι κάνει ο καθένας, το επιλέγει: Επιλέγει το φύλο του, τον ή την σύντροφό του ασχέτως φύλου, τη μόνιμη ή ευκαιριακή πατρίδα του… Αυτή η εκτρωματική “ελευθερία” του κτηνώδους “προοδευτικού” ατομοκεντρισμού δεν πολεμιέται. Και, αντίστοιχα, η αγάπη για την πατρίδα, η χαρά των σχέσεων κοινωνίας, ο σεβασμός της διαφοράς, η φιλία, ο έρωτας, δεν διδάσκονται, δεν επιβάλλονται με νουθεσίες και προτροπές… Το σχολείο, η κοινότητα ή γειτονιά ή ενορία, η γιορτή, το τραγούδι, ο χορός, οι εθιμικές παραδόσεις, η ιστορική πληροφόρηση, η οικογενειακή οικειότητα, τα θησαυρίσματα της γλώσσας - αυτά όλα γεννάνε την αγάπη για την πατρίδα, χωρίς νοητικές αναλύσεις, διδαχές, ηθικές προστακτικές…».  
 
Τη σημερινή πραγματικότητα που ζούμε ο Χρήστος Γιανναράς την περιέγραψε και πριν από 28 χρόνια. Σε επιφυλλίδα του, το 1996, με τίτλο «Ευεργετική κομματική αποσύνθεση» (Βλ. έκδ. «Ίνδικτος», Αθήναι, 1997, σελ. 141-144). Έγραψε τότε:
 
«Οι εσωκομματικές διασπαστικές ομαδοποιήσεις μόνο προσχηματικά και παρεμπιπτόντως επικαλούνται πολιτικών αποχρώσεων διαφορές… Πυρήνας της καλπάζουσας παρακμής μας είναι η απογύμνωση της πολιτικής από κάθε αίσθηση και δυναμική κοινωνικού υπουργήματος. Η αίσθηση αυτή είναι καθολικά χαμένη όχι μόνον από τους επαγγελματίες πολιτικούς, αλλά και από την κοινή μας συνείδηση… Φαίνεται ότι στις τελευταίες γενιές πολιτικών η αίσθηση πατρίδας και κοινωνικής υποχρέωσης έχουν χαθεί στο βάθος του χρόνου και της μνήμης… Η διαχειριστική αντίληψη της πολιτικής, η επιδεξιότητα στον εκμαυλισμό του λαού, η άλωση της εξουσίας με ψυχολογικά τεχνάσματα παραπλάνησης των ψηφοφόρων, είναι συμπτώματα διεθνοποιημένα σήμερα. Συνοδεύουν τους τριγμούς κατάρρευσης των πολιτικών επιτευγμάτων της νεωτερικότητας και στην Ελλάδα…
 
Για όσους αντέχουν κατάματα την πραγματικότητα, οι κίνδυνοι να αφανιστεί ο Ελληνισμός είναι σήμερα ασύγκριτα δεινότεροι. Γιατί η απειλή τώρα δεν έρχεται έξωθεν, είναι ένδοθεν φθίση και παρακμή. Δεν υπάρχει τίποτε ελληνικό που σαν γεύση ποιότητας ζωής να μπορεί να αντιταχθεί στον διεθνοποιημένο εξαμερικανισμό, στον εξανδραποδιστικό καταναλωτισμό μας. Επιτήδειοι πολιτικοί, επαγγελματίες “προοδευτικών” ψηφοθηρικών τεχνασμάτων κατέστρεψαν την ίδια τη γλώσσα μας, αφελλήνισαν την παιδεία, υπονόμευσαν την κοινωνική συνοχή, υπέταξαν τη δημιουργικότητα του Έλληνα στη συνδικαλιστική ραστώνη…».
 
Σε ορισμένες από τις απόψεις του αείμνηστου Χρήστου Γιανναρά είχα διατυπώσει και στον ίδιο τις επιφυλάξεις μου, που τις άκουσε με περισσή ευγένεια και κατανόηση. Όμως το γεγονός είναι ότι ήταν ειλικρινής με τον συνομιλητή του και τον έπειθε ότι ανεξάρτητα από επί μέρους απόψεις οφείλουμε στην Πατρίδα να συνεχίσουμε την Παράδοση που μας άφησαν ο Μακρυγιάννης και οι όλοι όσοι αγωνίστηκαν για να ελευθερωθούμε από τον τουρκικό ζυγό. Έγραψε, μεταξύ άλλων, στο βιβλίο του «Τίμιοι με την Ορθοδοξία» (Έκδοση Εκδ. Οικ. «Αστήρ», Αθήναι, 1968, σελ. 178-190) ότι κατά τον Μακρυγιάννη «καρπός της δωρεάς του Θεού και της ανθρώπινης αρετής  η ελευθερία, είναι η βασική λειτουργία του πρωτοκύτταρου που λέγεται πατρίδα και θρησκεία, μια οργανική συνέπεια αυτής της ενότητας - με άλλα λόγια: ιστορικό προνόμιο του “λαού του Θεού” είναι η ελευθερία. Κάθε άλλη μορφή της δεν είναι αγαθό, είναι συμφορά…».
 
Όταν ο Μακρυγιάννης διεκδίκησε από τον Όθωνα συνταγματικά δικαιώματα για τον λαό απέβλεψε στην αρετή του κράτους απέναντι στον πολίτη και όχι σε θεωρητικές αρχές δημοκρατικού πολιτεύματος. Σημειώνει σχετικά ο Γιανναράς: «Στο σημείο αυτό του πολιτεύματος, θα τον βρούνε αντίθετο όλοι όσοι πιστεύουν σε μιαν ορθολογιστική οργάνωση της δημοκρατίας, μαρξιστική ή κεφαλαιοκρατική. Έγραψε ο Μακρυγιάννης: «Αυτό το σύστημα δημοκρατίας δεν το θέλομεν οι τίμιοι άνθρωποι… Αυτήνοι (Σημ. Οι άλλοι Ευρωπαίοι) είναι άνθρωποι χωρίς ηθική και πίστη και κρίμα στα φώτα τους, ότι ο άνθρωπος κάνει τα φώτα κι όχι τα φώτα τον άνθρωπον».
 
Ο Γιανναράς επιλέγει στο εν λόγω κείμενό του:
 
«Μέσα στα εκατό χρόνια που μας χωρίζουν από τον Μακρυγιάννη βαλθήκαμε να αποκόψουμε κάθε γεφύρι που μας έδενε με τον κόσμο του…
 
Δεν έμεινε τόπος για το όραμα του Μακρυγιάννη ούτε στην εθνική, ούτε στην εκκλησιαστική μας ζωή. Είναι τέτοια η έκταση της αλλοίωσης και της φθοράς που υποχρεώνει τη δική μας γενιά σήμερα να αποδεχθή ως οριστική την ιστορική αποτυχία του νέου Ελληνισμού».
 
Ευχαριστούμε τον αείμνηστο για τα όσα προσέφερε στον Ελληνισμό σε χαλεπούς χρόνους και τον διαβεβαιώνουμε ότι υπάρχουν ακόμη Έλληνες που αγωνίζονται να κρατήσουν ζωντανή την ιδιοπροσωπία μας.
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Νεολαία Θυατείρων

 

Christian Orthodox Thyateira Youth

 

COTY is the official Archdiocesan youth ministry that was set up in 2023 with the blessing of His Eminence Archbishop Nikitas of Thyateira & Great Britain to serve the youth (16-35) in the UK.
 
Though most of our events and talks have occurred in London so far, we have a nationwide scope. We are looking to identify and support hubs outside London -- they will act independently but operate under a shared framework.
 
Each hub will have its dedicated priest for spiritual guidance, and also dedicated youth coordinators to organise events and run initiatives.
 
You may be aware that COTY began the process of building these hubs over the past year, but we are excited to complete and build on this work.
 
As central coordinators, we will share resources and ideas, lead planning for cross-regional events, and unite hubs behind a shared annual theme and vision.
 
We're hoping to learn more about the communities outside London and begin identifying clergy and youth partners.

Απεβίωσε ο Χρήστος Γιανναράς

 
Ο Χρήστος Γιανναράς έφυγε χθες από τη ζωή πλήρης ημερών, σε ηλικία 89 ετών, αφήνοντας πίσω του πλούσιο συγγραφικό έργο, αλλά και μια μακρά και καταξιωμένη ακαδημαϊκή πορεία στον χώρο της φιλοσοφίας.
 

Το συγγραφικό του έργο περιστράφηκε κυρίως γύρω από την ορθόδοξη χριστιανική παράδοση, ενώ βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε πολλές ξένες γλώσσες.
 
Την είδηση του θανάτου του ανακοίνωσε ο γιος του, Σπύρος Γιανναράς.
 
Ο Χρήστος Γιανναράς δίδαξε φιλοσοφία για μια περίοδο περίπου 20 ετών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, ενώ εκείνος πέρασε ως επισκέπτης καθηγητής και από πολλά άλλα κορυφαία ακαδημαϊκά ιδρύματα.
 
Ήταν διδάκτωρ φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Σορβόννης και της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου. Υπήρξε, επίσης, επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου, του St. Vladimir’s Orthodox Seminary της Νέας Υόρκης, του ΕΚΠΑ και της Σχολής του Τιμίου Σταυρού της Βοστώνης.
 

Από το 1993 έως και μόλις λίγους μήνες πριν από τον θάνατό του, ο Χρήστος Γιανναράς αρθρογραφούσε στην Καθημερινή, ενώ στο βιβλίο του με τον τίτλο «Να Επαναστατήσει η Αξιοπρέπεια» συγκεντρώνει τμήμα των Επιφυλλίδων που είχαν δημοσιευθεί στην Καθημερινή της Κυριακής.
 
Το χρονικά τελευταίο άρθρο του δημοσιεύθηκε στην «Κ» τον περασμένο Φεβρουάριο.
 
Το τελευταίο βιβλίο του, με τον τίτλο «Αντιπαλεύοντας την Παρακμή», κυκλοφόρησε πέρυσι, το καλοκαίρι του 2023, από τις εκδόσεις Αρμός.
 
Ο Χρήστος Γιανναράς γεννήθηκε στην Αθήνα στις 10 Απριλίου 1935. Σπούδασε θεολογία στην Αθήνα και φιλοσοφία στη Βόννη και στο Παρίσι. Από το 1982 μέχρι το 2002 υπήρξε τακτικός καθηγητής της φιλοσοφίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο στην Αθήνα, αρχικά στο τότε ενιαίο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σπουδών και μετά στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών. Δίδαξε φιλοσοφική ορολογία και μέθοδο, πολιτική φιλοσοφία και πολιτιστική διπλωματία. Επίσης, δίδαξε ως επισκέπτης καθηγητής σε πανεπιστήμια της Γαλλίας, της Ελβετίας κ.α.
 
ΠΗΓΗ: Η Καθημερινή

Διεθνές Συνέδριο για τον Μεγάλο Βασίλειο

 

30° International Ecumenical Conference

on Orthodox Spirituality

BASIL THE GREAT

Teacher of Christian Life

Monastero di Bose, 3-6 september 2024

in collaboration with the Orthodox Churches

 

This year the International Ecumenical Conference on Orthodox Spirituality reaches its 30th edition. Started in a relatively modest capacity in the 1990s, on the proposal of Professor Nina Kauchtschischwili (1919-2010), as a conference dedicated to Russian spirituality in the aftermath of the fall of the Berlin Wall, divided in the early 2000s into two distinct sections (Byzantine section and Russian section) and continued in this form for seven years; therefore reunited in a single conference starting from 2007, with the aim of promoting broader participation, with topics of common interest, and dialogue between all the souls of Orthodoxy, after a few years of interruption (2019-2021), the conference it was resumed again in 2022, slightly reducing the number of participants in order to create a climate of greater dialogue and welcome. The basic idea that guides us in this new cycle is to delve deeper into the figures of holiness and the spiritual authors who are at the basis of the Orthodox tradition and who over the centuries have become the common heritage of the entire Christian world, so much so that we can be rightly defined as “ecumenical” saints and doctors. The conference is open to all. Papers will be delivered in Italian, English, French and Greek, and simultaneous translation will be provided into Italian, English and Greek.

 

 

Κοίμηση Θεοτόκου στο Milton Keynes

 
Βρισκόμαστε μέσα στην περίοδο του Πάσχα του Καλοκαιριού, όπως λέμε για την Γιορτή της Κοίμησης της Παναγίας.
 

Στην Κοινότητά μας, στο Milton Keynes, τιμήσαμε τον μεγάλο αυτόν Εορτασμό την Κυριακή 18 Αυγούστου με Αρτοκλασία. Η Εκκλησία ήταν γεμάτη από Ενορίτες και μη, μάνες με βρέφη στην αγκαλιά, γιαγιάδες, παππούδες που ήρθαν για να προσκυνήσουν και να τιμήσουν την Μάνα του Κυρίου μας.
 
«Ουκ εν τω πολλώ το ευ» λέει ένα γνωμικό της αρχαιότητας, αλλά η παρουσία των ανθρώπων που προσέρχονται στο σπίτι του Θεού για να εκκλησιαστούν και να τελέσουν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα, γεμίζει τις καρδιές μας με χαρά.
 
Ο Οικονόμος Πάτερ Γκρέγκορυ που μας εξυπηρετεί τον τελευταίο καιρό, θα έλεγε κανείς πως έβαλε «τα δυνατά του», για να γίνει η Κυριακή που μας πέρασε, μια μέρα χαράς και αγαλλίασης. Τον ευχαριστούμε.
 
«Εν τη γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας» γλυκόλαλα έψαλλαν οι ψάλτες και η εικόνα της Κοιμήσεως της Παναγίας ήταν πλαισιωμένη από ρόδα, με τα οποία ευλαβής ενορίτισσά μας στόλισε το προσκυνητάρι.
 
Πολλές φορές στις γιορτές δίνουμε δώρα. Έτσι έγινε και την Κυριακή, μετά φυσικά το πέρας της Θ. Λειτουργίας. Δωρήθηκαν στον ιερό Ναό μας δύο εικόνες, του Χριστού και του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου για το Εικονοστάσι και το Παραπέτασμα για την Ωραία Θύρα. Επίσης ο Νεωκόρος μας Νίκος, που υπηρετεί δίχως παράλειψη την Κοινότητά από την ημέρα της ίδρυσής της, ο οποίος είναι Αναγνώστης, ενδύθηκε με Ράσο από τον Ιερέα.
 
Η Κυριακή που μας πέρασε, ήταν μια μέρα χαράς και φορτισμένης με συγκίνηση, μια μέρα χαρμολύπης, καθώς φέραμε στον νου μας αυτούς που θα ήταν παρόντες αλλά δεν υπάρχουν πλέον στην επίγεια ζωή.
 
Τελειώσαμε με εδέσματα στην τραπεζαρία / Σχολική Αίθουσα όπως πάντα, για όσους θέλησαν να παραμείνουν για να απολαύσουν μερικές στιγμές ευχάριστες και να δημιουργηθούν νέες γνωριμίες με πιστούς που ήρθαν από άλλες περιοχές.
 
Ευχαριστούμε τους κοπιώντες και ψάλλοντες και μαζί τον Τίμοθυ που συνοδεύει τον πατέρα του και υπηρετεί στο Ιερό Βήμα και όχι μόνο.
 
Σημείωση: Έχουμε όλες τις μεγάλες εικόνες για στο Εικονοστάσι, οι οποίες θα τοποθετηθούν σύντομα. Προσκαλούμε δωρητές για τις μικρότερες εικόνες, για το πάνω μέρος του Εικονοστασίου. Θα απεικονίζουν τους δώδεκα Αποστόλους, μαθητές του Χριστού. Όποιοι ενδιαφέρονται παρακαλούνται να επικοινωνήσουν μαζί μας. Πληροφορίες: 01280 820 710.
 
Νίκη Beales
Αύγουστος 2024
Buckingham, Αγγλία

Ο Άγιος Γεώργιος των παιδιών

 
Στο Δημοτικό Σχολείο Summerhill, που βρίσκεται στην περιοχή του Αγίου Γεωργίου στο Bristol της Δυτικής Αγγλίας, πόλη που αναγνωρίζεται ως η πρωτεύουσα της τέχνης του δρόμου στην Αγγλία, ανακαλύψαμε δύο μεγάλα καλλιτεχνικά έργα, αφιερωμένα στον Άγιο Γεώργιο.
 

Τα σχολεία είναι κλειστά αυτή την εποχή, για τις καλοκαιρινές διακοπές. Έτσι, είδαμε τα έργα από τον δρόμο, έξω από το σχολείο. Γι’ αυτό οι φωτογραφίες δεν μπορούσαν να είναι πιο λεπτομερειακές. Όπως και νάχει όμως, φαίνονται πως είναι όμορφα έργα και απεικονίζουν τον Άγιο Γεώργιο και τον δράκο, σύμφωνα με τις αρχαίες χριστιανικές παραδόσεις.
 

Ο καλλιτέχνης που τα επιμελήθηκε είναι ο γνωστός Gage. Εργάζεται τα τελευταία 14 χρόνια στο Bristol, ως καλλιτέχνης του δρόμου και γραφίστας. Ειδικεύεται στη ζωγραφική μεγάλων τοιχογραφιών, σε δημόσια κτήρια, σπίτια και οχήματα. Το έργο του ενσωματώνει πολύχρωμα φυτά, ζώα, σουρεαλιστικά τοπία και συχνά επικεντρώνεται σε περιβαλλοντικά ζητήματα.

Σωκράτης και ταπεινοφροσύνη

 
Όταν πέθαινε ο Σωκράτης, ένας μαθητής του εξεδήλωσε τον βαθύ του πόνο, γιατί ένοιωθε πως έφευγε ένας φιλόσοφος που τα γνώριζε όλα.
 

-         Απατάσαι, του είπε ο Σωκράτης. Μόνο ένα πράγμα γνωρίζω. «Εν οίδα».
 
-         Ποιό;
 
-         «Ότι ουδέν οίδα». Ότι δεν γνωρίζω τίποτε.
 
Η ταπεινοφροσύνη είναι σαν το μεταξωτό κορδόνι, που συνδέει τα πολύτιμα πετράδια ενός περιδεραίου· όταν σπάσει η ταπεινοφροσύνη, οι διάφορες αρετές σκορπίζουν.

Πανσέληνος στην Ιτέα

 
Είναι όμορφη και δροσερή η βραδιά απόψε στην Ιτέα!!!
 

Μετά την καλοκαιρινή βροχούλα στα γύρω βουνά έκανε την εμφάνισή του το Ουράνιο τόξο.

 
Δρόσισε λίγο και η ατμόσφαιρα.

 
Λίγο αργότερα αποφασίσαμε με τα παιδιά να περπατήσουμε προς την Παραλία Ζέφυρος για να θαυμάσουμε την Αυγουστιάτικη Πανσέληνο (Πανσέληνος του Οξύρρυγχου).

 
Η παρουσία της Πανσελήνου φώτισε τον έναστρο ουρανό και αναζωογόνησε την ατμόσφαιρα.
 
Μαρία - Δήμητρα Σαλαπάτα

Η διασπορά των Ελλήνων

 
Είναι γνωστό ότι Έλληνες δεν διαμένουν μόνο στους παραδοσιακούς μητροπολιτικούς χώρους. Εγκαταβιούν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της οικουμένης. Εκτός από τα δύο ελληνικά κράτη (Ελλάδα και Κύπρο), είναι επίσης οργανωμένοι σε Ομογένειες και σε Κοινότητες, σε πολλές και διάφορες χώρες της υφηλίου.
 

Πρόσφατα βρήκα στο διαδίκτυο τον πίνακα της παρούσας ανάρτησης, αλλά δεν είμαι βέβαιος για την απόλυτη ακρίβεια των στοιχείων που παρουσιάζει. Αποτελεί όμως μια ένδειξη της ονομαζόμενης Ελληνικής Διασποράς και μας δίνει μια έστω σχετική ιδέα για τα γεωγραφικά σημεία όπου εγκαταβιούν σήμερα συμπαγείς ομάδες Ελλήνων.

Στο πανηγύρι της Παναγίας

Χαίρετε αγαπητοί συναμαρτωλοί αδελφοί μου… Καλωσορίσατε στα ραδιοκύματα  της   εκπομπής μας… μιας βιωματικής προσέγγισης του σωτηρίου Θεϊκού  ακαταλήπτου… μιας προσπάθειας να δροσιστεί η άνυδρη ψυχή, να γαληνέψει η τρομαγμένη από της αμαρτίας την ταραχή ζωή μας, με  το γλυκύτερο φως του κόσμου… Το Φως του Χριστού μας… Να σπάσει το ανθρωποκτόνο σκοτάδι που γίνεται όλο και πυκνότερο.

Συνοδοιπόροι σε μια αγαπητική εν Κυρίω  συναλληλία, που συναντά την θέρμη και την ψυχωφελή αγωνία  κάθε σύμπονου αδελφού - τεθλιμμένου συνοδίτη, στα ερτζιανά του Θεού και στα ευλογημένα ραδιοφωνικά καταφύγια της Πατρίδας μας…
 
Νώντας Σκοπετέας

Βυζαντινός Ψαλμωδός

 
Στα 13 μου, μικρό παιδάκι, βρέθηκα στα σκαλοπάτια της Μεγαλόχαρης Παναγίας της Τήνου, ως Ιεροσπουδαστής τότε. Εκεί έμαθα τα Ιερά γράμματα και ιδιαίτερα την μουσική της Εκκλησίας. Από τότε έβαλα στόχο στην ζωή μου να μεταλαμπαδεύσω αυτή την ευλογία και σε άλλους ανθρώπους.
 

Αυτό το έκανα και το κάνω εν μέρει, για περισσότερο από 40 χρόνια, στα διάφορα σχολεία που υπηρέτησα και μέσα από την Σχολή Βυζαντινής Μουσικής της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας, την οποία ίδρυσα το 1986 και διευθύνω μέχρι σήμερα.
 
Σήμερα, βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση μετά από ένα επίπονο και κοπιαστικό δρόμο 3 ετών, να ανακοινώνω στην αγάπη σας, τον ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΨΑΛΜΩΔΟ - BYZANTINE PSALMIST, ένα διαδικτυακό πρόγραμμα εκμάθησης Βυζαντινής Μουσικής, στον δικό σας χώρο και χρόνο, πρωτίστως με την ευλογία και ευχή του σεπτού μας Ποιμενάρχη Αρχιεπισκόπου Θυατείρων και Μεγάλης Βρεταννίας κ. Νικήτα, αλλά και με την ευλογία του Αγίου Ηγουμένου της Ιεράς και Σταυροπηγιακής Μονής Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ, Αρχιμανδρίτου Πέτρου, την πολύτιμη συμπαράσταση και υποστήριξη των μοναχών και μοναζουσών της Ιεράς Μονής και με τις ευλογίες του Αγίου μας Σωφρονίου.
 
Μπορείτε από σήμερα μπαίνοντας στην ιστοσελίδα μας, www.byzantinepsalmist.com, να εγγραφείτε και να παρακολουθήσετε σειρά ύμνων και μαθημάτων δωρεάν και γιατί όχι αν σας αρέσει να σας έχουμε μαθητές στην συνέχεια.
 

Το πρόγραμμα θα είναι έτοιμο για χρήση από την αρχή της Ινδίκτου 1η Σεπτεμβρίου 2024 για τα δύο πρώτα χρόνια, Μελωδικές Ασκήσεις και σύντομο Αναστασηματάριο και συνεχώς θα αναβαθμίζεται και θα εμπλουτίζεται με καινούριο υλικό και μαθήματα.
 
Με το πρόγραμμα θα έχετε την δυνατότητα να καθίσετε εγκεκριμένες εξετάσεις για απόκτηση πιστοποιημένου αναγνωρισμένου πτυχίου Βυζαντινής Μουσικής.
 
Το πρόγραμμα αυτό δεν επιδιώκει ούτε φιλοδοξεί να αντικαταστήσει τις μουσικές σχολές και τους δασκάλους μουσικής, απλά θέλει να δώσει την ευκαιρία σε ανθρώπους από μακριά και στον δικό τους επιλεγμένο χρόνο να μάθουν και να σπουδάσουν την πατρώα μας Βυζαντινή Μουσική.
 
Μέσα από αυτό το πρόγραμμα θα μπορείτε να μάθετε και να σπουδάσετε την Βυζαντινή μας Μουσική, στο σπίτι σας και στον δικό σας ελεύθερο χρόνο, έχοντας παράλληλα την υποστήριξη του δασκάλου αν σας χρειάζεται, και φυσικά να δίνεται εξετάσεις τελειώνοντας το κάθε μέρος φτάνοντας μέχρι και το Πτυχίο Ιεροψάλτου αλλά και Δίπλωμα Καθηγητού Βυζαντινής Μουσικής.
 
Με σεβασμό
 
Πρωτοπρεσβύτερος Ιωσήφ Παλιούρας

Για την ταπείνωση

 
Μια φορά ήλθαν κάποιοι στη Θηβαΐδα, φέρνοντας έναν δαιμονισμένο σε έναν γέροντα, για να τον θεραπεύσει.
 

Ο γέροντας στην αρχή δεν δεχόταν, γιατί θεωρούσε ανάξιο τον εαυτό του. Επειδή όμως πολύ τον παρεκάλεσαν, λέει στον δαίμονα:
 
-         Βγες από το πλάσμα του Θεού!
 
-         Βγαίνω, αποκρίθηκε ο δαίμονας. Αλλά σε ρωτάω και απάντησέ μου: Ποιοί είναι τα «ερίφια» και ποιοί τα «πρόβατα»; (Ματθ. 25, 32-33).
 
-         Τα «ερίφια» είμαι εγώ, απάντησε ο γέροντας. Όσο για τα «πρόβατα», ο Θεός τα γνωρίζει.
 
Μόλις άκουσε αυτά τα λόγια ο δαίμονας κραύγασε:
 
-         Να, για την ταπείνωσή σου βγαίνω!
 
Και βγήκε από τον άνθρωπο την ίδια ώρα.

Όσ. Σοφρώνιος & Οδ. Ελύτης για Παναγία

 
Τῇ ΙΕʹ τοῦ αὐτοῦ μηνὸς μνήμη τῆς σεβασμίας Μεταστάσεως τῆς ὑπερενδόξου Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας.
 

Η Θεοτόκος δεν αμάρτησε ποτέ, ούτε καν με το λογισμό και δεν έχασε ποτέ τη Χάρη, αλλά και Αυτή είχε μεγάλες θλίψεις. Όταν στεκόταν δίπλα στο Σταυρό, τότε ήταν η θλίψη Της απέραντη σαν τον ωκεανό και οι πόνοι της ψυχής Της ήταν ασύγκριτα μεγαλύτεροι, από τον πόνο του Αδάμ μετά την έξωση από τον Παράδεισο, γιατί και η αγάπη Της ήταν ασύγκριτα μεγαλύτερη, από την αγάπη του Αδάμ στον Παράδεισο. Και αν επέζησε, επέζησε μόνο με τη Θεία δύναμη, με την ενίσχυση του Κυρίου, γιατί το θέλημά Του ήταν να δει η Θεοτόκος την Ανάσταση και ύστερα, μετά την Ανάληψή Του, να παραμείνει παρηγοριά και χαρά των Αποστόλων και του νέου Χριστιανικού λαού. Εμείς δεν φτάνουμε στο πλήρωμα της αγάπης της Θεοτόκου και γι’ αυτό δεν μπορούμε να εννοήσουμε πλήρως το βάθος της θλίψεώς Της. Η αγάπη Της ήταν τέλεια. Αγαπούσε άπειρα τον Θεό και Υιό Της αλλά αγαπούσε και το λαό με μεγάλη αγάπη. Και τί αισθανόταν άραγε, όταν εκείνοι, που τόσο πολύ η ίδια αγαπούσε και που τόσο πολύ ποθούσε τη σωτηρία τους, σταύρωναν τον αγαπημένο της Υιό; Αυτό δεν μπορούμε να το συλλάβουμε, γιατί η αγάπη μας για τον Θεό και τους ανθρώπους είναι λίγη. Κι όπως η αγάπη της Παναγίας υπήρξε απέραντη και ακατάληπτη, έτσι απέραντος ήταν και ο πόνος της, που παραμένει ακατάληπτος για εμάς.
 
Όσιος Σωφρόνιος του Έσσεξ
 

Άνεμος της Παναγίας
 
Σε μια παλάμη θάλασσας γεύτηκες τα πικρά χαλίκια
Δύο η ώρα το πρωί περιδιαβάζοντας τον έρημο Αύγουστο
Είδες το φως του φεγγαριού να περπατεί μαζί σου
Βήμα χαμένο. Ή αν δεν ήτανε η καρδιά στη θέση της
Ήταν η θύμηση της γης με την ωραία γυναίκα
Η ευχή που λαχτάρησε μέσ’ απ’ τους κόρφους του βασιλικού
Να τη φυσήξει ο άνεμος της Παναγίας!
 
Ώρα της νύχτας! Κι ο βοριάς πλημμυρισμένος δάκρυα
Μόλις ερίγησε η καρδιά στο σφίξιμο της γης
Γυμνή κάτω από τους αστερισμούς των σιωπηλών της δέντρων
 
Γεύτηκες τα πικρά χαλίκια στους βυθούς του ονείρου
Την ώρα που τα σύννεφα λύσανε τα πανιά
Και δίχως ήμαρτον κανέν’ από την αμαρτία χαράχτηκε
Στα πρώτα σπλάχνα του ο καιρός. Μπορείς να δεις ακόμη
Πριν από την αρχική φωτιά την ομορφιά της άμμου
Όπου έπαιζες τον όρκο σου κι όπου είχες την ευχή
Εκατόφυλλη ανοιχτή στον άνεμο της Παναγίας!
 
Οδυσσέα Ελύτη, Προσανατολισμοί, Η Θητεία του καλοκαιριού

Σύγχρονοι και Αρχαίοι Έλληνες

 
Κάποιοι ερωτούν: "Τι σχέση έχουμε εμείς οι Σύγχρονοι με τους Αρχαίους Έλληνες;"
 

Μια άμεση απάντηση είναι ότι πέρασαν 3.000 χρόνια το λιγότερο (ίσως και 4.000) και ακόμα ομιλείται η ίδια ελληνική γλώσσα.
 
Δεν συμβαίνει σε καμία άλλη γλώσσα αυτό παγκοσμίως.
 
☀️Στην καθημερινότητά μας λέμε:
 
🏛️1. Ένα χελιδόνι (ή ένας κούκος) δεν φέρνει την άνοιξη
Μία χελιδὼν ἔαρ οὐ ποιεἶ - Ειπώθηκε απο τον Αίσωπο και έμεινε ως παροιμία που χρησιμοποιούσαν συχνά ο Αριστοτέλης, ο Στοβαίος και ο Αριστοφάνης. Επικράτησε η εκδοχή με τον κούκο.
 
🏛️2. Το ένα χέρι νίβει το άλλο
Ἁ δὲ χεὶρ τὰν χεῖρα νίζει - στίχος του Πυθαγόρειου φιλόσοφου και ποιητή Επίχαρμου
 
🏛️3. Ό,τι σπείρεις θα θερίσεις
Εί κακά τις σπείραι κακά κέρδια αμήσειν - Ησίοδος
 
🏛️4. Κάλλιο να σε ζηλεύουνε παρά να σε λυπούνται
Κρέσσον γὰρ οἰκτιρμοῦ φθόνος - Πίνδαρος
 
🏛️5. Η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει
Ἡ γλῶττα ἀνόστεος μὲν ὀστέα θραύει- Σόλων
 
🏛️6. Έπαθε και έμαθε
Τὸν πάθει μάθος- Αισχύλος, Αγαμέμνων
 
🏛️7. Σηκώθηκαν οι τρίχες μου
Τριχὸς δ᾽ ὀρθίας πλόκαμος ἵσταται - Αισχύλος, Επτά επί Θήβας
 
🏛️8. Ο άνδρας είναι η κολώνα του σπιτιού
Ανήρ, στέγης στῦλον - Αισχύλος, Αγαμέμνων
 
🏛️9. Χτύπα ξύλο
Ἅπτεσθαι ξύλου - Αριστοφάνης
 
🏛️10. Έπεσαν κάτω απο τα γέλια
Ώστε υπτίους υπό του γέλωτος καταπεσείν - Αθήναιος
 
🏛️11. Έγιναν θέατρο
Εαυτούς εξεθεατρίουν - Πολύβιος
 
🏛️12. Μη με συγχίζεις
Μή μοι σύγχει - Όμηρος
 
🏛️13. Την βάψαμε (τη βάρκα)
Η ναῦς ἔβαψεν - Ευριπίδης, Ορέστης στ. 705-707
βάπτω=βυθίζω στο νέρο. Όταν λέγαμε ναῦς ἔβαψεν = το πλοίο βυθίστηκε.
Οι άνθρωποι αλλάζουν, η γλώσσα όμως θυμάται και η μνήμη ρέει στο αίμα μας.
 
🏛️14. Μη με σκοτίζεις
Αποσκότισον με - είπε ο Διογένης στον Μ.Αλέξανδρο
 
🏛️15. Έγινε ο βίος αβίωτος
Ἀβίωτον ζῶμεν βίον - (Φιλήμων, 4ος αι. π.Χ.)
 
🏛️16. Του πουλιού το γάλα
Ὀρνίθων γάλα - Πλούταρχος
 
🏛️17. Λες τρίχες !
Τριχολογείν και τρίχας αναλέγεσθαι - Σουΐδας
 
🏛️18. Άει στον κόρακα (την ακούς πολύ στη Θεσσαλία)
Πέμπειν εἰς κόρακας
 
🏛️19. Δεν με μέλει
Οὐδέν μοι μέλει
 
🏛️20. Πολλά λες
Πολλά λαλεῖς (Στην Κύπρο λέγεται αυτούσιο μέχρι σήμερα)
 
🏛️21. Να σκάσεις
Διαρραγείης - Αριστοφάνης
 
🏛️22. Κάθε αρχή και δύσκολη
Αρχή δήπου παντός έργου χαλεπωτέρα
 
🏛️23. Η αλήθεια είναι πικρή
Ἔχει τι πικρὸν ὁ τῆς ἀληθείας λόγος - Δίων
 
🏛️24. Η αλήθεια δεν κρύβεται
Ἀδύνατον τ' ἀληθές λαθεῖν - Μένανδρος
 
🏛️25. Φοβάται και την σκιά του
Τὴν αὐτοῦ σκιὰν δέδοικεν - Ἀριστοφ. Ἀποσπ. 62
 
🏛️26. Τον αράπη κι αν τον πλένεις
Αἰθίοπα σμήχεις - Πλούταρχος
(στην ουσία σημαίνει τον Αιθίοπα (όσο κι) αν λευκαίνεις)
 
🏛️27. Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή (η αεργία είναι ντροπή)
Έργον δ' ουδέν όνειδος, (αεργίη δε τ' όνειδος) - Ησίοδος
 
🏛️28. Χτίζεις στην άμμο
Εἰς ψάμμον οἰκοδομεῖς - Πλούταρχος
 
🏛️29. Παρ' το αυγό και κούρευτο
Ωον τίλλεις - Πλούταρχος
 
🏛️30. Όπως σε βλέπω και με βλέπεις
Ώσπερ εισοράς εμέ - Σοφοκλής
 
🏛️31. Μου λύθηκαν τα γόνατα
Λύεται γούνατα - Όμηρος
 
🏛️32. Θα σου δείξω εγώ ποιος είμαι (απειλή)
Εγώ αυτώ δείξω τις ειμί - Επίκτητος 3,2,10
 
🏛️33. Δεν πας να κρεμαστείς;
Ούκ απάγξη; - Επίκτητος 3,1,32
 
🏛️34. Κάνει σαν να του σκότωσε τον πατέρα (σα να του σκότωσε τη μάνα λέμε σήμερα εμείς)
Αν ούν εν τούτοις πλανηθώ μη τι τον πατέρα απέκτεινα - Επίκτητος 1,7,31
 
🏛️35. Βάζω το χέρι στην φωτιά
Χείρα τ' εν ηγάνω βαλείν (ηγάνω=στο τηγάνι) - Ανακρέων Fragmenta Fr.91