Thursday, 9 March 2023

Streets of Athens / Δρόμοι της Αθήνας


Ένας καινούργιος ψηφιακός δίσκος (CD), με τον γενικό τίτλο Something in Between κυκλοφόρησε στην Αγγλία αυτές τις ημέρες (6 Μαρτίου 2023), με κάποιο ελληνικό ενδιαφέρον, αφού ένα τραγούδι του τιτλοφορείται «Streets of Athens» και αναφέρεται στην αγαπημένη διαμαντόπετρα στης γης το δαχτυλίδι.


Συνθέτης και τραγουδιστής είναι ο Mike Cohen. Στιχουργός είναι ο αγαπητός φίλος και εκλεκτός συνοδοιπόρος στα μονοπάτια της Ποίησης Richard Devereux.
 
Στις 16 Feb 2015 ο Mike δήλωσε χαρακτηριστικά:
 
Richard and I wrote this song about our musical heroes. It also pays homage to a remarkable politician Manolis Glesos. Austerity and homelessness in Athens. What does the future hold?
 
Χθες ο Richard ανέφερε:
 
Streets of Athens imagines Mike and I going for a walk around Athens with our musical heroes: Ralph (Mike's) and Mikis Theodorakis (mine).
 
Οι στίχοι του τραγουδιού έχουν ως εξής:
 
The Streets of Athens
 
Athens is where the West meets
The turbulent, incongruous East.
How strange to see her streets
Named after old philosophers.
We watch the kaleidoscope turn
Through present – to future – from past.
 
Let’s walk together
Through the streets of Athens;
You and me and Ralph McTell
And Mikis Theodorakis.
 
For 400 years, more or less,
The Turkish Pasha held the keys
To the ancient Parthenon
Where a minaret was built
And the crescent flag once flew
And strange, haunting bugles blew.
 
The Parthenon looked down upon
The city that starved in ’41.
Manolis Glezos climbed up the pole
And cut down the flutterin’ Swastika.
He’s over 90 now – a young man still ––
An MP for the Radical Party.
 
Let’s walk together
Through the streets of Athens;
You and me and Ralph McTell
And Mikis Theodorakis.
 
Come with me to Omonia Square,
See the beggars who are always there:
Some crippled, some blind - life’s been unkind.
They’re hawkin’ Lottery tickets;
Makes you think how likely is it
There’s a winner in that withered hand.
 
The Greek Gods were the Sun and the Sea;
Now the sun is dim and the sea is rough,
There’s a cold wind blowin’ from the North,
It whispers its name: ‘Austerity’.
There’s people starvin’ again in Athens,
In Omonia Square, almost everywhere.
 
Let’s walk together
Through the streets of Athens;
You and me and Ralph McTell
And Mikis Theodorakis. 

Tuesday, 7 March 2023

Ογδόντα χρόνια χωρίς τον Παλαμά

 
Πριν από ογδόντα χρόνια, στις 27 Φεβρουαρίου 1943, απεβίωσε ο ευπατρίδης μεγάλος ποιητής μας Κωστής Παλαμάς (1859-1943). Λίγες ημέρες νωρίτερα, στις 9 Φεβρουαρίου είχε αποθάνει η αγαπημένη του σύζυγος Μαρία, το γένος Βάλβη, με την οποία συμβίωσε για 56 χρόνια. Η κηδεία του ποιητή τελέστηκε σε κλοιό γερμανών στρατιωτών κατοχής και εξελίχθηκε σε αυθόρμητη γιγάντια και ενθουσιώδη πατριωτική και αντικατοχική εκδήλωση.
 

Παρόντες στο Α΄ Νεκροταφείο οι πλείστοι των πνευματικών ανθρώπων της χώρας. Επιτάφιος λόγος το ποίημα - παιάνας του Αγγέλου Σικελιανού «Παλαμάς»: «Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα... Σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα!». Στη νεκρώσιμη ακολουθία προέστη ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός και μετά τον ενταφιασμό ο λαός αυθόρμητα γονάτισε γύρω από τον τάφο του νεκρού ποιητή και με δάκρυα στα μάτια έψαλε τον Εθνικό μας Ύμνο.
 
Ο Εθνικός μας ποιητής έζησε στον 84χρονο βίο του ένδοξες αλλά και τραγικές στιγμές της Ιστορίας μας και πρόβαλε τη συνέχεια του Έθνους μας. Μετά την τραγωδία του 1897 έγραψε για τον Διγενή Ακρίτα: «Ο Ακρίτας είμαι Χάροντα δεν περνώ με τα χρόνια. Μ’ άγγιξες και δε μ’ ένιωσες στα μαρμαρένια αλώνια; Είμ’ εγώ η ακατάλυτη ψυχή των Σαλαμίνων. Στην Εφτάλοφην έφερα το σπαθί των Ελλήνων. Δεν χάνομαι στα τάρταρα, μονάχα ξαποσταίνω. Στη ζωή ξαναφαίνομαι και λαούς ανασταίνω!».
 
Για την Επανάσταση του 1821 έγραψε: «...Της κλεφτουριάς πού βρίσκεστε λημέρια; Καρυοφίλια του Δίστομου χτυπήστε, χυμήστε της Αράχωβας ξεφτέρια, γιαταγάνια τον τούρκο πελεκήστε, να ο Μπότσαρής σου, θαματούργα, Σούλι! Κ’ εσείς, νησιώτες δυνατοί, αρμενίστε με τον υδραίο βοριά, με το Μιαούλη! Στάχτη του Καπετάν πασά η αρμάδα! Όπου είναι σκλάβα γης, ολόρθοι οι δούλοι, Αστραπόβροντα του Κανάρη Ελλάδα!».   
 
Για τον Μακεδονικό Αγώνα ποίημα για τον ήρωα και εθνομάρτυρα Παύλο Μελά: «Σε κλαίει ο λαός. Πάντα χλωρό να σειέται το χορτάρι στον τόπο, που σε πλάγιασε το βόλι, ω παλληκάρι...». Με το ποίημα - θούριό του ο Παλαμάς παρακινεί τους Έλληνες να συμμετάσχουν στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο με το πλευρό της Αντάντ, για να πραγματοποιηθεί η Μεγάλη Ιδέα. Ιδού ένα απόσπασμα: «Στ’ άρματα! Εμπρός ολόρθοι φτερωμένοι! Παρατήστε της δάφνης τα κρεβάτια, που να σημαδευτούνε δεν προφτάσαν απ’ τα κορμιά σας... Και λες: Κι εγώ ειμ’ εδώ! Η μεγαλωσύνη στα Έθνη δεν μετριέται με το στρέμμα, με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και με το αίμα!».   
 
Με την Καταστροφή θρηνεί τον εθνοϊερομάρτυρα Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσόστομο: «Όπου καρδιά, όπου φρόνημα, το Γένος, η Εκκλησία και των Ελλήνων οι χοροί και των πιστών τα πλήθη σου προσκυνούμεν, άμωμε, τη θεία δοκιμασία και το μεταλαβαίνομε το αίμα σου οπού εχύθη». Στις 28 Οκτωβρίου 1940, την ημέρα του ΟΧΙ, μας άφησε, ως παρακαταθήκη, τον τελευταίο του στίχο: «Αυτό το λόγο θα σας πω, δεν έχω άλλο κανένα: Μεθύστε με τ’ αθάνατο κρασί του Εικοσιένα!».
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Monday, 6 March 2023

Ομιλία για την Ειρήνη (Βίντεο)


Χθες, Α’ Κυριακή των Νηστειών, Κυριακή της Ορθοδοξίας, τελέσθηκε στη Ρουμανική Ορθόδοξη Εκκλησία του Bristol της Δυτικής Αγγλίας ο καθιερωμένος Πανορθόδοξος Εσπερινός. Σε αυτόν έλαβαν μέρος τρεις Ορθόδοξες Ενορίες, 4 Ιερείς, ένας Διάκονος και Χορωδίες ενηλίκων και παίδων, που έψαλλαν σε τρεις γλώσσες (Ελληνικά, Αγγλικά και Ρουμανικά). Την Ακολουθία παρακολούθησε πλήθος κόσμου. 


Στη διάρκεια της τελετής ομίλησε (στα Αγγλικά) ο Πρωτοπρ. Αναστάσιος Δ. Σαλαπάτας, με θέμα: «Μια Ορθόδοξη θεώρηση της Ειρήνης και του Πολέμου»! Αφορμή για την ομιλία απετέλεσε ο συνεχιζόμενος πόλεμος μεταξύ δύο Ορθοδόξων λαών, του Ρωσσικού και του Ουκρανικού. Ο ομιλητής ανέφερε μεταξύ άλλων τη φράση του Αγ. Ιγνατίου Αντιοχείας: «Τίποτα δεν είναι πιο πολύτιμο από την ειρήνη, με την οποία κάθε πόλεμος, στον ουρανό και τη γη, τερματίζεται»!

Sunday, 5 March 2023

Κρήτη και Ελλάδα

 
Η Κρήτη και οι αγώνες Της για την ένωσή Της με την Μητέρα Ελλάδα
 

Τον Νοέμβριο του 2022 κυκλοφορήθηκε από την  εφημερίδα «ΙΕΡΑΠΕΤΡΑ 21ος αιών» το ενδιαφέρον βιβλίο «1821-2021, 200 χρόνια από την Μεγάλη Ελληνική Επανάσταση». Ο διευθυντής της εφημερίδας κ. Μανώλης Κουφάκης γράφει στον πρόλογο του βιβλίου ότι «δεν ήταν δυνατό η εφημερίδα του να μείνει αμέτοχη στον λαμπρό εορτασμό του επετειακού έτους της μεγάλης εθνικής μας παλιγγενεσίας». Αυτός ήταν ο λόγος που αποδέχθηκε την πρόταση του από την Ιεράπετρα καταγομένου καθηγητή και πρώην αντιπρύτανη του Πανεπιστημίου Κρήτης κ. Γιάννη Πυργιωτάκη να εκδοθούν σε βιβλίο τα άρθρα καθηγητών Πανεπιστημίου, κυρίως Κρητών και καθηγητών στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, που δημοσιεύθηκαν στην εν λόγω εφημερίδα.  
 
Επισήμως η Επανάσταση στην Κρήτη εξερράγη στις 14 Ιουνίου 1821. Όπως γράφει ο ομ. Καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης κ. Θεοχάρης Δετοράκης αυτή εξαγρίωσε τους Τούρκους. Στις 24 Ιουνίου στο Ηράκλειο κατέσφαξαν τον Μητροπολίτη Κρήτης Γεράσιμο Παρδάλη, πέντε επισκόπους και συνολικά 800 κληρικούς και λαϊκούς. Η σφαγή και η αιχμαλωσία 2.000 γυναικοπαίδων στο Σπήλαιο της Μιλάτου τον Φεβρουάριο του 1823 και η ανάλογη καταστροφή στο σπήλαιο του Μελιδονίου, τον Οκτώβριο του ιδίου έτους δίδουν το μέτρο της εκδικητικής μανίας των τουρκοαιγυπτίων σε βάρος των Ελλήνων στην Κρήτη. Με πολλές θυσίες η Επανάσταση συνεχίστηκε στην Κρήτη και στα τέλη του 1829 όλες σχεδόν οι επαρχίες της Κρήτης βρίσκονταν υπό τον έλεγχο των επαναστατών. Είναι λυπηρό πως στο Πρωτόκολλο του Λονδίνου (το 1830) η Κρήτη, όπως και η επίσης επαναστατημένη Σάμος παρέμειναν υπό την οθωμανική τυραννία. Τα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων και η σαγήνη που τους ασκούσαν οι αλλόθρησκοι Οθωμανοί δεν επέτρεψαν στους Κρητικούς και στους Σαμιώτες να ενωθούν με την μητέρα Πατρίδα.
 
Ο καθηγητής κ. Θεοχάρης Δετοράκης αφού εξιστορεί όλον αυτόν τον ηρωικό αγώνα των Κρητών αναφέρει την πιο κάτω προκήρυξη του Κρητικού Συμβουλίου, της 22ας Απριλίου 1830, που ουσιαστικά αποτελεί διακήρυξη ότι ο αγώνας συνεχίζεται μέχρι της τελικής δικαίωσης:
 
«Η Κρήτη ήτο και είναι μέρος αδιάσπαστον της Ελλάδος, ως συναγωνισθείσα και συναγωνιζομένη με τα λοιπά επαναστατημένα μέρη από την αρχήν, ώστε δεν ημπορεί τις να εννοήση πώς ...η Κρήτη παρεσιωπήθη διόλου... Ημείς δεν ευρίσκομεν αλλού την σωτηρίαν μας παρά εις τα όπλα μας και εις αυτόν τον έντιμο θάνατον. Και αν η Χριστιανοσύνη μας παραδώση εις την ασπλαγχνίαν των Τούρκων, αφού κατασφάξωμεν απαθώς τας γυναίκας, τα τέκνα και τους γέροντάς μας, ας γενώμεν και ημείς θύματα ένδοξα ...των απαραγράπτων δικαίων μας...» (Σημ. Το άρθρο του κ. Δετοράκη βρίσκεται στις σελίδες 116-125 του προαναφερθέντος βιβλίου «1821-2021, 200 χρόνια από την Μεγάλη Ελληνική Επανάσταση»).  
 
Από το 1830  οι Κρήτες συνεχίζουν τον άνισο, αλλά ηρωικό αγώνα τους έως το 1913, δηλαδή έως την απόκτηση της ελευθερίας τους και την  πολυπόθητη Ένωσή τους με την Μητέρα Ελλάδα. Οι εξεγέρσεις ήσαν αλλεπάλληλες με το χύσιμο άφθονου κρητικού αίματος, που το συμβολίζει το Ολοκαύτωμα του Αρκαδίου, το 1866. Όλες αυτές οι εξεγέρσεις κίνησαν το ενδιαφέρον λογοτεχνών, όπως του Ουγκό, και πολλών φιλελλήνων, αλλά δεν συγκίνησαν τις Μεγάλες Δυνάμεις...
 
Στο βιβλίο υπάρχει και κείμενο του  κ.  Ι.Ε. Πυργιωτάκη, που θέτει στις πραγματικές του διαστάσεις το θέμα του «κρυφού σχολείου». Μεταξύ των άλλων ο κ. καθηγητής διερωτάται πώς οι πρόγονοί μας επί τετρακόσια χρόνια διατήρησαν την ταυτότητά τους; Οργανωμένο εκπαιδευτικό σύστημα δεν υπήρχε και ελάχιστος ήταν ο αριθμός των παιδιών που φοιτούσαν στα λίγα σχολεία. Και σημειώνει: «Η μεγάλη προσφορά του κρυφού σχολείου έγκειται αναμφίβολα στο γεγονός ότι μέσω αυτού μπορούσαν τα παιδιά να μαθαίνουν γράμματα κοντά στους ιερωμένους. Αυτό ήταν ούτως ή άλλως αναγκαίο προκειμένου να δημιουργούνται φυτώρια για τη στελέχωση της Εκκλησίας από τον απλοϊκό ιερέα μέχρι τον ανώτερο κλήρο».
 
Ο κ. Πυργιωτάκης προσθέτει  πως με τις άτυπες μορφές αγωγής που προωθούσε η Εκκλησία και επηρέαζε τη ζωή της οικογένειας και της κοινότητας, λειτούργησε από γενιά σε γενιά το «σχολείο των συνειδήσεων», που εμπόδισε την αφομοίωση των Ορθοδόξων από τους ετεροδόξους και τους αλλοθρήσκους και στην κρίσιμη στιγμή έδρασε καταλυτικά. Και καταλήγει: «Αυτό το Μεγάλο Σχολείο των Συνειδήσεων, που καλλιεργήθηκε κατά κύριο λόγο από την Εκκλησία  αποτελεί για μας το ουσιώδες κρυφό σχολειό και αυτό το πνεύμα φαίνεται να απεικονίζει ο γνωστός πίνακας του Νικολάου Γύζη».
 
Τα υπόλοιπα  άρθρα, τα  σχετικά με την Επανάσταση του 1821 έγραψαν στο βιβλίο οι καθηγήτριες κυρίες Μάρω Παπαθανασίου, Ελπινίκη Νικολουδάκη - Σουρή και Μερόπη Σπυροπούλου και οι καθηγητές κύριοι Ηλίας Μετοχιανάκης, Βασίλειος Οικονομίδης, Γιώργος Ε. Πυργιωτάκης, Μιχάλης Καναβάκης, Αθανάσιος Παπάς, και Ν.Ε. Παπαδογιαννάκης.
 
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Saturday, 4 March 2023

Ναι Κύριε Βασιλεύ


Νέα εκπομπή για Α΄ Εβδομάδα Νηστειών 2023.


Καλό στάδιο!
 
Με αγάπη Χριστού
 
Νώντας Σκοπετέας

Friday, 3 March 2023

Λιμάν Λοκαντασί

 
Ο καιρός ανοίγει, μεγαλώνουν οι μέρες, η Άνοιξη πλησιάζει. Μαζί της θα έρθει η Πασχαλιά με τα τσουρέκια, τα κόκκινα αυγά και τις ανθισμένες Πασχαλιές της στους μπαξέδες και στα περιβόλια, τις μαργαρίτες και τα τριφύλια στους αγρούς, ακόμα και στους ρωγμούς στα πεζοδρόμια. Έτσι γίνεται πάντα, αυτά πάνε μαζί χέρι με χέρι όπως και να το κάνουμε.
 

Με τον Μάρτη που ποτέ δεν λείπει από την Σαρακοστή, θα περάσουν του Ευαγγελισμού,  οι Χαιρετισμοί στην Παναγία και ο Παναγιώτατος, όπως κάθε χρόνο, θα πάει στους τρίτους, δηλαδή στην Γ’ Στάση, στην Παναγία Των Βλαχερνών, το έχει έθιμο. Αχ! Η Αγία Βλαχέρνα με το Αγίασμα Της και τα λακκάκια Του, στον τόπο που πρωτακούστηκε, όπως λέγεται, το Τη Υπερμάχω, το 626. Ας ήμουν και εγώ εκεί και ας στεκόμουν, όρθια στον Ακάθιστο! 
 
Με αυτές τις σκέψεις μπήκε στο μυαλό μου η ιδέα  πως καιρός είναι να βάλω μπρος τα καθαρίσματα και αποφάσισα να αρχίσω από τα ντουλάπια. Όχι της κουζίνας, με αυτά καταπιάνομαι συχνά, τα άλλα που δεν τα πολυανοίγω. Καλή αρχή λοιπόν και βρέθηκα μπροστά στην δισκοθήκη με ένα σωρό δίσκους από εποχή πριν την εμφάνιση των CD.  Πληθώρα από σαραπέντε στροφών, ο Καζαντζίδης με την Μαρινέλλα, ο Κόκοτας με το Ένα μεσημέρι του, η Μαίρη Λίντα με τα Ηλιοβασιλέματα της, συνοδεία Μανώλη Χιώτη και το Όνειρο το αληθινό του Μπιθικώτση. Τα παλάτια στην άμμο και το άλλο όνειρο, το απατηλό μ έκαναν να αναπολώ εκδρομές με πούλμαν, ολοήμερες έξω από την Αθήνα, όπου αρχίζαμε το ταξίδι μας πρωΐ-πρωΐ, σταματούσαμε κάπου για καφέ και ότι άλλο είχαμε ανάγκη, μετά σε μια αμμουδιά για μπάνιο, μεσημεριανό σε κάποιο καζινάκι με χάρτινα τραπεζομάντηλα που τα πιάναμε με μανταλάκια για να μην τα πέρνει ο αέρας,  φρέσκο ψάρι, άντε και κανένα ουζάκι (ντουζικάκι θα το λέγαμε στην γενέτειρα). Και στον δρόμο της επιστροφής, το ρολόι με το κομπολόϊ, και η ζούγκλα με τον Ταρζάν... και βάλε. Όλα αυτά μπήκαν στη σκέψη μου με τους σαρανταπεντάρηδες. 
 
Δίπλα τους, αντάμωσα αυτούς των τριάντα τριών στροφών. Μπροστά μου εμφανίστηκαν το Δελφίνι του Πουλόπουλου, Το χαμόγελο της Τζοκόντα του Χατζιδάκι, ο Ζορμπάς του Θοδωράκη, ο Λοΐζος και οι δίσκοι του μπαμπά μου. Αυτοί με την Σοφία Βέμπο στα τραγούδια του Σαράντα και οι αγαπημένοι του, με τις καντάδες. "Αν παρήλθον" γράφει στο sleeve του ενός, στην μπροστινή πλευρά της θήκης και "Παλιές Αθηναϊκές Καντάδες" στου άλλου, με την χορωδία και μαντολινάτα του Νίκου Τσιλίφη. Ρίχνοντας μια ματιά στο πίσω μέρος, είδα τους τίτλους των τραγουδιών, ανάμεσα τους, η "Ξανθούλα", ένα από τα ποιήματα του Σολωμού.
 
Δεν χρειάστηκε να κλείσω τα μάτια για να γυρίσω την Πόλη, για να έρθει μπροστά μου το YOLCU SALONU και το  LIMAN LOKANTASI στο Καράκιοϊ. Εκεί που τον χαιρετισμό της (μικρής μου εξαδέλφης) εστάθηκα να ιδώ, ώσπου η πολλή μακρότης μου τόκρυψε και αυτό... 
  
Το Γιολντζού Σαλονού, δηλαδή η αίθουσα επιβατών, και η Λοκάντα (εστιατόριο) του κυρίως Λιμανιού της Πόλης, έβλεπαν τα δάκρυα με τα αγκαλιάσματα, αφουγκραζόταν τους λυγμούς παρέα τους αυτόπτες μάρτυρες τα ρολόγια, που άκουγαν τα λόγια του αποχαιρετισμού. Όταν οι δείχτες,  με το ασταμάτητο, επαναληπτικό και μονότονο τικιτακ τους, μαζί  με το απελπιστικό σφύριγμα του βαποριού ανάγκαζαν τους επιβάτες να μπαρκάρουν ανεβαίνοντας την στενή του σκάλα ενώ αυτό σήκωνε την άγκυρα, έτοιμο για να σαλπάρει.
 
Δεν νομίζω να θυμούμαι αν ήταν το GIRESUN, το KARADENIZ ή το AKDENIZ.  Δεν θα με ένοιαζε άλλωστε. Όποιο και νάταν, σε λίγο θα έπαιρνε την δικιά "μου" μικρή και όχι του ποιητή με τους γονείς της, για μέρη μακρινά και άγνωστα. Ο καπνός έβγαινε από το φουγάρο θρασύς και αδίστακτος, μαύρος, κατάμαυρος, πεισματάρης στην αρχή και παρ’ όλη την περηφάνια του σε λίγο θα γινόταν γκρίζος και ώσπου να φτάσει στο KIZ KULESI (Πύργος του Λεάνδρου) το αεράκι που θα τον ανέβαζε ψηλά, θα γινόταν αέρας και με το έτσι θέλω του, με μιά μονοκοντυλιά θα τον καταδίκαζε σε διάλυση. Το πεπρωμένον. 
 
Μπάρκαρε η οικογένεια, "Καλόταξιδο" μουρμούρισε ο μπαμπάς μου.
 
"Και αφού πανί, μαντήλι εχάθη στο νερό, εδάκρυσαν οι φίλοι", έτσουξαν τα μάτια μου, "εδάκρυσα και εγώ",  άκριβώς  όπως και στην Ξανθούλα του Διονύσιου Σολωμού.
 
Η ποιητική μου διάθεση με παραμύθιαζε στην ελπίδα πως ο καπετάνιος θα ήξερε καλά το μάθημά του και όταν θα αντάμωνε την Γοργόνα πλέοντας για την Προποντίδα μόλις έβγαινε από τον Κεράτιο, που θα τον ρωτούσε αν ζει ο Βασιλιάς Αλέξανδρος, θα της  απαντούσε  καταφατικά, πως ζει, βέβαια, και Βασιλεύει. Ετσι, λογιζόμουν, πως το καράβι που θα έσχιζε τις θάλασσες περνώντας από κάβους και φουρτούνες, η ευχή της Παναγιάς που το βλέμμα της φτάνει από τη γη στον ουρανό και ακόμα παραπέρα, θα το προστάτευε και ναι, με τους φάρους των ματιών Της για φύλακα, θα ήταν καλοτάξιδο.
 
Βγήκαμε από το Γιολνζτού Σαλονού αμίλητοι -τι να λέγαμε;- μπήκαμε στο πράσινο Taunus με κατεύθυνση στην γιαγιά Παππούλα που ήταν απαρηγόρητη. Δεν ήταν δική μου γιαγιά, της μικρής μου εξαδέλφης ήταν. Η μικρή, που κατ' ακρίβεια ήταν ανιψιά μου (αυτό είναι άλλη ιστορία), έτσι αποκαλούσε την γιαγιά της. Παρασκευή ήταν το όνομα της και θεία για όλους εμάς τους υπόλοιπους, το Παππούλα όμως της ταίριαζε.
 
Στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου ήταν ακόμα ριγμένες οι ξυλομπογιές μου που δεν πρόλαβα βγαίνοντας από αυτό να τις μαζέψω. Είχα την μανία από μικρή να ζωγραφίζω, να σχεδιάζω άσκοπα, σαν doodling, που λέγεται στα Αγγλικά, πάνω σε ότι έβρισκα,  κουτιά, χαρτοσακούλες και κουτάκια, στις άκρες και γωνίες βιβλίων, τετραδίων σχολικών και μη, εφημερίδων, σε χαρτιά και χαρτάκια. Έτσι όταν με χάρισαν μια κασετίνα με χρωματιστά μολύβια Bayer, αυτή έγινε συνοδός μου στα πάνε και έλα με το αυτοκίνητο.
 
Για αναμνηστικό δώρο και με το χαρτζιλίκι μου αγόρασα ένα τετράδιο με κλειδαρίτσα, το λέγαμε Λεύκωμα τότε, που περνούσε από χέρι σε χέρι ανάμεσα σε φίλους και φιληνάδες για να γράφουν ποιηματάκια και κοτσάκια, να κολλούν και μια φωτογραφία τους, να απαντούν σε ερωτήσεις σαν, ας πούμε: Τι γνωρίζετε περί της κτήτορος, ή τι μου χαρίζετε; Σ' αυτό και στα βιαστικά μέσα στο πράσινο Ταουνους καθ' οδόν προς το Λιμάν Λοκαντασί και αφού είχα τα χρωματιστά μολύβια μαζί μου, στην πρώτη σελίδα για να φαίνεται με το που θα άνοιγε το Λεύκωμα, έτσι από μνήμης ζωγράφισα ένα ηλιοβασίλεμα με το λιμάνι της Πόλης, με την Αγια Σοφιά, μια σειρά από κουμπέδες και μιναρέδες, πότε τέσσερις και πότε έξι, και ότι θυμόμουν φυσικά. Από βραδύς κάθισα και σκάρωσα  λίγους αποχαιρετιστήριους στίχους, με θέμα -τι άλλο;- την Πόλη. Τους έγραψα προσεκτικά με πλαγιαστά γράμματα, λεπτή πένα και μελάνι μπλέ, στην δεύτερη σελίδα, μισοθυμούμαι τα λόγια, "Τώρα που φεύγεις μακριά, απ’ την ωραία Πόλη, το βλέμμα σου στο λεύκωμα μην δείξει καταφρόνια, και μέσα στην καρδούλα σου να έχεις κρύψει σ' όλη, την Πόλη όπου έζησες  τα παιδικά σου χρόνια"...
 
Αφιέρωμα σε όλους που έζησαν την ατμόσφαιρα στο Λιμάνι της Πόλης.
 
Καλή Σαρακοστή
 
Νίκη Beales
Μάρτιος 2023
Buckingham, Αγγλία