Το Παρεκκλήσι των Θυατείρων

Στην περιοχή Paddington του κεντρικού Λονδίνου βρίσκεται ο «Οίκος των Θυατείρων» (Thyateira House).

Ο εν λόγω Οίκος είναι το κτήριο που στεγάζει την κεντρική διοίκηση της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας. Εκεί είναι η έδρα του εκάστοτε Αρχιεπισκόπου Θυατείρων και Μ.Β.

Μέρος του εν λόγω Οίκου είναι διαμορφωμένο ως μικρή εκκλησία. Το Παρεκκλήσι αυτό, αφιερωμένο στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, ιδρύθηκε το 1967, επί Αρχιεπισκόπου Αθηναγόρου Β΄. Στις 12 Μαρτίου 1968 τελέσθηκαν τα Εγκαίνια.

Στο Παρεκκλήσι αυτό τελούνται τακτικά Ιερές Ακολουθίες από τους κληρικούς που υπηρετούν στα Γραφεία της Αρχιεπισκοπής. Ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων και Μ.Β. κ.κ. Γρηγόριος τελεί εκεί όλες τις Ιερές Ακολουθίες της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδας.

Το Παρεκκλήσι αγιογραφήθηκε, επί Αρχιεπισκόπου Γρηγορίου, τον Οκτώβριο 2007, δια χειρός Ιωάννη, Κωνσταντίνου, Μιχαήλ και Δομετίου μοναχού.

«Ηλύσιον στον σύγχρονο κόσμο»

Αυτός είναι ο τίτλος μιας ενδιαφέρουσας έκθεσης του καλλιτέχνη Alan Osborne, η οποία θα εγκαινισθεί την προσεχή Πέμπτη 22 Ιουλίου 2010 στο Ελληνικό Κέντρο Λονδίνου.

Η θεματική βάση της έκθεσης είναι η Ελληνική Μυθολογία, η οποία συνεχίζει να εμπνέει και να δονεί τους ανθρώπους κάθε εποχής, ακόμα και τους μεταμοντέρνους και γεμάτους από τεχνο-«λογικές» γνώσεις ανθρώπους του 21ου αιώνα.

Αξίζει να θυμηθούμε ότι ο όρος «Ηλύσιον» ήταν σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία ένα τμήμα του Άδη, στο οποίο αναπαύονταν οι ψυχές των ηρώων και των χαριτωμένων ανθρώπων.

Σύμφωνα με το πρόγραμμα: «Alan Osborne uses geometrical and solid abstract forms to make historical events, stories and myths come alive in a contemporary context».

Φραπές για... καλοκαίρι

Ο Ελύτης έλεγε «ψαρεύοντας έρχεται η θάλασσα». Κατ’ αναλογία κι εμείς οι... βόρειοι πίνουμε φραπέ μήπως κάποια στιγμή αποφασίσει να έλθει προς τα εδώ και το καλοκαίρι. Κατά τη χθεσινή ημέρα είχαμε 18 βαθμούς Κελσίου, με ψιχάλα και πολύ δυνατό άνεμο. Τώρα είναι νύχτα και βρέχει. Και για την ημέρα όμως που ξημερώνει η πρόβλεψη είναι... μια απ’ τα ίδια.

Το χειμώνα, ό,τι καιρό κι αν κάνει σε άλλα σημεία της Ευρώπης δεν μας ενοχλεί. Όλοι έχουμε χειμώνα, με κρύο, βροχές, χιόνια και τα σχετικά.Το λεγόμενο όμως καλοκαίρι, όταν η νότια Ευρώπη απολαμβάνει εξαίρετες καιρικές συνθήκες, εμείς στα βόρεια συνεχίζουμε να... «απολαμβάνουμε» και πάλι χειμώνα. Το πάπλωμα δεν φεύγει ποτέ από το κρεβάτι, τα χειμωνιάτικα ρούχα δεν αποθηκεύονται ποτέ και ούτω καθ’ εξής. Κάποτε σκέφτομαι σύμφωνα με τη βιβλική σκέψη: «ἕως πότε ἀνέξομαι...»!!!

περ. «Μαθητικές Φωνές» - Δρ. Ν. Βολιώτης

Το περιοδικό «Μαθητικές Φωνές» είναι το ετήσιο περιοδικό του Ελληνικού Σχολείου Αγίας Σοφίας Λονδίνου. Το φετινό τεύχος είναι το τ. 10 και έχει αφιερωθεί στο γενικό θέμα: «Πρόσωπα και θέματα από την ελληνική μυθολογία».

Μέσα από τις σελίδες του περιοδικού αυτού τα παιδιά όλων των τάξεων του Σχολείου, καθοδηγημένα από τους δασκάλους τους, προσφέρουν την έμπνευση, τη γνώση και το προϊόν της έρευνάς τους γύρω από το γενικό και τα επιμέρους θέματα.

Τη γενική επιμέλεια της έκδοσης είχε ο Διευθυντής του Σχολείου και αγαπητός φίλος Φιλόλογος Δρ. Νικόλαος Βολιώτης, με τον οποίο μας συνδέει μακρά φιλία και συνεργασία στον χώρο της Ελληνικής Παροικιακής Εκπαίδευσης στην Ομογένεια της Μεγ. Βρετανίας.

Ο κ. Βολιώτης υπηρέτησε την Παροικιακή Εκπαίδευση για 17 χρόνια και αποχωρεί φέτος από την Ομογένεια και από την ενεργό εκπαιδευτική δράση, επιστρέφοντας στην Πατρίδα, με σκοπό να ξεκουρασθεί, αλλά και να συνεχίσει το δημιουργικό συγγραφικό του έργο. Η προσφορά του στην Ελληνική Εκπαίδευση είναι τεράστια. Θα τον θυμούνται πάντα όλοι οι φίλοι, συνεργάτες, συνάδελφοι και πάνω απ’ όλους οι μαθητές, τους οποίους δίδαξε μια ολόκληρη εκπαιδευτική ζωή με πλήρη αφοσίωση και αταλάντευτη αγάπη. Ο Θεός να τον έχει πάντα καλά και θα αναμένουμε προσεχώς με λαχτάρα τους καρπούς των συγγραφικών του κόπων.

Η «βασίλισσα» τηλεόραση

Μια δασκάλα της Δευτέρας δημοτικού, είπε στους μαθητές της να γράψουν μια έκθεση με θέμα: «ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΤΗΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΟ». Στο τέλος της ημέρας, καθώς βαθμολογούσε τις εκθέσεις, διάβασε μια που την έκανε να κλάψει. Ο σύζυγός της, που μόλις είχε μπει στο σπίτι, τη ρώτησε: «Τι συμβαίνει»; Αυτή απάντησε: «Διάβασε αυτή την έκθεση, την έχει γράψει ένας μαθητής μου».

«Θεέ μου, απόψε σου ζητάω κάτι που το θέλω πάρα πολύ. Θέλω να με κάνεις τηλεόραση. Θέλω να πάρω τη θέση της τηλεόρασης που είναι στο σπίτι μου. Να έχω το δικό μου χώρο. Να έχω την οικογένειά μου γύρω από εμένα. Να με παίρνουν στα σοβαρά όταν μιλάω. Θέλω να είμαι το κέντρο της προσοχής και να με ακούνε οι άλλοι χωρίς διακοπές ή ερωτήσεις. Θέλω να έχω την ίδια φροντίδα που έχει η τηλεόραση όταν δεν λειτουργεί. Όταν είμαι τηλεόραση, θάχω την παρέα του πατέρα μου όταν έρχεται σπίτι από τη δουλειά, ακόμα κι αν είναι κουρασμένος. Και θέλω τη μαμά μου να με θέλει όταν είναι λυπημένη και στενοχωρημένη, αντί να με αγνοεί… Θέλω τ’ αδέλφια μου να μαλώνουν για το ποιός θα περνάει ώρες μαζί μου. Θέλω να νιώθω ότι η οικογένειά μου αφήνει τα πάντα στην άκρη, πότε - πότε, μόνο και μόνο για να περάσει λίγο χρόνο με μένα. Και τελευταίο, κάνε με έτσι ώστε να τους κάνω όλους ευτυχισμένους και χαρούμενους. Θεέ μου δε ζητώ πολλά. Θέλω μόνο να γίνω σα μια τηλεόραση!».

Εκείνη τη στιγμή ο σύζυγος είπε: «Θεέ μου, το καημένο το παιδί. Τι αδιάφοροι γονείς είναι αυτοί»! Τότε αυτή τον κοίταξε και είπε: «Αυτή η έκθεση είναι του γιού μας»!...

Ένας Αγγλικανικός "Παρθενώνας"!

Ταξιδεύοντας πρόσφατα για ένα Συνέδριο στο Νότιο Λονδίνο με σταμάτησε το κόκκινο φανάρι σε κάποιο γεωγραφικό σημείο που δεν γνώριζα. Κοιτάζοντας δεξιά μου είδα αυτό το πανέμορφο κτήριο, με την αρχαιοπρεπή πρόσοψη, που θυμίζει Παρθενώνα. Αμέσως έβγαλα την φωτογραφική μου μηχανή και τράβηξα γρήγορα-γρήγορα μια φωτογραφία (είναι η πρώτη της παρούσας ανάρτησης). Όταν πέρασα από δίπλα του διάβασα στις σχετικές πινακίδες πως πρόκειται για τον Αγγλικανικό Ιερό Ναό του Αγ. Μάρκου της περιοχής Kennington.

Σε κάποια άλλη στιγμή, όταν βρήκα λίγο χρόνο, έκανα μια μικρή έρευνα στο διαδίκτυο κι ανακάλυψα την ιστοσελίδα της Ενορίας του Αγ. Μάρκου. Εκεί διάβασα την πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία του Ναού, που με μεγάλη συντομία έχει ως εξής: «Κτίσθηκε το 1824 και κόστισε £16.093. Την ίδια εποχή κτίσθηκαν στην περιοχή εκείνη άλλοι τρεις Ναοί, που ο καθένας έφερε το όνομα ενός από τους 4 Ευαγγελιστές. Στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπέφερε πολλές ζημιές από τους γερμανικούς βομβαρδισμούς. Όπως λένε οι ιστορικοί του Ναού το μόνο που σώθηκε από το Ναό ήταν “η ελληνική πρόσοψη και οι κολώνες”. Πήρε πολλά χρόνια για να ξανακτισθεί. Άνοιξε και πάλι ως Ναός στα 1960 και λειτουργεί μέχρι σήμερα».

Τελικά, το αρχαίο ελληνικό πνεύμα είναι όντως αθάνατο και μεταφέρει από τα βάθη της αρχαιότητας μέχρι τον 21ο αιώνα τις ιδέες, την τέχνη, τις προτάσεις για ζωή, τις οποίες προσφέρει απλόχερα και γενναιόδωρα προς ολόκληρη την οικουμένη, χωρίς φυλετικές διακρίσεις. Αυτό ήταν πάντα κι αυτό συνεχίζει να είναι το ελληνικό πνεύμα!

«Κυπριακό Οδοιπορικό»

Στην πρόσφατη τελετή λήξης των μαθημάτων του Ελληνικού Κολεγίου Αγίου Παντελεήμονος στο ΒΔ Λονδίνο το πρόγραμμα περιείχε και μια ευχάριστη έκπληξη. Η άριστη μαθήτρια Δήμητρα Κυριακίδου απήγγειλε πολύ ωραία ένα δικό μου ποίημα, με τίτλο «Κυπριακό Οδοιπορικό». Το ποίημα αυτό αποτυπώνει με ειλικρίνεια, ευγένεια και πολλή αγάπη ένα οδοιπορικό ψυχής στην μικρή και εσταυρωμένη Πατρίδα, στη γη και στον πολιτισμό της, με ιδιαίτερη έμφαση στην ελληνικότατη γλώσσα και τη διάλεκτό της.

.

.

ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ


...............Ι

Κύπρος μας
.....πατρίδα ελληνική,
πατρίδα του τζιτζικιού
.....και του μεστωμένου σταχυού,
πατρίδα της παντοτινής άνοιξης
και της ανοιχτής καρδιάς.

Τα συναισθήματά μας πλήρη κι ολόφωτα
.....σαν τα πολύχρωμα ψηφιδωτά
.....των βυζαντινών μοναστηριών σου
κι ο ήλιος σου καυτός
.....απαράλλακτη η αγάπη μας
.....για σένα.

Ο δρόμος ο δικός σου
πορεία ανηφορική
.....ασκητική
μα όχι αλύτρωτη.
Η αίσθησή μας πίστη αγνή
κι η πίστη μας ελπίδα ζώσα.
.....Κύπρος μας λεβέντισσα
.....πατρίδα, μονάχα ελληνική.


...............ΙΙ

The land of the living
.....τέτοια η Κύπρια γη,
γιομάτη πάθος ελληνικό
γαλάζιες θάλασσες
γλάρους
γλάστρες βυζαντινές
.....που η οσμή η αιθέρια
.....του πράσινου βασιλικού
.....τις κάνει να αναλαμβάνονται
.....να πετούν
.....και να χάνονται
..........πάνω από την αρχαία θάλασσα
..........και την ψυχή μας
..........την ούσα και δονούμενη
on the land of the living
εκεί που το όραμα
συναντά τον προφήτη του
.....εκεί που το γάμα
.....ανταμώνει το λάμδα
.....κι έτσι ορίζεται η γλώσσα μας.

....................Μάϊος 1996