Ζ’ Κυριακή Ματθαίου

«Μαρία η Μαγδαληνή

και οι Μυροφόρες της σύγχρονης Εκκλησίας μας»

Η σημερινή ημέρα είναι αφιερωμένη, σύμφωνα με το συναξάρι της Εκκλησίας μας, στη μνήμη της Αγίας Μυροφόρου και Ισαποστόλου Μαρίας της Μαγδαληνής, της «ρόδινης ανατολής» (Ευαγγελία Παπαχρήστου - Πάνου). Ο ίδιος της ο τίτλος, ως Μυροφόρου, επισημαίνει ακριβώς ότι ανήκε στην κατηγορία εκείνη των ευλογημένων και αγίων γυναικών, που κατ’ αρχάς ακολουθούσαν και διακονούσαν τον Ιησού «από των υπαρχόντων αυταίς» (Λουκ. 8, 3) και όταν ήλθε η μεγάλη ώρα ν’ αποδείξουν την αφοσίωσή τους σ’ Αυτόν, τόλμησαν να πορευθούν προς το μνήμα για να μυρώσουν τον Κύριο και Διδάσκαλό τους, όπως ήταν το έθιμο την εποχή εκείνη, αψηφώντας πρακτικές δυσκολίες και την κατακραυγή του γύρω κόσμου. Και ήταν αυτή τους η γενναία στάση που τις έκανε να αξιωθούν να γίνουν μάρτυρες του κενού μνημείου. Η Μαρία η Μαγδαληνή δε, έλαβε προσωπικά η ίδια, σύμφωνα με τον Ευαγγελιστή Ιωάννη (20, 14-18), την εμπειρία της Αναστάσεως του Χριστού, επικοινωνώντας διαπροσωπικά μαζί του κι αναλαμβάνοντας την ιερή αποστολή να ενημερώσει τους Μαθητές ότι είδε αναστημένο τον Κύριο.

Ο ιερός υμνωδός στόλισε την Αγ. Μαρία Μαγδαληνή με ανθισμένα λόγια, υπογραμμίζοντας την αγιότητα και την προσφορά της στην αρχαία Εκκλησία: «Μύρα προσεκόμισας Χριστώ, τεθειμένω μνήματι, και τοις νεκροίς την ανάστασιν, πάσιν εμπνέοντι...», «Επλήσθης συνέσεως πολλής, αληθούς τε γνώσεως, εν τω συνείναι τω κτίσαντι, Μαρία ένδοξε, και αυτού τα πάθη, και την συγκατάβασιν, εκήρυξας λαοίς παναοίδιμε...», «Πρώτη κατιδούσα την θείαν Ανάστασιν... πρώτη και ευαγγελίστρια εδείχθης...»!

Ο σύγχρονος χριστιανός ποιητής Γ. Βερίτης δε, της αφιέρωσε, επίσης, λίγους γλαφυρούς στίχους, για να επισημάνει την ιδιαίτερη θέση της στην Εκκλησία της Αναστάσεως:

«Κι’ ενώ τα δάκρυά της πικρά κυλάνε έξω απ’ το μνήμα,

δίπλα προβαίνει ο κηπουρός και σταματάει το βήμα.

Σήκω, Μαρία, και σπόγγισε τα βουρκωμένα μάτια!

Ακόμη αν δεν ανέβηκε στα ονειρευτά παλάτια,

ροχθίζει γύρω του η χαρά σαν πελαγίσιο κύμα».

Η παράδοση των Μυροφόρων γυναικών διαιωνίζεται μέσα από την ευλογημένη ζωή της Εκκλησίας μας, η οποία ιδιαίτερα εδώ στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Θυατείρων και Μεγ. Βρετανίας, έχει καθιερώσει να υπάρχει και να λειτουργεί σε κάθε Κοινότητά μας μια ομάδα εκλεκτών, αφοσιωμένων και πιστών Χριστιανών γυναικών, που ονομάζεται Βοηθητική Αδελφότητα Κυριών και Δεσποινίδων, και η οποία συνεχίζει το έργο των πρώτων εκείνων Μυροφόρων γυναικών στις κατά τόπους Κοινότητές μας.

Το έργο των σύγχρονων Μυροφόρων είναι πολλαπλό και ποικίλο. Αφορά δε στην υποστήριξη του ποιμαντικού κι εκκλησιαστικού έργου, στη συνδρομή σε φιλανθρωπικές δραστηριότητες, κι επίσης στην καλλιέργεια του πνεύματος της αλληλογνωριμίας και της αδελφοσύνης μεταξύ των ομοδόξων μελών της τοπικής Κοινότητας.

Ας ευχηθούμε οι βιβλικές Μυροφόρες να εμπνέουν και να οδηγούν πάντοτε, με το άγιο και ευλαβικό παράδειγμά τους, τις καλές Μυροφόρες των Κοινοτήτων μας, για να επιτελούν με αφοσίωση, αγάπη και σεβασμό το έργο που ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος και Ποιμενάρχης μας κ. Γρηγόριος και η Εκκλησία μας τους έχουν αναθέσει.

Αμήν. Γένοιτο.

Πρωτοπρ. Αναστάσιος Δ. Σαλαπάτας

Χαρμολύπης ανάγνωσμα

...ή θάνατος και ποίηση

…μόλις ἐπιστρέψαμε ἀπό τήν Νάξο. Μεταφέραμε καί κηδέψαμε ἐκεῖ στό ὀρεινό κοιμητήριο τήν 95χρονη μητέρα τοῦ Νικόλα, Σοφία. Κοιμήθηκε ξαφνικά ἀλλά γαλήνια τό βράδυ τῆς 15ης Ἰουλίου. Δευτέρα πρωί ταξιδέψαμε ὅλοι μαζί καί τά ἐγγόνια της: Σοφία, Λυδία, Γιάννης.

Γιόρταζε τό χωριό (ὁ ναός Ἁγία Μαρίνα) ἀλλά καί οἱ κορφές τῶν βουνῶν ἤδη στολισμένες μέ σημαιοῦλες ὅπου Προφήτης Ἡλίας...

Ξαφνικά πρίν λίγο εἶδα τά ποιήματα τῶν παιδιῶν καί σκίρτησε ἡ καρδιά μου: ἡ ἐρημιά ἀνάμεσα στά βουνά, ἡ δύναμη τοῦ ἀνέμου πού σκόρπιζε τή θλίψη (παραφράζοντας ἐλαφρά).

Τό παράξενο καπνόφυτο  (μέ ...σεφερικούς ἀπόηχους καί πολύ παραπίσω καπνόν ἀναθρώσκοντα!) πού ὅλο φεύγει κι ὅμως ἐδῶ, τά σκαρφαλωμένα του σπίτια στίς κορυφές  "τοῦ ἄσωστου οὐρανοῦ" - πού θά ἔλεγε πιθανόν ὁ Ρίτσος, κι ἡ ἑκκλησιά τῆς καρδιᾶς: πάντα ἐκεῖ νά παραμένει  / περιμένει. Ὅπως αὐτή τοῦ Ἁγίου Nεκταρίου κάτω ἀπό τό κοιμητήρι, περίμενε τή γιαγιά Σοφία νά ἐπιστρέψει.

Μπράβο στούς νεαρούς ποιητές, μπράβο στούς δασκάλους τους, μπράβο στόν Διευθυντή! Νάναι γεμάτη ὡραῖα πεφτάστερα ἡ ζωή τους καί ἀναθρώσκουσα δύναμη καί εὐαισθησία μαζί.

Μέ ἀγάπη καί ἀπό Νικόλα καί Λυδία - Χαρά

Nατάσα Kεσμέτη

Σημείωση ιστολόγου:

Στην αγαπητή φίλη και συνεργάτιδά μας και στον σύζυγό της μεταφέρουμε κι από εδώ θερμές συλλυπητήριες ευχές. Η μάνα εν κρύο νερό, λένε οι Πόντιοι. Ανεξάρτητα από την ηλικία της, η αναχώρησή της είναι πάντα οδύνη και στεναγμός για το παιδί της. Ας ευχηθούμε ο Άγιος Θεός μας να την πάρει στη γλυκιά αγκαλιά του και να την αναπαύσει εν χώρα ζώντων!

.

Επίσης, την ευχαριστούμε από μέσης καρδίας για τα καλά της λόγια για την ποίηση των αγαπημένων μικρών φίλων μου.

.

Με την άδειά της δημοσιεύουμε το παραπάνω κείμενό της, που στην πραγματικότητα ήταν προσωπικό μήνυμα που μου έστειλε, ως ελάχιστο μνημόσυνο για τη μακ. Σοφία και ως έπαινο για την ποίηση των παιδιών μας.

Hellenic Times - Νέο τεύχος

Κυκλοφόρησε το νέο (5^ο) τεύχος του έγκριτου περιοδικού «The Hellenic Times International»! Eκδότρια είναι η γνωστή Καλαματιανή δημοσιογράφος κα. Μάρθα - Μαρία Χρυσομάλλη. Έδρα του περιοδικού είναι το Λονδίνο.

Το εξώφυλλο κοσμεί η φωτογραφία της σπουδαίας Ελληνο-Αμερικανίδας κας Ελένης Τσακοπούλου - Κουναλάκη, που υπηρετεί ως Πρέσβειρα των Η.Π.Α. στη Βουδαπέστη, και η οποία έδωσε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη στην εκδότρια που την επισκέφθηκε στο γραφείο της στην Ουγγαρική πρωτεύουσα.

Στις άλλες σελίδες του πολύχρωμου περιοδικού παρουσιάζονται διακεκριμένες προσωπικότητες Ελλήνων της Διασποράς, φωτορεπορτάζ από διάφορες εκδηλώσεις Ελλήνων στο Λονδίνο και διεθνώς, καθώς επίσης και αφιερώματα στον Κάμπο της Χίου, στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου και στην 60-χρονη βασιλεία της Βασίλισσας της Αγγλίας Ελισάβετ.

Η εκδότρια τίμησε και την ιστορική Ελληνική Κοινότητα του Αγίου Νικολάου της Νότιας Ουαλίας, με έδρα την παραθαλάσσια πόλη του Κάρδιφ, αφιερώνοντας δύο σελίδες (σσ. 48-49), στις οποίες δημοσίευσε κείμενο και φωτογραφίες δικά μου, αναφορικά με την ίδρυση το 1873, την ιστορική πορεία και τη ζωή της Κοινότητας αυτής, την οποία είχα τη χαρά και την τιμή να διακονήσω μεταξύ των ετών 1987-1993.

Του Ιούλη η βροχή

Ο Ιούλιος αποδεικνύεται ο μήνας της βροχής στην Αγγλία. Έτσι δεν θα μπορούσαμε να μην κάνουμε το παρόν αφιέρωμα στο τραγούδι με τίτλο «Του Ιουλίου η βροχή»! Είναι σε στίχους, μουσική κι ερμηνεία του ταλαντούχου Βασίλη Καζούλη.
.

Πέφτουν στάλες η βροχή
κι είσαι πάλι μοναχή
στους ώμους τρέχει και πονά
στο άδειο σπίτι για να 'ρθεις ξανά.

Πρωτοβρόχι στη σκεπή
στο ρυθμό του θα του πει
ειν' η αγάπη τόπος μακρινός
και δε χωράει αναστεναγμός.

Του Ιούλη η βροχή
μέσα στο όνειρο βαθύ
θα με ξυπνάει σαν τις προσευχές
τώρα που αδειάσαν όλες οι αυλές.
.
Κι αν έχεις φύγει μίλια μακριά
τα καλοκαίρια είναι φωτεινά.

Κι αν έχεις φύγει μίλια μακριά
τα καλοκαίρια είναι γιορτινά.

Ελληνική Filo-σοφία στην Αγγλία

Με ένα έξυπνο λογοπαίγνιο, όπου εμπλέκει την «φιλοσοφία» με τη μαγειρική σοφία του «φύλλου», άρχισε τις εισαγωγές ελληνικών προϊόντων στην Αγγλία ο Γιάννης από το Κιάτο της Κορινθίας.

.

Σκέφθηκε να γεμίσει την αγγλική αγορά, εστιατόρια και καταστήματα φαγητών, με ωραίες και εύγευστες ελληνικές πίτες, όπως τυρόπιτες, σπανακόπιτες, μπουγάτσες, πίτες μουσακά κ.ά.
.

Οι εν λόγω πίτες έχουν κάνει ήδη μεγάλη εντύπωση όπου κι αν δοκιμάσθηκαν, μεταξύ των άλλων και στο σπιτικό μας, στο οποίο ο καλός Ομογενής προσέφερε φιλοφρόνως κάποια δείγματα.
.

Οι πελάτες του πάντως είναι κατά μεγάλο ποσοστό μη Έλληνες. Θα μου πείτε βέβαια πως έτσι είναι ο επιχειρηματικός τομέας. Μπορεί να είναι κι έτσι...

Μια διαχρονική προφητεία...

...για τον Ελληνισμό, που επαληθεύεται!

.

Όταν στις αρχές του 2ου προχριστιανικού αιώνα ο πολύπειρος Αρκάδας στρατηγός Φιλοποίμην είδε τη διάθεση για εμπλοκή στα ελληνικά πράγματα του Ρωμαίου υπάτου Φλαμινίκου, κατάλαβε πως οι Έλληνες βρισκόνταν μπροστά σε τεράστιες περιπέτειες.

Ο Φιλοποίμην αποφάσισε τότε να συμβουλευθεί το Μαντείο των Δελφών για το μέλλον της Ελλάδος.

Η Πυθία έδωσε τον εξής χρησμό και ταυτόχρονα τον απόλυτο ορισμό της Ελλάδας που εδώ και 22 αιώνες επιβεβαιώνεται στο ακέραιο: "Ασκός κλυδωνιζόμενος μηδεπώποτε βυθιζόμενος" !

Η ιέρεια των Δελφών παρομοίασε, δηλαδή, την Ελλάδα με φουσκωμένο ασκί στο φουρτουνιασμένο πέλαγος, που κλυδωνίζεται μεν λόγω των κυμάτων, αλλά που δεν πρόκειται να βυθιστεί ποτέ!

Και πράγματι, οι Ρωμαίοι - επιβεβαιώνοντας τους φόβους του Φιλοποίμενα - ήρθαν. Οι Γότθοι ήρθαν. Οι Άβαροι ήρθαν. Οι Βησσηγότθοι ήρθαν. Οι Φράγκοι ήρθαν. Οι Τούρκοι ήρθαν. Οι Άραβες ήρθαν. Οι Ιταλοί ήρθαν. Οι Γερμανοί ήρθαν. Σύμμαχοι ήρθαν, προδότες ήρθαν, χρεωκοπίες ήρθαν, μνημόνια ήρθαν...

Αλλά ο ασκός, σε πείσμα όλων αυτών και πολλών άλλων, "μηδεπώποτε βυθίζεται"!

.

Και μήν ξεχνάμε ποτέ: «Σὺν Ἀθηνᾷ καὶ χείρα κίνει», αλλιώς...

Ὄχι, δέν ὑπάρχει ἀπαραίτητα μοναξιά...

Μέσα στή σιωπή πού  ἀναπαύεται σ᾿ αὐτό τό χῶρο, χῶρο περιούσιο, φορτισμένο μέ ἱστορική καί συναισθηματική Μνήμη, ξετυλίγεται τό νῆμα τοῦ Χρόνου τό ἀόρατο καί ἀφήνει νά διαφανεῖ, γιά μιά στιγμή μονάχα, τό μεγαλεῖο πού στάθηκε τό πρῶτο σκαλοπάτι τῆς ένθουσιαστικῆς πορείας αύτοῦ τοῦ καθαγιασμένου τόπου. Γιατί ἀναμφίβολα, μέσα στήν ἀτέρμονη ἀπoθήκη τοῦ Χρόνου, συνυπάρχουν τά Πρόσωπα πού στελεχώνουν τό Χῶρο, τά γεγονότα πού αἰωροῦνται καί φυσικά αὐτό πού ὀνομάζεται ἱστορία καί ξυπνάει μέσα μας τή συνείδηση τῆς ρίζας καί τῆς βιοτῆς.

Σκοπελίτικο ξωκκλήσι

Γιά εἰκοστή  ἑβδόμη χρoνιά συλλαβίζεις, σ᾿ αὐτό τό λιτό τό πανηγύρι τῆς μικρῆς συν-ενοριακῆς κοινότητας τῶν Τριῶν Ἰεραρχῶν καί τῆς Ἀγίας Βαρβάρας, τά σημάδια πού ἄφησαν ὅλοι οἱ πρό ἐσοῦ πορευόμενοι... Ἀφουγκράζεσαι τά βήματά τους πού ἀντηχοῦν μέσα στόν πυθμένα τοῦ Χρόνου καί δέ μπορεῖς νά τά προσδιορίσεις, τίνος εἶναι, κι ὕστερα ἀνοίγεσαι μέσα στήν ψυχή σου διαλέγοντας τά μονοπάτια ἐκεῖνα, μέ τήν ἐλπίδα νά συναντήσεις τούς διαχρονικούς συνεορταστές σου, ὅσους ἄφησαν τό ἐκτύπωμά τους στό βεβαιωμένο χτές τῆς ἐπίγειας διαδρομῆς τους.  

Πορευόμενοι καί προπορευόμενοι ἀκολουθοῦν τό ἴδιο δρομολόγιο· περνοῦν τό ἴδιο κατώφλι καί εἰσοδεύουν στό Χῶρο, εἰσπνέουν τήν εὐωδία πού ἀποπνέουν τῶν αἰώνων τά φίλτρα καί ἀνοίγουν τήν ψυχή τους στό κεφάλαιο τῆς ζωῆς: τήν ἀναζήτηση τῆς σωτηρἰας, τῆς αἰωνιότητος, τῆς προσέγγισης στό Θεῖο. Κι αὐτό εἶναι πού φέρνει τήν εἰρήνη, πού σηματοδοτεῖ τή ζωή καί νοηματοδοτεῖ τήν ὑπαρξή μας σ᾿ αὐτόν τό βίο.

Κάνοντας τὸ σταυρὸ σου περπατᾶς πάνω στὰ βήματα τοῦ χτὲς· ἀκριβῶς στὰ σημεία ποὺ πάτησαν οἱ προκάτοχοι. Γιατὶ δὲν ὑπάρχει περιθώριο νὰ σταθεῖς κάπου διαφορετικὰ. Εἶναι σά να τοὺς περιφρονεῖς, τοὺς διαγράφεις, ἀφήνοντας τὰ χνάρια τους νὰ σβύσουν μέσα στὸ πέρασμα τοῦ χρόνου.

π. Κων. Ν. Καλλιανός